I OSK 260/19

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Elżbieta Kremer (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Maciej Dybowski Sędzia del. WSA Ewa Kręcichwost-Durchowska po rozpoznaniu w dniu 8 grudnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej R. C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 3 października 2018 r. sygn. akt II SA/Ke 487/18 w sprawie ze skargi R. C. na czynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w Kielcach z dnia [...] maja 2018 r. nr [...] w przedmiocie wpisu ostatecznego w ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 3 października 2018 r. sygn. akt II SA/Ke 487/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach oddalił skargę R. C. na czynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w Kielcach z dnia [...] maja 2018 r. nr [...] w przedmiocie wpisu ostatecznego w ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego. Wyrok zapadł na tle następujących okoliczności sprawy: Pismem z dnia 9 kwietnia 2018 r. R. C. zwrócił się do Komendanta Wojewódzkiego Policji w Kielcach o wystąpienie do Starosty Staszowskiego z wnioskiem o uchylenie – w trybie art. 154 K.p.a. – ostatecznych decyzji: 1) z dnia [...] kwietnia 2017 r. w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy; 2) z dnia [...] kwietnia 2017 r. w sprawie skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji kierowcy w formie egzaminu państwowego; 3) z dnia [...] lipca 2017 r. w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami, kwestionując zasadność naliczenia punktów karnych za naruszenie przepisów ruchu drogowego zaistniałych w dniu 18 sierpnia 2016 r. Komendant Wojewódzki Policji w Kielcach pismem z dnia [...] maja 2018 r., w odpowiedzi na powyższy wniosek, stwierdził brak podstaw do skorygowania wpisu ostatecznego w ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego. Organ wyjaśnił, że sposób punktowania i liczbę punktów odpowiadających naruszeniu przepisów ruchu drogowego określa rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz. U. z 2012 r., poz. 488). Komenda Powiatowa Policji w Staszowie poinformowała organ, że przeprowadzono analizę zapisów figurujących w notatniku służbowym oraz notatce urzędowej sporządzonej przez policjanta podejmującego wobec R. C. interwencję w dniu 18 sierpnia 2016 r. Z powyższej dokumentacji wynika, że w S. na ul. [...] R. C. popełnił naruszenia polegające na jednoczesnym wyprzedzaniu kolumny kilku pojazdów bezpośrednio przed przejściem dla pieszych oraz niestosowaniu się do znaku linia podwójna ciągła. Organ wyjaśnił więc, wobec niezastosowania § 2 ust. 7 ww. rozporządzenia, że przepis ten dotyczy wyprzedzania tego samego pojazdu. Zgodnie z definicją określoną w art. 2 pkt 28 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2017 r., poz. 1260 ze zm.) wyprzedzanie rozumiane jest jako przejeżdżanie (przechodzenie) obok pojazdu lub uczestnika ruchu poruszającego się w tym samym kierunku. W tym świetle wyprzedzanie rzędu pojazdów nie jest jednym manewrem, lecz sekwencją kilku manewrów wyprzedzania. Kierujący pojazdem, przed podjęciem decyzji o wyprzedzeniu każdego kolejnego pojazdu z tego rzędu, jest obowiązany upewnić się co do możliwości wykonania manewru, stosownie do postanowień wynikających z art. 24 ust. 1 Prawa o ruchu drogowym oraz z uwzględnieniem zakazów wynikających z ustawy lub znaków i sygnałów drogowych; ma również obowiązek zrezygnować z wyprzedzania, jeżeli kontynuowanie owej "serii" manewrów zagrażałoby bezpieczeństwu ruchu lub powodowało naruszenie znaku drogowego. Biorąc powyższe pod uwagę, organ stwierdził, że przypisanie 15 punktów karnych za powyższe naruszenia było zgodne z obowiązującymi przepisami prawa. W odniesieniu do naruszenia polegającego na kierowaniu pojazdem w stanie po użyciu alkoholu Komenda Powiatowa Policji w Staszowie wskazała, że policjant informował R. C., że za to wykroczenie będzie przypisane 10 punktów karnych. Niezależnie od powyższego organ podkreślił, że punkty karne przypisywane kierowcom mają charakter akcesoryjny w stosunku do