II SAB/Bd 67/24

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Joanna Brzezińska po rozpoznaniu w dniu 16 sierpnia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi [...] na bezczynność Wojewody [...] w przedmiocie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy postanawia 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić ze Skarbu Państwa – środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy na rzecz skarżącego kwotę 100 (sto) złotych uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi. UZASADNIENIE Pismem z dnia [...] [...] (skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na bezczynność [...] w przedmiocie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy. Zarządzeniem z dnia 25 czerwca 2024 r. wezwano skarżącego do wykazania w terminie 7 dni od doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi, czy przed wniesieniem do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargi z dnia [...] skarżący wyczerpał środek zaskarżenia bezczynności przysługujący na podstawie art. 37 k.p.a., tj. wniósł do Szefa [...], za pośrednictwem [...] ponaglenie na niezałatwienie sprawy terminie. Powyższe wezwanie zostało doręczone skarżącemu w dniu [...] r. W dniu [...]skarżący złożył w biurze podawczym tut. Sądu pismo, w którym wskazał, że w dniu [...] wniósł do [...] o pozytywne rozpatrzenie jego sprawy zamiast ponaglenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Jednym z koniecznych warunków dopuszczalności przyjęcia sprawy ze skargi do rozpoznania przez sąd administracyjny jest konieczność wyczerpania przed jej wniesieniem środków zaskarżenia. Warunek ten przewidziany jest w art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 – dalej "p.p.s.a."), zgodnie z którym skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Zgodnie z art. 52 § 2 p.p.s.a. przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie. Z kolei art. 53 § 2b p.p.s.a. stanowi, że skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. W myśl art. 49 § 1 p.p.s.a. jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Stosownie zaś do treści art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 572 –dalej "k.p.a."), stronie służy prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli: 1) nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 (bezczynność); 2) postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (przewlekłość). Ponaglenie zawiera uzasadnienie (art. 37 § 2 k.p.a.). Według art. 37 § 3 k.p.a. ponaglenie wnosi się: 1) do organu wyższego stopnia za pośrednictwem organu prowadzącego postępowanie; 2) do organu prowadzącego postępowanie – jeżeli nie ma organu wyższego stopnia. Wobec treści przywołanych przepisów warunkiem wniesienia skargi do sądu administracyjnego na bezczynność i przewlekłość organu administracji publicznej jest uprzednie wystąpienie przez stronę skarżącą z ponagleniem na niezałatwienie sprawy w terminie do organu wyższego stopnia nad organem, który, w ocenie strony skarżącej, pozostaje w bezczynności. Ponaglenie, o którym mowa we wskazanym przepisie, równoznaczne jest ze środkiem zaskarżenia i spełnia kryterium "wyczerpania środków zaskarżenia" w rozumieniu art. 52 § 2 p.p.s.a. Należy dodać, że skarga wniesiona bez uprzedniego wyczerpania środków zaskarżenia w myśl art. 52 § 1 i § 2 p.p.s.a, podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 tej ustawy. Odnosząc powyższe rozważania do niniejszej sprawy podkreślić należy, że wniesiona w tej sprawie skarga nie spełnia powyższych wymogów formalnych, a wezwanie do uzupełnienia skargi pozostało bezskuteczne. Jak bowiem wynika z akt sądowych skarżący został wezwany do wykazania w terminie 7 dni, że wyczerpał środek zaskarżenia bezczynności przysługujący na podstawie art. 37 k.p.a., tj. wniósł do Szefa [...], za pośrednictwem [...] ponaglenie na niezałatwienie sprawy terminie, pod rygorem odrzucenia skargi. W odpowiedzi na powyższe skarżący wskazał, że w dniu [...]. wniósł do [...] pismo, w którym wyraził prośbę o pozytywne załatwienie jego sprawy. Jak wynika z akt administracyjnych pismo powyższe stanowiło wniosek o wydanie zaświadczenia potwierdzającego złożenie wniosku o pobyt czasowy w celu dołączenia dokumentu do polskiego wniosku wizowego (k. 55 akt adm.). Na skutek powyższego pisma organ wystawił zaświadczenie, wedle żądania (k. 56 akt adm.). Stwierdzić zatem należy, że skarga na bezczynność nie została poprzedzona ponagleniem. Z ponaglenia winno wynikać, że strona zgłasza uwagę co do niezałatwienia sprawy w terminie lub rozpoznawania sprawy dłużej niż jest to niezbędne, wraz z wyraźnym lub dorozumianym żądaniem rychłego jej załatwienia. Pismo z dnia [...] r. nie stanowi ponaglenia w rozumieniu art. 37 k.p.a. Jest to wniosek o wydanie zaświadczenia, o którym mowa w Dziale VII k.p.a., w którym to wniosku jednocześnie zawarto prośbę o pozytywne jego rozpatrzenie, a nie terminowe rozpoznanie sprawy z wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy. Tym samym uznać należy, że skarżący nie wyczerpał trybu przewidzianego w art. 37 § k.p.a. - nie wniósł uprzednio ponaglenia. Dlatego też wniesiona skarga jest niedopuszczalna. Mając na względzie powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia. O zwrocie wpisu orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.