II SA/Sz 786/23

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Kowalewska, Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Dziel,, Sędzia WSA Bolesław Stachura (spr.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Anna Kalisiak, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 20 grudnia 2023 r. sprawy ze skargi Zakładu [...] w S. na decyzją Dyrektora Zarządu Zlewni w S. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia 22 czerwca 2023 r. nr SZ.ZUO.4.4701.469.OZ.2023.AŁ w przedmiocie określenia opłaty zmiennej za pobór wód podziemnych oddala skargę. UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją Dyrektor Zarządu Zlewni w S. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie (dalej też "organ") określił Z. S. (dalej "spółka", "skarżąca") opłatę zmienną za I kwartał 2023 r. w wysokości [...] zł z tytułu poboru wód podziemnych z ujęcia "S. " przy ul. [...] w S. na podstawie pozwolenia wodnoprawnego udzielonego decyzją Prezydenta Miasta S. z 8 stycznia 2007 r. Jak podstawę prawna rozstrzygnięcia organ wskazał art. 273 ust. 6 w związku z art. 272 ust. 1 i 2, art. 14 ust. 2 i 6 pkt 2, art. 300 ust. 1 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (Dz.U. z 2022 r. poz. 2625 ze zm. – dalej "Prawo wodne") w związku z art. 21 § 3, art. 23 § 1 pkt 1 - 2 oraz art. 23 § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2022 r., poz. 2651 ze zm. – dalej " O.p.") oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2023 r. poz. 775 ze zm. – K.p.a.) Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, 1 czerwca 2023 r. Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie Zarząd Zlewni w S. ustaliło spółce sporną opłatę zmienną. Spółka złożyła reklamację, w której nie zgodziła się z wysokością opłaty. Organ nie uznał wniesionej przez spółkę reklamacji. Określając wysokość spornej opłaty zmiennej, organ wziął pod uwagę ustalenia kontroli gospodarowania wodami przeprowadzonej przez PGW WP Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej w S. i zakończonej protokołem kontroli Nr 1/znak sprawy: [...] z 27 czerwca 2022 r. Organ wskazał, że z protokołu kontroli wynika, iż spółka w ramach zbiorowego zaopatrzenia w wodę prowadzi działalność polegającą na ujmowaniu wód podziemnych i powierzchniowych dla celów dostarczenia wody dla odbiorców indywidualnych i podmiotów uspołecznionych, do których zalicza: przedsiębiorców, spółdzielnie i wspólnoty mieszkaniowe oraz podmioty publiczne, w tym przedszkola, żłobki, szkoły i szpitale. W związku z powyższym organ przyjął, że spółka realizowała pozwolenie wodnoprawne nie tylko do celów realizacji zadań własnych gminy w zakresie zbiorowego zaopatrzenia ludności w wodę przeznaczoną do spożycia przez ludzi w rozumieniu art. 16 pkt 70, art. 274 pkt 4 Prawa wodnego i § 5 ust. 1 pkt 40 lit. c rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie jednostkowych stawek opłat za usługi wodne (Dz.U.2022.2438 – dalej "rozporządzenie j.s.o."), ale także do celów poboru, uzdatniania i dostarczania wody zgodnie z art. 274 pkt 2 lit. za Prawa wodnego i § 5 ust. 1 pkt 27 lit. a rozporządzenia j.s.o. Zdaniem organu, użyte w art. 274 pkt 4 Prawa wodnego sformułowanie "zbiorowe zaopatrzenie ludności" należy uznać za tożsame z określeniami "zbiorowe zaopatrzenie wspólnoty" i "zbiorowe zaopatrzenie mieszkańców gminy". Dostarczanie wody przez przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne podmiotom prowadzącym działalność gospodarczą oraz podmiotom publicznym wykracza natomiast poza zakres art. 274 pkt 4 Prawa wodnego. Organ wskazał, że w oświadczeniu z 18 kwietnia 2023 r. spółka całą ilość pobranych wód (50.677 m3) powiązała z realizacją zadań własnych gminy w zakresie zbiorowego zaopatrzenia ludności w wodę przeznaczoną do spożycia przez ludzi. Takie stanowisko potwierdziła również w odpowiedzi na wezwanie z 26 kwietnia 2023 r. do korekty oświadczenia z podziałem na cele poboru wód. W tej sytuacji organ zastosował art. 23 § 1 pkt 1 - 2, § 3 O.p. w związku z