wykroczenia lub przestępstwa i są przypisane do poszczególnych naruszeń przepisów ruchu drogowego. Policjant lub sąd bezpośrednio nie decydują, czy kierowcy należy je przyznać i w jakiej wysokości, ponieważ są one przypisywane automatycznie po zapadnięciu prawomocnego rozstrzygnięcia. W skardze na powyższą czynność R. C. wniósł o uznanie jego uprawnienia do przypisania mu 10 punktów karnych w ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego - za wykroczenie popełnione w dniu 18 sierpnia 2016 r., co do którego został uznany winnym jego popełnienia w postępowaniu mandatowym - w miejsce nieprawidłowo przypisanych mu przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w Kielcach punktów 15. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach oddalając skargę w pierwszej kolejności wskazał, że przypisywanie punktów karnych za konkretne naruszenia, dokonywanie wpisów do ewidencji i ich usuwanie z ewidencji należy do wyłącznej kompetencji Policji. Wpis do ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego stanowi czynność materialno-techniczną, która mieszcząc się w katalogu, o którym stanowi art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a., podlega kontroli sądu administracyjnego. Przechodząc do merytorycznego rozpoznania skargi, Sąd stwierdził, powołując się na art. 130 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r., poz. 1137 ze zm., obowiązującym w brzmieniu przed dniem 4 czerwca 2018 r.) oraz przepisy rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (w brzmieniu przed dniem 4 czerwca 2018 r.), że w związku ze zdarzeniem drogowym z dnia 18 sierpnia 2016 r. Policja nałożyła na skarżącego mandat karny w dniu 18 sierpnia 2016 r., który to mandat skarżący przyjął i uiścił przewidzianą tym mandatem grzywnę w wysokości 400 zł. Z zawartych w tym mandacie karnym informacji wynika, że został on nałożony za naruszenie art. 72 § 1 K.w. poprzez "niestosowanie się do znaku P-4 linia podwójna ciągła" i art. 97 K.w. z uwagi na "naruszenie zakazu wyprzedzania na przejściu dla pieszych". Z treści mandatu karnego wynika również, że za powyższe naruszenia skarżącemu zostało przyznanych 15 punktów. W związku z tym, zgodnie z § 4 ust. 1 rozporządzenia, prawomocny mandat karny stał się podstawą do dokonania wpisu ostatecznego w ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego. Mandat kredytowany, a taki skarżący otrzymał, stał się prawomocny z chwilą pokwitowania jego odbioru przez ukaranego, co wynika z art. 98 § 3 K.p.w. Sąd podzielił stanowisko Komendanta Wojewódzkiego Policji w Kielcach, że brak jest podstaw faktycznych i prawnych do skorygowania ilości punktów przyznanych wpisem ostatecznym, który stał się podstawą skierowania przez organ do Starosty Staszowskiego wniosku o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji wobec skarżącego. Wpisu ostatecznego w ewidencji kierowców organ dokonał w oparciu o prawomocny mandat karny z dnia 18 sierpnia 2016 r. O ilości przyznanych skarżącemu tym wpisem ostatecznym punktów karnych zadecydowały naruszenia przepisów ruchu drogowego wskazane w treści mandatu. Zgodnie z załącznikiem nr 1 do rozporządzenia, łączna ilość punktów karnych za wskazane w prawomocnym mandacie karnym naruszenia to 15 punktów karnych. Zdaniem Sądu nie można skutecznie poczynić organowi zarzutu, że ilość przyznanych punktów karnych jest błędna, bo nie potwierdzają tego zgromadzone w aktach sprawy dokumenty, w szczególności prawomocny mandat karny. Powoływana przez skarżącego okoliczność wyprzedzania tylko jednego pojazdu przeczy treści mandatu, który skarżący przyjął, aprobując jego treść. W mandacie brak jest informacji o wyprzedzaniu kolumny pojazdów, ale jednocześnie brak w nim także informacji o wyprzedzaniu tego samego pojazdu, a ilość wskazanych w nim punktów wskazuje na ustalenie przez funkcjonariusza Policji (stosującego obowiązujące przepisy prawa) punktów karnych w ilości odpowiadającej wyprzedzaniu więcej niż jednego pojazdu. W ocenie Sądu, już treść mandatu karnego nie powinna budzić wątpliwości co do niezasadności zarzutów skargi w tym zakresie. Prawidłowość dokonanej przez organ oceny okoliczności sprawy potwierdza również notatka urzędowa z dnia [...] kwietnia 2018 r. sporządzona przez funkcjonariusza Policji, który przeprowadzał przedmiotową kontrolę drogową. Odnośnie tego dowodu, Sąd nie zgodził się ze skarżącym, że obecnie nie może on stanowić podstawy do oceny w zakresie prawidłowości przyznania wpisem ostatecznym 15 punktów z tej przyczyny, że notatka ta została sporządzona w kwietniu 2018 r., a więc po upływie znacznego okresu od przedmiotowego zdarzenia drogowego. Analizowany dokument został niewątpliwie sporządzony na potrzeby postępowania zainicjowanego wnioskiem skarżącego z dnia 9 kwietnia 2018 r., ale dopiero wówczas skarżący zakwestionował zgodność z prawem przypisania mu 15 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego dnia 18 sierpnia 2016 r. określone w mandacie karnym. W każdym razie z akt sprawy nie wynika, aby strona podejmowała jakiekolwiek kroki prawne z tym związane przed 9 kwietnia 2018 r. Również treść informacji zamieszczonych w notatnikach służbowych sporządzonych przez kontrolujących skarżącego funkcjonariuszy Policji nie potwierdza, że skarżący wyprzedzał jeden pojazd. Brak w tych notatnikach szczegółowego opisu przebiegu zdarzenia drogowego odnośnie wyprzedzania kolumny pojazdów, czy to jednego pojazdu przez ukaranego, ale – jak wskazuje treść notatnika asp. R. W. - skarżący dopuścił się naruszeń przepisów ruchu drogowego wskazanych w mandacie karnym, za co nałożono na kierowcę grzywnę 400 zł i 15 punktów. Taka treść zapisów w notatniku służbowym koreluje z treścią mandatu karnego i potwierdza, że wskazana w nim ilość punktów karnych odpowiada popełnionym naruszeniom. Pośrednio ilość określonych przez kontrolującego punktów wskazuje, że funkcjonariusze Policji nie znaleźli podstaw do zastosowania § 2 ust. 7 rozporządzenia. Gdyby takie podstawy widział skarżący, to winien mandatu nie przyjąć, ewentualnie powinien podjąć kroki prawne do jego podważenia. Szczególny tryb weryfikacji prawomocnych mandatów przewidują przepisy Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia (art. 101 K.p.w.). Takich działań strona nie podjęła. Ponadto skarżący nie przedłożył organowi, ale też Sądowi, dowodów podważających prawidłowość dokonanego wpisu ostatecznego. Te dokumenty, którymi dysponował organ, a potem Sąd, nie wskazują na błędną ilość przypisanych skarżącemu kwestionowanym wpisem ostatecznym punktów w ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego. Analiza powołanych regulacji związanych z prowadzeniem ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego wskazuje, że organy Policji nie mają możliwości działania w ramach uznania administracyjnego - w przypadku stwierdzenia naruszenia przepisów ruchu drogowego zobowiązane są przypisać temu naruszeniu odpowiednią liczbę punktów wynikającą z załącznika nr 1 do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego, zatytułowanego "wykaz naruszeń przepisów ruchu drogowego i liczba punktów odpowiadająca tym naruszeniom" i wpisać punkty do ewidencji. Dokonywany przez organy Policji na podstawie prawomocnego mandatu wpis punktów w ewidencji ma jedynie charakter techniczny i na tym etapie nie jest możliwe kwestionowanie mandatu. W sytuacji, gdy naruszenie przepisów ruchu drogowego zostało stwierdzone prawomocnym mandatem karnym, komendant wojewódzki Policji zobligowany jest, w świetle § 4 ust. 1 rozporządzenia, przypisać stwierdzonemu w nim naruszeniu przepisów odpowiednią liczbę punktów, dokonując wpisu ostatecznego punktów do ewidencji i nie jest uprawniony do badania, czy przyjęta w mandacie kwalifikacja prawna zdarzenia jest prawidłowa. Prawomocny mandat karny jest wiążący dla organów i sądów, które z tego faktu wywodzą dalsze konsekwencje prawne. Podobnie jak organ, tak i Sąd zobligowany był zatem uwzględnić skutki materialnoprawne wynikające z prawomocności mandatu karnego. Ubocznie podniesiono, że zarzutów skargi nie może czynić zasadnymi także taka argumentacja, iż skarżący otrzymał określone w mandacie karnym 15 punktów za wszystkie naruszenia łącznie, których dopuścił się w dniu 18 sierpnia 2016 r. (czyli z uwzględnieniem naruszenia polegającego na kierowaniu pojazdu w stanie po użyciu alkoholu). Z treści mandatu karnego, który skarżący przyjął, wynika wprost, za jakie naruszenia został on nałożony i brak jest tam wskazania, że dotyczy naruszenia polegającego na kierowaniu pojazdem po użyciu alkoholem, co również przeczy twierdzeniu, że 15 punktów zostało nałożone także za to ostatnie naruszenie prawa. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł R. C., zarzucając naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. przepisów art. 3 § 1, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 151 P.p.s.a. poprzez oddalenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpatrywanej skargi w sytuacji, gdy zaskarżona czynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w Kielcach została dokonana z naruszeniem przepisów art. 130 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym uzasadniającym stwierdzenie jej bezskuteczności albowiem dokonano jej w oparciu o błędnie ustalony w sprawie stan faktyczny. W oparciu o powyższe zarzuty skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku, stwierdzenie bezskuteczności czynności Komendanta Wojewódzkiego Policji w Kielcach w przedmiocie dokonania ostatecznego wpisu piętnastu punktów do ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego oraz uznanie uprawnienia skarżącego do przypisania mu w ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego za przekroczenia przepisów ruchu drogowego polegające na wyprzedzaniu innego pojazdu bezpośrednio przed przejściem dla pieszych i niezastosowaniu się w trakcie manewru wyprzedzania do znaku P-4 "linia podwójna ciągła" popełnione w dniu 18 sierpnia 2016 r. w miejscowości S. gm. Staszów objęte mandatem karnym z dnia 18 sierpnia 2016 r. dziesięciu punktów karnych w miejsce nieprawidłowo przypisanych mu przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w Kielcach punktów piętnastu. W piśmie z dnia 13 września 2021 r. R. C. oświadczył, że wyraża zgodę na rozpoznanie niniejszej sprawy na posiedzeniu niejawnym. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), dalej powoływanej jako "P.p.s.a.", Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 P.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Zauważyć przy tym należy, że prawidłowo sporządzona skarga kasacyjna powinna zawierać przytoczenie podstaw kasacyjnych oraz ich uzasadnienie (art. 176 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). Przytoczenie podstaw kasacyjnych to wskazanie konkretnych przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania, które w ocenie skarżącego zostały naruszone przez sąd pierwszej instancji, oraz precyzyjne wyjaśnienie, na czym polegało niewłaściwe zastosowanie lub błędna wykładnia prawa materialnego, bądź wykazanie możliwego istotnego wpływu naruszenia prawa procesowego na rozstrzygnięcie sprawy przez Sąd I instancji. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej polega na tym, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą. W rozpoznawanej sprawie skarga kasacyjna została oparta na obu podstawach kasacyjnych, wymienionych w art. 174 P.p.s.a., tj. naruszeniu prawa materialnego (art. 174 pkt 1 P.p.s.a.) oraz naruszeniu przepisów postępowania, mających istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 P.p.s.a.). W takiej sytuacji w pierwszej kolejności należy się odnieść do zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania, w ramach których zarzucono naruszenie art. 3 § 1, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 151 P.p.s.a. Wskazane zarzuty są niezasadne. Zgodnie z art. 3 § 1 P.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Powyższa regulacja nie ma charakteru procesowego ale ustrojowy, określa bowiem przedmiot działalności sądów administracyjnych. Sąd może w związku z tym naruszyć powołany przepis ustrojowy wyłącznie wówczas, gdy oceni działalność podmiotów spoza administracji publicznej, lub zastosuje środki prawne inne niż określone w ustawie. W skardze kasacyjnej brak jest natomiast informacji o dostrzeżeniu tego rodzaju nieprawidłowości w działalności Sądu I instancji. Na uwzględnienie nie zasługiwał również zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 151 P.p.s.a. Stosownie do treści art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: lit. c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W myśl zaś art. 151 P.p.s.a. w razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala. Aby Naczelny Sąd Administracyjny mógł skontrolować, czy Sąd I instancji złamał nakaz wynikający np. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. musi najpierw przesądzić, czy na etapie postępowania administracyjnego doszło do naruszenia procedury, którego nie dostrzegł sąd wojewódzki. Nie stanowi prawidłowego określenia podstawy skargi kasacyjnej wskazanie jedynie przepisu regulującego sposób rozstrzygnięcia sprawy, a więc przepisów art. 145–151 P.p.s.a. Powyższe przepisy nie mogą stanowić samodzielnej podstawy skargi kasacyjnej, ponieważ błąd w postaci uwzględnienia lub oddalenia skargi Sąd I instancji popełnia w fazie wcześniejszej niż etap orzekania, a to w fazie kontroli zaskarżonego aktu lub czynności poprzedzającej wydanie orzeczenia. Rozstrzygnięcie Sądu I instancji nie jest zatem jedynie następstwem zastosowania jednej z norm art. 145 P.p.s.a. lub art. 151 P.p.s.a. Zastosowanie któregoś z wyżej wskazanych przepisów stanowi "skutek procesu myślowego, poprzedzającego wydanie wyroku", a zatem błędne rozstrzygnięcie sądu jest jedynie następstwem błędu zasadniczego, polegającego na wadliwym wykonaniu przez Sąd administracyjny funkcji kontroli legalności kwestionowanych aktów. Dla skuteczności zarzutu naruszenia przepisu określającego sposób rozstrzygnięcia sprawy sądowoadministracyjnej przez Sąd I instancji konieczne jest zatem powiązanie zarzutu naruszenia powyższego przepisu ze wskazanymi enumeratywnie przepisami postępowania, które były stosowane przez organ administracji publicznej, a sąd administracyjny – zdaniem skarżącego – dokonał błędnej oceny działań tego organu i w efekcie niesłusznie np. oddalił lub uwzględnił skargę. Należy jeszcze raz podkreślić, że art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. pozwala wojewódzkiemu sądowi administracyjnemu na uchylenie zaskarżonego orzeczenia administracyjnego, jeśli stwierdzi naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nie ma żadnych wątpliwości, że chodzi o naruszenie przepisów proceduralnych przez organ je stosujący, czyli przede wszystkim wskazanymi przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego, ale również z innymi szczególnymi regulacjami procesowymi jeżeli takie obowiązują i mają zastosowanie w określonych rodzajach spraw administracyjnych (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 października 2018 r. sygn. akt I OSK 2548/16; dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych – http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Również przepis art. 151 P.p.s.a. ma charakter wynikowy i stanowi efekt dokonanej kontroli sądowej zaskarżonego aktu. Przepis ten nie może być podstawą samodzielnego zarzutu skargi kasacyjnej. Skarżący musi połączyć ten przepis z innymi przepisami prawa materialnego lub procesowego, których naruszenie, w jego ocenie, skutkowało właśnie nieprawidłowym wynikiem przeprowadzonej kontroli sądowoadministracyjnej. Mając na uwadze przyjętą w skardze kasacyjnej nieprawidłową konstrukcję zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania, która ograniczyła się do wskazania art. 3 § 1 P.p.s.a., art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 151 P.p.s.a., zarzuty te nie mogły być uwzględnione, a w konsekwencji ustalony przez organy stan faktyczny sprawy, skontrolowany następnie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach nie został podważony. W skardze kasacyjnej sformułowany został również zarzut dotyczący naruszenia prawa materialnego, tj. obowiązującego w dniu podejmowanej przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w Kielcach czynności art. 130 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym, który stanowił, że Policja prowadzi ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego. Określonemu naruszeniu przypisuje się odpowiednią liczbę punktów w skali od 0 do 10 i wpisuje się do tej ewidencji. Szczegółowe regulacje dotyczące sposobu punktowania i liczby punktów odpowiadających naruszeniu przepisów ruchu drogowego, warunków i sposobu prowadzenia ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego oraz trybu występowania z wnioskami o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji, programu szkolenia i jednostek upoważnionych do prowadzenia szkolenia, liczby punktów odejmowanych z tytułu odbytego szkolenia, podmiotów uprawnionych do uzyskiwania informacji zawartych w ewidencji, zostały natomiast zawarte w wydanym na podstawie delegacji określonej w art. 130 ust. 4 P.r.d. rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego. W akcie tym określono w szczególności, że ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego prowadzi komendant wojewódzki Policji (§ 3 ust. 1), że wpisu do ewidencji dokonuje policjant lub pracownik jednostki Policji (§ 4 ust. 8) z tym, że wpisu ostatecznego dokonuje się, jeżeli naruszenie przepisów ruchu drogowego stwierdzone zostanie prawomocnym wyrokiem sądu, postanowieniem sądu o warunkowym umorzeniu postępowania, mandatem karnym albo orzeczeniem organu orzekającego w sprawie o naruszenie w postępowaniu dyscyplinarnym (§ 4 ust. 1). W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego utrwalony jest pogląd, zgodnie z którym dokonywany przez organy Policji wpis w ewidencji ma charakter deklaratoryjny, a ilość ujawnionych punktów karnych jest pochodną od stwierdzenia – m.in. stosownym mandatem – naruszenia przepisów ruchu drogowego. Oznacza to, że stwierdzone mandatem karnym naruszenie przepisów ruchu drogowego jest równoznaczne z wpisem do ewidencji liczby punktów wynikających z załącznika nr 1 rozporządzenia (por. wyroki z dnia 8 kwietnia 2016 r. sygn. akt I OSK 1749/14, z dnia 17 listopada 2017 r. sygn. akt I OSK 358/16 oraz z dnia 21 marca 2018 r. sygn. akt I OSK 1327/16). W niniejszej sprawie kwestionowana liczba 15 punktów za naruszenie przez R. C. w dniu 18 sierpnia 2016 r. przepisów ruchu drogowego została stwierdzona w prawomocnym mandacie seria CZ nr [...] i odpowiadała ona określonym wykroczeniom, które zostały opisane na ww. druku mandatu. Mandat zawierał opis zdarzeń (wykroczeń drogowych wraz z prawną kwalifikacją), jego wysokość, imię i nazwisko kierującego pojazdem, jego PESEL, adres, numer prawa jazdy, liczbę przypisanych punktów oraz podpisy funkcjonariusza nakładającego mandat oraz osoby ukaranej (skarżącego). Skarżący kasacyjnie przyjął mandat, a zatem nie kwestionował popełnienia opisanych wykroczeń we właściwym trybie w postępowaniu przed sądem powszechnym. Stwierdzić zatem należy, że miał on świadomość, jakich czynów dopuścił się i ile punktów karnych za wskazane wykroczenia zostało mu przypisane. Jak właściwie wskazał przy tym Sąd I instancji uprawnionym do badania prawidłowości i zasadności wystawienia mandatu karnego – jest wyłącznie sąd powszechny (grodzki/ karny), a nie organ czy też sąd administracyjny. Komendant Wojewódzki Policji w Kielcach nie posiadał zatem kompetencji do zmiany ostatecznego wpisu do ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego polegającej na usunięciu punktów karnych przypisanych konkretnemu naruszeniu przepisów, nawet w sytuacji gdyby dokonana w prawomocnym mandacie karnym kwalifikacja prawna czynu, opis zdarzenia czy ustalenia co do osoby sprawcy wykroczenia były, w ocenie strony nieprawidłowe, gdyż wiązałoby się to z koniecznością wzruszenia prawomocnego mandatu karnego przez organ do tego nieuprawniony. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, w oparciu o art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji. Skargę kasacyjną rozpoznano na posiedzeniu niejawnym, stosownie do art. 182 § 2 P.p.s.a., gdyż skarżący kasacyjnie zrzekł się rozprawy, a strona przeciwna nie zażądała jej przeprowadzenia.