II OZ 192/24

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Czerwiński po rozpoznaniu w dniu 16 kwietnia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia S. T. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 lutego 2024 r., sygn. akt IV SA/Wa 2553/23 o odrzuceniu skargi w sprawie ze skargi S. T. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia 18 września 2023 r., znak: DL.WIIPO.410.4827.2019/JWr/I w przedmiocie udzielenia zezwolenia na pobyt stały postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE S. T. (dalej jako skarżąca) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia 18 września 2023 r., znak: DL.WIIPO.410.4827.2019/JWr/I w przedmiocie udzielenia zezwolenia na pobyt stały. Skarga została wniesiona w terminie i zarejestrowana pod sygn. akt IV SA/Wa 2553/23. Z uwagi na braki formalne skargi Przewodniczący Wydziału IV zarządzeniem wstępnym z 14 listopada 2023 r. wezwał skarżącą do podania numeru PESEL bądź złożenia oświadczenia, że nie został jej nadany numer PESEL w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Zarządzenie wykonano kierując do skarżącej wezwanie z 24 listopada 2023 r., które zostało doręczone skarżącej 30 listopada 2023 r. (duplikat zpo. k. 18 akt). Skarżąca pozostawiła wezwanie bez odpowiedzi. Postanowieniem z 21 lutego 2024 r., sygn. akt IV SA/Wa 2553/23 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę skarżącej na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. i zwrócił uiszczony przez nią wpis od skargi. Sąd I instancji wskazał jakie są wymogi formalne pisma procesowego określone w art. 46 § 2 pkt 1 lit. b P.p.s.a. i stwierdził, że skarżąca pomimo doręczonego jej wezwania do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez podanie numeru PESEL nie uzupełniła go w przewidzianym do tego terminie tj. do 7 grudnia 2023 r. a zatem skarga stosownie do art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. podlegała odrzuceniu. Skarżąca wniosła zażalenie na powyższe postanowienie, domagając się jego uchylenia w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. Skarżąca zarzuciła naruszenie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. poprzez jego zastosowanie, mimo iż nie zachodziła ku temu podstawa. Skarżąca wskazała, że z przedmiotowym wezwaniem Sądu otrzymała odpis odpowiedzi na skargę, jednakże z jego treści wynikało, że stroną jest O. L.. Twierdzi, że przez błędne wskazanie strony, była przekonana, iż przedmiotowe wezwanie nie dotyczy jej skargi. Podkreśliła, ze mimo znajomości języka polskiego, nie jest profesjonalnym pełnomocnikiem i taka dwuznaczność mogła wprowadzić ją w błąd. Ponadto była przekonana, iż jej numer PESEL widnieje w dostępnej dla organu i Sądu bazie danych ewidencji ludności. Do zażalenia dołączyła kopię powiadomienia o nadaniu numeru PESEL. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Powodem odrzucenia skargi było nieuzupełnienie jej braków formalnych poprzez podanie numeru PESEL skarżącej lub złożenie oświadczenia o nienadaniu jej takiego numeru, w terminie 7 dni od doręczenia wezwania sądu w tym zakresie. Jak wynika wprost z art. 46 § 2 pkt 1 lit. b P.p.s.a. pismo strony powinno zawierać, w przypadku gdy jest pierwszym pismem w sprawie m.in. numer PESEL strony wnoszącej pismo, będącej osobą fizyczną, oraz numer PESEL jej przedstawiciela ustawowego, jeżeli są obowiązani do jego posiadania albo posiadają go nie mając takiego obowiązku. Skarga do sądu jest niewątpliwie pierwszym pismem procesowym składanym przez stronę w sprawie toteż powyższy obowiązek powinien zostać spełniony przy jej składaniu. Jeżeli wystąpił brak w tym zakresie Przewodniczący Wydziału stosownie do art. 49 § 1 P.p.s.a. wzywa stronę do jego uzupełnienia w terminie 7 dni od otrzymania wezwania Sądu pod rygorem odrzucenia skargi (art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a.). Z akt sprawy jednoznacznie wynika, że skarga miała brak formalny z uwagi na niepodanie numeru PESEL skarżącej. Sąd nie ma dostępu do bazy z ewidencji danych osobowych i strona powinna podać te dane przy piśmie lub na wezwanie Sądu. Wezwanie Sądu z 24 listopada 2023 r. zostało zaadresowane do skarżącej na jej imię i nazwisko. Odebrane zostało 30 listopada 2023 r. (duplikat zpo. k. 18 akt). Z treści wezwania jednoznacznie wynika jaki jest jego cel, kto ma wykonać obowiązek z wezwania i jaki jest termin na jego wykonanie oraz rygor (odrzucenie skargi). Odpowiedź organu na skargę przesłana do skarżącej wraz z powyższym wezwaniem istotnie na pierwszej stronie w nagłówku wskazuje dane innej osoby ale już z dalszej treści tego pisma wynika, że organ odpowiada na skargę skarżącej i podaje okoliczności faktyczne i prawne sprawy związane z jej skargą. Zatem mylne oznaczenie strony w nagłówku pisma a nie w jego treści w żaden sposób nie wpływa na wadliwość wezwania do uzupełnienia braków przedmiotowej skargi. Samo wezwanie z 24 listopada 2023 r. jest prawidłowe i jego treść nie budzi żadnych wątpliwości odnośnie braku skargi jaki powinien zostać uzupełniony i kto ma to zrobić. Skarżąca powinna zastosować się do wezwania Sądu a nie powoływać się na omyłkę pisarską z pisma organu. Błędne przekonanie skarżącej o wadliwym adresacie wezwania nie było uzasadnione. Wobec powyższego skoro wezwanie skarżącej do uzupełnienia braków formalnych skargi nie zostało w terminie wykonane, to wbrew twierdzeniom zażalenia, zastosowanie miał art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. i słusznie Sąd skargę skarżącej odrzucił. Podkreślić należy, że obowiązek podania numeru PESEL nie mógł być uzupełniony przez Sąd np. poprzez ustalenie go na podstawie danych z akt administracyjnych. Zgodnie z uchwałą składu siedmiu sędziów NSA z dnia 3 lipca 2023 r. (sygn. akt II GPS 3/22) niezachowanie, określonego w art. 46 § 2 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r. poz. 259), wymogu podania w skardze, będącej pierwszym pismem w sprawie, numeru PESEL, jest brakiem formalnym, który powinien być uzupełniony w trybie art. 49 § 1 w związku z art. 58 § 1 pkt 3 powołanej ustawy, bez względu na to, czy ten numer znajduje się w aktach administracyjnych, którymi dysponuje sąd. Naczelny Sąd Administracyjny nie oceniał winy skarżącej w nieuzupełnieniu braku skargi czy wprowadzenia jej w błąd poprzez odpowiedź na skargę bowiem dla istnienia braku formalnego skargi te okoliczności nie miały znaczenia. Ponownie podkreślić należy, że samo wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi było prawidłowe i nie budziło żadnych wątpliwości kto, w jaki sposób i do kiedy ma uzupełnić skargę. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a. w zw. art. 197 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.