IV SA/Wa 2126/18

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec, Sędziowie sędzia WSA Alina Balicka, sędzia WSA Tomasz Wykowski (spr.), Protokolant sekr. sąd. Marek Lubasiński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 listopada 2018 r. sprawy ze skargi R. G. na decyzję Prezesa Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia [...] maja 2018 r. nr [...] w przedmiocie nakazania likwidacji urządzeń wodnych oddala skargę. UZASADNIENIE I. Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej "Sądu") decyzją z dnia [...] maja 2018 r. nr [...] (dalej "zaskarżoną decyzją" albo "decyzją odwoławczą") Prezes Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie (dalej "Prezes WP" albo "Prezes"), po rozpatrzeniu odwołania R. G. (dalej "Skarżącego"), reprezentowanego przez adwokata M. M., od decyzji Starosty Powiatu M. (dalej "Starosty") z dnia [...] grudnia 2017 r., znak [...], wydanej w przedmiocie nakazania likwidacji części urządzenia wodnego wykonanych bez wymaganego pozwolenia wodnoprawnego albo zgłoszenia – utrzymał decyzję Starosty w mocy. II. Stan sprawy, poprzedzający wydanie przez Prezesa WP zaskarżonej obecnie decyzji odwoławczej, przedstawia się następująco: 1. Decyzją z dnia [...] grudnia 2017 r., wydaną na podstawie art.64a ust.5 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (tj. Dz.U. z 2017 r., poz.1121 ze zm.), dalej "Prawo wodne z 2001 r.", Starosta nakazał Skarżącemu oraz M. G. (dalej "uczestniczka", natomiast Skarżący oraz uczestniczka dalej łącznie "właściciele (urządzenia)" albo "zobowiązani"): (-) likwidację górnej nadbudowy części zastawki piętrzącej na potoku B. w km [...], tj. 55 cm licząc od górnej krawędzi skrzydeł zastawki na całej długości obu skrzydeł (prawego i lewego) przedmiotowej zastawki, a także (-) likwidację umocnień betonowych skarp potoku B. przed i za zastawką, tj. odpowiednio na długości 8,5 m oraz 3,9 m oraz (-) przywrócenie lewej i prawej skarpy potoku B. nawiązując do parametrów skarp potoku, przed i za wykonanymi umocnieniami – (dalej odpowiednio: "zastawka/urządzenie", "likwidacja części zastawki/urządzenia"). Termin wykonania ww. obowiązków został ustalony do dnia [...] czerwca 2018 roku. 2. Skarżący wniósł do Prezesa odwołanie od decyzji Starosty, podnosząc że: - organ wadliwie uznał Państwowe Gospodarstwo Leśne Lasy Państwowe Nadleśnictwo [...] (dalej "Nadleśnictwo") za stronę postępowania, pomimo tego, iż podmiot ten nie posiada w sprawie żadnego interesu prawnego; - organ wadliwie zaniechał czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz nie zebrał i nie rozpatrzył materiału dowodowego, w tym nie uwzględnił wniosku strony o przeprowadzenie eksperymentu procesowego; - decyzja została nienależycie uzasadniona, a to w związku z zawarciem w niej zbyt ogólnych stwierdzeń; - decyzja narusza art. 64a ust. 5 oraz art. 140 ust. 1 w związku z art. 9 ust. 1 pkt 19 lit. a i ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne - poprzez niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że skoro właściciel urządzenia wodnego nie wystąpił z wnioskiem o legalizację tego urządzenia lub nie uzyskał takiej decyzji, wówczas organ właściwy do wydania pozwolenia nakłada obowiązek likwidacji tego urządzenia, ustalając warunki i termin jego wykonania; Skarżący wskazał, że prace na zastawce, polegające na jej remoncie, zostały wykonane na podstawie przepisów ustawy z dnia 11 sierpnia 2001 r. o szczególnych zasadach odbudowy, remontów i rozbiórek obiektów budowlanych zniszczonych lub uszkodzonych w wyniku działania żywiołu (Dz. U. z 2016 r. oz. 1067), w związku ze zniszczeniem zastawki przez powódź; - decyzja narusza art. 7 ust. 2 ustawy z dnia 11 sierpnia 2001 r. o szczególnych zasadach odbudowy, remontów i rozbiórek obiektów budowlanych zniszczonych lub uszkodzonych w wyniku działania żywiołu (Dz. U. z 2016 r. poz. 1067) - poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, że odbudowa budowli regulacyjnych oraz urządzeń wodnych wymaga zgłoszenia właściwemu organowi administracji architektonicznej. III. Jak już wskazano, zaskarżoną obecnie decyzją odwoławczą Prezes rozpatrzył odwołanie Skarżącego od decyzji Starosty, utrzymując tę decyzję w mocy. Uzasadniając w/w rozstrzygnięcie, Prezes wskazał w szczególności, co następuje: 1. Właściwość Prezesa WP, jako organu odwoławczego w niniejszej sprawie, wynika ze zmian stanu prawnego, które weszły w życie po wejściu w życie decyzji Starosty. Z dniem 1 stycznia weszły bowiem w życie przepisy ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne, zgodnie z którą starostowie oraz marszałkowie województw utracili kompetencje do wydawania pozwoleń wodnoprawnych, a także zniesiony został Prezes Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej. W myśl art. 545 ust. 4 tej ustawy do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy z zakresu pozwoleń wodnoprawnych stosuje się przepisy dotychczasowe, z tym że organem wyższego stopnia w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego jest Prezes Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie. W związku z powyższym organem właściwym do rozpatrzenia przedmiotowego odwołania jest Prezes Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie. 2. Podstawę materialnoprawną wydanego rozstrzygnięcia stanowi art. 64a ust. 5 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne, zgodnie z którym w przypadku, gdy właściciel urządzenia wodnego wykonanego bez wymaganego pozwolenia nie wystąpił z wnioskiem o jego legalizację lub nie uzyskał decyzji o legalizacji urządzenia wodnego, organ właściwy do wydania pozwolenia wodnoprawnego nakłada na właściciela tego urządzenia, w drodze decyzji, obowiązek likwidacji urządzenia, ustalając warunki i termin wykonania tego obowiązku. 