I GSK 1096/23

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Wegner Sędzia NSA Piotr Pietrasz (spr.) sędzia del. WSA Małgorzata Bejgerowska Protokolant Jarosław Lubryczyński po rozpoznaniu w dniu 6 grudnia 2023 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skarg kasacyjnych Ministra Finansów, Powiatu Ś. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 maja 2023 r. sygn. akt V SA/Wa 655/22 w sprawie ze skargi Powiatu Ś. na decyzję Ministra Finansów z dnia 26 stycznia 2022 r. nr ST.4755.113.2019.22.BPU w przedmiocie zobowiązania do zwrotu nienależnie uzyskanej kwoty części oświatowej subwencji ogólnej 1. oddala skargę kasacyjną Powiatu Ś.; 2. uchyla zaskarżony wyrok; 3. oddala skargę; 4. zasądza od Powiatu Ś. na rzecz Ministra Finansów kwotę 5324 (pięć tysięcy trzysta dwadzieścia cztery) złote tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego; 5. w pozostałym zakresie odstępuje od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 4 maja 2023 r., sygn. akt V SA/Wa 655/22 po rozpoznaniu sprawy ze skargi Powiatu Ś. na decyzję Ministra Finansów z dnia 26 stycznia 2022 r. znak ST5.4755.113.2019.22.BPU w przedmiocie zobowiązania do zwrotu nienależnie uzyskanej kwoty części oświatowej subwencji ogólnej na rok 2010 w pkt 1. uchylił zaskarżoną decyzję, w pkt 2. zasądził od Ministra Finansów na rzecz Powiatu Ś. kwotę 21 447 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Sąd I instancji za podstawę rozstrzygnięcia przyjął następujące ustalenia. Dolnośląskie Kuratorium Oświaty we Wrocławiu w okresie 1-18 lutego 2013 r. przeprowadziło w szkołach i placówkach oświatowych prowadzonych przez Powiat Ś. kontrole doraźne w zakresie prawidłowości wypełnienia plików systemu informacji oświatowej na 30 września 2009 r. Minister Finansów pismem z dnia 9 lutego 2010 r. poinformował Powiat Ś. o przyznanej kwocie części oświatowej subwencji ogólnej na rok 2010 w wysokości 56 644 199 zł. Minister Finansów decyzją z dnia 29 września 2014 r. zobowiązał Powiat Ś. do zwrotu nienależnie uzyskanej kwoty części oświatowej subwencji ogólnej za rok 2010 w wysokości 1 064 611 zł. Podstawę prawną wydania decyzji stanowił art. 37 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 13 listopada 2003 r. o dochodach jednostek samorządu terytorialnego (Dz.U. z 2014 r., poz. 1115, dalej: u.d.j.s.t.). W postępowaniu administracyjnym ustalono, że kwota przyznanej dotacji została skalkulowana z uwzględnieniem zawyżonej o 243,9311 liczby uczniów przeliczeniowych, zaś po przeliczeniu – część oświatowa subwencji ogólnej za rok 2010 wyniosła 55 579 588 zł. Różnica między otrzymaną przez Powiat Ś. kwotą części oświatowej subwencji ogólnej na rok 2010 i należną kwotą tej części subwencji wyniosła 1 064 611 zł. Na skutek wniosku Powiatu Ś. o ponowne rozpatrzenie sprawy, decyzją z dnia 20 sierpnia 2015 r. znak: ST5.4750.96f.2015/PLJ Minister Finansów utrzymał w mocy własną decyzję z dnia 29 września 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z dnia 12 października 2016 r. V SA/Wa 4272/15 oddalił skargę Powiatu Ś. na wskazaną decyzję. Od tego wyroku, Powiat Ś. złożył skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 10 września 2019 r. I GSK 1284/18 uchylił zaskarżony wyrok oraz zaskarżoną decyzję Ministra Finansów z dnia 20 sierpnia 2015 r. w przedmiocie zobowiązania do zwrotu nienależnie uzyskanej części oświatowej subwencji ogólnej. W uzasadnieniu wyroku, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że podstawą określenia kwoty części oświatowej subwencji ogólnej przypadającej do zwrotu powinno być prawidłowe ustalenie wysokości części subwencji ogólnej, którą powinien otrzymać Powiat, a następnie ustalenie różnicy między kwotą otrzymaną, a kwotą należną. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że Minister Finansów – wydając zaskarżoną decyzję nie odniósł się do "rozbieżności w liczbach uczniów przeliczeniowych wskazanych w protokołach kontroli i piśmie Ministra Edukacji Narodowej", nie wyjaśniając tym samym rozbieżności w materiale dowodowym. W ocenie Sądu kasacyjnego – wbrew stanowisku Sądu I instancji – zaskarżona decyzja nie poddawała się kontroli co do wysokości przyjętej przez organ nienależnie uzyskanej przez Powiat Ś. kwoty części oświatowej subwencji ogólnej. Zaskarżona decyzja Ministra Finansów została wydana z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267, dalej: k.p.a.). W toku ponownego rozpatrzenia sprawy, Minister skierował do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu pismo z dnia 27 listopada 2019 r. w sprawie przeprowadzenia w Powiecie Ś. audytu w zakresie gospodarowania środkami publicznymi obejmującymi część oświatową subwencji ogólnej, w tym wykonywanie obowiązków związanych z gromadzeniem danych stanowiących podstawę jej naliczenia na 2010 r. Audyt został wszczęty 1 czerwca 2020 r. Na podstawie ustaleń audytu stwierdzono nieprawidłowości które spowodowały zawyżenie o kwotę 1 174 344 zł uzyskanej przez Powiat Ś. na rok 2010 części oświatowej subwencji ogólnej. Decyzją z dnia 26 stycznia 2022 r. Minister Finansów utrzymał w mocy decyzję z dnia 29 września 2014 r. zobowiązującą Powiat Ś. do zwrotu nienależnie uzyskanej kwoty części oświatowej subwencji ogólnej za rok 2010. Minister wskazał, że na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego ustalono, że wskutek wykazania w systemie informacji oświatowej według stanu na 30 września 2009 r. błędnych danych, doszło do zawyżenia liczby uczniów przeliczeniowych o 251,6397, a w konsekwencji zawyżenia o 1 098 255 zł części oświatowej subwencji ogólnej ustalonej na rok 2010 dla Powiatu Ś. Zatem kwota subwencji powinna wynieść 55 545 945 zł. Jednocześnie wskazano, że przepis art. 139 § 1 k.p.a. nie pozwala na ustalenie zobowiązania do zwrotu nienależnie uzyskanej części oświatowej subwencji ogólnej za rok 2010 r. w kwocie wyższej niż to wynika z zaskarżonej decyzji. W zaskarżonym wyroku z dnia 4 maja 2023 r. Sąd I instancji uznał, że wskazania Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawie zostały zasadniczo wypełnione. Sąd I instancji wskazał, że przyczyną uchylenia zaskarżonej decyzji było przyjęcie, że ponownie rozpatrując sprawę na skutek wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją z dnia 29 września 2014 r. organ wadliwie wziął pod uwagę nieprawidłowości w odniesieniu do danych wprowadzonych przez Szkołę Postawową S. nr [...] w Ś.. W odniesieniu do tej Szkoły stwierdzono, że liczba uczniów przeliczonych wagą P2 została zawyżona o 1, a – wagą P5 została zawyżona o 2. W rezultacie nieprawidłowości dotyczące ww. szkoły zostały uwzględnione przez Ministra przy wyliczaniu zawyżonej liczby uczniów przeliczeniowych (251,6397), a w konsekwencji do ustalenia wysokości zawyżonej subwencji – ustalono zawyżenie części subwencji ogólnej na rok 2010 o 1 098 255 zł (zob. str. 20 decyzji). Ustalenie, że w odniesieniu do Szkoły Podstawowej S. nr [...] w Ś. doszło do nieprawidłowego wprowadzenia danych, które skutkowały zawyżeniem kwoty oświatowej subwencji ogólnej za 2010 