II SA/Ol 907/23

SENTENCJA Dnia 20 lutego 2024 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Tadeusz Lipiński Sędziowie sędzia WSA Marzenna Glabas sędzia WSA Piotr Chybicki (spr.) Protokolant specjalista Wojciech Grabowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 lutego 2024 roku sprawy ze skargi S. S. na decyzję Wojewody Warmińsko-Mazurskiego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości - oddala skargę. UZASADNIENIE Z przekazanych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie akt sprawy wynika, że Starosta S. decyzją z 4 sierpnia 2021 r., działając na podstawie art. 124 ust. 1 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 344 z późn. zm. dalej u.g.n.), na wniosek spółki E. (dalej spółka energetyczna), ograniczył sposób korzystania z nieruchomości stanowiącej własność S. S., oznaczonej w ewidencji gruntów obrębu [...], m. S. jako działka nr [x1] o pow. [...] ha, KW Nr [...], poprzez zezwolenie firmie E. na wymianę kabla elektroenergetycznego SN 15 kV oraz wymianę słupa na żerdzi podwójnej na nowy słup o żerdzi pojedynczej z pow. zajęcia gruntu 150 m2, zgodnie z załącznikiem graficznym do decyzji. Od powyższej decyzji odwołanie do Wojewody Warmińsko-Mazurskiego złożył właściciel nieruchomości – S. S. (dalej skarżący), wnosząc o jej uchylenie w całości do czasu uprawomocnienia się wyroków sądowych we wszystkich sprawach, które obejmują słup i linie zawarte w decyzji. Po rozpatrzeniu odwołania Wojewoda Warmińsko-Mazurski decyzją z 29 listopada 2021 r., uchylił w całości zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, wskazując, że na dzień wydania zaskarżonej decyzji, przedmiotowa działka nr [x1] nie istniała. Kwestia ta nie została przez organ wyjaśniona na etapie postępowania, co miało bezpośredni wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. W dniu 29 sierpnia 2022 r. do Starostwa Powiatowego w S. wpłynęło pismo spółki energetycznej - przesyłające uzupełnienie wniosku dot. planowanych na działce nr [x2] (powstałej z podziału działki nr [x1]) prac wraz z rozszerzeniem wniosku o wydanie decyzji w przedmiocie zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości z nadaniem jej rygoru natychmiastowej. Starosta S. decyzją z 18 kwietnia 2023 r., ograniczył sposób korzystania z nieruchomości, oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr [x1] o pow. [...] ha, stanowiącej własność skarżącego, poprzez zezwolenie spółce energetycznej na wymianę kabla elektroenergetycznego SN 15 kV oraz wymianę słupa na żerdzi podwójnej na nowy słup o żerdzi pojedynczej z pow. zajęcia gruntu [...] ha na czas robót i pow. służebności [...] ha (trwałe zajęcie), zgodnie z załącznikiem graficznym do decyzji. Od powyższej decyzji odwołanie ponownie złożył skarżący. W odwołaniu wskazano, że w sądzie toczą się postępowania o służebność przesyłu za wynagrodzeniem, a także dotyczące stwierdzenia nabycia służebności przez zasiedzenie. W ocenie odwołującego tylko wydany wyrok sądowy lub ewentualne porozumienie między inwestorem, a właścicielem może zadecydować o realizacji inwestycji. Skarżący podniósł również, że przeprowadzone negocjacje nie nosiły znamion prób rokowania i nie mogą służyć jako podstawa do wydania decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości, gdyż nie były oparte na zasadzie równości stron. Ostatecznie wniósł o uchylenie decyzji w całości do czasu uprawomocnienia się wyroków sądowych we wszystkich sprawach sądowych, które obejmują słup i linie, o której mowa w decyzji z 18 kwietnia 2023 r. Po rozpatrzeniu odwołania i zbadaniu akt sprawy organ odwoławczy (Wojewoda Warmińsko-Mazurski) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W motywach rozstrzygnięcia wskazał, że materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowi art. 124 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. Stosownie do jego treści starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, może