3. Podkreślenia wymagają następujące czynności podjęte przez organ I instancji: Pismem z dnia [...] września 2017 r. Starosta zawiadomił strony o wszczęciu postępowania administracyjnego w przedmiocie uregulowanym we w/w przepisie w stosunku do przedmiotowego urządzenia (zastawki). W toku postępowania Starosta: - kilkukrotnie przeprowadził oględziny terenu przy udziale właścicieli zastawki oraz pracowników [...] Zarządu [...] w R. Inspektorat w M. i Nadleśnictwa [...] (por. protokół z dnia [...] września 2017 r. oraz protokół z dnia [...] października 2017 r.), - zebrał obszerny materiał dowodowy (w tym m.in. pełnomocnik właścicieli przedłożył ekspertyzę techniczną sporządzoną na potrzeby określenia daty wykonania robót na potoku B.; przedstawiono również obszerną dokumentację fotograficzną), - przeprowadził rozprawę administracyjną, w trakcie której przesłuchani zostali świadkowie (por. protokoły Nr [...] z przesłuchań z dnia [...] grudnia 2017 r.). W toku postępowania właściciele podnosili, co następuje: (-) przedmiotowa zastawka była użytkowana od 1972 roku, przy czym w trakcie całego okresu użytkowania była ona poddawana drobnym zabiegom konserwacyjnym, (-) na stan zastawki wpływ miały stany powodziowe następujące kolejno w 2008, 2009, 2010 i 2013 roku, (-) znacznemu uszkodzeniu uległa ona w maju 2014 roku, (-) odbudowa w/w zniszczeń została wykonana w 2016 r. na podstawie przepisów ustawy z dnia 11 sierpnia 2001 r. o szczególnych zasadach odbudowy, remontów i rozbiórek obiektów budowlanych zniszczonych lub uszkodzonych w wyniku działania żywiołu (tekst. jedn. z 2016 r. poz. 1067), dalej "ustawa o odbudowie obiektów", (-) Gmina P. została wymieniona w rozporządzeniu Prezesa Rady Ministrów z dnia 14 sierpnia 2014 r. w sprawie gmin poszkodowanych w wyniku działania żywiołu w maju 2014 r., w których stosuje się szczególne zasady odbudowy, remontów i rozbiórek obiektów budowlanych (Dz. U. poz. 1107) - por. treść ekspertyzy przedłożonej przy piśmie z dnia [...] listopada 2017 r. 4. Ponowna ocena (na etapie odwoławczym) zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego prowadzi do następujących wniosków: Zgodnie z przepisami ustawy o odbudowie obiektów poprzez "odbudowę" należy rozumieć odtworzenie obiektu budowlanego w całości lub w części: a) o wymiarach obiektu zniszczonego lub uszkodzonego - w dotychczasowym miejscu, b) o wymiarach obiektu zniszczonego lub uszkodzonego albo o innych wymiarach - na terenie tej samej gminy w innym miejscu wskazanym w miejscowym planie odbudowy, miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu - przy czym dopuszcza się stosowanie wyrobów budowlanych innych niż użyto w stanie pierwotnym. Z powyższego wynika, że odbudowa zastawki, zniszczonej w 2014 r., mogła nastąpić jedynie w taki sposób, aby wymiary zniszczonego obiektu były analogiczne jak przed zniszczeniem, przy zastosowaniu innych materiałów budowlanych. Właściciele urządzenia nie dowiedli jednakże w sposób jednoznaczny, że prace, które wykonali na przedmiotowej zastawce, istotnie miały faktycznie charakter odbudowy. Ani właściciele ani świadkowie powołani przez nich w trakcie rozprawy nie określili parametrów zastawki przed jej zniszczeniem. Jedynym źródłem wiedzy w tym zakresie jest oświadczenie pracownika [...] Wojewódzkiego Zarządu [...]w R. (dalej "[...]"), złożone do protokołu z oględzin przeprowadzonych dnia [...] października 2017 r., zgodnie z którym jesienią 2013 r. został wykonany przegląd potoku B., w trakcie którego stwierdzono funkcjonowanie zastawki w km [...] potoku B., przy czym widoczne były, częściowo zasypane ziemią, przyczółki na lewej i prawej skarpie potoku, przy czym we wnęce założone zostały deski umożliwiające podpiętrzenie wody do poziomu ok. 60 - 80 cm. W trakcie przeglądu nie stwierdzono natomiast umocnień betonowych przed i za zastawką, ani żadnych innych umocnień. Część osób biorących udział w postępowaniu oceniła, że stan zastawki jest obecnie taki sam jak przed 2014 rokiem, jednak ocena ta została dokonana na podstawie poziomu wody w stawach zasilanych wodami potoku B. (por. protokoły przesłuchania świadków - Nr [...] i [...] z dnia [...] grudnia 2017 r.), nie zaś na podstawie informacji na temat samego urządzenia. Przybliżone piętrzenie utrzymywane na zastawce przed 2014 rokiem szacowane było przez świadków na poziomie dużo niższym niż możliwe obecnie, tj. po wykonaniu prac w 2016 roku (np. zgodnie z protokołem Nr [...] z przesłuchania świadka wysokość piętrzenia określono na "ponad 1 m", podczas gdy z protokołu oględzin przeprowadzonych dnia [...] września 2017 r. wynika, że piętrzenie może wynosić obecnie nawet ponad 2 m). W celu wykazania, że prace na zastawce zostały wykonane legalnie, właściwe powołali się również na fakt umorzenia prowadzonego przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] postępowania w sprawie legalności budowy ziemnych stawów rybnych