rok, nastąpiło dopiero w toku audytu przeprowadzonego w okresie 1 czerwiec – 7 sierpień 2020 r. Ewentualne nieprawidłowości skutkujące zawyżeniem części dotacji oświatowej za rok 2010 (dane zostały wprowadzone w roku 2009) stwierdzone w ww. Szkole, uległy przedawnieniu z końcem 2014 r. W konsekwencji nie mogły one zostać objęte zaskarżoną decyzją. Powyższe mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy albowiem w sytuacji w której organ nie wziąłby pod uwagę nieprawidłowości dotyczących Szkoły Podstawowej S. nr [...] w Ś., to liczba zawyżonych uczniów przeliczeniowych uległaby zmniejszeniu, a w konsekwencji kwota do zwrotu mogłaby być niższa. W tym kontekście zauważyć należy, że na gruncie spraw dotyczących zobowiązania do zwrotu nienależnie uzyskanej kwoty części oświatowej subwencji ogólnej wyrażono stanowisko, iż okres przedawnienia prawa do wydania decyzji w sprawie ustalenia zobowiązania dotyczy tylko decyzji organu pierwszej instancji. Natomiast decyzja drugoinstancyjna, może być wydana również po upływie terminu przedawnienia prawa do wydania decyzji (tak: NSA w wyroku z 4.11.2022 r. I GSK 3188/18). Mając na uwadze powyższe Sąd I instancji stwierdził, że organ w sposób nieprawidłowy ustalił stan faktyczny sprawy w zakresie liczby uczniów przeliczeniowych (wadliwie uwzględnił uczniów Szkoły Podstawowej S. nr [...] w Ś.), co skutkowało naruszeniem art. 7 i 77 § 1 k.p.a. w powiązaniu z art. 37 ust. 5 w zw. z art. 36 ust. 8 u.d.j.s.t., a co w konsekwencji mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Co do pozostałych szkół i placówek, które organ wziął pod uwagę ustalając wysokość zawyżonej części subwencji, Sąd nie stwierdził nieprawidłowości w działaniu organu. Ustalenia te znajdują potwierdzenie w zebranym w sprawie materiale dowodowym, w tym sprawozdaniu z audytu z dnia 7 sierpnia 2020 r. Minister Finansów zaskarżył powyższy wyrok w całości zarzucając w granicach wskazanych w art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 259, dalej: p.p.s.a.) naruszenie przepisów prawa materialnego mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. art. 28 ust. 5 i 6 u.d.j.s.t. poprzez nieuwzględnienie, że subwencja oświatowa dzielona jest między poszczególne jednostki samorządu terytorialnego z uwzględnieniem realizowanych zadań oświatowych, a nie na szkoły prowadzone przez te jednostki, a w konsekwencji uznaniu, że przy ustalenia wysokości zwrotu część oświatowa subwencji ogólnej dla Powiatu Ś. za rok 2010 nie należy uwzględnić wszystkich nieprawidłowości, które wystąpiły w szkołach w tym powiecie; 2. § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 22 grudnia 2009 r. w sprawie sposobu podziału części oświatowej subwencji ogólnej dla jednostek samorządu terytorialnego w roku 2010 (Dz. U. Nr 222, poz. 1756) poprzez nieuwzględnienie, że część oświatowa subwencji ogólnej na rok 2010 była dzielona między poszczególne jednostki samorządu terytorialnego, z uwzględnieniem zakresu realizowanych przez te jednostki zadań oświatowych, określonych w ustawie z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty, a ustalenie kwoty subwencji oświatowej oraz ustalenie kwoty zwrotu powinno nastąpić z uwzględnieniem wszystkich zadań realizowanych przez Powiat Ś., a nie tylko przez jedną szkołę (Szkołę Podstawową S.nr [...] w Ś.), a w konsekwencji uznaniu, że przy ustalenia wysokości zwrotu część oświatowa subwencji ogólnej dla Powiatu Ś. za rok 2010 nie należy uwzględnić wszystkich nieprawidłowości, które wystąpiły w szkołach w tym