II SA/Bd 1255/23

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Grzegorz Saniewski Sędziowie sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz (spr.) sędzia WSA Joanna Janiszewska - Ziołek Protokolant starszy sekretarz sądowy Krystyna Witt po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 marca 2024 r. sprawy ze A. P. na decyzję Wojewody z dnia [...] września 2023 r. nr [...] w przedmiocie nadania na własność nieruchomości rolnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty [...] z dnia [...] listopada 2022 r., nr [...].JB, 2. zasądza od Wojewody [...] na rzecz A. P. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. UZASADNIENIE Decyzją z [...] listopada 2022 r., nr [...].JB, Starosta [...] odmówił A. P. (skarżącemu) nadania na własność nieruchomości rolnej stanowiącej własność Skarbu Państwa użytkowanej na podstawie umowy dzierżawy w trybie dekretu z dnia [...] kwietnia 1955 r. o uwłaszczeniu i uregulowaniu innych spraw związanych z reformą rolna i osadnictwem rolnym (Dz. U. z 1959 r, nr 14, poz, 78 - dalej "dekret"), położonej w miejscowości K., obręb K., działka nr [...] Organ wskazał, że przeprowadzona kwerenda dokumentów archiwalnych znajdujących się w zasobach Urzędu Miasta Chełmno i Urzędu Gminy Chełmno, Wojewody Kujawsko-Pomorskiego, Archiwum Państwowego w Toruniu i w Bydgoszczy, zasobach banku BNP Paribas Bank Polska S.A. (następcy prawnego Banku Rolnego), Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa (następcy prawnego Państwowego Funduszu Ziemi) nie doprowadziła do ujawnienia umowy dzierżawy ww. nieruchomości pomiędzy poprzednikiem prawnym wnioskodawcy M. P. (dziadkiem skarżącego). Stwierdził, że choć na podstawie ujawnionej dokumentacji okoliczność istnienia umowy dzierżawy można uznać za udowodnioną, to brak jest możliwości wskazania okresu dzierżawy, co niemożliwym czyni zastosowanie w sprawie art. 1 dekretu. Po rozpoznaniu odwołania od powyższej decyzji Wojewoda Kujawsko-Pomorski, decyzją z dnia 15 września 2023 r., nr WSPN.DT.7581.9.2022.DJM, utrzymał w mocy decyzję I instancji. Po przywołaniu treści art. 1 dekretu organ odwoławczy stwierdził, że czynności organu podjęte w celu potwierdzenia faktu dzierżawienia przez Pana P. przedmiotowej nieruchomości nie poskutkowały pozyskaniem dokumentów jednoznacznie świadczących o umowie dzierżawy jeziora w K. przez M. P. przed 1955 rokiem. W ocenie Wojewody organ I instancji prawidłowo zebrał i ocenił zebrany materiał dowodowy, odniósł się do jego całokształtu w kwestionowanej decyzji, wypełniając tym samym zobowiązania Wojewody Kujawsko-Pomorskiego zawarte w poprzedniej decyzji kasacyjnej z 10 grudnia 2021 roku, znak WSPN.DT.7581.12.2021.DM. Organ odwoławczy przywołał ustalenia dokonane przez Starostę na podstawie zebranej dokumentacji. Dalej wskazał, że zastosował art. 136 k.p.a. i przeprowadził dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie: pismem z 16 stycznia 2023 r. oraz z 16 lutego 2023 r. zwrócił się do Archiwum Państwowego w Toruniu, pismem z 3 lutego 2023 roku do Ministerstwa Rolnictwa i Rozwoju Wsi w Warszawie, pismem z 23 marca 2023 roku do Archiwum Akt Nowych w Warszawie. W zasobach żadnej z powyższych instytucji nie odnaleziono umów dzierżawy jeziora w K. przez M. P. przed 1955 rokiem. Przywołał, że archiwum Akt Nowych pismem z 9 maja 2023 r. znak OUZ.6341.727.2023.MK poinformowało, iż kwerendę przeprowadzono