zlokalizowanych na działce nr ew. [...] w B., gmina P. (kopia decyzji z dnia [...] marca 2017 r., znak: [...] w aktach sprawy). W decyzji tej wskazano, że w stosunku do samowoli budowlanej zaistniałej pod rządami ustawy Prawo budowlane z 1961 r. nie znajdują zastosowania regulacje wynikające z przepisów ustawy Prawo budowlane z 1974 r., a zatem nie ma obecnie podstaw prawnych do kwestionowania legalności wybudowania stawów rybnych. Wypada w tym miejscu zauważyć jednak, że przedmiotem postępowania prowadzonego przez PINB były wyłącznie obiekty stawowe, nie dotyczyło ono natomiast urządzeń powiązanych z tymi stawami, w tym np. analizowanej zastawki. Co więcej, Starosta w żadnym miejscu nie kwestionował pierwotnej daty wykonania zastawki, a sama jej budowa nie stanowi również przedmiotu niniejszego postępowania; wątpliwości w zakresie legalności budzą natomiast prace wykonane na zastawce w 2016 r. W związku z powyższym fakt, iż organ budowlany uznał postępowanie dotyczące wykonania stawów za bezprzedmiotowe z uwagi na brak podstawy prawnej do jego prowadzenia, nie może stanowić argumentu za uznaniem zasadności stanowiska strony w zakresie legalności odbudowy zastawki. 5. W odniesieniu do zarzutu bezpodstawnego dopuszczenia Nadleśnictwa do udziału w postępowaniu, wskazać w pierwszej kolejności należy, że przedmiotem postępowania nie jest ocena wpływu funkcjonowania zastawki na sposób gospodarowania wodami (hipotetyczny bądź faktyczny), ale wyłącznie legalność wykonania tego urządzenia wodnego. W tym kontekście nie ma w przedmiotowej sprawie znaczenia kwestia oddziaływania zastawki na grunty Nadleśnictwa, a zatem - jak zasadnie podniesiono w odwołaniu – negatywny wpływ przedmiotowej zastawki na działki Nadleśnictwa nie stanowi postawy do nabycia przez ten podmiot przymiotu strony postępowania. Oddziaływanie to stanowi bowiem skutek korzystania z wód, polegającego na ich piętrzeniu, nie zaś samego wykonania urządzenia wodnego. Należy jednak nadmienić, że zgodnie z informacją zawartą w piśmie Nadleśnictwa [...] z dnia [...] sierpnia 2017 r., znak: [...], złożonym w postępowaniu o udzielenie pozwolenia wodnoprawnego na piętrzenie wód potoku B. (kopia w aktach sprawy) wskazano, iż betonowe umocnienia wykonane podczas nadbudowy przedmiotowej zastawki najprawdopodobniej wkraczają w granice działki nr ew. [...], będącej w zarządzie Nadleśnictwa [...]. Fakt ten, zgodnie z przepisami ustawy Prawo wodne z dnia 18 lipca 2001 r. w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania zaskarżonej decyzji, stanowi o legitymowaniu się przez Nadleśnictwo statusem strony postępowania. Abstrahując od powyższych rozważań należy stwierdzić, że nawet jeżeli Nadleśnictwo [...] nie posiadałoby statusu strony, to dostarczone przez nie informacje, w tym również zeznania świadków, mogą zostać zakwalifikowane jako dowody w przedmiotowej sprawie. 6. Nie można podzielić zarzutu odwołania, iż Starosta uchybił obowiązkowi podjęcia wszystkich czynności niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, czy też zaniechał właściwego zebrania lub rozpatrzenia materiału dowodowego. Jak już bowiem wskazano, pomimo powoływania się na przepisy ustawy o odbudowie obiektów właściciele urządzenia nie przedstawili jednocześnie wystarczających dowodów na wykonanie nadbudowy zastawki w sposób, który mógłby zostać zakwalifikowany jako odbudowa w rozumieniu przepisów ustawy Prawo budowlane. Jedyny dokument świadczący o stanie faktycznym sprzed powodzi w 2014 r., tj. oświadczenie pracownika [...], reprezentującego właściciela wody, wskazuje na wykonanie prac w sposób przekraczający wymiary obiektu zniszczonego. Nie ulega również wątpliwości, że bez wymaganego prawem zezwolenia wykonane zostały umocnienia brzegów potoku B.. W ocenie organu odwoławczego Starosta w sposób rzetelny przeprowadził postępowanie wyjaśniające w niniejszej sprawie i wnikliwie ocenił przedłożone w toku tego postępowania dowody. Właściciele zostali poinformowani przez organ I instancji o obowiązku zalegalizowania przedmiotowych urządzeń wodnych w trybie art. 64a ust. Prawa wodnego z 2001 r. Z uwagi na niedopełnienie ww. obowiązku zasadne było nałożenie obowiązku likwidacji tych urządzeń zgodnie z ustępem 5 ww. przepisu. IV. Pismem z dnia [...] czerwca 2018 r. Skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika, wniósł do tut. Sądu skargę na decyzję odwoławczą Prezesa WP, podnosząc przeciwko tej decyzji zarzuty naruszenia następujących przepisów prawa: 1) prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a to: - art.64a ust. 5 i art. 140 ust. 1 w zw. z art. 9 ust. 1 pkt 19 lit a i ust. 2 pkt 2 Prawa wodnego z 2001 r. poprzez niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że skoro właściciel urządzenia wodnego nie wystąpił z wnioskiem, o którym mowa w ust. 1 (wniosek o legalizację), lub nie uzyskał decyzji o legalizacji urządzenia wodnego, organ właściwy do wydania pozwolenia wodnoprawnego nakłada na właściciela tego urządzenia, w drodze decyzji, obowiązek likwidacji urządzenia, ustalając warunki i termin wykonania tego obowiązku, w sytuacji kiedy Skarżący dokonał prac na zastawce będących remontem, na podstawie ustawy z dnia 11 sierpnia 2001 r. o szczególnych zasadach odbudowy, remontów i rozbiórek obiektów budowlanych zniszczonych lub uszkodzonych w wyniku działania żywiołu, w