powiecie, a więc również w Szkole Podstawowej S. nr [...] w Ś.; 3. art. 37 ust. 1 pkt 2 u.d.j.s.t poprzez przyjęcie, że ustalenie nienależnej kwoty podlegającej zwrotowi następuje na poziomie szkoły, podczas gdy część oświatowa subwencji ogólnej ustalana jest dla całej jednostki samorządu terytorialnego, zatem również kwotę zwrotu należy ustalić uwzględniając wszystkie nieprawidłowości, które wystąpiły w Powiecie Ś.; 4. art. 37 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 5 w związku z art. 36 ust. 8 u.d.j.s.t. (w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2021 r.) poprzez błędną wykładnię niewłaściwe zastosowanie polegające na niezasadnym przyjęciu przez Sąd, że przedawnienia prawa do wydania decyzji zobowiązującej Powiat Ś. do zwrotu nienależnej kwoty część oświatowa subwencji ogólnej za rok 2010 można łączyć z nieprawidłowościami w konkretnej szkole (Szkole Podstawowej S. nr [...] w Ś.) w sytuacji gdy subwencja ustalana jest dla całego Powiatu Ś. i zobowiązanie do zwrotu również dotyczy Powiatu Ś.. W granicach wskazanych w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zarzucił naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 5. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez uchylenie decyzji Ministra Finansów ze względu na naruszenie zasad ogólnych postępowania administracyjnego, a w szczególności tych odnoszących się do postępowania dowodowego oraz nieuwzględnienie stanu faktycznego istniejącego w dacie wydania tej decyzji, podczas gdy organ uwzględnił stan faktyczny istniejący w dacie wydania zaskarżonej decyzji. Mając na uwadze powyższe zarzuty na podstawie art. 188 p.p.s.a. Minister wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi Powiatu Ś., ewentualnie - na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz wniósł o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Ponadto - na podstawie art. 176 § 2 p.p.s.a. wniósł o rozpoznanie niniejszej skargi kasacyjnej na rozprawie. Powiat Ś. również wniósł skargę kasacyjną zaskarżając w całości wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 maja 2023 r. Na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez nieustosunkowanie się Sądu w uzasadnieniu wyroku do wskazanych w skardze okoliczności. Mając na uwadze powyższe zarzuty Powiat wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i wydanie wyroku reformatoryjnego na podstawie art. 188 p.p.s.a.- stwierdzenie nieważności decyzji Ministra Finansów z dnia 26 stycznia 2022 r., którą zobowiązano Powiat Ś. do zwrotu nienależnie uzyskanej kwoty części oświatowej subwencji ogólnej za rok 2010 w wysokości 1 064 611 zł oraz poprzedzającej ją decyzji Ministra Finansów z dnia 29 września 2014 r., którą zobowiązano Powiat Ś. do zwrotu nienależnie uzyskanej kwoty części oświatowej subwencji ogólnej za rok 2010 w wysokości 1 064 611 zł. Ponadto wniósł o zwrot kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych oraz rozpoznanie sprawy na posiedzeniu jawnym. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Powiatu Ś., Minister Finansów wniósł o jej oddalenie w całości oraz zasądzenie od Powiatu Ś. na rzecz Ministra Finansów zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna Ministra Finansów zasługuje na uwzględnienie. Natomiast skarga kasacyjna Powiatu Ś. nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Należy wskazać, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu zaś bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Analiza akt sprawy wskazuje, że nie zachodzi żadna z