w zespołach akt: Ministerstwa Rolnictwa i Reform Rolnych z lat 1919-1939 oraz 1946-1951, Ministerstwa Rolnictwa z lat 1951-1981, Ministerstwa Leśnictwa z lat 1945-1956, Państwowych Nieruchomości Ziemskich z lat 1946-1949 [1950-1952], Ministerstwa Państwowych Gospodarstw Rolnych z lat 1949-1951. Wojewoda za potwierdzony uznał fakt, że jezioro w K. stanowiło i stanowi nieruchomość państwową, w skład której wchodzi działka nr [...] zapisana w księdze wieczystej nr [...] oraz działka nr [...] zapisana w księdze wieczystej nr [...], gdzie jako właściciel ujawniony jest Skarb Państwa. W ocenie Wojewody nie została udowodniona druga przesłanka niniejszego dekretu, tj. fakt użytkowania nieruchomości na podstawie umowy dzierżawy, gdyż tylko dowody pośrednie informują, że jezioro to było użytkowane przez Pana M. P. przed 1955 rokiem. Są to m. in. informacje w piśmie z 28 sierpnia 1933 r. kierowanym do M. P. przez Urząd Miejski w Chełmnie, który odmówił obniżenia czynszu dzierżawnego (w odpowiedzi na wniosek M. P. z 13 lipca 1933 r.). Dalej, w piśmie z 22 kwietnia 1934 r. kierowanym do Magistratu Miasta Chełmna, gdzie P. M. ponownie prosi o "zniżenie dzierżawy bynajmniej o połowę", którą to prośbę, zgodnie z załączoną kopią protokołu z posiedzenia z 4 maja 1934 roku. Magistrat oddalił. Z kolei w piśmie Starostwa Powiatowego w Chełmnie z 31 sierpnia 1945 r. zawarta jest informacja o obowiązku dostawy ryb "które są zajęte na rzecz Państwa". Pan M. P. został uwzględniony jako użytkownik obwodów rybackich jeziorowych i rzecznych i został zobowiązany do dostawy Państwu 100 kg ryb w 4 terminach rocznie. Faktu dzierżawienia jeziora nie kwestionowało także Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w Chełmnie, gdy orzeczeniem ww. Prezydium z 13.04.1959 r. zatwierdzono A. P. (ojca skarżącego) na nabywcę działki nr [...] o obszarze [...] ha stanowiącej jezioro w K.. Także w uzasadnieniu orzeczenia Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w Bydgoszczy z 5 lutego 1960 r. znajduje się zapis, że "ob. A. P. jest z zawodu rybakiem oraz długoletnim użytkownikiem przedmiotowego jeziora wspólnie z ojcem M. P. na warunkach zawartej umowy dzierżawnej z Państwowym Funduszem Ziemi, że jezioro to stanowi dla niego główne źródło utrzymania. Wojewoda przywołał ponadto, że Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w Bydgoszczy po rozpatrzeniu podania Kółka Rolniczego w K. z [...] marca 1962 r. o wznowienie postępowania i uchylenie decyzji zatwierdzającej na nabywcę jeziora ob. P. A. decyzją z 24 maja 1962 r. odmówiło wznowienia postępowania na ww. wniosek Kółka Rolniczego. Wskazał, że w uzasadnieniu ww. decyzji mowa jest o okoliczności użytkowania jeziora od 1949 r. (lub 1945 r. - problem z dokładnym rozczytaniem kserokopii) prze A. P., który jest z zawodu rybakiem i że przedmiotowe jezioro ww. właściwie zagospodarował i poczynił nakłady. Organ odwoławczy po dokonaniu analizy zebranego w spranie materiału dowodowego podzielił stanowisko Starosty, że brak jest bezpośrednich dowodów, tj. umów dzierżawy jeziora w K. zawartych przed 1955 rokiem, co uzasadnia utrzymanie w mocy decyzji I instancji. Poza meritum sprawy zauważył, że w zgromadzonym przez Starostę materiale dowodowym, w którym organ poszukiwał konkretnych umów dzierżawy zawartych przed 1955 rokiem i z którego cytowane są treści pośrednio świadczące o dzierżawie niniejszego