I SA/Wa 1642/22

SENTENCJA I SA/Wa 1642/22 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 12 października 2022 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jolanta Dargas, , po rozpoznaniu w dniu 12 października 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze sprzeciwu J. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 25 maja 2022 r. nr KOA/1536/Sw/22 w przedmiocie zmiany wysokości kwoty świadczenia wychowawczego uchyla zaskarżoną decyzję. UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją z dnia 25 maja 2022 r. nr KOA/1536/Sw/22 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie uchyliło decyzję Burmistrza Gminy Brwinów z dnia 15 lutego 2022 r. nr SOPS.426/ZM/02/2022 w przedmiocie świadczenia wychowawczego i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W sprawie ustalono następujący stan faktyczny i prawny: Informacją nr 118/2019 z dnia 4 lipca 2019 r. Burmistrz Halinowa przyznał J. L. świadczenie wychowawcze na dziecko H. Z. w kwocie 500,00 zł miesięcznie na okres od 1 lipca 2019 r. do 31 maja 2021 r. Zawiadomieniem z dnia 9 listopada 2020 r. Burmistrz Halinowa poinformował J. L. o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie ustalenia zasadności pobierania świadczenia wychowawczego przyznanego na dziecko H. Z. Decyzją nr MOPS.527.02.1709.19/21 z dnia 25 listopada 2020 r. Burmistrz Halinowa, uchylił od dnia 1 lipca 2019 r. prawo do świadczenia wychowawczego ustalone informacją nr 118/2019 z dnia 4 lipca 2019 r. na dziecko H. Z. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Siedlcach decyzją z dnia 7 stycznia 2021 r., nr SK0.4000-1802/2020 uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i orzekło co do istoty sprawy tj. uchyliło od dnia 2 stycznia 2021 r. prawo J. L. do świadczenia wychowawczego ustalone na okres od dnia 1 lipca 2019 r. do 31 maja 2021 r. na podstawie informacji Burmistrza Halinowa nr 118/2019 z dnia 4 lipca 2019 r. w wysokości 500,00 zł miesięcznie na dziecko H. Z. urodzonego 20 czerwca 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 12 kwietnia 2021 r., sygn. akt I SA/Wa 405/21 uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję Burmistrza Halinowa nr MOPS.527.02.1 709.19/21 z dnia 25 listopada 2020 r. Burmistrz Halinowa, pismem z dnia 2! grudnia 2021 r., przekazał akta sprawy Środowiskowemu Ośrodkowi Pomocy Społecznej w Brwinowie celem dalszego prowadzenia postępowania - w związku z oświadczeniem strony o zmianie miejsca zamieszkania. Decyzją nr SOPS.426/ZM/02/2022 z dnia 15 lutego 2022 r. Burmistrz Gminy Brwinów, zmienił przyznane informacją nr 118/2019 z dnia 4 lipca 2019 r. prawo do świadczenia wychowawczego na dziecko H. Z. w ten sposób, że zamiast kwoty 500, 00 zł przyznał przedmiotowe świadczenie w kwocie 250,00 zł na okres od 1 lipca 2019 r. do 31 maja 2021 r. Od decyzji powyższej odwołanie złożyła J. L. Kolegium rozpatrując sprawę podniosło, że w wyroku z dnia 12 kwietnia 2021 r., sygn. akt I SA/Wa 405/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał: ,,(...) Okolicznością bezsporną w sprawie jest, że na mocy pozostającego nadal w obrocie prawnym postanowienia Sądu [...] w [...] z 19 grudnia 2018 r., sygn. akt [...], Sąd zmienił wcześniejsze postanowienie z 20 sierpnia 2018 w punkcie 2 i udzielił zabezpieczenia poprzez ustalenie, że na czas trwania postępowania miejscem pobytu małoletniego H. Z. będzie każdorazowe miejsce zamieszkania ojca dziecka. Sąd ustalił również w ramach powyższego zabezpieczenia, że na czas trwania postępowania skarżąca będzie kontaktować się z synem w następujących okresach: w cyklach dwutygodniowych, poczynając od środy od godz. 19.00 do piątku do godz. 19.00, a następnie od niedzieli od godz. 19.00 do środy do godz. 19.00 i od piątku od godz. 19.00 do niedzieli do godz. 19.00, z wyjątkiem Świąt Bożego Narodzenia w 2018 r., kiedy to skarżąca spędzi z dzieckiem okres od 25 grudnia od godz. 19.00 do piątku 28 grudnia do godz. 19.00. Sporne w niniejszej sprawie jest natomiast to, czy skarżąca sprawuje opiekę naprzemienną nad swoim małoletnim synem, co w światłe przepisu art. 4 