II SA/Lu 473/22

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski (sprawozdawca) po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 12 października 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze sprzeciwu M. F. od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia 26 maja 2022 r. nr SKO.41/2399/PR/2022 w przedmiocie przywrócenia stanu poprzedniego lub wykonania urządzeń zapobiegających szkodom oddala sprzeciw. UZASADNIENIE Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Lublinie decyzją z dnia 26 maja 2022 r. nr SKO.41/2399/PR/2022, po rozpatrzeniu odwołania R. W. od decyzji Wójta Gminy Konopnica z dnia 22 kwietnia 2022 r. nr OŚR.6331.12.5.2021 w przedmiocie odmowy nakazania przywrócenia stanu poprzedniego lub wykonania urządzeń zapobiegających szkodom, na podstawie art. 138 § 2 w zw. z art. 7, art. 77, art. 80 i art. 84 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735 ze zm., aktualny t.j. - Dz. U. z 2022 r. poz. 2000 ze zm., dalej jako "k.p.a.") oraz art. 234 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 2233 ze zm., dalej jako "Pr.wod."), uchyliło zaskarżoną decyzję organu I instancji w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ. W uzasadnieniu powyższej decyzji organ odwoławczy wyjaśnił, że powołaną na wstępie decyzją z dnia 22 kwietnia 2022 r. Wójt Gminy Konopnica odmówił nakazania M. F. i B. S. – właścicielom działek nr ewid. [...] i [...] w miejscowości Z. W., gmina K., przywrócenia stanu poprzedniego lub wykonania urządzeń zapobiegających szkodom na działce nr ewid. [...]. W motywach swej decyzji organ I instancji wskazał, że przeprowadzone w toku postępowania oględziny nie wykazały, jakoby doszło do naruszenia stanu wody na gruncie, która powodowałaby konieczność wydania decyzji w trybie art. 234 Pr.wod. Odwołanie od decyzji organu I instancji wniósł R. W.. Nie zgadzając się z zapadłym rozstrzygnięciem, odwołujący się wniósł o jego uchylenie lub zmianę, której efektem będzie to, że działka nr ewid. [...] (stanowiąca własność odwołującego się) nie będzie zalewana wodami z działek sąsiednich. Zarzucił, że Wójt Gminy Konopnica w sposób wybiórczy i dowolny ocenił zebrany w sprawie materiał dowodowy i zbyt pochopnie przystąpił do wydania decyzji. Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych podkreślił, że szkoda wywołana zmianą stanu wody na gruncie sąsiednim, może mieć charakter potencjalny, hipotetyczny. Podkreślił również, że ocena, czy wystąpiła taka szkoda, powinna być przedmiotem opinii biegłego, ponieważ Wójt Gminy Konopnica nie posiada wiadomości specjalnych z zakresu geologii ani hydrologii. Rozpatrując odwołanie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Lublinie uznało je za uzasadnione. Organ odwoławczy wyjaśnił, że sam fakt dokonania określonej zmiany na gruncie nie jest wystarczający do zastosowania art. 234 ust. 3 Pr.wod. poprzez nakazanie właścicielowi gruntu przywrócenie stanu poprzedniego lub wykonanie urządzeń zapobiegających szkodom. Konieczne jest bowiem również ustalenie, że dokonana zmiana spowodowała zmianę stanu wody na gruncie, a także, że zmiana ta szkodliwie oddziałuje na nieruchomości sąsiednie. Wskazując na powyższe przesłanki zastosowania art. 234 ust. 3 Pr.wod., organ II instancji zgodził się ze stanowiskiem odwołującego się, iż w postepowaniu prowadzonym na podstawie tego artykułu, przed podjęciem rozstrzygnięcia niezbędne jest przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego. Cytując obszernie orzecznictwo sądów administracyjnych Kolegium podniosło, że bez odniesienia się do wiadomości specjalnych nie sposób ocenić, czy nastąpiła zmiana stosunków wodnych. Dlatego też w postępowaniu w sprawie zmiany stanu wody na gruncie, opinia sporządzona przez biegłego z zakresu hydrologii jest dowodem o szczególnym znaczeniu, pozwalającym na dokonanie oceny, czy zachodzą przesłanki zastosowania art. 234 ust. 3 Pr.wod., czy też nie. Zadaniem biegłego powołanego w spawie jest przy tym dostarczenie organowi orzekającemu wiadomości specjalnych