art. 300 ust. 1 Prawa wodnego i dokonał oszacowania wysokości opłaty, które opierało się na obliczeniu procentowego udziału wody sprzedanej dla gospodarstw domowych (tj. do celu realizacji zadań własnych gminy w zakresie zbiorowego zaopatrzenia ludności w wodę przeznaczoną do spożycia przez ludzi) oraz dla pozostałych odbiorców (tj. do celu poboru, uzdatniania i dostarczania wody) w ilości wody sprzedanej ogółem. Ze względu na brak danych za I kwartał 2023 r. do wyliczeń przyjęto dane historyczne, tj. za I kwartał 2019 r., I kwartał 2020 r., I kwartał 2021 r. oraz I kwartał 2022 r., które zostały uzyskane podczas kontroli gospodarowania wodami. Uśrednioną proporcję zastosowano do podziału ilości pobranej wody podziemnej na dwa cele z ujęcia "S." w S. w I kwartale 2023 r, co zostało przedstawione w tabeli na s. 7 zaskarżonej decyzji. Po dokonaniu podziału pobranych wód podziemnych na poszczególne cele organ ustalił wysokość spornej opłaty zmiennej za ilość wód podziemnych pobranych do celów zbiorowego zaopatrzenia mieszkańców w wodę przeznaczoną do spożycia przez ludzi (79,4 % całości pobranych wód podziemnych z ujęcia, tj. 40.237,54 m3), przyjmując stawkę określoną w § 5 ust. 1 pkt 40 lit. c rozporządzenia j.s.o., a do ilości wód pobranych do celów poboru, uzdatniania i dostarczania wody (20,6 % całości pobranych wód podziemnych z ujęcia, tj. 10.439,46 m3), przyjmując stawkę określoną w § 5 ust. 1 pkt 27 lit. a rozporządzenia j.s.o. Spółka zaskarżyła powyższą decyzję organu, której zarzuciła naruszenie: - art. 552 ust. 2a pkt 2 Prawa wodnego poprzez jego niezastosowanie; - art. 270 ust. 1, ust. 6, art. 272 ust. 1, ust. 2, art. 274 pkt 4, art. 274 pkt 4 lit. za Prawa wodnego, przepisów rozporządzenia j.s.o. w tym w szczególności § 5 ust. 1 pkt 40, pkt 27 rozporządzenia polegające na ich błędnej wykładni i niewłaściwym zastosowaniu, poprzez uznanie, że skarżąca w ustalonych w zaskarżonej decyzji proporcjach pobiera wodę w celach innych niż realizacja zadań własnych gminy w zakresie zbiorowego zaopatrzenia ludności w wodę przeznaczoną do spożycia przez ludzi, a także błędnym przyjęciu, że woda pobieraną do celów realizacji zadań własnych gminy w zakresie zbiorowego zaopatrzenia ludności w wodę przeznaczoną do spożycia przez ludzi jest tylko woda dostarczana gospodarstwom domowym we wskazanych prze organ proporcjach; - art. 23 § 1, § 3, § 5 O.p. oraz przepisów rozporządzenia j.s.o. poprzez ich niewłaściwą interpretację i błędne zastosowanie, nieprawidłowe ustalenie podstaw dokonywanych szacunków oraz posłużenie się niezdefiniowanym pojęciem "odbiorcy uspołecznionego"; - art. 7, art. 7a § 1, art. 12, art. 77, art. 80 K.p.a., polegające na nieustaleniu pełnego stanu faktycznego koniecznego do wydania decyzji, dokonaniu nieprawidłowych ustaleń faktycznych, dowolnej ocenie materiału dowodowego oraz rozstrzygnięciu wątpliwości prawnych na niekorzyść spółki. W związku z powyższym spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji; zasądzenie kosztów postępowania sądowego. W uzasadnieniu skargi jej zarzuty zostały uszczegółowione. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U.2022.2492), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2023.1634 ze zm. – dalej "p.p.s.a.") sąd uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Zasadniczy spór w sprawie sprowadza się do zagadnienia, czy w I kwartale 2023 r. skarżąca pobierała wodę wyłącznie w celu, o którym stanowi art. 274 pkt 4 Prawa wodnego, a więc na potrzeby realizacji zadań własnych gminy w zakresie zbiorowego zaopatrzenia ludności w wodę przeznaczoną do spożycia, czy też także w celu wskazanym w art. 274 pkt 2 lit. za Prawa wodnego, a więc na potrzeby poboru, uzdatniania i dostarczania wody. Praktyczny wymiar tego sporu łączy się z odrębnymi stawkami opłat za usługi wodne za pobór wód w formie opłaty zmiennej, wskazanymi odpowiednio w § 5 ust. 1 pkt 40 i § 5 ust. 1 pkt 27 lit. a rozporządzenia j.s.o. W tym zakresie Sąd w pełni podziela stanowisko szeroko prezentowane