ograniczyć w drodze decyzji sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Organ II instancji wskazał, że przepis art. 124 u.g.n. zastrzega dwie przesłanki, których łączne spełnienie umożliwia ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości, tj.: brak zgody właściciela lub użytkownika wieczystego nieruchomości na przeprowadzenie wymienionych w tym przepisie robót budowlanych, udokumentowanej przeprowadzonymi rokowaniami oraz zgodność inwestycji z miejscowym planem lub decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Wojewoda uznał, że materiał dowodowy zawarty w aktach administracyjnych przedmiotowej sprawy uprawniał organ pierwszej instancji do stwierdzenia, że spełnione zostały wszystkie ustawowe przesłanki pozwalające na wydanie decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr [x2]. Jak podkreślił, nie budzi wątpliwości, że inwestycja planowana przez Spółkę jest celem publicznym, o którym mowa w art. 6 pkt 2 u.g.n. W powołanym przepisie jako cel publiczny wskazano budowę i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń. Zgodnie z wnioskiem inwestora, przedmiotowa inwestycja dotyczy przebudowy linii kablowej SN 15 kV polegającej na wymianie istniejącego kabla elektroenergetycznego na nowy kabel oraz wymiany istniejącego słupa na żerdzi podwójnej na nowy słup o żerdzi pojedynczej w celu dostosowania do zwiększonej wytrzymałości cieplnej wynikającej ze wzrostu mocy zwarciowej systemu elektroenergetycznego związanego z planowanym przyłączeniem odnawialnych źródeł energii oraz wybudowanie przyłącza napowietrznego. Przeznaczona do wymiany istniejąca linia kablowa oraz istniejący słup charakteryzują się złym stanem technicznym oraz nadmiernym wyeksploatowaniem. Planowana inwestycja realizowana jest w celu poprawy parametrów i niezawodności istniejących linii. Organ zaznaczył również, że działka nr [x2], objęta została decyzją Burmistrza Miasta S. z 6 sierpnia 2019 r., o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla inwestycji polegającej na przebudowie istniejącej linii kablowej SN 15 kV polegającej na wymianie istniejącego kabla elektroenergetycznego SN 15 kV na nowy kabel oraz wymianie istniejącego słupa na żerdzi podwójnej na nowy słup o żerdzi pojedynczej. Na skutek wniesionego odwołania decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 17 stycznia 2020 r., na którą została złożona skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, która wyrokiem z dnia 7 lipca 2020 r., sygn. akt. II SA/OI 197/20 została oddalona. Po złożeniu skargi kasacyjnej wyrokiem z 15 kwietnia 2021 r., sygn. akt II OSK 3098/20 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę. Decyzja Burmistrza Miasta S. stała się ostateczna w dniu 17 stycznia 2020 r. i prawomocna w dniu 15 kwietnia 2021 r. W nawiązaniu do powyższego wojewoda podkreślił, że organ wydający decyzję w trybie art. 124 u.g.n., w przypadku braku miejscowego planu, jest związany decyzją lokalizacyjną - zakres, ustalenie miejsca i sposób tego ograniczenia powinien wynikać z tej decyzji. Na załączniku nr 1 ww. decyzji (z 6 sierpnia 2019 r., o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego), przedstawiono zasięg inwestycji, rozumiany jako obszary mieszczące się ściśle w granicach wyznaczonych przez linie rozumiane jako "linie rozgraniczające teren inwestycji". Taki sposób wyznaczenia lokalizacji projektowanej inwestycji należy rozumieć jako zobrazowanie terenu, w którym potencjalna inwestycja musi być zrealizowana i nie może przekroczyć granic wyznaczonych na załączniku graficznym. Wojewoda uznał zatem, że przesłanka zgodności ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji została spełniona. Odnosząc się do rokowań o których mowa w art. 124 ust. 3 u.g.n. organ wskazał, że ustawodawca nie określił trybu ich prowadzenia i strony nie są związane żadnymi regułami w tym zakresie. Organ wywiódł, że zakres, forma i przebieg rokowań pozostawione są