jeziora przez Pana M. P., jest mowa o Orzeczeniu Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w Chełmnie z 13 kwietnia 1959 r. zatwierdzającym A. P. na nabywcę jeziora. Brak kopii orzeczenia w dokumentacji, jednakże mowa o nim między innymi w uzasadnieniu orzeczenia Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w Chełmnie z 17 sierpnia 1959 r., z którego wynika, iż A. P. złożył wniosek przyznanie jeziora w K. na własność w drodze kupna w trybie ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o sprzedaży państwowych nieruchomości rolnych oraz uporządkowaniu niektórych spraw, związanych z przeprowadzeniem reformy rolnej i osadnictwa rolnego (Dz. U. z 1958 r. Nr 17 poz. 71). Z kolei orzeczenie Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w Bydgoszczy z 5 lutego 1960 roku uchyla orzeczenie PPRN w Chełmnie z 17 sierpnia 1959 r. i utrzymuje w mocy orzeczenie PPRN w Chełmnie z 13 kwietnia 1959 r. zatwierdzające Pana A. P. na nabywcę jeziora. Wojewoda wskazał, że tym faktom Starosta Chełmiński nie poświęcił jednak uwagi, skupiając się wyłącznie na kwestii umów dzierżawy, co w niniejszej sprawie było działaniem prawidłowym, jednakże należałoby zbadać czy A. P. nie stał się właścicielem przedmiotowych nieruchomości na podstawie prawomocnego Orzeczenia Prezydium Powiatowej Rady Narodowej z 13 kwietnia 1959 r. W skardze na powyższa decyzję A. P. wniósł o jej uchylenie zasądzenie kosztów postępowania. Zarzucił naruszenie: 1) art. 75 § 1 i 2 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie mocy dowodów pośrednio wskazujących na istnienie umowy dzierżawy przed 1955 r., a także zaniechanie odebrania oświadczenia od wnioskodawcy, pomimo że dekret nie wymaga przedłożenia umowy dzierżawy, 2) art. 7a i 81a k.p.a. poprzez ich niezastosowanie, 3) art. 80 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie, 4) art. 1, 3 i 4 dekretu poprzez ich niezastosowanie. Ponadto wniósł o przeprowadzenie dowodu z wymienionych dokumentów. W uzasadnieniu skargi podniósł, że organ nieprawidłowo decydujące znaczenie dowodowe przydał braku możliwości pozyskania umowy dzierżawy sprzed 1955 r. skoro na jej istnienie wskazują dowody pośrednie, a umowa ta mogła zostać utracona w trakcie postępowania o przyznaniu poprzednikom prawnym skarżącego prawa do kupna jeziora. Skarżący wskazał, że organy nieprawidłowo nie rozstrzygnęły wątpliwości na jego rzecz, bo choć sprawa dotyczy przyznania mu uprawnienia (prawa własności), to może być ono przyznane jedynie dzierżawcy, co organy kwestionują. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Ocena zaskarżonej decyzji przeprowadzona w zakresie wynikającym z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137) i art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329); dalej zwaną: "p.p.s.a.", doprowadziła Sąd do stanowiska, że w toku postępowania administracyjnego uchybiono prawu procesowemu, w sposób uzasadniający uwzględnienie skargi. Kontroli sądowej w niniejszej sprawie poddana została decyzja Wojewody Kujawsko-Pomorskiego z dnia 15 września 2023 r., nr WSPN.DT.7581.9.2022.DJM, utrzymująca w mocy decyzję Starosty Chełmińskiego z 18 listopada 2022 r., nr GKN.C.682.11.2016.JB, odmawiającej skarżącemu nadania na własność nieruchomości rolnej stanowiącej własność Skarbu Państwa, użytkowanej na podstawie umowy dzierżawy, w trybie art. 1 dekretu z dnia 18 kwietnia 1955 r. o