w orzecznictwie sądów administracyjnych (zob. m.in. wyroki NSA z 20 grudnia 2023 r. III OSK 192/22, z 12 grudnia 2023 r. III OSK 302/22, z 19 października 2021 r. III OSK 4088/21 czy wydany w analogicznej sprawie skarżącej i dotyczący opłaty zmiennej za IV kwartał 2022 r. wyrok WSA w Szczecinie z 20 września 2023 r. II SA/Sz 443/23), że ustawa z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę (Dz.U.2023.537 ze zm. - dalej też "ustawa o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę") reguluje między innymi zasady i warunki zbiorowego zaopatrzenia w wodę przeznaczoną do spożycia przez ludzi. W piśmie z 28 kwietnia 2023 r. skarżąca wskazała, że jest przedsiębiorstwem wodociągowo-kanalizacyjnym, o którym mowa w tej ustawie (art. 2 pkt 4). Spółka jest zatem przedsiębiorcą w rozumieniu przepisów ustawy z 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców (Dz. U. z 2021 r. poz. 162), który prowadzi działalność gospodarczą w zakresie zbiorowego zaopatrzenia w wodę lub zbiorowego odprowadzania ścieków. Zbiorowe zaopatrzenie w wodę to działalność polegającą na ujmowaniu, uzdatnianiu i dostarczaniu wody, prowadzona przez przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne (art. 2 pkt 21 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę). W definicjach z art. 2 pkt 4 lub art. 2 pkt 21 cytowanej ustawy, ustawodawca nie posługuje się już pojęciem wody "przeznaczonej do spożycia przez ludzi". Wynika to z wąskiego zdefiniowania pojęcia wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi, które obejmuje wyłącznie wodę w stanie pierwotnym lub po uzdatnieniu, przeznaczoną do picia, przygotowania żywności lub innych celów domowych, niezależnie od jej pochodzenia i od tego, czy jest dostarczana z sieci dystrybucyjnej, cystern, w butelkach lub pojemnikach, a także wodę wykorzystywaną przez przedsiębiorstwo produkcji żywności do wytworzenia, przetworzenia, konserwowania lub wprowadzania do obrotu produktów albo substancji przeznaczonych do spożycia przez ludzi (art. 2 pkt 18 lit. a) i b) ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę oraz art. 16 pkt 70 lit. a i b) Prawa wodnego). Natomiast zbiorowe zaopatrzenie w wodę to działalność polegającą na ujmowaniu, uzdatnianiu i dostarczaniu wody, prowadzona przez przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne (art. 2 pkt 21 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę). Zbiorowe zaopatrzenie w wodę jest zadaniem własnym gminy, co wynika wprost z art. 3 ust. 1 cytowanej ustawy. Z powołanych wyżej przepisów wynika zatem jednoznacznie, że przedsiębiorstwo wodociągowe, prowadząc działalność w zakresie zbiorowego zaopatrzenia w wodę dokonuje ujmowania, uzdatniania i dostarczania wody. Jednak tylko część tej działalności mieści się w pojęciu zbiorowego zaopatrzenia w wodę przeznaczonej do spożycia przez ludzi. W tej sytuacji, spójne z normami ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę są normy Prawa wodnego i rozporządzenia j.s.o., które odrębnie ustalają stawki opłat zmiennych dla celów poboru, uzdatniania i dostarczania wody oraz odrębnie dla celów realizacji zadań własnych gminy w zakresie zbiorowego zaopatrzenia ludności w wodę przeznaczoną do spożycia przez ludzi. Drugi z tych celów jest zatem węższy, a norma z § 5 ust. 1 pkt 40 rozporządzenia stanowi wyjątek względem normy z § 5 ust. 1 pkt 27 rozporządzenia i w związku z tym należy je intepretować w sposób ścisły oraz zgodnie z zasadą lex speciali derogat legi generali. Oznacza to, że niższe stawki z § 5 ust. 1 pkt 40 rozporządzenia j.s.o. mogą być zastosowane wyłącznie w wąskim zakresie, w którym gminy (lub działające w jej imieniu i na jej rzecz przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne) realizują zadania własne polegające na zbiorowym zaopatrzeniu ludności w wodę przeznaczoną do spożycia przez ludzi. Ustawodawca w przepisach Prawa wodnego i w przepisach rozporządzenia posłużył się dodatkowo pojęciem "ludności" i należy uznać to za zabieg celowy, który