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 5 ust. 2a u.p.p., uprawniało by ją do zachowania prawa do części świadczenia wychowawczego, w sytuacji gdy ubiegają się o nie obydwoje rodzice, którzy żyją w rozłączeniu. Organy obu instancji rozstrzygające w sprawie stanęły na stanowisku, że w realiach wydanego przez Sąd [...] w [...] postanowienia z 19 grudnia 2018 r., sygn. akt [...] nie można mówić o naprzemiennej opiece sprawowanej przez oboje rodziców (J. L. oraz S. Z.) nad ich wspólnym synem. Organy rozstrzygając o braku uprawnienia skarżącej do świadczenia wychowawczego na dziecko z uwagi na to, że nie sprawuje ona opieki naprzemiennej nad małoletnim synem, wywiodły taki wniosek z faktu, że jak wskazano w postanowieniu Sądu [....] w [...] z 19 grudnia 2018 r., miejscem zamieszkania dziecka jest miejsce zamieszkania jego ojca, a pobyt dziecka u skarżącej nie został uregulowany orzeczeniem sądu w formie opieki naprzemiennej. Zdaniem Sądu, zaprezentowany przez organy obu instancji pogląd, w świetle zgromadzonych w sprawie dowodów, jest nieprawidłowy. Umknęło bowiem uwadze organów obu instancji, że w uzasadnieniu ww. orzeczenia z 19 grudnia 2018 r. Sąd [...] w [...] w sposób jednoznaczny stwierdził, że z uwagi na szeroko pojęte dobro dziecka, ustanowił opiekę naprzemienną jako formę uregulowania kontaktów, najpełniej odpowiadającą potrzebom dziecka i zaangażowaniu obojga rodziców w pełnieniu osobistej pieczy nad dzieckiem. Sąd stwierdził także, że aby zapewnić każdemu z rodziców równomierną możliwość sprawowania bezpośredniej pieczy nad dzieckiem (tożsamy wkład w opiekę nad dzieckiem), nie dzieląc weekendów, uregulował kontakty z dzieckiem w cyklach dwutygodniowych. Powyższe ustalenia Sądu [...] w [...] zostały następnie zaakceptowane przez Sąd [...] w [...]. Jak wynika bowiem z uzasadnienia postanowienia z 20 maja 2019 r., sygn. akt [...], wydanego na skutek rozpoznania zażalenia skarżącej, Sąd [...] nie znalazł żadnych podstaw do zakwestionowania ustalonej przez Sąd [...] zrównoważonej opieki obojga rodziców w tzw. systemie opieki naprzemiennej, w kolejno następujących po sobie równych okresach. Warto w tym miejscu wskazać również na brzmienie art. 365 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (Dz.U. z 2019 r. poz. 1460 ze zm.), dalej jako "k.p.c.", zgodnie z którym orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy oraz inne organy państwowe i organy administracji publicznej, a w wypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Moc wiążąca prawomocnego orzeczenia, o której jest mowa w powyższym przepisie oznacza zatem związanie stron postępowania treścią wydanego w danej sprawie rozstrzygnięcia. Związanie takim orzeczeniem dotyczy również innych sądów, za wyjątkiem sądów karnych (§2), organów państwowych oraz organów administracji publicznej. Powyższe determinuje również zakres ustaleń organów w sprawach prawomocnie już osądzonych. W takiej sytuacji organy nie mogą dokonywać ponownej oceny osądzonej sprawy, jak też me mogą dokonać odmiennych ustaleń faktycznych. Jak wyjaśnił przy tym Sąd Najwyższy moc wiążąca wyroku dotyczy przede wszystkim związania treścią jego sentencji, a nie uzasadnienia (np. wyroki SN: z 13 stycznia 2000 r., sygn. akt II CKN 655/98, niepubl., z 23 maja 2002 r., sygn. akt IV CKN 1073/00, niepubl. Z 13 marca 2008 r., sygn. akt III CSK 284/07, OSNC 2008, nr D, poz. 127), niemiej jednak dla ustalenia zakresu mocy wiążącej prawomocnego orzeczenia, czyli granic prawomocności materialnej orzeczenia mogą mieć znaczenie zawarte w uzasadnieniu orzeczenia motywy rozstrzygnięcia (tak w wyroku SN z 15 lutego 2007 r., sygn. akt II CSK 452/06, OSNC-ZD 2008, nr A, poz. 20). Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni powyższym pogląd akceptuje. Kolegium zważyło, że choć w sentencji postanowienia Sądu [...] w [...] z 19 grudnia 2018 r., Sąd nie użył wprost określenia "opieka naprzemienna", to już w jego uzasadnieniu precyzyjnie wyjaśnił, że o taką właśnie formę sprawowania pieczy na dzieckiem przez rodziców chodzi. Potwierdził to następnie Sąd odwoławczy. Również Wojewódzki Sąd Administracyjny podziela powyższą ocenę sądów powszechnych. Ponadto, uwzględniając zakres kontaktów skarżącej z synem, ustalony ww. orzeczeniem Sądu [....], nie trudno zauważyć, że wymiar czasu pozostawania dziecka pod opieką każdego z rodziców nie różni się od siebie znacząco i, że odpowiada stosunkowi 50/50. A zatem, sposób spędzania przez skarżącą czasu z synem (abstrahując od kwestii aktualnego miejsca pobytu dziecka u skarżącej) jest, w ocenie Sądu, wyrazem sprawowania przez rodziców opieki naprzemiennej wyrażającej się chociażbym w tym, że dziecko będzie spędzać tyle samo czasu z każdym z rodziców. W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się przy tym, który to pogląd akceptuje również Sąd orzekający w niniejszej sprawie, że "opiekę naprzemienną" należy wiązać z sytuacją, w której rodzice żyjący w rozłączeniu, w separacji lub będący po rozwodzie sprawują opiekę nad wspólnym dzieckiem na przemian, w mniej więcej równych, powtarzających się, następujących po sobie okresach, i że obojgu rodzicom pozostawiono wykonywanie władzy rodzicielskiej. Dla uznania opieki naprzemiennej konieczne jest zatem ustalenie względnie równego, proporcjonalnego podziału opieki nad dzieckiem. Uwzględniając powyższe stanowisko judykatury, zdaniem Sądu, forma sprawowania pieczy nad dzieckiem ustalona w postanowieniu Sądu [...] w [...] z 19 grudnia 2018 r., spełnia wymogowi opieki naprzemiennej. A zatem, organy orzekające w sprawie dopuściły się naruszenia art. 7 k.p.a. - pomimo, iż obowiązkiem każdego organu jest stanie na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmowanie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Poza tym organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 k.p.a.), a następnie dokonać oceny, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 k.p.a.). W rozpatrywanej sprawie zostały naruszone ww. przepisy postępowania - organy obu instancji nie rozpatrzyły wszystkich istotnych okoliczności dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Ponadto, uszło uwadze Kolegium również i to, choć skarżąca podniosła to w odwołaniu, że jak wynika z uzasadnienia postanowienia Sądu [...] w [...] z 20 listopada 2019 r., sygn. akt [...], na mocy którego uchylono postanowienie Sądu [...] w [...] z 28 czerwca 2019 r., sygn. akt [...], w części oddalającej wnioski skarżącej oraz S. Z. o zmianę postanowienia zabezpieczającego Sądu [...] z 19 grudnia 2018 r. w przedmiocie kontaktów, w aktualnej sytuacji opiekuńczo- wychowawczej małoletniego, jak też z uwagi na narastający konflikt pomiędzy rodzicami, pod znakiem zapytania stawia wprowadzenie opieki naprzemiennej, co winno zostać ponownie ocenione przez Sąd [....]. (...)" Kolegium w związku z powyższym stwierdziło, że organ I instancji związany był wyrokiem, co wynika z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325). Na podstawie powołanego przepisu organ I instancji, orzekając ponownie w sprawie, obowiązany był uwzględnić wytyczne wskazane w ww. wyroku, w szczególności ponownie i prawidłowo przeprowadzić postępowanie wyjaśniające. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że organ I instancji uwzględnił uzasadnienie zawarte w postanowieniu Sądu [...] w [...] z dnia 19 grudnia 2018 r., na które również powołał się w uzasadnieniu swojego wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie i przyjął, że uregulowane kontakty mają charakter zrównoważonej opieki naprzemiennej, bo w kolejno następujących po sobie równych okresach. A zatem, zgodnie z art. 5 ust. 2a ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci w przypadku gdy dzieci, zgodnie z orzeczeniem sądu są pod opieką naprzemienną obydwojga rodziców rozwiedzionych, żyjących w separacji lub żyjących w rozłączeniu sprawowaną w porównywalnych i powtarzających się okresach, kwotę świadczenia wychowawczego ustala się każdemu z rodziców w wysokości polowy kwoty przysługującej za dany miesiąc świadczenia wychowawczego. Organ I instancji nie ustalił jednak w sposób prawidłowy stanu faktycznego sprawy niezbędnego do wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Wymogiem, na który wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 12 kwietnia 2021 r., sygn. akt I SA/Wa 405/21 było ustalenie wprowadzenia opieki naprzemiennej, co miało być ocenione ponownie przez Sąd [...] w [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, iż uszły uwadze postanowienia Sądu [....] w [...] z 20 listopada 2019 r., sygn. akt [...], na mocy którego uchylono postanowienie Sądu [...] w [...] z 28 czerwca 2019 r., sygn. akt [...], w części oddalającej wnioski skarżącej oraz S. Z. o zmianę postanowienia zabezpieczającego Sądu [...] z 19 grudnia 2018 r. w przedmiocie kontaktów, w aktualnej sytuacji opiekuńczo- wychowawczej małoletniego, jak też z uwagi na narastający konflikt pomiędzy rodzicami, pod znakiem zapytania stawia wprowadzenie opieki naprzemiennej, co winno zostać ponownie ocenione przez Sąd [...]. Powyższa kwestia wymagała zatem gruntownego zbadania przez organ i ustalenia z jakim wynikiem zakończyło się postępowanie zabezpieczające w przedmiocie ustalenia kontaktów z dzieckiem. Takich ustaleń w sprawie jednak zabrakło. W tym stanie rzeczy organ I instancji, ustalając stan faktyczny sprawy, winien był uwzględnić rozstrzygnięcie i ustalenia wskazane w uzasadnieniu postanowienia Sądu [...] w [...] z dnia 9 sierpnia 2021 r., jak również wyjaśnić, czy orzeczenie to jest prawomocne. Z uwagi na konieczność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego Kolegium uchyliło decyzję organu I instancji i przekazało sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia. Skargę na decyzję Kolegium do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła J. L. zarzucając jej naruszenie art. 138 § 2 k.p.a. i podnosząc, że organ II instancji powinien wydać decyzję merytoryczną z uwagi na to, że organ I instancji dokonał analizy uzasadnienia postanowienia o zmianie zabezpieczenia wydanego przez Sąd [...] w [...] z dnia 9 sierpnia 2021 r., które stało się prawomocne w dniu 29 grudnia 2021 r., o czym świadczy treść pisma organu I instancji z dnia 7 marca 2022 r. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sprzeciw jest zasadny. Zgodnie z art. 64e ppsa rozpoznając sprzeciw od decyzji sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek, o których mowa w art. 138 § 2 k.p.a. Przedmiotem kontroli jest zatem wyłącznie zasadność wydania przez organ decyzji kasatoryjnej. Przedmiotem kontroli nie może być natomiast w tym postępowaniu (mającym wyłącznie charakter wpadkowy) kwestia właściwego rozumienia lub zastosowania przez organ przepisów prawa materialnego, w ramach których organ uznał, że sprawa wymaga przykazania do ponownego rozpatrzenia na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. Punktem wyjścia do oceny zaskarżonej decyzji jest art. 138 § 2 k.p.a., zgodnie z treścią którego organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Organ odwoławczy może zatem wydać decyzję kasatoryjną i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia jedynie wtedy, gdy postępowanie przed organem I instancji zostało przeprowadzone z naruszeniem norm prawa procesowego, a więc gdy organ I instancji w istocie nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego w takim zakresie, że miało to istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia. Zwrot normatywny "konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie" jest zwrotem ocennym. W orzecznictwie przyjmuje się, że stwierdzenie to jest równoznaczne z nieprzeprowadzeniem przez organ I instancji postępowania wyjaśniającego w całości lub znacznej części, co uniemożliwia rozstrzygnięcie sprawy przez organ odwoławczy zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego (wyrok NSA z 24 kwietnia 2014 r., sygn. akt II OSK 2846/12). W sytuacji, gdy organ odwoławczy ma możliwość skorzystania z art. 136 k.p.a., to ewentualne braki dowodowe nie mogą co do zasady stanowić podstawy do zastosowania art. 138 § 2 k.p.a. (wyrok WSA w Rzeszowie z 15 lutego 2018 r. sygn. akt II SA/Rz 1277/17). Dopiero, gdy wykazane zostanie, że prowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego na podstawie art. 136 k.p.a. okaże się