II SA/Gl 618/23

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Nitecki, Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski, Asesor WSA Agnieszka Kręcisz-Sarna (spr.), Protokolant referent Renata Pacewicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 listopada 2023 r. sprawy ze skargi M. P. na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia 23 stycznia 2023 r. nr IFXIII.7821.11.2022 w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej oddala skargę. UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją z 23 stycznia 2023 r. znak: IFXIII.7821.11.2022 Wojewoda Śląski (dalej "Wojewoda" lub "organ odwoławczy") uchylił w części, a w pozostałym zakresie utrzymał w mocy decyzję Starosty C. (dalej "Starosta" lub "organ pierwszej instancji") z 8 lutego 2022 r. znak: [...] w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej. Zaskarżona decyzja zapadła w następującym stanie sprawy. Starosta, po rozpatrzeniu wniosku z 29 września 2021 r. złożonego przez Wójta Gminy I. (dalej "uczestnik postępowania" lub "inwestor"), zezwolił na realizację inwestycji drogowej pod nazwą "Rozbudowa drogi gminnej D. nr [...] we wsi I. ", zatwierdził projekt budowlany dla ww. inwestycji oraz podział nieruchomości na potrzeby ww. inwestycji. Podstawę prawną pierwszoinstancyjnej decyzji stanowiły art. 11a ust. 1, art. 11f ust. 1, art. 12 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (tekst jednolity przywołany w podstawie prawnej decyzji: Dz. U. z 2020 r. poz. 1363; dalej "u.z.r.i.d.") oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity przywołany w podstawie prawnej decyzji: Dz. U. z 2021 r. poz. 735; dalej "k.p.a."). W uzasadnieniu decyzji Starosta wyjaśnił, że dokumentacja projektowa sporządzona dla inwestycji została opracowana zgodnie z obowiązującymi przepisami technicznymi. Wniosek inwestora jest kompletny, spełnia wymogi przepisów u.z.r.i.d. Inwestycja nie będzie powodować transgranicznego oddziaływania na środowisko oraz nie stworzy zagrożenia wystąpienia poważnej awarii przemysłowej. Inwestycja nie ma negatywnego wpływu na obszary chronione – Natura 2000. Inwestor uzyskał wymagane opinie, a także pozwolenie wodnoprawne na lokalizację nowego obiektu, tj. wylotu z kanalizacji opadowej na terenie szczególnego zagrożenia powodzią. Starosta w prowadzonym postępowaniu zapewnił udział społeczeństwa i stron poprzez stosowne ogłoszenia i obwieszczenia. W wyznaczonym terminie nie wpłynęły żadne pisemne uwagi dotyczące planowanej inwestycji. Planowana inwestycja stanowi inwestycję celu publicznego. Starosta podkreślił, że przedmiot inwestycji stanowi jedyny dojazd do obiektów Komendy Policji oraz Pogotowia Ratunkowego w I. W stanie istniejącym nawierzchnia drogi prowadząca do tych zabudowań posiada lokalnie szerokość około 2,5 metra. Stan istniejący utrudnia i niejednokrotnie uniemożliwia sprawny i efektywny wyjazd służb ratowniczych do akcji wykonywanych w ramach kompetencji Policji i Pogotowia Ratunkowego. Przyjęte w ramach inwestycji rozwiązania umożliwią skrócenie czasu dojazdu służb porządkowych i ratunkowych do miejsc wezwania. Dodatkowo rozbudowa drogi wpłynie korzystnie na tereny przyległe, gdyż zapewni szeroki dostęp do nieruchomości oraz poprawi bezpieczeństwo ruchu drogowego poprzez spełnienie wszystkich wymagań technicznych. Planowana droga ma także istotne znaczenie dla sieci drogowej powiatu [...], gdyż stanowi jedyne skomunikowanie przysiółka D. z drogą wojewódzką numer [...]