woli stron. W ocenie organu odwoławczego dokumentacja zawarta w aktach sprawy potwierdza, że rokowania zostały przeprowadzone w sposób spełniający wymogi ustawowe. Dowodami przeprowadzonych rokowań są pisma inwestora z: 18 kwietnia 2018 r., 13 listopada 2018 r., 15 lipca 2020 r. i 24 lipca 2020 r. oraz pisma właściciela nieruchomości z: 23 kwietnia 2018 r., 19 listopada 2018 r., 20 lipca 2020 r. i 10 sierpnia 2020 r. W powyższych pismach przedstawiono skarżącemu szczegółowe informacje na temat planowanej inwestycji. Początkowo inwestor wystąpił o wyrażenie zgody na wymianę istniejącego słupa i kabli średniego napięcia, dołączając do podpisania oświadczenie woli o udostępnieniu nieruchomości w związku z planowanymi pracami na istniejących urządzeniach elektroenergetycznych. Następnie zaproponowano właścicielowi nieruchomości podpisanie porozumienia w sprawie ustanowienia służebności przesyłu pod urządzeniami istniejącymi za jednorazowym wynagrodzeniem. W odpowiedzi na powyższe skarżący poinformował, że nie wyraża zgody na wykonanie na jego działce planowanych przez Spółkę prac. Wojewoda podkreślił, że z opisanych wyżej działań inwestora wynika, że podjął on próby mające na celu dobrowolne udostępnienie nieruchomości w celu wykonania robót związanych z przebudową linii. Nie uzyskując akceptacji przedstawionych warunków dobrowolnego udostępnienia nieruchomości, spółka energetyczna zdecydowała się złożyć wniosek o wydanie decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości. Wojewoda uznał, że w takiej sytuacji należy ocenić, że inwestor spełnił warunek przeprowadzenia rokowań z właścicielem nieruchomości. W konsekwencji, Starosta S. był uprawniony do wydania decyzji, na podstawie której ograniczył sposób korzystania z nieruchomości, słusznie stosując tryb przewidziany w art. 124 u.g.n. W dalszej części uzasadnienia wojewoda bezpośrednio odniósł się do zarzutów skarżącego sformułowanych w odwołaniu. Zaznaczył, że skarżący zarzucił organowi pierwszej instancji wydanie decyzji bez wzięcia pod uwagę toczących się postępowań sądowych dotyczących ustanowienia służebności przesyłu za wynagrodzeniem, a także dotyczących stwierdzenia nabycia służebności przez zasiedzenie. W ocenie odwołującego tylko wydany wyrok sądowy lub ewentualne porozumienie między inwestorem, a właścicielem może zadecydować o realizacji inwestycji. Odnosząc się do powyższego wojewoda wskazał, że bez znaczenia w niniejszej sprawie pozostaje fakt toczących się postępowań cywilnych w sprawie ustanowienia służebności przesyłu. Służebność przesyłu będąca ograniczonym prawem rzeczowym jest bowiem instytucją odrębną od zezwolenia z art. 124 ust. 1 u.g.n. załatwianą w ramach postępowania cywilnego, a nie administracyjnego. Pismem z 26 sierpnia 2023 r. skargę od powyższej decyzji wywiódł S. S. Zarzucił organowi: - naruszenie prawa własności, prawa materialnego, prawa budowlanego, konstytucyjnego prawa własności i prawa europejskiego - naruszenia prawa procesowego i prawa administracyjnego - naruszenie zasad współżycia społecznego i naruszenie dóbr osobistych Mając na uwadze powyższe, skarżący wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji. W motywach skargi, po przedstawieniu stanu faktycznego sprawy skarżący wskazał, w pierwszej kolejności, na kwestie toczących się postępowań sądowych dotyczących ustanowienia służebności przesyłu za wynagrodzeniem, a także dotyczących stwierdzenia nabycia służebności przez zasiedzenie. Skarżący argumentował, że jego spór ze spółką energetyczną ma w istocie charakter cywilny i sprowadza się do kwestii wynagrodzenia za korzystanie z nieruchomości przez spółkę. Skarżący negował również potrzebę prac prowadzonych na linii energetycznej, a także wskazywał na wadliwość samej decyzji lokalizacyjnej. Skarżący sformułował również zarzuty dotyczące prawidłowości prowadzonych z nim rokowań. Jak stwierdził zaoferowane przez spółkę energetyczną warunki porozumienia