związku ze zniszczeniem zastawki przez powódź, a roboty te były związane z utrzymywaniem zastawki w celu zachowania jej dotychczasowej funkcji, a zatem Skarżący nie był zobowiązany ani do uzyskania pozwolenia na budowę, ani pozwolenia wodno - prawnego, ani do zgłaszania prac do właściwego organu, co w konsekwencji doprowadziło do błędnego utrzymania w mocy decyzji nakazującej likwidację części zastawki z uwagi na brak stosownego zezwolenia, - art. 7 ust. 2 ustawy o szczególnych zasadach odbudowy, remontów i rozbiórek obiektów budowlanych zniszczonych lub uszkodzonych w wyniku działania żywiołu poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, że odbudowa budowli regulacyjnych na wodach oraz urządzeń wodnych wymaga zgłoszenia właściwemu organowi administracji architektonicznej, w sytuacji kiedy z brzmienia w/w artykułu wynika, że zgłoszenia właściwemu organowi administracji architektoniczno - budowlanej wymaga odbudowa obiektów wymienionych w ust. 1 pkt 1 i 3, z wyjątkiem obiektów gospodarczych i składowych, usytuowanych na działkach siedliskowych, natomiast o odbudowie zniszczonych w wyniku działania żywiołu budowli regulacyjnych na wodach oraz urządzeń wodnych jest mowa w ust. 1 pkt 2, który nie jest objęty wymogiem zgłoszenia takiej odbudowy właściwemu organowi administracji architektoniczno-budowlanej, 2/ naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to: - art. 28 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że jako Nadleśnictwo jest stroną w niniejszym postępowaniu, w sytuacji kiedy podmiot ten nie ma zarówno interesu prawnego jak i obowiązku dotyczącego postępowania, w związku z czym nie są spełnione przesłanki z w/w artykułu pozwalające uznać dany podmiot za stronę postępowania administracyjnego, - art. 7, art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 78 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego, nieuwzględnienie żądania strony przeprowadzenia dowodów mających znaczenie dla sprawy, a to m.in. eksperymentu mającego na celu wykazanie, że nie jest możliwym aby wysokość piętrzenia wody przed 2016 r. wynosiła około 60 - 70/80 cm jak twierdzi Nadleśnictwo (a tym samym wykazanie, że wysokość piętrzenia nie zmieniła się od czasu powstania zastawki z uwagi na brak zmian w konstrukcji zastawki) wobec istniejącej korelacji pomiędzy wysokością piętrzenia wody przez zastawkę a wysokością wody w stawach, co w konsekwencji doprowadziło do błędnego ustalenia stanu faktycznego polegającego na przyjęciu, że wysokość piętrzenia wynosiła uprzednio 60-70/80 cm, w sytuacji kiedy taka wysokość piętrzenia nie pozwalałaby na doprowadzanie wody do stawów, - art. 8 k.p.a. i 107 § 3 k.p.a. poprzez niedokonanie właściwej oceny zgromadzonego materiału dowodowego i brak właściwego wyjaśnienia w uzasadnieniu decyzji podjętego przez organ rozstrzygnięcia, poprzez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji z uwagi na zawarcie w nim ogólnych stwierdzeń, co uniemożliwia realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz uniemożliwia dokonanie kontroli zaskarżonego decyzji, w szczególności wyjaśnianie dlaczego, z jakich przyczyn organ uznał za wiarygodne zeznania wszystkich świadków ze strony Nadleśnictwa, odmawiając tym samym wiarygodności zeznaniom świadków powołanych przez Skarżącego, - art.138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji wydanej przez organ I instancji w sytuacji, gdy była ona wadliwa, podczas gdy organ odwoławczy powinien był wydać decyzję na stawie art. 138 § 2 k.p.a. Uzasadniając w/w zarzuty, Skarżący wskazał w szczególności, co następuje: (i) Z uwagi na istniejące rozbieżności w twierdzeniach stron jak i w zeznaniach świadków co do wysokości spiętrzania wody na zastawce, a tym samym okoliczności czy zastawka zmieniła swój wygląd, Skarżący złożył wniosek o przeprowadzenie dowodu z eksperymentu z udziałem biegłego mającego na celu ustalenie, czy istniała w przeszłości możliwość funkcjonowania stawów i istnieje aktualnie możliwość funkcjonowania stawów gdyby przyjąć wysokość spiętrzenia podawaną przez Nadleśnictwo (60 – 70/80 cm). Twierdzenie Nadleśnictwa jakoby rzekoma nadbudowa zastawki pozwoliła do piętrzenia wody o 50 cm wyżej w stosunku do stanu poprzedniego jest nieprawidłowe. Potwierdzeniem braku prawdziwości twierdzeń Nadleśnictwa jest poziom ujęcia wody na stawy, który nigdy nie był przebudowywany i istnieje od samego początku tj. od 1972 r. na rzędnej 185,15 m n.p.m. (operat). Przy założeniu Nadleśnictwa doprowadzanie wody do stawów byłoby nie do wykonania; (ii) Organ odwoławczy nie odniósł się do wniosków dowodowych Skarżącego; (iii) Skarżący zasygnalizował organowi, że Nadleśnictwo może być w posiadaniu dokumentu, który miałby istotne znaczenie dla przedmiotowej sprawy, w tym w szczególności również w zakresie legitymacji Nadleśnictwa do występowania w charakterze strony w niniejszym postępowaniu. Organ w ogóle nie wyjaśnił tej kwestii, nie zwrócił się również do Nadleśnictwa z zapytaniem, czy jest w posiadaniu przedmiotowego dokumentu. (iv) Organ nie dokonał oceny zdjęć przedstawiających zniszczenia lasów w B., spowodowane przez bobry. Bobry wyrządzają szkody na terenie Nadleśnictwa [...] ma już od lat 90-tych, czego dowodem były przedstawione zdjęcia. Okoliczność ta również ma istotne znaczenie z uwagi na to, że Pan A. S. w swych zeznaniach