I GSK 1572/22

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Henryk Wach Sędzia NSA Joanna Wegner Sędzia del. WSA Artur Adamiec (spr.) po rozpoznaniu w dniu 13 grudnia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej M. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 19 maja 2022 r. sygn. akt III SA/Po 1528/21 w sprawie ze skargi M. M. na decyzję Dyrektora Wielkopolskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Poznaniu z dnia 15 września 2021 r. nr 882/20/2021 w przedmiocie odmowy przyznania płatności dobrostanowej 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od M. M. na rzecz Dyrektora Wielkopolskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Poznaniu 360 (trzysta sześćdziesiąt złotych ) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 19 maja 2022 r., sygn. akt III SA/Po 1528/21 oddalił skargę M. M. na decyzje Dyrektora Wielkopolskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Poznaniu nr [...]w przedmiocie odmowy przyznania płatności dobrostanowej na rok 2020. Od powyższego wyroku skarżący wniósł skargę kasacyjną. Zaskarżając w/w wyrok w całości, wniósł o uchylenie w/w wyroku i uchylenie decyzji organu II instancji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ I instancji i zasądzenie od organu administracji na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego, według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie przepisów postępowania mogące mieć wpływ na jego wynik w postaci naruszenia art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 27 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 lutego 2015 roku o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (Dz.U. z 2022 r. poz. 1234) (dalej: u.w.r.o.w.) polegającym na błędnym przyjęciu, iż skarżący nie podołał ciężarowi dowodu co do wskazania, iż program IRZ zawierał niepełne dane, pomimo wyświetlania prawidłowego pogłowia w panelu użytkownika skarżącego, z którego to powodu przyjęto błędnie, iż skarżący naruszył warunki programu. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że w realiach niniejszej sprawy doszło do naruszenia przepisów postępowania mogącego mieć wpływ na jego wynik, polegającego na tym, iż sąd I instancji błędnie przyjął, że skarżący nie wskazywał materiału dowodowego na poparcie swojego stanowiska co do braku przekroczenia przez skarżącego dopuszczalnego pogłowia krów. Skarżący na każdym etapie postępowania wskazywał na wystąpienie w programie IRZ błędu, powodującego niewyświetlanie zaktualizowanych danych wprowadzonych do systemu przez skarżącego, w widoku dostępnym dla organu administracji. Sąd I instancji przyjął w sposób nieuzasadniony, iż organy obu instancji prawidłowo ustaliły stan faktyczny w sprawie, powielając argumentację przedstawioną w toku postępowania. Tymczasem na żadnym etapie postępowania administracyjnego, organy obu instancji nie podjęły żadnych działań mających na celu weryfikację zgłaszanych przez skarżącego usterek. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z 183 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Jeżeli nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., a w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły, to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Według art. 193 zdanie drugie p.p.s.a., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. W ten sposób wyraźnie został określony zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok, w przypadku gdy oddala skargę kasacyjną. Regulacja ta, jako mająca charakter szczególny, wyłącza zatem przy tego rodzaju rozstrzygnięciach odpowiednie stosowanie do postępowania przed tym Sądem wymogów dotyczących elementów uzasadnienia wyroku, przewidzianych w art. 141 § 4 w związku z art. 193 zdanie pierwsze p.p.s.a. Omawiany przepis ogranicza wymogi, jakie musi spełniać uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną wyłącznie do niemającej swojego odpowiednika w art. 141 § 4 p.p.s.a., oceny zarzutów skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny uzyskał fakultatywne uprawnienie do przedstawienia, zależnie od własnej oceny, wyłącznie motywów zawężonych do aspektów prawnych świadczących o braku