uwłaszczeniu i uregulowaniu innych spraw związanych z reformą rolna i osadnictwem rolnym (publ. jak wcześniej wskazano), położonej w miejscowości K., obręb K., i oznaczonej jako działki nr [...] Zgodnie z przywołanym przepisem nieruchomości państwowe użytkowane przez rolników na podstawie umów dzierżawy co najmniej przez trzy lata przed dniem wejścia w życie dekretu (29 kwietnia 1955 r. - przyp. Sądu) nadaje się tym rolnikom lub ich następcom prawnym na ich wniosek na własność, jeżeli gospodarują na tych nieruchomościach. Organy obu instancji uznały, że skoro postępowanie dowodowe nie zostało zwieńczone pozyskaniem do akt umowy dzierżawy nieruchomości oznaczonej obecnie numerami ewid. [...] (jezioro), jaką dziadek skarżącego legitymował się w okresie przed 1955 r. przez okres co najmniej 3 lat, to brak jest możliwości nadania na własność tej nieruchomości w trybie art. 1 ww. dekretu. Powyższe kwestionuje skarżący wskazując zasadniczo, że o ile brak jest bezpośredniego dowodu na zawarcie umowy dzierżawy przed 1955 r. trwającej co najmniej 3 lata, to okoliczność ta wynika z innych dokumentów pozyskanych do akt sprawy. W powyższym sporze rację należy przyznać argumentacji skarżącego, przy czym prezentowana w skardze argumentacja schodzi na dalszy plan wobec dostrzeżonej przez Sąd z urzędu luki w postępowaniu dowodowym, której uzupełnienie może mieć zasadniczy wpływ na wynik całego postępowania. Okolicznością wymagającą weryfikacji w sprawie o nadanie własności nieruchomości w trybie art. 1 dekretu z 1955 r. to, po pierwsze, stwierdzenie, że o nadanie własności ubiega się rolnik lub jego następca prawny. Przedmiotowy grunt (grunt pod wodami stojącymi) traktowany był jako grunt rolny podlegający reżimom aktów prawnych dotyczących nieruchomości rolnych (dekret z dnia 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej; ustawa z dnia 12 marca 1958 r. o uporządkowaniu niektórych spraw związanych z przeprowadzeniem reformy rolnej i osadnictwa rolnego), o czym ogólnie świadczy zgromadzony materiał dowodowy, przede wszystkim rozstrzygnięcia jednostek właściwych ds. rolnictwa, reform rolnych i leśnictwa, ujęcie przedmiotowej nieruchomości w zasób Państwowego Funduszu Ziemi. Zgodnie z art. 18 dekretu za rolników w rozumieniu niniejszego dekretu uważa się osoby, dla których praca na roli stanowi zawód dający głównie źródło utrzymania. Niniejsza sprawa dotyczy uprawnień jednostek wykonujących działalność w zakresie hodowli ryb - ojciec skarżącego oraz jego dziadek byli rybakami gospodarującymi na jeziorze K., utrzymującymi się z działalności rybackiej. Brak jest zatem podstaw, by ww. osoby wyłączać z zakresu art. 1 i 18 dekretu. Akta sprawy nie potwierdzają jednak jednoznacznie, że skarżący ubiegający się o przyznanie spornego jeziora jest następcą prawnym rolnika gospodarującego na nieruchomości przed 1955 r. Okoliczność ta, choć nie budzi sporu między stronami, powinna zostać potwierdzona poprzez dołączenie do akt odpowiednich orzeczeń sądu powszechnego, potwierdzających następstwo prawne wnioskodawcy i dzierżawcy. Warunkuje to bowiem w ogóle weryfikację komentowanej przesłanki, co na podstawie akt sprawy nie jest obecnie możliwe. Drugą z przesłanek umożliwiających zastosowanie art. 1 dekretu jest potwierdzenie, że rolnik użytkował daną nieruchomość państwową na podstawie umowy dzierżawy. Okoliczność powyższa została przez organy obu