podnosi, że od okresu letniego w 2016 r. na skutek spiętrzania wody przez zastawkę należącą do Skarżącego wzrósł poziom wody i doszło do sprowadzenia się bobrów na tereny B., a działania przedmiotowych bobrów powodują szkody w drzewostanie. (v) W toku postępowania administracyjnego Nadleśnictwo powoływało się na tzw. ortofotomapy, tj. to jest zdjęcia lotnicze wykonane w latach 70 - 80 tych terenów objętych niniejszym postępowaniem. W ocenie Skarżącego dowód ten byłby bardzo istotny dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy, przede wszystkim pozwoliłby na ustalenie okoliczności, kiedy doszło do powstania stawów (okoliczność sporna pomiędzy stronami), a tym samym okoliczności kiedy powstała zastawka. Z niewiadomych przyczyn Nadleśnictwo nie przedłożyło do akt dowodu w postaci ortofotomap. (vi) Organy nie ustosunkowały się do zdjęć przedłożonych przez Skarżącego, chociaż zgodnie z utrwalonym stanowiskiem, organ administracji nie może odmówić oceny dowodów przedłożonych przez stronę, jak również nie zobowiązał Nadleśnictwa do przedłożenia ekspertyzy w przypadku sporządzenia takowej. (vii) Organy uznały za wiarygodne wyłącznie zeznania świadków powołanych przez Nadleśnictwo, odmawiając natomiast tej – bez podania przyczyn wiarygodności zeznaniom świadków powołanych przez Skarżącego. (viii) Wadliwie przyjął organ odwoławczy, iż Skarżący nie dowiódł w sposób jednoznaczny, że prace wykonane na zastawce miały faktycznie charakter odbudowy. Ocena stanu zastawki dokonana na podstawie poziomu wody w stawach zasilanych wodami potoku B., niesłusznie kwestionowana jest przez Organ odwoławczy jako mało wiarygodna, niewystarczająca. Podkreślić bowiem należy, że działanie zastawki i zasilanie stawów wodą; jest procesem współzależnym i najlepszym dowodem na to jak wyglądała, a zatem i funkcjonowała zastawka mógłby być właśnie eksperyment, o który wnioskuje Skarżący. (ix) Po powodzi w maju 2014 r. zastawka była znacznie uszkodzona, doszło do zniszczenia ubezpieczeń skarp przed i za zastawką. Przepływająca woda spowodowała również powstanie wyrwy na lewej skarpie potoku tak, że powstało nowe koryto opływające zastawkę, ale sama konstrukcja zastawki nie została naruszona. Niezwłocznie po wystąpieniu zaistniałego zjawiska Skarżący przystąpił do zasypywania wyrwy i odtworzenia koryta potoku. W pierwszej połowie 2016 r. Skarżący odbudował zniszczone ubezpieczenia skarp oraz przystąpił do remontu samej zastawki na podstawie przepisów ustawy z dnia 11 sierpnia 2001 r. o szczególnych zasadach odbudowy, remontów i rozbiórek obiektów budowlanych zniszczonych lub uszkodzonych w wyniku działania żywiołu. V. W odpowiedzi na skargę z dnia [...] lipca 2018 r. organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie. VI. Pismem z dnia [...] sierpnia 2018 r. Skarżący uzupełnił stanowisko w sprawie, wnosząc o przeprowadzenie przez Sąd uzupełniającego dowodu z dokumentów w postaci: 1) zawiadomienia z dnia [...] lipca 2018 r. w sprawie ustalenia lokalizacji celu publicznego dla inwestycji pod nazwą "Budowa zbiornika retencyjnego w [...] wraz z infrastrukturą przystosowującą obiekty do ujęcia wody dla celów przeciwpożarowych na działkach nr ew. [...], [...], [...] [...], gmina P., powiat m.", 2) wniosku o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego z dnia [...] czerwca 2018 r. – na okoliczność: 1) braku interesu prawnego Nadleśnictwa w sprawie, 2) braku negatywnego oddziaływania zastawki na grunty Nadleśnictwa. VII. Pismem z dnia [...] listopada 2018 r. pełnomocnik Nadleśnictwa adw. B. K. wniosła o przeprowadzenie przez Sąd uzupełniającego postępowania dowodowego z dokumentów (zdjęcia lotniczego, pisma [...] w W. z dnia [...] maja 2018 r. oraz ortofotomapy z 2016 r.). Wskazane wyżej pismo nie zawierało oświadczenia, o którym mowa w art. 66 § 1 zdanie 2 p.p.s.a. o doręczeniu odpisu pisma innym stronom albo nadaniu przesyłką poleconą. W związku z powyższym na rozprawie w dniu [...] listopada 2018 r. Sąd, na zasadzie art. 66 § 1 zdanie 3 p.p.s.a. zarządził zwrot pisma pełnomocnikowi uczestnika bez wzywania do uzupełnienia braku oświadczenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: VIII. Sąd rozpoznał skargę na decyzję Prezesa Wód Polskich z racji sprawowania wymiaru sprawiedliwości, polegającego na kontrolowaniu działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (art.1§1 i §2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych – t.j. Dz.U. z 2016 r., poz.1066 z późn.zm.). Kontrola ta obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art.3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz.U. z 2017 poz.1369 z późn. zm. – zwanej dalej "p.p.s.a."). Skargę należało oddalić, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa w sposób upoważniający Sąd do jej wyeliminowania z obrotu prawnego. Uwzględnienie przez wojewódzki sąd administracyjny skargi na orzeczenie organu administracji jest dopuszczalne tylko w razie stwierdzenia w toku kontroli tego orzeczenia naruszeń prawa wymienionych w art.145 § 1 p.p.s.a. W świetle przywołanego przepisu sąd administracyjny: 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Naruszeń, które mogłyby stanowić podstawę do zastosowania w niniejszej sprawie środków o których mowa powyżej, Sąd nie stwierdził. IX. Kontrola legalności zaskarżonej do Sądu decyzji prowadzi do następujących wniosków. 