potwierdza konieczność wąskiego rozumienia powołanych przepisów. Swego rodzaju utożsamianie pojęcia "ludności" i "gospodarstwa domowego", tak jak to uczynił organ, może budzić pewne wątpliwości, jednak nie można pomijać, że wbrew konsekwentnemu stanowisku skarżącej nie każda woda ujmowana, uzdatniana i dostarczana przez przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne, jest wodą przeznaczoną do spożycia przez ludzi. Mając na uwadze powyższe regulacje należy stwierdzić, że różny jest cel "wykorzystania" tej wody i w konsekwencji różna powinna być stawka opłaty zmiennej. Należy pamiętać, że system opłat za usługi wodne ma uwzględniać analizę ekonomiczną wykonaną zgodnie z załącznikiem III do dyrektywy oraz także zasadę "zanieczyszczający płaci". Należy zatem przyjąć, że stawka opłaty zmiennej nie została zróżnicowana w oparciu o odbiorcę końcowego, ale ze względu na stanowiący podstawę tego zróżnicowania cel poboru wody. Wskazywany "odbiorca końcowy" miał tu jednak znaczenie z punktu widzenia oszacowania wody pobieranej na różne cele, uwzględniając, że konieczność użycia urządzeń pomiarowych została prolongowana do końca 2026 r. W sprawie nie jest sporne, że udzielone skarżącej pozwolenie wodnoprawne nie zawiera ograniczeń w zakresie poboru wód jedynie odbiorcom indywidualnym, z wyłączeniem pozostałych odbiorców, w tym podmiotów prowadzących działalność gospodarczą i podmiotów publicznych. W tych okolicznościach faktycznych i stanie prawnym nie można zasadnie uznać, że wyłącznym celem poboru wód przez spółkę w I kwartale 2023 r. było jedynie zbiorowe zaopatrywanie ludności, w ramach realizacji zadań własnych gminy, w wodę przeznaczoną do spożycia przez ludzi, stosownie do art. 274 pkt 4. Przedstawione stanowisko jest również aprobowane w doktrynie prawa, zgodnie z którą ustawodawca wyraźnie chciał zastosować ochronę mieszkańców zużywających wodę przeznaczoną do spożycia, wyodrębniając w art. 274 pkt 4 Prawa wodnego. - jako osobną regulację - górną jednostkową stawkę opłaty za pobór wód do celów realizacji zadań własnych gminy w zakresie zbiorowego zaopatrzania ludności w wodę przeznaczoną do spożycia przez ludzi. (por. K. Filipek, M. Kucharski, P. Michalski, Nowe prawo wodne najważniejsze zmiany dla gmin i przedsiębiorstw wodociągowo-kanalizacyjnych, Legalis, 2017, wyd. 1.). Natomiast pobór wód przez przedsiębiorstwo wodociągowo -kanalizacyjne w celu zbiorowego zaopatrzenia w wodę innych niż ludność podmiotów należy do zakresu art. 274 pkt 2 lit. za Prawa wodnego i stanowi pobór wód na potrzeby poboru, uzdatniania i dostarczania wody. Wbrew twierdzeniom skarżącej, wobec jej konsekwentnego stanowiska i braku szczegółowych danych dotyczących konkretnej ilości wód pobranych na cele wymienione w art. 274 pkt 2 lit. za i pkt 4 Prawa wodnego, organ prawidłowo zastosował art. 300 ust. 1, ust. 1a tej ustawy oraz odpowiednio art. 23 § 3 O.p. i na tej podstawie ustalił ilość wód pobranych przez spółkę z wymienionego ujęcia na poszczególne cele w I kwartale 2023 r. W art. 300 Prawa wodnego wskazano, że do ponoszenia opłat za usługi wodne oraz opłat podwyższonych stosuje się odpowiednio przepisy działu III Ordynacji podatkowej, z tym że uprawnienia organów podatkowych przysługują Wodom Polskim, właściwym organom Inspekcji Ochrony Środowiska oraz gminom (z wykluczeniem jedynie określonych instytucji wskazanych w tym przepisie). Ponadto w art. 300 ust. 1a i 1b Prawa wodnego określono, że uprawnienia organu podatkowego, przysługujące Wodom Polskim wykonują dyrektorzy zarządów zlewni Wód Polskich, zaś właściwy dyrektor regionalnego zarządu gospodarki wodnej Wód Polskich pełni funkcję organu wyższego stopnia. Przepis art. 23 O.p. znajduje się dziale III O.p. Tym samym istniała możliwość szacowania w rozpoznawanej sprawie (por. m.in. wyrok WSA w Szczecinie II SA/Sz 443/23). "Odpowiednie" stosowanie przepisu prawa, może przy tym polegać na stosowaniu odnośnych przepisów z pewnymi modyfikacjami. Należy zwrócić uwagę, że celem szacowania