były sprzeczne z prawem. Jak wskazał, zawarcie proponowanego porozumienia łączyło się z rezygnacją ze wszelkich roszczeń wobec spółki. To zaś, wobec toczących się równolegle sporów cywilnych ze spółką, było sprzeczne z jego interesem. Niesatysfakcjonujące dla skarżącego były także warunki finansowe porozumienia. W odpowiedzi na skargę, organ odwoławczy, podtrzymując dotychczasowe stanowisko, wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 z późn. zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania w sposób, który odpowiednio miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Kontrolą sądowoadministracyjną w niniejszej sprawie została objęta decyzja Wojewody Warmińsko-Mazurskiego, utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji z 18 kwietnia 2023 r., o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości skarżącego poprzez zezwolenie spółce energetycznej na wymianę kabla elektroenergetycznego SN 15 kV oraz wymianę słupa na żerdzi podwójnej na nowy słup o żerdzi pojedynczej z pow. zajęcia gruntu [...] ha na czas robót i pow. służebności [...] ha (trwałe zajęcie), zgodnie z załącznikiem graficznym do decyzji. Przechodząc do meritum sprawy podnieść należy, że zgodnie z art. 124 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, może ograniczyć, w drodze decyzji, sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. W myśl art. 124 ust. 2 u.g.n. udzielenie zezwolenia następuje z urzędu albo na wniosek organu wykonawczego jednostki samorządu terytorialnego, innej osoby lub jednostki organizacyjnej. Stosownie zaś do 124 ust. 3 u.g.n. udzielenie zezwolenia powinno być poprzedzone rokowaniami z właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości o uzyskanie zgody na wykonanie prac, o których mowa w ust. 1 tego artykułu. Rokowania przeprowadza osoba lub jednostka organizacyjna zamierzająca wystąpić z wnioskiem o zezwolenie. Do wniosku należy dołączyć dokumenty z przeprowadzonych rokowań. W utrwalonym orzecznictwie sądów administracyjnych prezentowany jest pogląd, że przepis art. 124 ust. 1 u.g.n. obejmuje zarówno roboty inwestycyjne celu publicznego realizowane od podstaw, jak i polegające na przebudowie już istniejącej inwestycji celu publicznego w zakresie przekraczającym zwykłe prace konserwatorskie, bieżące remonty czy usuwanie awarii, których to robót dotyczy art. 124b ust. 1 u.g.n. (por. wyrok NSA z 31 maja 2017 r., sygn. akt I OSK 2618/16; wyrok WSA w Poznaniu z 7 lutego 2018 r., sygn. akt IV SA/Po 1102/17, dostępne w CBOSA). Jednocześnie należy podkreślić, że wynikające z art. 124 ust. 1 u.g.n. uprawnienie organu administracyjnego do ograniczenia prawa właściciela ma charakter wyjątkowy i może być realizowane tylko wówczas, gdy nie ma zgody właściciela gruntu na przeprowadzenie na jego nieruchomości niezbędnych prac związanych z realizacją określonej inwestycji infrastrukturalnej, a negocjacje między inwestorem, a właścicielem nie doprowadziły do uzgodnienia warunków wejścia inwestora (wnioskodawcy) na daną nieruchomość (por. wyrok WSA w Białymstoku z 12 lutego 2013 r., sygn. akt II SA/Bk 692/12, dostępne w CBOSA). W związku z tym, że decyzje wydawane na podstawie art. 124 u.g.n. naruszają interes właściciela nieruchomości poprzez ograniczenie prawa własności, ustawodawca dopuścił możliwość ich wydawania jedynie w celu umożliwienia uprawnionym jednostkom realizacji inwestycji celu publicznego, a więc takich, które są realizowane w interesie społecznym i mają służyć ogółowi (por. wyrok WSA w Kielcach z dnia 3 lutego 2011 r., sygn. akt II SA/Ke 567/10, dostępne w CBOSA). Zgodnie z art. 50 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2022 r. poz. 503, dalej jako: u.p.z.p.), inwestycja celu publicznego jest lokalizowana na podstawie planu miejscowego, a w przypadku jego braku - w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Warunek, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 4, stosuje się