niewystarczające, organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Art. 136 k.p.a. uprawnia bowiem organ odwoławczy do przeprowadzenia na żądanie strony lub z urzędu dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecenia przeprowadzenia tego postępowania organowi, który wydał decyzję. Zarówno doktryna, jak i orzecznictwo są zgodne, że dwuinstancyjność w postępowaniu administracyjnym polega na wydaniu rozstrzygnięć o charakterze merytorycznym przez organy dwóch różnych instancji. Zasada dwuinstancyjności powoduje, że każdy z organów (najpierw pierwszej, a potem drugiej instancji) przeprowadza postępowanie w celu prawidłowego rozpatrzenia sprawy administracyjnej. W postępowaniu przed organem drugiej instancji nie mamy zatem do czynienia jedynie z kontrolą orzeczenia organu pierwszej instancji, ale z prowadzeniem postępowania tak, aby załatwić sprawę co do jej istoty. Ponadto już z kolejności przepisów zawartych w art. 138 k.p.a. wynika, że zasadą winno być rozstrzyganie sprawy przez organ odwoławczy co do istoty, czyli albo utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji (jeśli jest ona w ocenie organu odwoławczego prawidłowa) lub uchylenie tej decyzji i załatwienie sprawy merytorycznie. Podkreślić należy, że wydanie decyzji kasatoryjnej i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji jest wyjątkiem od merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, a zatem niedopuszczalna jest wykładnia rozszerzająca art. 138 § 2 k.p.a. Przeprowadzona przez Sąd kontrola w powyżej określonych granicach wykazała, że zaskarżona sprzeciwem decyzja Kolegium nie spełnia wymogów określonych w art. 138 § 2 k.p.a. Należy podkreślić, że kwestionowana decyzja została wydana po wyroku tutejszego Sądu z 12 kwietnia 2021 r., sygn. akt I SA/Wa 405/21. Prawidłowo Kolegium wskazało na zastosowanie w niniejszej sprawie przepisu art. 153 ppsa i wiążącą organ ocenę prawną i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w wyroku Sądu, jednakże nie wyciągnął z tego właściwych wniosków. Otóż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że koniecznym było ustalenie wprowadzenia opieki naprzemiennej, co miało być ocenione ponownie przez Sąd [....] w [...]. Sąd wskazał, iż uszły uwadze postanowienia Sądu [...] w [....] z 20 listopada 2019 r., sygn. akt [...], na mocy którego uchylono postanowienie Sądu [....] w [...] z 28 czerwca 2019 r., sygn. akt [...], w części oddalającej wnioski skarżącej oraz S. Z. o zmianę postanowienia zabezpieczającego Sądu [....] z 19 grudnia 2018 r. w przedmiocie kontaktów, w aktualnej sytuacji opiekuńczo- wychowawczej małoletniego, jak też z uwagi na narastający konflikt pomiędzy rodzicami, pod znakiem zapytania stawia wprowadzenie opieki naprzemiennej, co winno zostać ponownie ocenione przez Sąd [...]. Powyższa kwestia wymagała zatem gruntownego zbadania przez organ i ustalenia z jakim wynikiem zakończyło się postępowanie zabezpieczające w przedmiocie ustalenia kontaktów z dzieckiem. Takich ustaleń w sprawie jednak zabrakło. Mając na uwadze przepis art. 153 ppsa i art. 138 § 2 k.p.a. oraz charakter niniejszej sprawy nie sposób podzielić stanowiska Kolegium, że wyjaśnienie kwestii prawomocności postanowienia Sądu [...] w [...] z dnia 9 sierpnia 2021 r. naruszy zasadę dwuinstancyjności, w szczególności z uwagi na to, że jak wynika z pisma organu I instancji z 7 marca 2022 r. załączonego do skargi, znana jest data uzyskania przez to postanowienie prawomocności tj. 29 grudnia 2021 r. Ponadto jak wskazano wyżej organ II instancji zawsze ma obowiązek skorzystania z możliwości jakie daje przepis art. 136 k.p.a., tj. przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego, z czego jednak nie skorzystał, a także nie uzasadnił przyczyn nie podjęcia działań, czym również naruszył art. 136 k.p.a. Ze wszystkich wyżej omówionych przyczyn uznać należy, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 138 § 2 k.p.a. Dlatego Sąd z mocy art. 151a § 1 zd. 1 ppsa orzekł jak w pkt 1 sentencji. Rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym uzasadnione było treścią art. 64d § 1 ppsa.