instancji zasadniczo potwierdzona poprzez uznanie, że o ile brak jest bezpośredniego dowodu w postaci umowy dzierżawy zawartej przed 1955 r., to okoliczność ta wynika z szeregu dowodów pośrednich. Sąd nie ma wątpliwości, że posługiwanie się w sprawie dowodami pośrednimi w obliczu braku dowodu bezpośredniego jest zabiegiem ze wszech miar prawidłowym, a wnioskowanie z danego faktu o istnieniu innego faktu może skutecznie prowadzić do poczynienia zasadniczych ustaleń faktycznych sprawy (o czym mowa będzie niżej). Jak jednak wskazał NSA w Warszawie w wyroku z 13 grudnia 1988 r., sygn. II SA 370/88 (publ. ONSA 1988/2, poz. 95), gdy w sprawie są dowody bezpośrednie i nie ma przeszkód do przeprowadzenia prawidłowego postępowania dowodowego, zastąpienie ich dowodami pośrednimi stanowi naruszenie przepisów postępowania (art. 7, 75, 77 § 1 i art. 80 k.p.a.)". Z powyższego wynika, że ustalenie faktu istnienia umowy dzierżawy na podstawie dowodów pośrednich uznać należy za przedwczesne, jeżeli organ nie wykonał wszystkich czynności postępowania dowodowego mogących skutkować pozyskaniem dowodu pośredniego. W niniejszej sprawie taką czynnością, zaniechaną przez organy, było zwrócenie się do właściwych komórek (Wojewody Kujawsko-Pomorskiego, Archiwów Państwowych w Toruniu i Bydgoszczy, Ministerstwa Rolnictwa) o przeszukanie archiwów własnych w poszukiwaniu akt sprawy zakończonej orzeczeniem Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w Bydgoszczy z 5 lutego 1960 r., oraz ewentualnym orzeczeniem Ministra Rolnictwa na skutek wniesionego przez Polski Związek Wędkarski odwołania (k. 74 akt adm.) Nie jest wykluczone, że kopia umowy dzierżawy pozostaje w zarchiwizowanych aktach Ministerstwa sporządzonych przy okazji rozpoznawania ww. odwołania. Wezwanie powinno być w tym zakresie konkretne. Kolejną przesłanką wymagającą ustalenia, przy stwierdzeniu, że umowa dzierżawy istniała, jest ustalenie, że obowiązywała ona co najmniej przez trzy lata przed dniem wejścia w życie dekretu. W ocenie Sądu dowody pośrednie wskazują, że umowa taka istniała. Wskazać tu należy na: - korespondencję M. P. z 1958 r. (k. 22 akt adm.), w której mowa o trwającej umowie dzierżawnej na okres 1949-1959, - korespondencję M. P. z [...] lipca 1933 r. (k. 67 akt adm. II instancji) w której negocjuje on obniżenie czynszu dzierżawnego, co spotyka się z odmową urzędu - korespondencję pełnomocnika A. P. z mocodawcą (k. 74 i 75), w której pełnomocnik wymienia w załączniku umowę dzierżawną na okres od kwietnia 1949 r. do kwietnia 1959 r. jako jeden z dokumentów wchodzących w skład dokumentacji w sprawie o stwierdzenie nabycia własności, - orzeczenie PWRN w Bydgoszczy z dnia 5 lutego 1960 r., w którym mowa o długoletnim użytkowaniu przedmiotowego jeziora przez A. P. i jego ojca M. na warunkach umowy dzierżawnej zawartej z Państwowym Funduszem Ziemi (k. 73 akt adm.) Powyższe dokumenty w ocenie Sądu potwierdzają dostatecznie, że umowa dzierżawy trwała przed 1955 r. i to przez okres dłuższy niż 3 lata. W doktrynie prawniczej oraz orzecznictwie sądowym prezentowane jest stanowisko, które podziela Sąd w składzie rozpoznającym sprawę, iż kolejność, w jakiej art. 75 § 1 zd. 2 k.p.a. wymienia środki dowodowe oraz kolejność regulacji tych środków dowodowych w kodeksie nie określa bezwzględnej hierarchii ich wartości. Wymienienie zatem na pierwszym miejscu dowodu z dokumentu urzędowego nie