odpowiednio. Ze wskazanego przepisu wynika, że kluczową przesłanką do zastosowanie tej regulacji jest bezsporne ustalenie, że w danej sprawie mamy do czynienia z inwestycją celu publicznego. Definicję tego pojęcia zawiera art. 2 pkt 5 u.p.z.p., zgodnie z którym "inwestycją celu publicznego" są działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), a także krajowym (obejmującym również inwestycje międzynarodowe i ponadregionalne), oraz metropolitalnym (obejmującym obszar metropolitalny) bez względu na status podmiotu podejmującego te działania oraz źródła ich finansowania, stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. Zgodnie z art. 6 pkt 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami celami publicznymi w rozumieniu ustawy są: budowa i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń. W ocenie Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę nie budzi wątpliwości fakt, że wnioskowana inwestycja - polegająca na przebudowie istniejącej linii kablowej SN 15KV, jest inwestycją celu publicznego (vide. decyzja Burmistrza Miasta C. z 6 sierpnia 2019 r., o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla inwestycji polegającej na przebudowie istniejącej linii kablowej SN 15 kV polegającej na wymianie istniejącego kabla elektroenergetycznego SN 15 kV na nowy kabel oraz wymianie istniejącego słupa na żerdzi podwójnej na nowy słup o żerdzi pojedynczej.). W ramach charakterystyki inwestycji wskazano, ze obejmuje ona demontaż istniejącej linii kablowej SN o długości 16 m i wymianę tego odcinka, oraz wymianę istniejącego stanowiska słupowego za żerdzi podwójnej na stanowiska na żerdzi pojedynczej. Realizowanie prac na sieci energetycznej jako inwestycji liniowej jest realizacją celu publicznego, gdyż ma na celu poprawienie bezpieczeństwa energetycznego, a także pozostaje niezbędne dla rozwoju ekonomicznego regionu, jest inwestycją o charakterze ogólnospołecznym. Mamy tu zatem do czynienia zarówno z interesem społecznym, jak i gospodarczym, gdyż budowa sieci elektroenergetycznej służy zapewnieniu stałego dopływu energii do licznych gospodarstw i przedsiębiorstw na większym obszarze. Inwestycja omawianego typu ma znaczenie nadrzędne w odniesieniu do słusznego interesu właściciela nieruchomości, któremu ograniczono sposób korzystania z niej, a który to interes sprowadza się do możliwości niezakłóconego korzystania z nieruchomości (zob. wyroki NSA z 20 września 2019 r., I OSK 2713/17 i z 12 października 2016 r., I OSK 3417/15, CBOSA). Bezspornym jest również fakt, że w sprawie niniejszej właściciel nieruchomości nie wyraził zgody na realizację inwestycji na działce, co potwierdzają udokumentowane rokowania pomiędzy inwestorem a stroną. W tym miejscu wskazać należy, że art. 124 ust. 3 u.g.n. nie określa formy prowadzenia rokowań ani dokumentów, z jakimi inwestor musi wystąpić do właściciela gruntu w celu uzyskania zgody na udostępnienie nieruchomości, ani też nie nakłada na inwestora obowiązku poinformowania właściciela na piśmie, że rokowania w sprawie uważa za zakończone (por. wyrok NSA z 6 lipca 2016 r., I OSK 1723/15). Strony zmierzające do załatwienia sprawy w sposób określony w art. 124 ust. 3 u.g.n. nie są związane jakimikolwiek regułami w zakresie przeprowadzenia rokowań oprócz obowiązku ich zainicjowania. Spełnienie obowiązku przeprowadzenia rokowań jako przesłanka wszczęcia postępowania o uzyskanie zezwolenia na zajęcie nieruchomości oznacza taką sytuację, w której inwestor określił i zaproponował właścicielowi określone warunki uzyskania zgody na wykonanie prac, o jakich mowa w art. 124 u.g.n., a druga strona ich nie zaakceptowała, lub też nie odpowiedziała na propozycję. Rokowania z art. 124 ust. 3 u.g.n. nie oznaczają przy tym konieczności osiągnięcia zgodnego stanowiska. Wystarczy wzajemne poinformowanie się obu stron o swoich stanowiskach i możliwym zakresie wzajemnych ustępstw celem zawarcia umowy lub innego satysfakcjonującego