w celu ułatwienia należytej oceny zebranego w sprawie materiału, nie zaś rozstrzyganie sprawy za organ administracji. Wszak, jakkolwiek organ nie może dokonywać weryfikacji opinii pod względem wiadomości specjalnych, tak już logiczność wniosków czy prawidłowość założeń przyjętych w opinii powinna stać się przedmiotem wnikliwej analizy organu. Odnosząc przytoczone tezy z orzecznictwa sądowoadministracyjnego do okoliczności niniejszej sprawy Kolegium stwierdziło, że postępowanie z wniosku odwołującego się R. W. nie zostało przeprowadzone i zakończone zgodnie z przepisami prawa procesowego i materialnego. Decyzja organu I instancji narusza w szczególności przepisy art. 7, art. 11, art. 77, art. 84 i art. 107 § 3 k.p.a. Brak możliwości samodzielnej oceny przez organ administracji publicznej, czy nastąpiła zmiana stanu wody na gruncie ze szkodą dla nieruchomości sąsiednich, jaka jest jej przyczyna i jakie działania ewentualnie należy podjąć w celu przywrócenia stanu zgodnego z prawem, implikował konieczność uzyskania wiadomości specjalnych w trybie przepisu art. 84 k.p.a. Tymczasem organ I instancji takiego działania nawet nie podjął. Materiał dowodowy zgromadzony przez organ w aktualnym jego kształcie nie dawał zatem podstaw do wydania zaskarżonej decyzji, a jej wydanie, w ocenie Kolegium, uznać należy za co najmniej przedwczesne. Sprzeciw od opisanej wyżej decyzji kasacyjnej organu odwoławczego wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie M. F.. Zaskarżonej decyzji skarżąca zarzuciła naruszenie art. 138 § 2 k.p.a., poprzez niezasadne przyjęcie, że w okolicznościach niniejszej sprawy decyzja Wójta Gminy Konopnica została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Nadto wytknęła organowi brak analizy wszystkich materiałów dowodowych zgromadzonych w sprawie oraz pominięcie okoliczności niewystąpienia na nieruchomości odwołującego się szkód przez długi okres. W oparciu o powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu sprzeciwu skarżąca podniosła, że w jej ocenie, dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy, nie był konieczny dowód z opinii biegłego, a co za tym idzie, decyzja organu I instancji nie powinna zostać uchylona. Organ odwoławczy dysponował wystarczającym materiałem dowodowym do wydania decyzji utrzymującej w mocy rozstrzygnięcie pierwszoinstancyjne. Skarżąca wyjaśniła, że prace budowlane trwające na działkach nr [...] i nr [...] wynikały z decyzji o pozwoleniu na budowę budynku gospodarczego (decyzja nr 1047/21 Starosty Lubelskiego, znak: AB.6740.615.2021.AM6 579/21). Roboty te spowodowały zgromadzenie w pryzmach ziemi pochodzącej z wykopów fundamentowych oraz piwnicy, jednak ziemia ta została następnie w dużej części wywieziona z działki. Skarżąca nadmieniła, że budowa obiektów jest w trakcie realizacji. Podkreśliła przy tym, że ze względu na fakt, iż należące do niej działki nr [...] oraz nr [...] są zalewane w przypadku obfitych deszczów wodą opadową pochodzącą m. in. z działki nr [...] należącej do R. W., zdecydowała się na realizację kanalizacji deszczowej wraz ze zbiornikiem na deszczówkę. Decyzją z dnia 5 kwietnia 2022 r. nr 510/22 (znak: AB.674Q.151.2022.MN1 152/22), Starosta Lubelski zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę obejmującą zewnętrzną instalację kanalizacji deszczowej dla budynku gospodarczego i mieszkalnego na działkach nr ewid. [...] i [...]. Zgodnie ze sporządzoną dokumentacją, całość wód opadowych pochodzących zarówno z domu jak i z budynku gospodarczego, będzie gromadziła się w tym zbiorniku. Nie istnieje więc możliwość wydostania się wody poza obręb działki. Okoliczności te, w ocenie M. F., nie zostały w żaden sposób uwzględnione w decyzji Kolegium. Skarżąca zwróciła nadto uwagę, że sam odwołujący się przyznał w treści odwołania od decyzji organu I instancji, iż do tej pory na jego działce o numerze ewid. [...] nie wystąpiły jakiekolwiek szkody związane z zalewaniem. Rozważane szkody są zatem czysto hipotetyczne i w rzeczywistości nigdy nie miały miejsca. W odpowiedzi