przesłanek wskazanych w art. 183 § 2 p.p.s.a. Rozważania Naczelnego Sądu Administracyjnego mogą zatem dotyczyć jedynie naruszeń przepisów wskazanych w skardze kasacyjnej. W rozpoznawanej sprawie skargę kasacyjną Ministra Finansów oparto na obydwu podstawach kasacyjnych wymienionych w art. 174 p.p.s.a., a mianowicie na naruszeniu prawa materialnego oraz na naruszeniu przepisów postępowania. Z kolei skarga kasacyjna Powiatu Ś. została oparta wyłącznie na podstawie naruszenia przepisów postępowania (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Dokonując w pierwszej kolejności analizy skargi kasacyjnej Ministra Finansów i zawartych w tym piśmie zarzutów naruszenia prawa materialnego kluczowe znaczenie w sprawie ma zarzut naruszenia art. 37 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 5 w związku z art. 36 ust. 8 u.d.j.s.t. (w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2021 r.) poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na niezasadnym przyjęciu przez Sąd, że przedawnienie prawa do wydania decyzji zobowiązującej Powiat Ś. do zwrotu nienależnej kwoty części oświatowej subwencji ogólnej za rok 2010 można łączyć z nieprawidłowościami w konkretnej szkole (Szkole Podstawowej S. nr [...] w Ś.) w sytuacji gdy subwencja ustalana jest dla całego Powiatu Ś. i zobowiązanie do zwrotu również dotyczy Powiatu Ś. Zarzut ten jest zasadny, a ponadto zadecydował o konieczności wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego wyroku Sądu i instancji. Trafnie zwrócono uwagę w skardze kasacyjnej, że zgodnie z art. 36 ust. 8 u.d.j.s.t. (w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2021 r.) decyzja o zwrocie nienależnej kwoty części subwencji ogólnej nie może być wydana po upływie 5 lat, licząc od końca roku budżetowego, za który sporządzono sprawozdanie z wykonania budżetu jednostki samorządu terytorialnego, zawierające dane stanowiące podstawę do wyliczenia subwencji. Zgodzić należy się z autorem skargi kasacyjnej, że przedawnienie prawa do wydania decyzji zobowiązującej jednostkę samorządu terytorialnego do zwrotu nienależnej kwoty subwencji nie można łączyć z nieprawidłowościami w konkretnej szkole w sytuacji, gdy na podstawie art. 37 ust. 1 pkt 2 u.d.j.s.t. subwencja jest dla całej jednostki samorządu terytorialnego. Ponadto dodać należy, że wydanie w dniu 26 stycznia 2022 r. decyzji organu odwoławczego zobowiązującej skarżącą do zwrotu części oświatowej subwencji ogólnej w kwocie 1 064 661 zł nie naruszało wskazanego wyżej art. 36 ust. 8 u.d.j.s.t. (w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2021 r.). Otóż organ administracyjny w pierwszej instancji zobowiązał skarżącą do zwrotu ww. subwencji w ww. kwocie w decyzji z dnia 29 września 2014 r., czyli jeszcze przed przedawnieniem wynikającym z art. 36 ust. 8 u.d.j.s.t. (w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2021 r.) Zasadne są również zarzuty odnoszące się do postępowania dowodowego oraz nieuwzględnienie stanu faktycznego istniejącego w dacie wydania tej decyzji, podczas gdy organ uwzględnił stan faktyczny istniejący w dacie wydania zaskarżonej decyzji. Według Naczelnego Sądu Administracyjnego organy administracyjne w sprawie nie naruszyły art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Organ wykazał, że po ponownym zweryfikowaniu akt sprawy administracyjnej, co nastąpiło na przełomie 2019 i 2020 r. nieprawidłowości w postaci zawyżenia części oświatowej subwencji ogólnej ustalonej na 2010 r. wynosiły 1 098 255 zł. Niezależnie jednak od tego