III OSK 2837/21

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Pocztarek Sędziowie: sędzia NSA Przemysław Szustakiewicz sędzia del. WSA Beata Jezielska (spr.) Protokolant: starszy asystent sędziego Marcin Rączka po rozpoznaniu w dniu 7 grudnia 2023 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [...] Zarządu Dróg Wojewódzkich [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 października 2019 r. sygn. akt IV SA/Wa 1233/19 w sprawie ze skargi [...] Zarządu Dróg Wojewódzkich [...] na decyzję Dyrektora Zarządu Zlewni w [...] Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia 22 marca 2019 r. nr [...] w przedmiocie określenia opłaty zmiennej za odprowadzenie wód opadowych i roztopowych oddala skargę kasacyjną UZASADNIENIE Wyrokiem z 30 października 2019 r. (sygn. akt IV SA/Wa 1233/19) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu sprawy ze skargi [...] Zarządu Dróg Wojewódzkich w [...] na decyzję Dyrektora Zarządu Zlewni w [...] Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z 22 marca 2019 r. nr WA.ZU0.1.470.33.789.OZ.2018.PD w przedmiocie określenia opłaty zmiennej za odprowadzenie wód opadowych lub roztopowych, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.), oddalił skargę. W uzasadnieniu wyroku podano, że informacją kwartalną z 15 lutego 2019 r. Zarząd Zlewni w [...] ustalił skarżącemu za okres III kwartału 2018 r. opłatę zmienną w wysokości 1962 zł za odprowadzanie wód opadowo-roztopowych do wód. Po rozpatrzeniu reklamacji wniesionej przez skarżącego, decyzją z 22 marca 2019 r., Dyrektor Zarządu Zlewni w [...] określił opłatę zmienną za okres III kwartału 2018 r. w wysokości 1962 zł za odprowadzanie wód opadowo-roztopowych do wód. W uzasadnieniu decyzji wyjaśniono, że z treści art. 272 ust. 5 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. - Prawo wodne (Dz.U. z 2017 r., poz. 1566, dalej jako: P.w.) wynika, że na potrzeby ustalenia opłaty niezbędna jest wiedza co do składowych, takich jak: jednostkowa stawka opłaty, ilość odprowadzonych wód, wyrażona w m3, i czas, wyrażony w latach, z uwzględnieniem istnienia urządzeń do retencjonowania wody z terenów uszczelnionych oraz ich pojemności. Przy czym wskazano, że podmiot błędnie uważa, że do obliczeń winien być przyjęty czas wyrażony jako 0,25 roku, pomimo iż zapisy art. 272 ust. 5 P.w. wyraźnie wskazują na użycie czasu wyrażonego w latach (min. 1 rok). Jak podano, organ uwzględnił czas wyrażony w latach (kwartał zaokrąglony do 1-go roku), a także ilość 2616,5 m3 jako jedną czwartą ilości odprowadzonych wód w m3/rok, tj. 10466 m3/rok, określoną w oparciu o dane, które podmiot przedłożył organowi w celu ustalenia opłaty zmiennej. Odnosząc się do kwestii jednostkowej stawki opłaty za usługi wodne wyjaśniono, że prezentowany w reklamacji pogląd co do wykorzystania czwartej części tej stawki nie ma odzwierciedlenia w obowiązujących przepisach. Zgodnie bowiem z § 8 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 grudnia 2017 r. w sprawie jednostkowych stawek opłat za usługi wodne (Dz.U. z 2017 r. poz. 2502, dalej jako: rozporządzenie z 2017 r.) jednostkowa stawka za odprowadzanie do wód - wód opadowych lub roztopowych ujętych w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacji deszczowej służące do odprowadzania opadów atmosferycznych w granicach administracyjnych miast, bez urządzeń do retencjonowania wody z terenów uszczelnionych wynosi 0,75 zł za 1 m3 na 1 rok, co koresponduje z art. 272 ust. 5 P.w. Podkreślono, że istotnym elementem opłaty zmiennej ustalonej w danym kwartale jest ilość odprowadzanych wód wyrażona w m3, która jako składowa ma wymiar indywidualny, gdyż jej wielkość uzależniona jest m.in. od wielkości opadu, charakteru i wielkości zlewni, czasu trwania deszczu miarodajnego etc. Podano przy tym, że ilość odprowadzanych wód wyrażona w m3/rok została przedłożona przez podmiot, zaś pozostałe składowe, tj. stawka i czas