na sprzeciw Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Lublinie wniosło o jego oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Sprzeciw nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 64a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm., dalej jako "p.p.s.a."), sprzeciw przysługuje od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a., to jest od decyzji organu odwoławczego uchylającej w całości decyzję organu pierwszej instancji i przekazującej sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia. Zgodnie z art. 64b § 1 p.p.s.a. do sprzeciwu od decyzji stosuje się odpowiednio przepisy o skardze, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Szczególną cechą odróżniającą sprzeciw od skargi w postępowaniu sądowoadministracyjnym jest ograniczony zakres kontroli sądu dotyczący decyzji objętej sprzeciwem. Zgodnie bowiem z art. 64e p.p.s.a., rozpoznając sprzeciw od decyzji sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a., nie zaś - jak w przypadku skarg – rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Kontrola zgodności z prawem decyzji objętej sprzeciwem oznacza zatem konieczność dokonania przez sąd oceny, czy w realiach konkretnej sprawy organ odwoławczy w uzasadniony sposób skorzystał z możliwości wydania decyzji kasacyjnej, czy też bezpodstawnie uchylił się od załatwienia sprawy co do jej istoty. Nie budzi przy tym wątpliwości, że ocena ta musi być każdorazowo dokonywana w świetle przepisów prawa materialnego mogących mieć zastosowanie w danej sprawie. Zastosowanie art. 138 § 2 k.p.a. jest wprawdzie uwarunkowane przesłankami procesowymi, jednak nie sposób nie zauważyć, że wykazanie ich zaistnienia następuje na określonej podstawie materialnoprawnej. Stąd też uznać należy, ze w ramach badania przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a., do czego uprawnia wspomniany art. 64e p.p.s.a., mieści się ocena materialnoprawna warunkująca przyjęcie, że zaistniała przesłanka konieczności wyjaśnienia zakresu sprawy mającego wpływ na rozstrzygnięcie. Rozumienie i zastosowanie wspomnianego art. 64e nie może bowiem być oderwane od okoliczności określonej sprawy, w tym zwłaszcza norm procesowych i materialnych stanowiących podstawę rozstrzygnięcia. Zasadniczo więc, rozpoznając sprzeciw, sąd administracyjny nie powinien dokonywać bezpośrednio wykładni prawa materialnego, tym niemniej, jeśli zakres postępowania wyjaśniającego determinują przepisy stanowiące podstawę rozstrzygnięcia merytorycznego w sprawie, kwestie materialnoprawne nie mogą być przez sąd administracyjny w ogóle zignorowane (por. wyroki NSA: z dnia 19 stycznia 2021 r., sygn. akt I OSK 2606/20, LEX nr 3119466; z dnia 23 marca 2021 r., sygn. akt II OSK 512/21, LEX nr 3159748; z dnia 31 maja 2019 r., sygn. akt II OSK 1401/19, LEX nr 2678424 – dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sadów Administracyjnych). Zgodnie z art. 138 § 2 k.p.a., organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Z treści przytoczonego unormowania wynika zatem, że podstawy do wydania przez organ odwoławczy decyzji kasacyjnej zachodzą wówczas, gdy spełnione są dwie określone, w tym przepisie przesłanki, a mianowicie: 1) stwierdzenie przez organ odwoławczy, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania; 2) uznanie przez organ odwoławczy, że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. W niniejszej sprawie organ odwoławczy, rozpatrując odwołanie R. W. od decyzji Wójta Gminy Konopnica dnia 22 kwietnia 2022 r. o odmowie nakazania skarżącej M. F. oraz B. S. – właścicielom działek nr ewid. [...] i [...] w miejscowości Z. W., gmina K. - przywrócenia stanu poprzedniego lub wykonania urządzeń zapobiegających szkodom na działce nr ewid. [...] (stanowiącej własność R. W.), prawidłowo uznał za spełnione wszystkie przesłanki warunkujące zastosowanie art. 138 § 2 k.p.a. Decyzja organu I instancji została bowiem wydana z naruszeniem przepisów postępowania, tj. art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., polegającym