oznacza, że dokument urzędowy posiada wyższą moc dowodową nad pozostałymi środkami dowodowymi ani też, że inne dowody mogą być przeprowadzone tylko wówczas, gdy w sprawie brak jest dokumentu urzędowego albo, że istnienie względnie nieistnienie pewnych faktów może być wykazane tylko dokumentem urzędowym. Kodeks nie przewiduje, tak jak czyni to Kodeks postępowania cywilnego w art. 244-247, pierwszeństwa dowodu z dokumentów w stosunku do dowodu ze świadków (komentarz do art.75 kodeksu postępowania administracyjnego (Dz.U.[...].98.1071), [w:] M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Zakamycze, 2005, wyd. II.). Należy podkreślić, że w postępowaniu administracyjnym nie obowiązuje zasada, iż daną okoliczność można udowodnić wyłącznie przy pomocy takiego, a nie innego środka dowodowego. Rządząca postępowaniem administracyjnym zasada oficjalności (art. 7, 75 k.p.a.) wymaga, by w toku postępowania organy administracji publicznej dopuszczały jako dowód wszystko, co może przyczynić się do ustalenia stanu faktycznego sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Jednocześnie wymóg bezpośredniości postępowania dowodowego oznacza, iż organ może korzystać z dowodów pośrednich tylko przy braku dowodów bezpośrednich. Z taką właśnie sytuacją mamy do czynienia w rozpatrywanej sprawie, gdzie wobec podjętych działań w celu odszukania umowy dzierżawnej sprzed 1955 r., organ ustalenie okoliczności jej zawarcia oraz długości trwania mógł oprzeć na zgromadzonych dowodach pośrednich. Z uzasadnieniu orzeczenia Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w Chełmnie z 17 sierpnia 1959 r., wynika, iż A. P. złożył wniosek o przyznanie jeziora w K. na własność w drodze kupna w trybie ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o sprzedaży państwowych nieruchomości rolnych oraz uporządkowaniu niektórych spraw, związanych z przeprowadzeniem reformy rolnej i osadnictwa rolnego (Dz. U. z 1958 r. Nr17poz. 71). Z kolei Orzeczenie Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w Bydgoszczy z 5 lutego 1960 roku uchyla orzeczenie PPRN w Chełmnie z 17 sierpnia 1959 r. i utrzymuje w mocy orzeczenie PPRN w Chełmnie z 13 kwietnia 1959 r. zatwierdzające A. P. na nabywcę jeziora. Tym faktom Starosta Chełmiński nie poświęcił jednak uwagi, skupiając się wyłącznie na kwestii umów dzierżawy, co w niniejszej sprawie było działaniem prawidłowym, jednakże należałoby zbadać czy p. P. nie stał się właścicielem przedmiotowych nieruchomości na podstawie prawomocnego Orzeczenia Prezydium Powiatowej Rady Narodowej z 13 kwietnia 1959 r. Nie podjęto też rozważań co do oceny faktu opłacania czynszu przez p. P. na rzecz Państwowego Funduszu Ziemi. W sytuacji braku uzyskania umowy dzierżawy jeziora rzeczą organów winno być dokonanie analizy istniejących dowodów pośrednich celem dokonania ustalenia spornej między stronami okoliczności, czy poprzednik prawny skarżącego dzierżawił ww. jezioro w okresie trzech lat przed wejściem wżycie dekretu. Ww. analiza winna jednak objąć ocenę wszystkich pośrednich dowodów zgromadzonych w sprawie. Mając to wszystko na uwadze Sąd orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, p.p.s.a. oraz art. 135 p.p.s.a. O zwrocie kosztów postępowania orzeczono na podst. art. 200 i 205 § 1 p.p.s.a. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy zastosują się do oceny i wskazań wynikających z powyższych rozważań.