wynikają wprost z zapisów rozporządzenia z 2017 r. oraz ustawy P.w. Wskazano, że skarżący korzysta z usługi wodnej na podstawie pozwolenia wodnoprawnego udzielonego decyzją Starosty [...] z 30 grudnia 2008 r. na odprowadzanie wód opadowo-roztopowych do wód, a zatem zgodnie z art. 298 pkt 1 P.w. obowiązany jest ponosić opłaty za usługi wodne. W skardze na powyższą decyzję skarżący zarzucił naruszenie przepisów k.p.a. oraz P.w., wnosząc o jej uchylenie i zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Oddalając skargę WSA stwierdził, że w kontrolowanej sprawie zaistniała przesłanka obligująca organ do wydania decyzji określającej wysokość opłaty zmiennej za okres III kwartału 2018 r., ponieważ skarżący korzysta z usługi wodnej na podstawie pozwolenia wodnoprawnego na odprowadzanie wód opadowo-roztopowych do wód. Podano, że istotą sporu jest prawidłowość określenia wysokości opłaty, której zasadności skarżący nie kwestionuje. Wskazano, że ze względu na treść art. 272 ust. 10 P.w. okresem rozliczeniowym dla opłaty zmiennej za usługi wodne wyszczególnione w ust. 1-9 jest okres kwartalny, mimo że składnikiem wyrażonego w art. 272 ust. 5 P.w. sposobu obliczania opłaty (wzoru) będącego iloczynem trzech wartości, jest czas wyrażony w latach. Opłata zmienna została zatem obliczona przez organ jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty (0,75 zł m3/rok), ilości odprowadzanych wód (w okresie objętym decyzją tj. w kwartale, wyrażonej w m3) i czasu (odpowiadającego liczbie jednostki rozliczeniowej). Podniesiono, że opłata zmienna za usługi wodne polegające na odprowadzaniu wód opadowych lub roztopowych do wód ustalana jest, zgodnie z treścią art. 272 ust. 5 P.w., za faktyczną ilość wody odprowadzonej w danym okresie rozliczeniowym. Do ustalenia opłaty przyjęto iloczyn ilości odprowadzonej w tym kwartale wody, obowiązującej stawki za 1 m3 wody na rok i liczby odpowiadającej uwzględnionemu okresowi rozliczeniowemu (a więc jedności, skoro rozliczano 1 kwartał). Ten sposób ustalenia opłaty odpowiada podanej przez skarżącego ilości odprowadzonych wód, a także wynikającej z przepisów P.w. zasadzie ustalania opłaty dla kwartalnego okresu rozliczeniowego. Podano, że odmienna wykładnia przepisu, polegająca na uwzględnieniu w stosowanym iloczynie zamiast liczby 1 wyrażającej kwartalny okres rozliczeniowy, liczby wyrażającej 1/4 okresu rocznego (a więc zamiast 1,00 jako składnika wzoru - liczby 0,25), prowadziłaby do niezgodnego z obowiązującymi przepisami zaniżenia wysokości należnej opłaty zmiennej. W przypadku określonego przez ustawodawcę sposobu obliczenia opłaty zmiennej, odpowiednia proporcja wynikająca z ustalania opłaty za cząstkowy okres w danym roku została już bowiem uwzględniona w tej części wzoru, która wyraża ilość wody odprowadzonej w danym okresie rozliczeniowym. Podniesiono ponadto, że ustalenie wysokości opłaty zmiennej nastąpiło w okresie przejściowym, w którym ilość wody odprowadzonej do wód nie była ustalana na podstawie opomiarowania, lecz ustalenie danych niezbędnych do określenia opłaty zmiennej nastąpiło w sposób wynikający z art. 552 ust. 2 pkt 2 P.w., a więc w oparciu o przekazane przez skarżącego w ramach kontroli dane, dotyczące ilości odprowadzonych wód w ciągu roku. W związku z tym WSA nie podzielił stanowiska skarżącego, że organ przyjął do obliczeń nieprawidłową stawkę jednostkowej opłaty za 1 m3 wody w sytuacji gdy zastosował stawkę, która jest zgodna z treścią § 8 pkt 1 rozporządzenia z 2017 r. Wskazano, że za odprowadzony w danym kwartale 1 m3 wody opłata zmienna pobierana jest jednorazowo i już nigdy później nie będzie pobrana, co uzasadnia pobranie stawki w pełnej wysokości. WSA uznał zatem, że wykładnia przyjęta przez organ jest prawidłowa, wyrażająca kontekst celowościowy i funkcjonalny opłat za usługi wodne oraz ich charakter, a także jest zgodna z celem opłat za usług wodne i założeniami Ramowej Dyrektywy Wodnej, tj. Dyrektywy 2000/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2000r. ustanawiającej ramy wspólnotowego działania w dziedzinie polityki wodnej (Dz. Urz. WE L 327 z 22 grudnia 2000, str.1, ze zm. - Dz. Urz. UE Polskie wydania specjalne, rozdz. 