na niepełnym ustaleniu stanu faktycznego, zaś konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Punktem wyjścia dla tej oceny należy natomiast uczynić wskazanie prawidłowej wykładni mającego zastosowanie w sprawie przepisu prawa materialnego art. 234 ust. 3 Pr.wod. Dla porządku wyjaśnić należy, że zgodnie z ustęp 1 art. 234 Pr.wod., właściciel gruntu, o ile przepisy ustawy nie stanowią inaczej, nie może: 1) zmieniać kierunku i natężenia odpływu znajdujących się na jego gruncie wód opadowych lub roztopowych ani kierunku odpływu wód ze źródeł - ze szkodą dla gruntów sąsiednich; 2) odprowadzać wód oraz wprowadzać ścieków na grunty sąsiednie. Ponadto, w myśl ust. 2, na właścicielu gruntu ciąży obowiązek usunięcia przeszkód oraz zmian w odpływie wody, powstałych na jego gruncie na skutek przypadku lub działania osób trzecich, ze szkodą dla gruntów sąsiednich. Konsekwencją zasad sformułowanych w ust. 1 i 2 art. 234 Pr.wod. jest jego ustęp 3, określający prawne instrumenty reagowania na naruszenia tych zasad. Przepis ten stanowi, że jeżeli spowodowane przez właściciela gruntu zmiany stanu wody na gruncie szkodliwie wpływają na grunty sąsiednie, wójt, burmistrz lub prezydent miasta, z urzędu lub na wniosek, w drodze decyzji, nakazuje właścicielowi gruntu przywrócenie stanu poprzedniego lub wykonanie urządzeń zapobiegających szkodom, ustalając termin wykonania tych czynności. Jak prawidłowo wskazało Kolegium w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, zastosowanie art. 234 ust. 3 Pr.wod. uzależnione jest od wystąpienia następujących przesłanek: po pierwsze – stwierdzenia, że właściciel gruntu dokonał zmiany stanu wody na gruncie, pod drugie – stwierdzenia, że dokonana zmiana szkodliwie wpływa na grunty sąsiednie. W wyroku z dnia 19 grudnia 2012 r., sygn. akt II OSK 1538/11 (LEX nr 1367319) Naczelny Sąd Administracyjny (odwołując się do nieobowiązującego już art. 29 ust. 3 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne, którego brzmienie zostało zachowane w aktualnie obowiązującym art. 234 ust. 3 Pr.wod.) wyjaśnił, że wydanie decyzji o nałożeniu lub odmowie nałożenia sankcji określonej w tym unormowaniu, wymaga przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, którego celem jest ustalenie, czy właściciel nieruchomości w istocie dokonał zmiany stosunków wodnych na swoim gruncie, a jeśli tak, to czy zmiany te spowodowały szkodę dla sąsiadujących gruntów. Postępowanie takie nie może ograniczyć się do stwierdzenia wykonania (bądź braku wykonania) prac powodujących zmianę ukształtowania terenu (np. podwyższenie gruntu). Nie zawsze bowiem wykonanie tego rodzaju prac powoduje automatycznie zmianę stosunków wodnych, jak i też nie każda zmiana stosunków wodnych na gruncie musi szkodliwie oddziaływać na grunty sąsiednie. Prawidłowa ocena tych kwestii wymaga więc przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego odpowiedniej specjalności. Bez posiadania wiadomości specjalnych nie sposób jest bowiem ocenić, czy nastąpiła zmiana stosunków wodnych. Wiadomości te wykraczają poza wiedzę ogólną i wymagają fachowej wiedzy oraz specjalistycznych wyliczeń zarówno w zakresie ustalenia, czy w ogóle nastąpiła zmiana stanu wód na gruncie, jak i czy wskazana zmiana została wywołana działaniem właściciela (właścicieli) gruntu. Fachowej wiedzy wymaga również stwierdzenie, czy dokonana zmiana stanu wody na gruncie spowodowała szkodę. Wszak słuszne jest stanowisko Kolegium, że szkoda, o której mowa w art. 234 ust. 3 Pr. wod., nie oznacza wyłącznie szkody realnej, tzn. już zaistniałej, objawiającej się negatywnym uszczerbkiem majątkowym w aktywach strony lub uniemożliwiającej użytkowanie nieruchomości w sposób dotychczasowy. Szkoda, w rozumieniu omawianego przepisu, może być również hipotetyczna, tzn. mogąca wystąpić w przyszłości, jeżeli jest to możliwość w określonych okolicznościach realna (np. przy wyjątkowo intensywnych opadach). Może więc ona również oznaczać potencjalne ryzyko zalania gruntów sąsiednich, uzależnione od zdarzeń nadzwyczajnych (przy czym nadal będące wynikiem dokonanej zmiany stosunków wodnych – por. wyrok NSA z dnia 12 września 2008 r., sygn. akt II OSK 1026/07, LEX nr 1531446; wyrok WSA w Lublinie z dnia 29 maja 2014 r., sygn. akt II SA/Lu 250/14, opubl. CBOSA). Dla stwierdzenia wystąpienia bądź braku szkody, o której mowa w art. 234 ust. 3 Pr.wod., nie jest zatem wystarczające przeprowadzenie przez organ oględzin nieruchomości, albowiem wnioski powzięte wyłącznie na podstawie oględzin przeprowadzonych przez osoby nieposiadające wiadomości specjalnych, mogłyby okazać się w tym zakresie niemiarodajne. W postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 234 ust. 3 Pr.wod. konieczne jest zatem przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego (por wyroki NSA: z dnia 7 kwietnia 2022 r., sygn. akt III OSK 4782/21, LEX nr 3334555; z dnia 7 czerwca 2022 r., sygn. akt III OSK 5173/21, LEX nr 3353489). Odnosząc powyższe uwagi do okoliczności rozpoznawanej sprawy, należy podzielić stanowisko organu odwoławczego, że postępowanie dowodowe poprzedzające podjęcie decyzji z dnia 22 kwietnia 2022 r., nie zostało przeprowadzone przez organ I instancji w sposób wszechstronny i kompleksowy, a tym samym nie mogło zostać uznane za wystarczające. Z przekazanych Sądowi akt sprawy wynika, że ocena organu I instancji, iż dokonana zmiana ukształtowania terenu w obrębie działki nr ewid. [...] nie wpływa szkodliwie na grunty sąsiednie, a tym samym nie stanowi podstawy do zastosowania art. 234 ust. 3 Pr.wod., oparta została na przeprowadzonej w dniu 3 marca 2022 r. przez pracownika Urzędu Gminy Konopnica wizji w terenie oraz na ustaleniach wynikających z załączonego do akt protokołu oględzin działek nr ewid. [...] i [...], przeprowadzonych w dniu 29 grudnia 2021 r. przez pracowników Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego w Lublinie w związku z realizowaną na tych działkach budową budynku gospodarczego. Tymczasem, jak wskazano wyżej, taki zakres postępowania dowodowego nie jest wystarczający dla ustalenia w sposób niebudzący wątpliwości, czy doszło do zmiany stanu wody na gruncie w obrębie ww. działek (fakt wykonania robót budowlanych przy budowie budynku gospodarczego samoistnie bowiem o tym nie przesądza), a tym bardziej dla wykluczenia, że ewentualnie dokonana zmiana stosunków wodnych szkodliwie wpływa na nieruchomości sąsiednie, w tym działkę nr ewid. [...] (przyjmując bowiem, że szkoda taka może mieć również charakter hipotetyczny, o jej braku świadczyć wyłączenie aktualny stan danej nieruchomości). Ustalenie powyższych kwestii wymaga wiedzy specjalnej, a więc konieczne było dopuszczenie w ramach prowadzonego postępowania dowodu z opinii biegłego, w trybie art. 84 k.p.a. Podjęcie decyzji o odmowie zastosowania środków przewidzianych w art. 234 ust. 3 Pr.wod., bez uprzedniego przeprowadzenia takiego dowodu, słusznie zatem Kolegium oceniło jako (co najmniej) przedwczesne. Przy tym bez znaczenia dla tej oceny pozostaje argument organu I instancji, iż zmiana ukształtowania terenu w obrębie nieruchomości składającej się z działek nr ewid. [...] i [...], związana była realizowaną na tej nieruchomości budową budynku gospodarczego. Przyczyna szkody wynikłej ze spowodowanej przez właściciela gruntu zmiany stanu wody, pozostaje bowiem bez znaczenia dla możliwości zastosowania art. 234 ust. 3 Pr.wod., a tym samym nie wpływa również na zakres niezbędnego do przeprowadzenia w takiej sprawie postępowania dowodowego (por. postanowienie NSA z dnia 28 sierpnia 2008 r. sygn. akt II OW 33/08; wyrok NSA z dnia 13 marca 2018 r., sygn. akt II OSK 1059/17; wyrok NSA z dnia 17 stycznia 2017 r., sygn. akt II OSK 1035/15; wyrok WSA w Kielcach z dnia 10 grudnia 2018 r., sygn. akt II SA/Ke 600/18; wyrok WSA w Lublinie z dnia 23 maja 2017 r., sygn. akt II SA/Lu 1134/16 - opubl. CBOSA). W tym stanie rzeczy Sąd, podzielając stanowisko organu odwoławczego o wystąpieniu w niniejszej sprawie przesłanek do zastosowania art. 138 § 2 k.p.a., na podstawie art. 151a § 2 p.p.s.a. sprzeciw oddalił.