. W tych okolicznościach zachodzą przesłanki uzasadnionego interesu społecznego przez zapewnienie lokalnej społeczności dostępu do drogi publicznej, poprawę bezpieczeństwa ruchu drogowego oraz skrócenie czasu dojazdu służb porządkowych i ratunkowych. Odwołanie od decyzji złożyła M. P. (dalej "skarżąca"), reprezentowana przez adwokata, zaskarżając decyzję w całości. Skarżąca jest właścicielką nieruchomości oznaczonej jako działka numer [...] oraz jako działka numer [...], które zostały objęte inwestycją drogową. Skarżąca podniosła zarzut nieuwzględnienia interesów strony w postaci: braku konsultacji społecznych co do potrzeby realizacji inwestycji i lokalizacji drogi; nieprzeprowadzenia analizy ruchu i układu drogowego; nieuwzględnienia konieczności likwidacji studni wykorzystywanej przez skarżącą do celów prowadzonego gospodarstwa rolnego; nieuwzględnienia w projekcie odprowadzenia wody z tej studni; planowania przebiegu drogi w odległości 5 metrów od drzwi wejściowych do posesji skarżącej, co spowoduje stromy i niebezpieczny zjazd do zabudowań gospodarczych, bez uwzględnienia nachylenia terenu i z pominięciem opinii mieszkańców. Wojewoda uchylił decyzję pierwszoinstancyjną w części, w jakiej dotyczy ona działki numer [...] Gmina I. obręb [...] i w tym zakresie umorzył postępowanie administracyjne przed organem pierwszej instancji jako bezprzedmiotowe (punkt I sentencji zaskarżonej decyzji). Wojewoda na stronie 6 decyzji pierwszoinstancyjnej dodał poz. 33 i 34 w tabeli (punkt II sentencji zaskarżonej decyzji). Wojewoda uchylił pkt. 13 na stronie 7 decyzji pierwszoinstancyjnej i w to miejsce ustalił zapis dotyczący terminu wykonania obowiązku rozbiórki istniejących obiektów budowlanych (punkt III zaskarżonej decyzji). W pozostałym zakresie Wojewoda utrzymał decyzję organu pierwszej instancji w mocy (punkt IV sentencji zaskarżonej decyzji). W uzasadnieniu decyzji Wojewoda wyjaśnił, że decyzja pierwszoinstancyjna zawiera wszystkie wymagane przepisami prawa elementy, w tym określone w art. 11f u.z.r.i.d. W ramach postępowania odwoławczego inwestor dokonał korekty swojego wniosku o udzielenie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej w związku z tym Wojewoda dokonał rozstrzygnięć jak w punkcie I i II sentencji decyzji. Z uwagi zaś na brak wskazania w decyzji pierwszoinstancyjnej terminów rozbiórki obiektów budowlanych organ odwoławczy ustalił termin jak w punkcie III sentencji decyzji. Wojewoda uznał za niezasadne zarzuty skarżącej dotyczące przebiegu i lokalizacji inwestycji drogowej, jak również dotyczące poszczególnych rozwiązań projektowych. Organ odwoławczy podkreślił, że w świetle art. 11d ust. 1 pkt 1 u.z.r.i.d. to inwestor we wniosku o wydanie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej decyduje o przebiegu drogi oraz wielkości terenu niezbędnego dla obiektów budowlanych. Organy administracji mogą działać tylko w granicach wniosku inwestora i nie mają możliwości ingerowania w lokalizację inwestycji oraz przyjęte rozwiązania projektowe. Organy badają zgodność z prawem planowanego przedsięwzięcia, w szczególności spełnianie warunków wynikających z przepisów u.z.r.i.d. Wojewoda zwrócił uwagę na specyfikę inwestycji jaką jest realizacja drogi publicznej oraz przedstawił poglądy orzecznictwa w tym przedmiocie. Podkreślił także, że decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej nie ma charakteru uznaniowego i w razie spełnienia przez inwestora wymagań określonych w przepisach prawa organ administracji publicznej jest zobligowany zezwolić na realizację inwestycji. W toku postępowania odwoławczego do zarzutów skarżącej odniósł się także uczestnik postępowania wskazując, że