usprawiedliwionych podstaw skargi kasacyjnej albo o zgodnym z prawem wyrokowaniu przez sąd pierwszej instancji mimo nieprawidłowego uzasadnienia. Skargę kasacyjną zgodnie z art. 174 p.p.s.a., można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. "Zwrot "mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy" w odniesieniu do naruszenia przepisów prawa procesowego należy wiązać z hipotetycznymi następstwami uchybień przepisom postępowania. Oznacza to, że na stronie skarżącej spoczywa obowiązek uzasadnienia, że następstwa stwierdzonych uchybień były na tyle istotne, że kształtowały lub współkształtowały treść kwestionowanego orzeczenia (por. wyrok NSA z 14 marca 2018 r., II FSK 2480/17).W niniejszej sprawie postawiono wyłącznie zarzut naruszenia przepisów postepowania. Zarzut ten jest bezzasadny. Skarżący kasacyjnie nie wykazał wpływu podnoszonego naruszenia na wynik sprawy co już w zasadzie prowadzi do jego negatywnej oceny. Podkreślić jednak należy, że w zgodnie z art. 27 ust.1 pkt 2 u.w.r.o.w. w postępowaniu w sprawie o przyznanie pomocy organ, przed którym toczy się postępowanie jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy; Wbrew twierdzeniom skarżącego kasacyjnie zasadnie wskazał Sąd I instancji, że zgodnie z § 3 ust. 1 pkt. 2 b rozporządzenia MRiRW z dnia 3 marca 2020 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Dobrostanu zwierząt" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 pomoc jest przyznawana rolnikowi jeżeli posiada on na dzień złożenia wniosku o przyznanie płatności co najmniej jedną oznakowaną zgodnie z przepisami o systemie identyfikacji i rejestracji zwierząt oraz zarejestrowaną w rejestrze zwierząt gospodarskich oznakowanych i siedzib stad tych zwierząt – krowę – w przypadku pakietu o którym mowa w § 4 ust. 2 pkt 2. Jak stanowi § 2 ust. 2 pkt 6 rozporządzenia krowa mleczna oznacza samicę bydła domowego typu użytkowego mlecznego lub typu użytkowego kombinowanego o mlecznym kierunku jej użytkowania, której wiek nie przekracza 24 miesiące. Zgodnie z § 5 ust. 3 pkt 4 oraz ust. 4 pkt 1 rozporządzenia podstawą ustalenia wysokości płatności jest średnia liczba krów mlecznych utrzymywanych przez rolnika w okresie, w którym rolnik ten przestrzega wymogów w ramach tego wariantu. Średnią liczbę zwierząt ustala się jako iloraz sumy dziennych liczb tych zwierząt i liczby dni w okresie, w którym rolnik przestrzega wymogów w ramach odpowiednich wariantów. Zgodnie z § 5 ust. 5 okres utrzymywania zwierząt przez rolnika i liczbę tych zwierząt w tym okresie ustala się na podstawie danych zawartych w rejestrze zwierząt gospodarskich oznakowanych i siedzib tych zwierząt, o którym mowa w przepisach o systemie identyfikacji i rejestracji zwierząt. Prawidłowo uznał Sąd I instancji, że organ II instancji zasadnie stwierdził w uzasadnieniu decyzji, że rolnik we wniosku nie wskazuje konkretnych sztuk zwierząt ani nie określa ich liczby, organ pozyskuje informację o liczbie posiadanych zwierząt z systemu identyfikacji i rejestracji zwierząt. Zgodnie z załącznikiem nr 5 do rozporządzenia – jeżeli zostanie stwierdzone że liczba wszystkich krów objętych wymogami wariantu w danym gospodarstwie rolnym jest większa niż liczba określona w planie poprawy dobrostanu zwierząt – nie więcej niż o 5 % i dłużej niż przez 10 % wymaganego okresu przestrzegania wymogów – obniżenie płatności wynosi 100 %. Organ II instancji prawidłowo stwierdził, że zgodnie z wnioskiem dopuszczalna maksymalna liczba krów mlecznych mogących przebywać jednocześnie w przedmiotowym gospodarstwie wynosiła 193 sztuki. Organ w uzasadnieniu decyzji ( str. 5 ) wskazał szczegółowo – na podstawie danych ze Zintegrowanego Systemu Zarządzania i Kontroli – w jakich okresach przekroczono obsadę krów mlecznych, których wiek przekracza 24 miesiące. Strona zarówno w postępowaniu administracyjnym, jak i we wniesionej skardze nie przedłożyła argumentów czy tym bardziej dowodów na rzecz tezy, że liczba wymaganych krów w przedmiotowym gospodarstwie nie została przekroczona. Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. skargę kasacyjną oddalił. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art.204 pkt 1 p.p.s.a.