1. Kontrolowane postępowanie administracyjne toczyło się w przedmiocie uregulowanym w art.64a ust.1 Prawa wodnego z 2001 r. w związku z art. 545 ust. 4 Prawa wodnego z 2017 r., tj. w przedmiocie nałożenia na właściciela urządzenia wodnego wykonanego bez wymaganego pozwolenia wodnoprawnego albo zgłoszenia, obowiązku jego likwidacji oraz ustalenia warunków i terminu wykonania tego obowiązku. Orzekające w niniejszej sprawie organy obu instancji przekonująco wykazały, że warunki do zastosowania w/w przepisu do określonej w decyzjach części zastawki oraz elementów towarzyszących wystąpiły. Zarzuty skargi nie zasługują w tej sytuacji na uwzględnienie. 2. Zgodnie 9 ust. 1 pkt 19 lit. "a" ustawy z 2001 r. przez urządzenia wodne rozumie w szczególności budowle piętrzące, spustowe, przeciwpowodziowe i regulacyjne , a także poldery przeciwpowodziowe, kanały i rowy. Zgodnie z art. 9 ust. 2 pkt 2 cyt. ustawy przepisy ustawy dotyczące wykonania urządzeń wodnych stosuje się odpowiednio do odbudowy, rozbudowy, przebudowy lub rozbiórki tych urządzeń z wyłączeniem robót związanych z utrzymaniem urządzeń wodnych w celu zachowania ich funkcji. Zgodnie z przepisem art. 64a ust. 1 cyt. ustawy jeżeli urządzenie wodne zostało wykonane bez wymaganego pozwolenia - właściciel urządzenia może wystąpić z wnioskiem o legalizację. Zgodnie z art. 64a ust. 5 jeżeli właściciel nie wystąpił z wnioskiem lub nie uzyskał legalizacji urządzenia wodnego organ nakłada na właściciela tego urządzenia w drodze decyzji obowiązek likwidacji urządzenia ustalając warunki i termin wykonania tego obowiązku. 3. W świetle powyższych uregulowań istota niniejszej sprawy sprowadzała się do wyjaśnienia, czy w wyniku prac, wykonanych przez Skarżącego i uczestniczkę w 2016 r., doszło wyłącznie do odbudowania urządzenia wodnego w postaci zastawki - istniejącego przed powodzią, w taki sposób, iż miałoby dojść do prostego odtworzenia stanu dotychczasowego, czy też wynikiem tych prac było rozbudowanie przedmiotowego urządzenia (tj. zwiększenie jego wymiarów w stosunku do stanu wcześniejszego, skutkującego znacznym zwiększeniem zdolności przedmiotowego urządzenia do piętrzenia wody), co wymagało dopełnienia przez jego właścicieli obowiązku uzyskania stosownego zezwolenia wodnoprawnego (czego zaniechanie rodzi z kolei odpowiedzialność administracyjną, uregulowaną w art.64a Prawa wodnego z 2001 r.). W ocenie Sądu zgromadzony w sprawie materiał dowodowy upoważniał organy do przyjęcia, że aktualny stan zastawki nie jest prostym odtworzeniem (odbudową) tego urządzenia wodnego na zasadach wskazanych w ustawie z dnia 11 sierpnia 2001 r. o szczególnych zasadach odbudowy, remontów i rozbiórek obiektów budowlanych zniszczonych lub uszkodzonych w wyniku działania żywiołu - a jest rozbudową, zrealizowaną z uchybieniem prawa. Z racji tego, iż zainteresowani nie wystąpili z wnioskiem o legalizację urządzenia, koniecznym było nałożenie na nich w drodze decyzji obowiązku jego likwidacji. 4. W odniesieniu do zarzutów skargi co do bezzasadnego dopuszczenia Nadleśnictwa do udziału w postępowaniu administracyjnym przez organy obu instancji w sytuacji, w której – jak wywodzi skarga – Nadleśnictwo nie posiada w sprawie wymaganego interesu prawnego w rozumieniu art.28 k.p.a., stwierdzić należy, co następuje: (-) jako podstawę w/w interesu w sprawie Nadleśnictwo wskazało konieczność zapewnienia ochrony własnych, sąsiednich terenów rolnych i leśnych przed negatywnym oddziaływaniem przedmiotowej zastawki, która w wyniku jej przebudowy przez właścicieli uzyskała istotnie większą zdolność do piętrzenia wody (zaburzając według twierdzeń Nadleśnictwa stosunki wodne na jego gruntach), (-) należy przyjąć, iż co do zasady przedmiotem postępowania, uregulowanego w art.64a ust.5 Prawa wodnego z 2001 r., nie jest szczegółowe badanie oddziaływania urządzenia wodnego na nieruchomości sąsiednie a wyłącznie to, czy właściciel urządzenia wodnego wystąpił z wnioskiem, o którym mowa w ust. 1, lub czy uzyskał decyzję o legalizacji urządzenia wodnego, (-) nawet hipotetyczne przyjęcie w tej sytuacji, iż podnoszone przez Nadleśnictwo okoliczności były z punktu widzenia wyniku sprawy administracyjnej obojętne (tj. nie uzasadniały traktowania Nadleśnictwa jako strony postępowania), to uczestnictwo Nadleśnictwa w postępowaniu w żadnym zakresie na w/w wynik nie wpłynęło, w sytuacji, w której kontrolowane postępowanie zostało wszczęte przez organ I instancji z urzędu (a nie na wniosek Nadleśnictwa) a rozstrzygnięcia w sprawie zapadły w oparciu o zebrany przez organy materiał dowodowy. 5. Bezspornymi w sprawie są następujące okoliczności: (-) przedmiotowa zastawka, piętrząca wodę na potoku B. w km [...], jest usytuowana na działce nr [...] w miejscowości B.