dla inwestycji drogowej nie jest konieczne przeprowadzenie konsultacji społecznych bowiem nie zachodzi konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Przedmiot inwestycji stanowi jedyny dojazd do Komendy Policji i Pogotowia Ratunkowego. Zajęcia nieruchomości pod projektowany pas drogowy ograniczono do niezbędnego minimum przy zachowaniu normatywnych parametrów, tak aby inwestycja odbyła się jak najmniejszym kosztem społecznym i środowiskowym. Inwestor wyjaśnił, że rozbiórka obudowy ujęcia wód podziemnych nie wymaga pozwolenia na rozbiórkę i tym samym projektu rozbiórki. Realizacja inwestycji nie powoduje pozbawienia nieruchomości skarżącej dostępu do wody (budynek numer [...] położony na nieruchomości [...] posiada przyłącze wodociągowe). W postępowaniu odszkodowawczym skarżąca otrzyma stosowne odszkodowanie za utraconą studnię. Studnia zostanie zlikwidowana poprzez rozebranie jej elementów obudowy oraz zasypanie warstwowe gruntami rodzimymi. Przy likwidacji ujęcia wód podziemnych nie jest konieczne wykonywanie odprowadzenia wody ze studni. Inwestor podkreślił, że zamierzona inwestycja spełnia zarówno wymagania wynikające z ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych jak i z rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie. Nieruchomość skarżącej wyposażona jest w dwa zjazdy indywidualne. Projekt inwestycji zakłada ich przebudowę. Spadki podłużne przebudowanych zjazdów o wartości 5% w obszarze pasa drogowego są zgodne z warunkami technicznymi. W skardze skarżąca, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, zaskarżyła decyzję Wojewody w części, tj. w punkcie IV utrzymującym decyzję pierwszoinstancyjną w mocy wraz z rozstrzygnięciami z tym związanymi, zawartymi w punktach II i III zaskarżonej decyzji. Skarżąca zarzuciła decyzji Wojewody naruszenie art. 8 § 1 k.p.a. w związku z art. 11c u.z.r.i.d. poprzez naruszenie wynikającej z przywołanego przepisu zasady proporcjonalności, wyrażające się w zaniechaniu poczynienia ustaleń w odniesieniu do konieczności i celowości realizacji inwestycji drogowej w konkretnej lokalizacji w sytuacji, gdy fakt zrealizowania inwestycji, w szczególności projektowana lokalizacja drogi doprowadzi do konieczności likwidacji ujęcia wody oraz spowoduje przebieg drogi w bezpośredniej bliskości zabudowań należących do skarżącej, co z kolei spowoduje stromy oraz niebezpieczny wyjazd z garażu oraz zjazd do zabudowań gospodarczych, zwłaszcza w sytuacji gdy planowana inwestycja jest funkcjonalnie i ekonomicznie nieuzasadniona. W oparciu o tak sformułowane zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o przekazanie sprawy Wojewodzie do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu skargi skarżąca podkreśliła, że skoro kwestionuje celowość lokalizacji inwestycji stojąc na stanowisku, że ingeruje ona w sposób nadmierny i zbędny w prawo jej własności, to obowiązkiem organu było rozważenie zasady proporcjonalności poprzez ocenę, czy planowana inwestycja jest zgodna z interesem strony. Organ administracji przyjął w sprawie postawę automatyzmu sprowadzającą się w istocie do twierdzenia, że jego obowiązkiem było zatwierdzenie decyzją administracyjną formalnie prawidłowego wniosku inwestora. Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał w całości swoje stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 z późn. zm.; dalej "p.p.s.a.") aby wyeliminować z obrotu prawnego decyzję administracyjną, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w niej do naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo też do naruszenia przepisów prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania albo stwierdzenia nieważności decyzji. Zakres kontroli sądu wyznacza art. 134 § 1 p.p.s.a. stanowiący, że sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem dotyczącym art. 57a (który nie znajduje zastosowania w rozpatrywanej sprawie). Ponadto stosownie do art. 11g ust. 3 u.z.r.i.d. w postępowaniu przed sądem administracyjnym nie można uchylić decyzji w całości ani stwierdzić jej nieważności, gdy wadą dotknięta jest tylko część decyzji dotycząca odcinka drogi, nieruchomości, działki. Działając w granicach tak zakreślonej kognicji, Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji nie naruszają prawa. Przechodząc do oceny legalności zaskarżonej decyzji w pierwszej kolejności należy odnotować, że dotyczy ona inwestycji drogowej realizowanej w trybie u.z.r.i.d. Przepisy u.z.r.i.d. przewidują uproszczoną, szczególną procedurę w zakresie realizacji dróg publicznych. Decyzja o realizacji inwestycji drogowej (dalej "decyzja zrid"), warunkująca rozpoczęcie budowy drogi publicznej, rozstrzyga o ustaleniu lokalizacji drogi, zatwierdzeniu podziału nieruchomości, przejmowaniu nieruchomości na własność publiczną i zatwierdzeniu projektu budowlanego. Jednocześnie przepisy u.z.r.i.d. określają wymogi wniosku o wydanie decyzji zrid, przebieg procedury wydania decyzji zrid, a także wskazują jakie elementy powinna zawierać decyzja zrid. W myśl art. 11e u.z.r.i.d. nie można uzależniać zezwolenia na realizację inwestycji drogowej od spełnienia świadczeń lub warunków nieprzewidzianych obowiązującymi przepisami. Do postępowania w sprawach dotyczących wydania decyzji zrid w sprawach nieuregulowanych w u.z.r.i.d. stosuje się przepisy k.p.a. (art. 11c u.z.r.i.d.). Wobec tego stosuje się także podstawowe zasady postępowania administracyjnego, w tym wynikającą z art. 7 k.p.a. zasadę uwzględnienia interesu społecznego i słusznego interesu obywateli oraz wynikającą z art. 8 k.p.a. zasadę zaufania do władzy publicznej. Stosownie zaś do art. 11i ust. 1 u.z.r.i.d. w sprawach dotyczących zezwolenia na realizację inwestycji drogowej nieuregulowanych w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, z wyjątkiem art. 28 ust. 2. Jak wynika natomiast z treści art. 35 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (aktualny tekst jednolity: Dz. U. z 2023 r. poz. 682 z późn. zm.), w razie spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 oraz art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (odpowiednio decyzji zrid). Podniesione w skardze zarzuty sprowadzają się do twierdzenia, że organy obu instancji przyjęły postawę automatyzmu, tj. zatwierdziły decyzją administracyjną formalnie prawidłowy wniosek inwestora. Jednocześnie wydając decyzję zrid nie uwzględniły interesów skarżącej, która podnosiła, że inwestycja drogowa została zaprojektowana w sposób nadmiernie uciążliwy i naruszający jej konstytucyjnie chronione prawo własności poprzez likwidację ujęcia wody (studni), stromy zjazd do nieruchomości oraz przebieg drogi w bezpośredniej bliskości zabudowań należących do skarżącej. Zdaniem skarżącej sporna inwestycja drogowa jest funkcjonalnie i ekonomicznie nieuzasadniona. Podnoszone przez skarżącą kwestie dotyczące naruszenia zasady proporcjonalności w ramach postępowania prowadzonego w trybie u.z.r.i.d. były już przedmiotem analizy w orzecznictwie. W orzecznictwie akcentowano, że wynikająca z art. 21 ust. 1 Konstytucji RP ochrona prawa własności nie ma charakteru bezwzględnego. Konstytucja dopuszcza możliwość ograniczenia prawa