organ administracyjny uwzględnił postanowienia art. 36 ust. 8 u.d.j.s.t. (w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2021 r.) i w decyzji z 26 stycznia 2022 r. orzekł o zwrocie części oświatowej subwencji ogólnej za rok 2010 w wysokości 1 064 661 zł. Niezasadności stanowiska Sądu I instancji o rzekomym naruszeniu przez organy administracyjny w tej sprawie postanowień art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. towarzyszą wadliwe ustalenia własne tego Sądu. W szczególności Naczelny Sąd Administracyjny pragnie zwrócić uwagę, że analiza uzasadnienia zaskarżonego wyroku prowadzi do wniosku, że Sąd pominą, iż kontrolowana decyzja z dnia z 26 stycznia 2022 r. orzeka o zwrocie części oświatowej subwencji ogólnej za rok 2010 w wysokości 1 064 661 zł, a nie w podwyższonej do wysokości 1 098 255 zł. Z powyżej przedstawionych względów Naczelny Sąd Administracyjny – działając na podstawie art. 188 p.p.s.a. – uchylił zaskarżony wyrok i rozpoznał skargę, a w konsekwencji – w oparciu o art. 151 p.p.s.a. – oddalił skargę. Niezasadna okazała się skarga kasacyjna Powiatu Ś. Powiat zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez nieustosunkowanie się Sądu w uzasadnieniu wyroku do wskazanych w skardze okoliczności. Nie znajduje aprobaty Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzut kasacyjny naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Wbrew poglądowi skarżącego kasacyjnie, uzasadnienie zaskarżonego wyroku spełnia wymogi tego przepisu. Na podstawie art. 141 § 4 p.p.s.a. można kwestionować kompletność elementów uzasadnienia, a nie jego prawidłowość merytoryczną, czego w istocie dotyczyła argumentacja zarzutu naruszenia ww. przepisu prawa. Ewentualna wadliwość argumentacji bądź prezentowanie przez stronę innego poglądu niż wskazany w uzasadnieniu nie stanowi o naruszeniu przez Sąd art. 141 § 4 p.p.s.a. (zob. wyroki NSA: z dnia 6 marca 2013 r., o sygn. akt II GSK 2243/11; z dnia 20 marca 2013 r., o sygn. akt II FSK 2230/13 i z dnia 17 kwietnia 2013 r., o sygn. akt I GSK 95/12). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego orzekającego w rozpoznawanej sprawie, brak jest podstaw aby uznać, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie spełnia wymogów określonych przepisem art. 141 § 4 p.p.s.a. Sporządzone uzasadnienie pozwala poznać przesłanki podjęcia rozstrzygnięcia oraz prześledzić tok rozumowania Sądu I instancji, umożliwia zatem przeprowadzenie jego kontroli przez Naczelny Sąd Administracyjny. Nie można zgodzić się ze stanowiskiem, że Sąd I instancji nie ustosunkował się do wskazanych w skardze okoliczności, w tym w szczególności dotyczących wydania decyzji na postawie Instrukcji SIO. Otóż na stronach 22 – 24 uzasadnienia zaskarżonego wyroku takie wyjaśnienia poczyniono. Natomiast okoliczność, że od strony merytorycznej argumentacja owa nie przekonuje skarżącej strony nie stanowi, a nawet nie może stanowić naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną Powiatu Ś. na podstawie art. 184 p.p.s.a. O kosztach postępowania kasacyjnego zasądzonych na rzecz Ministra Finansów w wysokości 5324 złote obejmujących koszty sądowe (wpis od skargi kasacyjnej) orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2 i art. 205 § 2 p.p.s.a. z tym jednak zastrzeżeniem, że w odniesieniu do wynagrodzenia pełnomocnika Ministra Finansów radcy prawnego skorzystano z uprawnienia, o którym stanowi art. 207 § 2 p.p.s.a. Mając na uwadze charakter sprawy zasądzono zwrot kosztów postępowania kasacyjnego w części.