– właścicielem w/w nieruchomości stanowiącej grunt pod wodami powierzchniowymi płynącymi jest Skarb Państwa, natomiast zarządcą Marszałek Województwa [...], (-) zastawka służy spiętrzaniu wody na potoku B. na potrzeby zasilania dwóch stawów rybnych zlokalizowanych na sąsiedniej działce nr [...] (będącej własnością właścicieli zastawki), (-) w roku 2016 r. właściciele zastawki wykonali prace, mające na celu polepszenie jej stanu technicznego, (-) obecny stan zastawki (jej konstrukcja, wymiary, elementy składowe) przedstawiają się tak, jak ustaliły organy. Obowiązkiem organów było w tej sytuacji zgromadzenie materiału dowodowego na okoliczność stanu zastawki przed podjęciem przez właścicieli w/w prac. W ramach powyższego organy przeprowadziły w szczególności dowody z oględzin, przesłuchania świadków, dokumentów (w tym z akt innych, powiązanych przedmiotowo postępowań administracyjnych, wszczętych z wniosku właścicieli zastawki, tj.: a) akt postępowania o wydanie pozwolenia na szczególne korzystanie z wód, polegające łącznie na: 1) piętrzeniu wody zastawką, 2) pobór wody z potoku do stawów, 3) odprowadzaniu wody ze stawów do potoku (k.143 – k.81), umorzonego ostateczną decyzją Starosty z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] w związku z cofnięciem przez właścicieli zastawki wniosku o wydanie w/w pozwolenia (k.142); b) akt postępowania o wydanie pozwolenia wodnoprawnego na wykonanie urządzenia wodnego polegającego na remoncie zastawki piętrzącej wodę oraz odbudowie zniszczonych ubezpieczeń powyżej i poniżej zastawki (k.157 – 144) - wniosek właścicieli w tym zakresie został pozostawiony bez rozpoznania na podstawie art.64 § 2 k.p.a. (k.156); c) decyzji umarzającej postępowanie w sprawie legalności budowy ziemnych stawów rybnych na działce nr [...]. Sąd w pełni podziela stanowisko organów, że fakt wykonania przez właścicieli zastawki prac istotnie zwiększających jej wymiary w stosunku do stanu poprzedniego, został dostatecznie wykazany w oparciu o następujące dowody: 1) podpisany przez Skarżącego protokół z rozprawy administracyjnej z dnia [...] kwietnia 2017 r., przeprowadzonej w postępowaniu o udzielenie właścicielom zastawki zezwolenia na szczególne korzystanie z wód (k.129). W protokole tym stwierdzono m.in, co następuje: "W trakcie przebudowy zastawki dokonano: (...) przebudowę zastawki w części [-] dobudowane 2 warstwy pustaków w części górnej"; 2) pisemne oświadczenie pracownicy [...] z dnia [...] października 2017 r. (k.16), relacjonujące wnioski z oględzin terenu, mających miejsce na jesieni 2013 r., w myśl których poziom piętrzenia wody przez zastawkę wynosił ok. 60 – 80 cm; 3) dowód z przesłuchania świadków, tj. leśniczego A. S. (k.188 – 188 v), podleśniczego J. K. (k.189 – 189 v), R. T. – byłego mieszkańca sąsiedniej nieruchomości w latach 1980 – 2012 (k.191 – k.190), B. M. – byłej mieszkanki wsi (k.190), (-) zastępcy nadleśniczego B. T. (k.192 – 192 v). W odniesieniu do w/w dowodu z przesłuchania świadków stwierdzić należy, co następuje: (-) w/w świadkowie zgodnie zeznali, że przed 2016 r. przedmiotowa zastawka posiadała dużo mniejsze rozmiary niż ma to miejsce obecnie oraz że poziom spiętrzenia wody w potoku był dużo niższy, (-) świadek T. zeznał ponadto (k.192 – 192 v), iż w trakcie rozprawy administracyjnej w dniu [...] kwietnia 2017 r. (przeprowadzonej w postępowaniu o udzielenie pozwolenia wodnoprawnego) Skarżący okazał fotografie zastawki według stanu sprzed jej rozbudowy, posiadającej dużo mniejsze wymiary niż obecnie, (-) wprawdzie w/w świadkowie są w większości formalnie powiązani z Nadleśnictwem, tj. ze stroną pozostająca w sporze z właścicielami zastawki, niemniej w złożonych przez te osoby zeznaniach nie sposób dopatrzyć się znamion tendencyjności, co wynika z faktu iż treść tych zeznań (abstrahując nawet od ich rzeczowości, czy też wyważonego charakteru) ściśle koresponduje ze w/w wyżej dowodami z protokołu z rozprawy administracyjnej z dnia [...] kwietnia 2017 r., czy też z oświadczeniem pracownika [...] z dnia [...] października 2017 r. a także z zeznaniami świadka R. T. (byłego mieszkańca wsi); (-) w tej sytuacji odmówienie przez organy wiarygodności pozostającym w sprzeczności ze w/w dowodami zeznaniom świadków powiązanych rodzinnie z właścicielami zastawki (W. Skiba – k.193, S. Kozioł – k.194 – 194 v., K. Świder – k.195 – 195 v., Z. Kozioł – k.196 – 196 v.), w świetle których przedmiotowa zastawka miałaby zostać wyłącznie odtworzona w 2016 r. w takim stanie, w jakim znajdowała się przed powodzią (a zatem bez zwiększenia jej wymiarów a tym samym bez zwiększenia jej mocy w zakresie piętrzenia wody w potoku) nie nasuwa żadnych zastrzeżeń Sądu, (-) odnotować w tym kontekście należy, iż twierdzenia Z. K. i i S. K. co do tego, że zastawka powstała wraz z urządzeniem stawów rybnych w 1972 r. budzą poważne wątpliwości w konfrontacji np. z zeznaniami B. M. (k.190), byłej mieszkanki wsi, w świetle których stawy rybne powstały dopiero w latach 1986 – 87 a do tej daty w tym miejscu funkcjonowały pola uprawne (świadek zeznała, że do 1986 – 1987 użytkowała pobliskie pastwisko, z którego hodowane przez nią zwierzęta, tj. krowy uciekały na teren zajmowany obecnie przez stawy. 6. W orzecznictwie sądowym formułuje się następujące dyrektywy w zakresie gromadzenia i oceny przez organy administracji materiału dowodowego: Artykuł 80 k.p.a. statuuje zasadę swobodnej oceny dowodów, a zatem nie wyznacza on organowi merytorycznych reguł oceny wyników postępowania dowodowego. Oznacza to, że organ prowadzący postępowanie według swojej wiedzy, doświadczenia oraz wewnętrznego przekonania ocenia wartość dowodową poszczególnych środków dowodowych, wpływ udowodnienia jednej okoliczności na inne okoliczności. Oceniając wyniki postępowania dowodowego (wiarygodność i moc dowodów), organ powinien uwzględnić treść wszystkich przeprowadzonych i rozpatrzonych dowodów, wskazując w uzasadnieniu decyzji fakty, które uznał za udowodnione, dowody, na których się oparł oraz przyczyny, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej (por. wyrok NSA z dnia 27 marca 2013 r., sygn. akt II GSK 1940/11, publ. LEX). Jeżeli organ uzasadnił powody dla których odmówił wiary zeznaniom świadków, przedstawił swoje rozumowanie w procesie oceny tego dowodu i rozumowanie to zgodne jest z prawidłami logiki i doświadczenia życiowego, to w takiej sytuacji dokonana przez organ ocena dowodu w postaci zeznań świadków nie może prowadzić do podważenia stanowiska organu, poprzez zarzut ustalenia stanu faktycznego sprawy w sposób nieprawidłowy. Zarzut taki byłby usprawiedliwiony gdyby organ oparł swe rozstrzygnięcie na dowodzie nieistniejącym, nie dokonał wszechstronnej analizy całego materiału dowodowego, nie uzasadnił dlaczego daje wiarę jednym dowodom, a odmawia wiary innym lub gdyby rozumowanie organu było nielogiczne (por. wyrok NSA z dnia 8 stycznia 2015 r., sygn. akt I OSK 1470/13, publ. LEX). Zasada określona w art. 77 § 1 k.p.a. nie może być tak rozumiana, że organ administracji publicznej ma obowiązek poszukiwać dowodów mających wykazać zaistnienie okoliczności leżących w interesie strony zwłaszcza w sytuacji, gdy strona pozostaje bierna wobec wezwań kierowanych do niej przez organ w celu pozyskania ewentualnych dowodów znajdujących się w posiadaniu strony. Strona nie może też zasadnie oczekiwać, że organ administracji publicznej, niejako w jej interesie, dysponując już określonym materiałem dowodowym, będzie poszukiwał jeszcze innych dowodów, które prowadziłyby do obalenia ustaleń dokonanych na podstawie już zgromadzonych dowodów (por. wyrok NSA z dnia 6 października 2015 r., sygn. akt II GSK 2061/14, publ. LEX). Oświadczenie strony korzysta z domniemania prawidłowości, ale tylko gdy w ocenie organu administracji, zgodnie z art. 80 k.p.a., z okoliczności sprawy nie wynikają podstawy do jego zakwestionowania (por. wyrok NSA z dnia 17 listopada 2015 r., sygn. akt II OSK 611/14, publ. LEX). Organy administracji mają obowiązek podejmować czynności niezbędne do wyjaśnienia sprawy, nie zaś wszelkie czynności, których przeprowadzenie postuluje strona postępowania. To, czy dany dowód zostanie przeprowadzony, zależy od oceny przydatności tego dowodu dla wyjaśnienia okoliczności sprawy, co do których organ ma wątpliwości. Szeroki zakres środków dowodowych możliwych do zastosowania w sprawie na podstawie art. 75 k.p.a. nie powoduje konieczności ich przeprowadzania, jeśli dana okoliczność została już wyjaśniona w oparciu o inny dowód i nie został on podważony (por. wyrok NSA z dnia 16 lutego 2017 r., sygn. akt II OSK 1441/15, publ. LEX). 7. Ocena przeprowadzonego przez organy postępowania dowodowego prowadzi Sąd do wniosku, że: (-) w toku tego postępowania nie został ujawniony żaden dokument urzędowy czy prywatny (taki jak mapy, szkice, projekty), odzwierciedlający w sposób bezpośredni jakiekolwiek parametry, dane techniczne czy też datę wybudowania przedmiotowej zastawki (czy wręcz fakt jej istnienia) – z relacji świadka Tomaszewskiego wynika wyłącznie, że trakcie rozprawy przeprowadzonej w postępowaniu o udzielenie pozwolenia wodnoprawnego Skarżący mógł dysponować stosowną, archiwalną fotografią (fotografia ta jednak nie została przedłożona do akt sprawy), (-) za dokument prywatny, zawierający w/w treści, nie można było uznać złożonej przez Skarżącego ekspertyzy technicznej z maja 2017 r. (k.98 – 81), w sytuacji, w której sformułowany w niej kategoryczny wniosek, iż przeprowadzone przez właścicieli prace miały charakter remontu zastawki funkcjonującej od 1972 r., nie został wsparty jakimikolwiek szczegółowymi ustaleniami na temat stanu przedmiotowej zastawki przed remontem, (-) w tej sytuacji w/w postępowanie wyjaśniające musiało siłą rzeczy opierać się wyłącznie na dowodach pośrednich, tj. na relacjach świadków oraz na relacji samego Skarżącego (w taki sposób potraktować należy fakt podpisania przez niego protokołu rozprawy z dnia [...] kwietnia 2017 r., stwierdzającego podniesienie przez Skarżącego wysokości zastawki), (-) w/w czynności dowodowe pozwoliły organowi na poczynienie wyczerpujących i w pełni wiarygodnych ustaleń faktycznych na okoliczność braku identyczności (w kontekście wymiarów, elementów składowych i zdolności do piętrzenia wody) urządzenia wodnego, funkcjonującego w szczególności przed powodzią z 2014 r. (ewentualnie przed powodziami wcześniejszymi) oraz tego samego urządzenia po jego przebudowaniu przez właścicieli w 2016 r., (-) zebranie w/w dostatecznie obszernego materiału dowodowego, w pełni wystarczającego do sformułowania w sprawie logicznych, spójnych i zgodnych ze wskazaniami doświadczenia życiowego wniosków co do stanu faktycznego sprawy, zwalniało organy z konieczności przeprowadzania dalszych dowodów, sugerowanych przez Skarżącego (tj. a) eksperymentu procesowego, mającego na celu ustalenie, czy wywodzone na niekorzyść właścicieli zastawki pierwotne piętrzenie wody na wysokość 60 – 80 cm, a zatem niższe niż występujące obecnie, byłoby w stanie obsłużyć potrzeby stawów rybnych, b) dowodów na okoliczność wpływu żerowania bobrów na grunty Nadleśnictwa). W świetle powyższych okoliczności skargę należało oddalić. Z powyższych względów Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art.151 p.p.s.a.