własności, gdy następuje ono w ustawie i w zakresie, w jakim nie narusza istoty tego prawa, a więc poszanowania zasady proporcjonalności wyrażającej się zakazem nadmiernej w stosunku do chronionej wartości, ingerencji w sferę praw i wolności. Podkreślano, że przepisy u.z.r.i.d. służą realizacji celu publicznego, jakim jest budowa dróg publicznych i przyznają prymat interesowi publicznemu nad słusznym interesem strony, bowiem inwestycja w zakresie realizacji drogi publicznej jest inwestycją celu publicznego. Skutki z tym związane są rekompensowane w formie odszkodowania (art. 12 ust. 4 w zw. z ust. 4a u.z.r.i.d.). Zatem, pomimo odjęcia własności, dochodzi do równoważenia strat i szkód związanych z prowadzonym postępowaniem. Przy realizacji systemu dróg publicznych służących celowi publicznemu nie dochodzi do naruszenia proporcji między interesem publicznym, a ingerencją w sferę praw i wolności, które na mocy ustawy są rekompensowane stosownym odszkodowaniem (por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 16 października 2012 r., K 4/10, OTK-A 2012, nr 9, poz. 106; wyroki NSA: z 21 września 2023 r., II OSK 1103/23; z 12 grudnia 2019 r., II OSK 3190/19; z 16 kwietnia 2019 r., II OSK 25/19; z 6 listopada 2019 r., II OSK 2468/19; z 13 września 2017 r., II OSK 1705/17 - opubl. w internetowej bazie: orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej "CBOSA"). Wobec tego pozbawienie bądź ograniczenie prawa własności jest wpisane w specyfikę postępowania w sprawie wydania decyzji zrid i stanowi realizację celu publicznego, jakim jest budowa dróg publicznych oraz niezbędnej do ich prawidłowego funkcjonowania infrastruktury technicznej. Podkreślić przy tym trzeba, że w myśl art. 11f ust. 1 pkt 4 u.z.r.i.d. decyzja zrid zawiera w szczególności wymagania dotyczące ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich. Ochrona ta obejmuje obiektywne, znajdujące uzasadnienie w normie prawnej, interesy indywidualne. Pojęcie "uzasadnionego interesu osób trzecich" należy zatem interpretować w oparciu o przesłanki obiektywne, czyli zgodność z przepisami prawa. Jednakże ochrona uzasadnionych interesów osób trzecich w rozumieniu art. 11f ust. 1 pkt 4 u.z.r.i.d. nie może być rozumiana na równi z interesem inwestora, do którego należy określenie miejsca i zakresu realizacji planowanego przedsięwzięcia budowlanego (por. wyrok NSA z 7 sierpnia 2015 r., II OSK 1072/15, opubl. w CBOSA). Oceniając to, czy decyzja lokalizacyjna w sposób prawidłowy zapewnia poszanowanie uzasadnionych interesów osób trzecich należy mieć na względzie, że inwestor realizujący inwestycję drogową działa w interesie publicznym, który ma prymat nad interesem prawnym jednostki, o ile nie narusza jej interesu prawnego w sposób niezgodny z prawem (por. wyrok NSA z 26 lipca 2013 r., II OSK 762/13, opubl. w CBOSA). Odnosząc powyższe uwagi do stanu faktycznego sprawy należy wskazać, że skarżąca powołuje się jedynie na interes subiektywny, wskazując na pogorszenie warunków korzystania z nieruchomości stanowiących jej własność. Skarżąca nie powołuje się na naruszenie żadnego przepisu prawa, w tym przepisów u.z.r.i.d., ustawy o drogach publicznych czy rozporządzenia z dnia 2 marca 1999 r. Z wyjaśnień inwestora wynika zaś, że biorąc pod uwagę dotychczasowe zagospodarowanie terenu, wytyczono optymalny przebieg drogi gminnej. Ominięcie nieruchomości skarżącej uniemożliwiłoby zrealizowanie skrzyżowania pomiędzy drogami [...] i [...] bez dokonania wyburzenia budynku mieszkalnego nr [...] na działce [...]