obie strony rozwiązania zasad korzystania z danej nieruchomości. Nadto jeśli druga strona (właściciel) sprzeciwia się wyraźnie wskazując, że tak zaproponowane warunki są nie do przyjęcia, lub nie zajmuje stanowiska, wówczas inwestor nie musi dalej prowadzić rokowań, gdyż nie można wymagać od inwestora, aby niezależnie od propozycji właściciela nieruchomości był zmuszony do respektowania warunków drugiej strony lub prowadzenia rokowań dopóty, dopóki właściciel nie zmieni swojego stanowiska. Proces rokowań nie może przebiegać w nieskończoność. W przeciwnym wypadku nigdy nie można byłoby wszcząć procedury co do wydania decyzji w oparciu o art. 124 ust. 1 u.g.n. W postępowaniu prowadzonym w trybie art. 124 u.g.n. nie podlegają ocenie same warunki negocjacji, proponowana kwota odszkodowania, jak i okoliczność, czy inwestor zaproponował właścicielowi takie warunki, które są dla niego korzystne, czy takie, które są dla niego nie do przyjęcia (por.m.in. wyrok NSA z 6 lipca 2016 r., sygn. I OSK 179/15, wyrok NSA z 24 listopada 2017 r., sygn. I OSK 970/17, wyrok WSA w Łodzi z 29 listopada 2018 r., sygn. II SA/Łd 540/18, wyrok WSA w Krakowie z 6 lipca 2016 r., sygn. II SA/Kr 526/16). Lektura akt sprawy wskazuje, że przedstawiciel inwestora kilkakrotnie występował do właściciela nieruchomości Dowodami przeprowadzonych rokowań są pisma inwestora z: 18 kwietnia 2018 r., 13 listopada 2018 r., 15 lipca 2020 r. i 24 lipca 2020 r. oraz pisma właściciela nieruchomości z: 23 kwietnia 2018 r., 19 listopada 2018 r., 20 lipca 2020 r. i 10 sierpnia 2020 r. Tytułem przykładu wskazać należy, że w piśmie z 13 listopada 2018 r. przedstawiono skarżącemu szczegółowe warunki porozumienia wraz z określeniem sumy jednorazowego wynagrodzenia. W związku z brakiem porozumienia, negocjacje zostały zakończone wynikiem negatywnym. Wobec powyższego, organy prawidłowo przyjęły, że przesłanka dotycząca obowiązku przeprowadzenia rokowań została spełniona. Okoliczność związana z wątpliwościami właściciela działki co do legalności decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego nie ma istotnego wpływu na wynik niniejszej sprawy. Po pierwsze sprawa oceny legalności tego aktu wykracza poza granice niniejszego postepowania. Granice sprawy wyznacza przedmiot zaskarżonej decyzji, a więc ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości celem realizacji przedmiotowej inwestycji - wydane na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n. Po drugie zaś rozstrzygniecie dotyczące lokalizacji inwestycji podane zostało już kontroli sadowoadministracyjnej, której sąd nie może podważać. Podobnie potraktować należy uwagi skarżącego dotyczące toczących się pomiędzy nim a inwestorem sporów cywilnych. Kwestie te wykraczają poza granice niemniejszego postepowania. Odpowiadając na kolejny zarzut skargi wskazać należy, że nie sposób uznać, aby zmiana numeracji działki, objętej decyzją lokalizacyjną, miała wpływ na wynik sprawy. Zmiana ta nie wpłynęła bowiem na kształt inwestycji, nadto sama decyzja lokalizacyjna ustalała lokalizację inwestycji m.in. w granicach nieruchomości nr [x2] (powstałej z podziału działki nr [x1]), przy czym obecna działka nr [x2] znajduje się w granicach dawnej działki nr [x1]. Nie można tym samym mówić w tym zakresie o niezgodności inwestycji z decyzją lokalizacyjną. Podobne stanowisko, co do zmiany numeracji działek zajął WSA w Łodzi w wyroku z 11 wrzesnia2018 r., (sygn. akt II SA/Łd 592/18) które podtrzymał następnie NSA w wyroku z 5 stycznia 2022 r., (sygn. akt I OSK 84/19). Wojewoda słusznie uznał zatem, że przesłanka zgodności ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji została spełniona, a obszar wskazany w załączniku nr. 1 do decyzji z 6 sierpnia 2019 r. mieści się w granicach działki [x1]. Mając na uwadze powyższe rozważania, ponieważ podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak sentencji wyroku na podstawie art. 151 p.p.s.a.