II OSK 2957/13

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk po rozpoznaniu w dniu 9 grudnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej E. Z. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 lipca 2013 r., sygn. akt VII SA/Wa 1322/13 odrzucające skargę E. Z. na postanowienie Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie uznania zażalenia za niezasadne i odmowy wyznaczenia dodatkowego terminu załatwienia sprawy postanawia oddalić skargę kasacyjną UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 1 lipca 2013 r., sygn. akt VII SA/Wa 1322/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę E.Z. na postanowienie Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie uznania zażalenia za niezasadne i odmowy wyznaczenia dodatkowego terminu załatwienia sprawy. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Zakres tej kontroli sprecyzowany został w art. 3 § 2 p.p.s.a., zgodnie z którym kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty w nim wymienione. Ponadto sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 p.p.s.a.). Sąd wskazał, że w niniejszej sprawie skargą do sądu administracyjnego zostało objęte postanowienie Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego wydane w wyniku wniesienia przez skarżącego zażalenia, o którym mowa w art. 37 § 1 k.p.a., na niezałatwienie sprawy w terminie przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla m.st. Warszawy. Sąd wskazał, że organ administracyjny właściwy do rozpoznania zażalenia wniesionego na podstawie art. 37 § 1 k.p.a. wydaje w celu jego załatwienia postanowienie, o jakim mowa w art. 123 k.p.a. Jest to postanowienie zaliczane do grupy wydawanych w toku postępowania administracyjnego, a nie rozstrzygających o istocie sprawy. Nie jest to też postanowienie kończące postępowanie, a także nie przysługuje od niego zażalenie. Sąd stwierdził, że ponieważ zaskarżone postanowienie nie stanowi żadnego z aktów wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a. skargę należy uznać za niedopuszczalną z uwagi na brak kognicji sądu administracyjnego. Z powyższych przyczyn Sąd I instancji na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a. Sąd odrzucił skargę. Skargę kasacyjną na powyższe postanowienie wniósł, działający za pośrednictwem profesjonalnego pełnomocnika E. Z., zarzucając Sądowi I instancji na podstawie art. 174 ust. 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienie mogło mieć wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. art. 57 § 3 p.p.s.a., przez rozpoznanie pisma skarżącego, zawierającego jednocześnie w swej treści skargę na postanowienie MWINB oddalające zażalenie na bezczynność PINB oraz skargę na bezczynność PINB, jako jednej skargi i odrzucenie na podstawie art. 58 § 1 ust. 1 p.p.s.a., w sytuacji gdy przewodniczący winien był wyodrębnić poszczególne elementy pisma jako oddzielne skargi i rozpoznać niezależnie, co doprowadziło do naruszenia art. 58 § 1 ust. 1 p.p.s.a. 2. art. 54 § 2 w zw. z art. 32 p.p.s.a. w postaci procedowania bez udziału organu, za pośrednictwem którego została złożona skarga, skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego za pośrednictwem PINB, który nie złożył odpowiedzi na skargę. 3. art. 49 § 1 w zw. z art. 46 § 1 ust. 2 i 3 p.p.s.a., przez skierowanie sprawy do rozpoznania bez ustalenia precyzyjnego zakresu zaskarżenia oraz wniosków, w sytuacji gdy wnioski skargi tj: orzeczenie bezczynności PINB; rażącego naruszenia prawa oraz odpowiedzialności odszkodowawczej nie dają się pogodzić z zakresem zaskarżenia, wskazując na jego błędne lub niepełne sformułowanie i dokonanie niekorzystnej dla skarżącego interpretacji treści skargi, prowadzącej do jej odrzucenia, co doprowadziło do naruszenia art. 58 § 1 ust. 1. Autor skargi kasacyjnej wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zwrot kosztów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. W myśl art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Ta jednakże w niniejszej sprawie nie miała miejsca. Zatem sprawa ta mogła być rozpoznana przez Naczelny Sąd Administracyjny w granicach zakreślonych w skardze kasacyjnej. Ocenę podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów należy poprzedzić uwagą, iż pierwsze zdanie skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez E. Z. zaczyna się od słów "zaskarżam post. nr [...] z dn. [...].04.2013 r. – Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego ([...])". W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, ten fragment skargi oraz analiza pozostałej jej części, w której skarżący nota bene opisuje przebieg postępowania w niniejszej sprawie, nie uprawnia do stwierdzenia, iż skarga obejmowała swym zakresem również bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Z treści skargi wynika bezsprzecznie, że jej przedmiotem jest postanowienie Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2013 r. o uznaniu zażalenia na bezczynność PINB za bezzasadne. Żądania dotyczące bezczynności PINB dla m.st. Warszawy umieszczane w końcowym fragmencie skargi ściśle związane są z treścią zażalenia skarżącego, które wniósł do MWINB i wydanym na jego skutek rozstrzygnięciem i nie podważają zasadności przyjęcia przez Sąd Wojewódzki pisma z 21 maja 2013 r., jako skargi na postanowienie WINB. W tej sytuacji brak wydzielenia przez Przewodniczącego z pisma z dnia 21 maja 2013 r. (k. 2 akt s.) dwóch skarg uznać należy za działanie uzasadnione. Postanowienie o uznaniu zażalenia na bezczynność organu za bezzasadne zostało wydane w trybie art. 37 k.p.a. i nie podlega kognicji sądów administracyjnych. Zasadnie zatem w takiej sytuacji, Sąd I instancji skargę na takie postanowienie odrzucił jako niedopuszczalną. Mając na uwadze powyższe zarzut naruszenia art. 57 § 1 § 3 p.p.s.a. uznać należy za nietrafny. Zarzut naruszenia art. 54 § 2 w zw. z art. 32 p.p.s.a. jest również niezasadny. Przedmiotem wniesionej skargi jest, jak już wyżej podano, postanowienie Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2013 r. o uznaniu zażalenia na bezczynność PINB za bezzasadne. A skoro tak to prawidłowo, zgodnie z art. 54 § 2 p.p.s.a. to MWINB złożył odpowiedź na skargę. Wskazać przy tym należy, że przede wszystkim to treść skargi - a nie organ za pośrednictwem którego ją się składa - stanowi o jej przedmiocie. Również zarzut naruszenia art. 49 § 1 w zw. z art. 46 § 1 ust. 2 i 3 p.p.s.a. nie zasługuje na uwzględnienie. Skoro z treści uzasadnienia skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wynika jednoznacznie, która prawna forma działania administracji publicznej została zaskarżona, to w takiej sytuacji nie zaistniała konieczność wzywania skarżącego do doprecyzowania jej treści. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny postanowił jak w sentencji na podstawie art. 184 p.p.s.a.