. Zatem zaprojektowano trasę drogi, która wymusiła częściowe zajęcie nieruchomości skarżącej. Jak wskazał w uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji planowana inwestycja jest inwestycją celu publicznego i ma zapewnić lokalnej społeczności dostęp do drogi publicznej, poprawić bezpieczeństwo w ruchu drogowym oraz skrócić czas dojazdu służb porządkowych i ratunkowych. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika zaś, że wywłaszczona część nieruchomości skarżącej jest niezbędna dla realizacji celu inwestycji drogowej. Wobec tego do ograniczenia prawa własności skarżącej dojdzie w warunkach dopuszczonych obowiązującym prawem. Ponadto zwrócić uwagę należy na charakter decyzji zrid. Decyzja zrid stanowi decyzję związaną co oznacza, że w przypadku spełnienia przewidzianych prawem przesłanek organ ma bezwzględny obowiązek wydania pozytywnego rozstrzygnięcia, tj. udzielenia zezwolenia. Organ nie posiada przy tym kompetencji do wyznaczania i korygowania trasy inwestycji, czy też do zmiany proponowanych rozwiązań, co do jej przebiegu. Niedopuszczalna jest również ocena racjonalności czy słuszności koncepcji przedstawionej przez inwestora, bowiem miałaby ona charakter pozaprawny. O przebiegu drogi i rozwiązaniach technicznych decyduje zarządca (wnioskodawca) i to on wybiera najbardziej korzystne rozwiązanie lokalizacyjne i techniczno – wykonawcze. Podkreślenia przy tym wymaga, że ustawodawca nie nałożył na inwestora obowiązku rozważenia i przedstawienia alternatywnych rozwiązań i wariantów przebiegu drogi, co w konsekwencji oznacza, że organ rozpoznający wniosek dokonuje jedynie sprawdzenia, czy spełnia on ustawowe wymogi. Rolą organu orzekającego w sprawie jest sprawdzenie kompletności wniosku w świetle wymogów ustawowych oraz czy koncepcja składającego wniosek mieści się w granicach wyznaczonych przez prawo. Tylko stwierdzenie, że kształt inwestycji w wersji zgłoszonej we wniosku narusza normę wynikającą z określonych przepisów prawa zobowiązuje organ do odmowy wydania zezwolenia na realizację inwestycji drogowej w wersji wnioskowanej przez zarządcę drogi publicznej (por. wyroki NSA: z 28 lutego 2014 r., II OSK 93/14; z 3 września 2014 r., II OSK 1730/14; z 5 lutego 2020 r., II OSK 3586/19; 22 września 2020 r., II OSK 711/20; z 14 września 2021 r., II OSK 1332/21; z 21 września 2023 r., II OSK 1064/23 – opubl. w CBOSA). Skoro przepisy u.z.r.i.d. nie zobowiązują inwestora do przedstawienia różnych wariantów przebiegu inwestycji drogowej, a ocena organów ogranicza się wyłącznie do zgodności z prawem planowanej inwestycji drogowej, to brak zmiany przebiegu drogi w sposób zgodny z uwagami skarżącej nie może stanowić podstawy do uznania zaskarżonej decyzji jako wadliwej. Tym bardziej, że przedstawione w skardze zapatrywanie, że planowana inwestycja jest funkcjonalnie nieuzasadniona, ma charakter subiektywny i nie jest poparte jakąkolwiek oceną techniczną. Reasumując stwierdzić należy, że w sprawie nie doszło do naruszenia wymagań dotyczących ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich w rozumieniu art. 11f ust. 1 pkt 4 u.z.r.i.d., skoro poprzez wydanie zaskarżonej decyzji nieruchomości skarżącej nie zostały pozbawione dostępu do drogi publicznej ani korzystania z wody. Zaskarżona decyzja w pełni odpowiada wymogom określonym przepisami u.z.r.i.d. i została wydana po prawidłowym przeprowadzeniu postępowania administracyjnego. Mając powyższe na uwadze, Sąd uznał, że skarga jest niezasadna, skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod uwagę. Z tych względów Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.