15, t.5, str.275). Wskazano, że organ zgromadził wystarczający do rozstrzygnięcia sprawy materiał dowodowy i prawidłowo go ocenił, a jedynie nie zawarł w uzasadnieniu decyzji odpowiednio przekonującej i logicznej argumentacji, co nie miało jednak wpływu na wynik sprawy. Od wyroku tego skargę kasacyjną wywiódł [...] Zarząd Dróg Wojewódzkich w [...], zaskarżając go w całości. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie: I. przepisów prawa materialnego w związku z art. 145 §1 ust. 1 lit. a p.p.s.a., a mianowicie: - art. 272 ust. 5, art. 274 pkt 5 lit. c w związku z art. 552 ust. 2 ust. 2 P.w. na skutek ich błędnej wykładni i uznaniu, że wyliczenie wysokości opłaty zmiennej może być dokonane z pominięciem ustalenia rzeczywistej wielkości odprowadzanych wód opadowych lub roztopowych ujętych w zamknięte lub otwarte systemy kanalizacji deszczowej służącej do odprowadzania opadów atmosferycznych w granicach administracyjnych miast, a także bez rozważenia, czy odprowadzenie wód i wyliczenie opłaty może nastąpić w zakresie odprowadzenia wód opadowych i roztopowych bez względu na sposób odprowadzania wód w tym również z tytułu odprowadzania tych wód w inny sposób, podczas gdy prawidłowa wykładnia przepisów prowadzi do wniosku, że taką opłatę zmienną można wyliczyć dla odprowadzania wód opadowych ujętych w systemy kanalizacji deszczowej; - przepisów prawa procesowego, a mianowicie - art. 145 §1 ust. 1 lit. a oraz 134 §1 p.p.s.a. na skutek uznania przez Sąd I instancji, że sporną kwestią było jedynie wyjaśnienie wielkości opłaty, podczas gdy strona zarzucała niewyjaśnienie całokształtu okoliczności sprawy, w tym niewyjaśnienie podstawy prawnej, zaś Sąd I instancji uznał, że zaskarżony akt administracyjny nie naruszał przepisów prawa materialnego lub przepisów procesowych, co miało wpływ istotny na wynik sprawy gdyż doprowadziło do wydania wyroku oddalającego skargę. W oparciu o tak sformułowane zarzuty skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu, zasądzenie kosztów postępowania, w tym zastępstwa procesowego wg norm przepisanych oraz rozpoznanie sprawy na rozprawie. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że WSA pominął w ocenie prawnej przedmiotu skargi, że zasadność opłaty była przez stronę kwestionowana również co do całokształtu okoliczności sprawy. Zasadność opłaty winna opierać się na stwierdzeniu sposobu odprowadzenia wód opadowych, gdyż ponoszenie opłaty zmiennej dotyczy tylko odprowadzania do wód - wód opadowych i roztopowych ujętych w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacji deszczowej. Ponadto przyjęcie, że opłatę zmienną można ustalić jedynie w oparciu o dane z pozwolenia wodnoprawnego bez ustalenia rzeczywistych danych stoi w sprzeczności z przywołanymi przepisami prawa. Podano, że wielkości podane w pozwoleniu wodnoprawnym stanowią podstawę tylko do ustalenia wysokości opłaty stałej, zaś w przypadku opłaty zmiennej ustawodawca nie odwołuje się do tego kryterium. Zatem istotne znaczenie w takim przypadku ma ilość rzeczywiście odprowadzonych wód opadowych i roztopowych. Podano, że pominięcie przez WSA oceny przywołanych przepisów prawa, gdy skarżący kwestionował zarówno ustalenia faktyczne (ich brak) jak i wskazywał, że nie jest wyjaśniona wystarczająco podstawa prawna, doprowadziło do naruszenia przepisów prawa procesowego w istotnym stopniu, gdyż WSA odniósł się jedynie do interpretacji przepisu P.w. bez odniesienia go w granicach sprawy do innych przepisów tej ustawy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W przedmiotowej sprawie nie zachodzą przesłanki nieważności postępowania określone w art. 183 § 2 p.p.s.a. W związku z tym Naczelny Sąd Administracyjny, przy rozpoznaniu sprawy, związany był granicami skargi kasacyjnej. Skarga kasacyjna nie posiada usprawiedliwionych podstaw. W skardze kasacyjnej zgłoszony został zarzut zarówno naruszenia przepisów prawa materialnego, jak i przepisów postępowania. W przypadku, gdy skarga kasacyjna zarzuca naruszenie prawa materialnego oraz naruszenie przepisów postępowania, co do zasady w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają zarzuty naruszenia przepisów postępowania. Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 145 §1 ust. 1 lit. a oraz 134 §1 p.p.s.a., którego naruszenia skarżący kasacyjnie upatruje w uznaniu przez Sąd I instancji, że sporną kwestią było wyjaśnienie wielkości opłaty, podczas gdy strona zarzucała niewyjaśnienie całokształtu okoliczności sprawy, w tym niewyjaśnienie podstawy prawnej. Przede wszystkim należy podnieść, że w przedmiotowej sprawie WSA nie stosował art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a., gdyż podstawą prawną zaskarżonego wyroku był przepis art. 151 p.p.s.a., zgodnie z którym w razie nieuwzględniania skargi sąd skargę oddala. Okoliczność oddalenia skargi nie mogła zatem stanowić bezpośrednio argumentu mającego świadczyć o naruszeniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. Do naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. mogłoby dojść tylko wtedy, gdyby WSA stwierdził naruszenie przepisów prawa materialnego, a mimo to nie spełnił dyspozycji tej normy prawnej i nie uchylił zaskarżonej decyzji. Natomiast, jeśli z zaskarżonego wyroku wynika, że Sąd nie dopatrzył się naruszenia takich przepisów, to Naczelny Sąd Administracyjny nie może zarzucić oddalającemu skargę Sądowi I instancji naruszenia omawianych unormowań, gdyż rozstrzygnięcie jest zgodne z dyspozycją stosowanej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny normy prawnej. Ponadto zarówno przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a., jak również przepis art. 151 p.p.s.a. określają wyłącznie kompetencję sądu administracyjnego w fazie orzekania. Tego rodzaju przepisy, mające charakter ogólny (blankietowy), nie mogą stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej. Skarżący kasacyjnie zarzut powyższy powiązał z zarzutem naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Jest to zatem przepis prawa procesowego, a nie prawa materialnego, zaś zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. Zatem powiązanie to jest nie do końca konsekwentne. Ponadto art. 134 § 1 p.p.s.a. określa jedynie granice rozpoznania skargi przez sąd administracyjny I instancji. O naruszeniu normy wynikającej z powyższego przepisu można byłoby zatem mówić, gdyby sąd wykroczył poza granice sprawy, w której została wniesiona skarga, albo - mimo wynikającego z tego przepisu obowiązku - nie wyszedł poza zarzuty i wnioski skargi, np. nie zauważając naruszeń prawa, które nie były powołane przez skarżącego, a które Sąd I instancji zobowiązany był uwzględnić z urzędu. W przedmiotowej sprawie Sąd I instancji rozpoznając skargę niewątpliwie orzekał w granicach sprawy, oceniając postępowanie organów w zakresie określenia opłaty zmiennej za odprowadzanie wód opadowych i roztopowych, a zatem nie orzekał w granicach (w znaczeniu podmiotowym i przedmiotowym) innej sprawy niż ta, w której została wniesiona skarga. Niezasadnie także twierdzi skarżący kasacyjnie, że WSA miał obowiązek wyjaśnienia innych okoliczności, niż podnoszone w skardze. Należy bowiem podkreślić, że zarówno okoliczności dotyczące ilość odprowadzonych wód, jak i sposobu ich odprowadzenia wynikały z wykazu przedłożonego przez skarżącego kasacyjnie i niekwestionowanego przez organy orzekające. Natomiast zarzut naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. nie może służyć do kwestionowania dokonanej przez Sąd oceny ustalonego stanu faktycznego z punktu widzenia jego zgodności lub niezgodności z mającym zastosowanie w sprawie stanem prawnym (por.m.in. wyroki NSA: z 25 marca 2011 r. sygn. akt I FSK 1862/09, z 11 kwietnia 2007 r. sygn. akt II OSK 610/06). Z kolei obowiązek wyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia wynika z treści art. 141 § 4 p.p.s.a. Jednakże zarzutu naruszenia tego przepisu nie podniesiono ani w petitum, ani w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, co uniemożliwia Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu odniesienie się do tek kwestii. Należy bowiem podkreślić, że zainicjowane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym oparte jest na zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, tak jak ma to miejsce w postępowaniu przed Sądem I instancji. W związku z tym Naczelny Sąd Administracyjny może dokonać kontroli legalnej orzeczenia Sądu I instancji tylko w zakresie wyszczególnionych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Zatem powyższy zarzut okazał się nieskuteczny. Nie zasługuje na uwzględnienie także zarzut naruszenia art. 272 ust. 5, art. 274 pkt 5 lit. c w związku z art. 552 ust. 2 ust. 2 P.w. poprzez ich błędną wykładnię, którego skarżący kasacyjnie upatruje w uznaniu, że wyliczenie wysokości opłaty zmiennej może być dokonane z pominięciem ustalenia rzeczywistej wielkości odprowadzanych wód opadowych lub roztopowych, a także bez rozważenia czy odprowadzenie wód i wyliczenie opłaty może nastąpić w zakresie odprowadzenia wód opadowych i roztopowych bez względu na sposób odprowadzania wód. Odwołując się do wskazanych wyżej zasad związania Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzutami podniesionym w skardze kasacyjnej podkreślić należy, że do autora skargi kasacyjnej należy wskazanie, które przepisy prawa materialnego zostały przez sąd naruszone zaskarżonym orzeczeniem, na czym polegała ich błędna wykładnia i niewłaściwe zastosowanie oraz jaka powinna być wykładnia prawidłowa i właściwe zastosowanie, zaś przy naruszeniu prawa procesowego – wskazanie przepisów tego prawa naruszone przez sąd i wpływ naruszenia na wynik sprawy - treść orzeczenia (por. wyrok NSA z 29 sierpnia 2012 r. sygn. akt I FSK 1560/11). Przy czym przez powołanie podstawy kasacyjnej należy rozumieć konkretny przepis prawa, którego naruszenie przez Sąd I instancji zarzuca skarga kasacyjna, a w odniesieniu do przepisu, który nie stanowi jednej zamkniętej całości, a składa się z ustępów, punktów i innych jednostek redakcyjnych, wymóg skutecznie wniesionej skargi kasacyjnej jest spełniony wówczas, gdy wskazuje ona konkretny przepis naruszony przez sąd pierwszej instancji, z podaniem numeru artykułu, ustępu, punktu i ewentualnie innej jednostki redakcyjnej przepisu (por. wyrok NSA z 20 sierpnia 2008 r., sygn. akt II FSK 557/07, wyrok NSA z 7 marca 2014 r., sygn. akt II GSK 2019/12, wyrok NSA z 28 czerwca 2013 r., sygn. akt II OSK 552/12, wyrok NSA z 22 stycznia 2013 r., sygn. akt II GSK 1573/12, wyrok NSA z 27 marca 2012 r., sygn. akt II GSK 218/11, wyrok NSA z 8 marca 2012 r., sygn. akt II OSK 2496/10, wyrok NSA z 14 lutego 2012 r., sygn. akt II OSK 2232/10). Zatem warunek przytoczenia podstawy zaskarżenia i jego uzasadnienia nie jest spełniony, gdy skarga kasacyjna zawiera wywody zmuszające Sąd kasacyjny do domyślania się, który przepis skarżący kasacyjnie miał na uwadze. Natomiast w uzasadnieniu skargi kasacyjnej należy wykazać trafność (słuszność) zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej, co oznacza, że uzasadnienie to musi zawierać argumenty mające na celu "usprawiedliwienie" przytoczonych podstaw kasacyjnych (por. wyroki NSA: z 5 sierpnia 2004 r. sygn. akt FSK 299/04 z glosą A. Skoczylasa OSP 2005, nr 3, poz. 36; z 9 marca 2005 r. sygn. akt GSK 1423/04; z 10 maja 2005 r. sygn. akt FSK 1657/04; z 12 października 2005 r. sygn. akt I FSK 155/05; z 23 maja 2006 r. sygn. akt II GSK 18/06; z 4 października 2006 r. sygn. akt I OSK 459/06). W związku z tym należy podnieść, że powołany w skardze art. 274 pkt 5 lit c P.w. dzieli się na tirety, a autor skargi kasacyjnej nie wskazał, którego z nich zarzut dotyczy. Natomiast art. 552 ust. 2 P.w. nie dzieli się na kolejne ustępy, jak podano w skardze kasacyjnej, a na punkty. Już chociażby tak nieprecyzyjne wskazanie naruszonych przepisów uniemożliwia odniesienie się do nich. Ponadto skarżący kasacyjnie, podnosząc zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego, w istocie zarzuca brak wyjaśnienia stanu faktycznego odnośnie do faktycznej ilości odprowadzonych wód opadowych, a także sposobu ich odprowadzania. Jednakże próba zwalczenia ustaleń faktycznych poczynionych przez Sąd I instancji nie może skutecznie następować przez zarzut naruszenia prawa materialnego (zob. wyrok NSA z 29 stycznia 2013 r., I OSK 2747/12, wyrok NSA z dnia 6 marca 2013 r., II GSK 2327/11). Ocena zarzutu prawa materialnego może być bowiem dokonana wyłącznie na podstawie konkretnego stanu faktycznego, nie zaś na podstawie stanu faktycznego, który skarżący uznaje za prawidłowy (zob. wyrok NSA z 6 marca 2013 r., sygn. akt II GSK 2328/11, LEX nr 1340138; wyrok NSA z 14 lutego 2013 r., II GSK 2173/11). Jeżeli strona skarżąca kasacyjnie uważa, że ustalenia faktyczne są błędne, bądź też określone okoliczności nie zostały wyjaśnione, to zarzut naruszenia prawa materialnego przez jego błędne zastosowanie w konsekwencji wadliwej wykładni należy ocenić jako co najmniej przedwczesny, a przez to nieskuteczny, gdyż zarzut naruszenia prawa materialnego nie może opierać się na wadliwym (kwestionowanym przez stronę) ustaleniu faktu (zob. wyrok NSA z dnia 13 marca 2013 r., sygn. akt II GSK 2391/11). Należy jedynie zauważyć, że podstawą ustalenia opłaty zmiennej był przedłożony przez skarżącego kasacyjnie wykaz dotyczący ilości odprowadzonych do wód - wód opadowych lub roztopowych ujętych w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacji deszczowej służące do odprowadzania opadów atmosferycznych w granicach administracyjnych miast, datowany na dzień 30 października 2018 r. Przy tym podnieść należy, że art. 552 ust. 2 P.w. w pierwotnym brzmieniu stanowił, że ustalenie wysokości opłaty za usługi wodne w okresie od dnia wejścia w życie ustawy do 31 grudnia 2020 r. następuje na podstawie 1) określonego w pozwoleniu wodnoprawnym albo w pozwoleniu zintegrowanym celu i zakresu korzystania z wód; 2) pomiarów dokonywanych przez organy administracji w ramach kontroli gospodarowania wodami lub ustaleń z przeglądów pozwoleń wodnoprawnych; 3) pomiarów dokonywanych przez organy administracji w ramach kontroli pozwoleń zintegrowanych. Wprawdzie na podstawie art. 1 pkt 38 ustawy z 20 lipca 2018 r. o zmianie ustawy - Prawo wodne oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r., poz. 1722), która weszła w życie 20 września 2018 r., znowelizowano ustawę P.w., w tym art. 552, dodając do art. 552 między innymi ust. 2a, który w pkt 2 umożliwił ustalanie wysokości opłaty za usługi wodne w okresie do dnia 31 grudnia 2020 r. również na podstawie oświadczeń podmiotów obowiązanych do ponoszenia opłat za usługi wodne, za poszczególne kwartały, ale zmiana ta dotyczyła opłat ustalanych począwszy od IV kwartału 2018 r. Jednakże z pisma skarżącego kasacyjnie z 30 października 2018 r., które zostało przesłane do organu wraz z wyżej wskazanym wykazem wynika, że de facto to sam skarżący określił ilość odprowadzonych wód. Skoro zatem organ nie zakwestionował przedłożonego wykazu i zgodnie z jego treścią ustalił wysokość opłaty zmiennej, to zarzuty kwestionujące zasadność nałożenia opłaty w oparciu o powołane przepisy P.w., bez ustalenia rzeczywistej ilości odprowadzanych wód, czy też sposobu ich odprowadzania, są nie tylko niezrozumiałe, ale także bezzasadne. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw i w oparciu o art. 184 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.