było określenie opłaty zmiennej w wysokości zbliżonej do rzeczywistej, co pozostaje w zgodzie z odpowiednio zastosowanym art. 23 § 5 O.p. Wobec konsekwentnego stanowiska skarżącej dane zastosowane w zakresie wyliczenia procentowego przy metodzie szacowania, były przy tym jedynymi danymi, na podstawie których można było ustalić pobór dotyczący realizacji celów zadań własnych gminy w zakresie zbiorowego zaopatrzenia ludności w wodę przeznaczoną do spożycia przez ludzi i do celów poboru, uzdatniania i dostarczania wody. Pamiętać należy, że dowodem, w świetle art. 75 § 1 k.p.a. jest wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem, a przesłanką oszacowania podstawy opodatkowania na podstawie art. 23 § 1 pkt 1 O.p. jest brak danych koniecznych do ustalenia podstawy opodatkowania. Nie ma przy tym znaczenia, jakie są przyczyny braku tych danych. Według sądu organ zasadnie bazował na ilości wód sprzedanych przez spółkę w analogicznych okresach lat wcześniejszych, czyli w pierwszych kwartałach lat 2019-2022, według danych wynikających z przeprowadzonych kontroli. Szacowanie trafnie opierało się na obliczeniu procentowego udziału wody sprzedanej dla gospodarstw domowych oraz dla pozostałych odbiorców w ilości wody sprzedanej ogółem. Według sądu metoda ta była w swej istocie zbliżona do metody porównawczej wewnętrznej przewidzianej w art. 23 § 3 pkt 1 O.p., przy czym metody wymienione w art. 23 § 3 pkt 1-6 O.p. nie stanowią katalogu zamkniętego. Użyta przez organ metoda pozwoliła oszacować ilość wód przeznaczonych przez spółkę w I kwartale 2023 r. na cele określone w art. 274 pkt 2 lit. za i pkt 4 Prawa wodnego w sposób najbardziej zbliżony do rzeczywistości. Należy zwrócić uwagę, że w myśl art. 272 ust. 13 Prawa wodnego, skarżąca miała obowiązek zapewnić odrębny pomiar ilości wód pobranych do różnych celów i potrzeb. Jeśli tego obowiązku nie dopełniła, organ był nie tylko uprawniony, ale i zobowiązany dokonać oszacowania poboru wód na określone cele i potrzeby, aby w następstwie wymierzyć sporną opłatę zmienną w sposób najbardziej zbliżony do prawdy obiektywnej. Na mocy art. 552 ust. 2 pkt 2 Prawa wodnego ustalenie wysokości opłaty za usługi wodne w okresie od dnia wejścia w życie ustawy do dnia 31 grudnia 2026 r. następuje na podstawie pomiarów dokonywanych przez organy administracji w ramach kontroli gospodarowania wodami lub ustaleń z przeglądów pozwoleń wodnoprawnych. Regulacja art. 552 ust. 2a i następne Prawa wodnego., która weszła w życie z 20 września 2018 r., miała charakter wyłącznie doprecyzowujący, wskazujący dodatkowe sposoby pozyskania przez właściwe organy informacji, na podstawie których można było określić w prawidłowej wysokości opłatę zmienną za korzystania z usług wodnych. Oświadczenie skarżącej, które co do celów poboru wód było sprzeczne z wynikami przeprowadzonej kontroli, nie mogło stanowić podstawy do ustalenia spornej opłaty zmiennej. Według sądu organ nie dopuścił się naruszenia przepisów prawa materialnego, w tym art. 247 pkt 4, art. 274 pkt 2 lit. za i art. 552 ust. 2a pkt 2 Prawa wodnego ani art. 23 § 1, 3 i 5 O.p. Sąd nie podziela także zarzutów naruszenia przez organ przepisów postępowania, tj. naruszenia art. 7, art. 12, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., gdyż materiał dowodowy, na podstawie którego organ wydał swoją decyzję był zupełny i na jego podstawie organ w sposób prawidłowy i swobodny, a nie dowolny, ustalił rzeczywisty cel poboru wód przez skarżącą i oszacował wysokość należnej opłaty zmiennej. Z kolei skarżąca konsekwentnie i błędnie ograniczała cel poboru wód podziemnych, będący podstawą obliczenia przez organ opłaty zmiennej. Nie można także podzielić zasadności zarzutu naruszenia przepisu art. 7a § 1 K.p.a., który znalazłby zastosowanie tylko w razie wątpliwości co do treści normy prawnej, co w sprawie nie miało miejsca. Mając na uwadze powyższe, sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a. Orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl