II GSK 1201/20

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Cezary Pryca (spr.) Sędzia NSA Gabriela Jyż Sędzia NSA Dorota Dąbek Protokolant Klaudia Dąbrowska po rozpoznaniu w dniu 12 grudnia 2023 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej J. D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 1 lipca 2020 r. sygn. akt III SA/Gl 1112/19 w sprawie ze skargi J. D. na decyzję Prezesa Wyższego Urzędu Górniczego z dnia [...] października 2019 r. nr [...][...] w przedmiocie ustalenia opłaty podwyższonej za wydobywanie kopaliny bez wymaganej koncesji oddala skargę kasacyjną UZASADNIENIE I Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 1 lipca 2020 r., sygn. akt III SA/Gl 1112/19, działając na podstawie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie: tekst jedn. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634; dalej jako: "p.p.s.a.") oddalił skargę J. D. (dalej jako: "skarżący") na decyzję Prezesa Wyższego Urzędu Górniczego z dnia [...] października 2019 r. w przedmiocie opłaty eksploatacyjnej. Sąd pierwszej instancji orzekał w następującym stanie faktycznym i prawnym. Prezes Wyższego Urzędu Górniczego w Katowicach decyzją z dnia [...] października 2019 r. po rozpoznaniu odwołania A. Z. i skarżącego uchylił decyzję Dyrektora Okręgowego Urzędu Górniczego w Poznaniu z dnia [...] lipca 2019 r. i ustalił skarżącemu opłatę podwyższoną za wydobycie w okresie od września 2015 r. do marca 2016 r., bez wymaganej koncesji 8.777.248 ton kopaliny (kruszywa naturalnego), na działkach o numerach ewidencyjnych [...] oraz [...] położonych w miejscowości O., Gmina W., powiat k., województwo zachodniopomorskie w wysokości 203.632,00 zł oraz zobowiązał skarżącego, do wniesienia w wysokości 60 % ustalonej opłaty, tj. 122.179,20 zł na konto Gminy W. i w wysokości 40% ustalonej opłaty, tj. 81.452,80 zł na konto Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w Warszawie oraz umorzył postępowanie pierwszej instancji wobec A. Z. (dalej jako: "uczestnik postępowania") W ocenie organu odwoławczego z zebranego przez organ pierwszej instancji materiału dowodowego bezsprzecznie wynikało, że na przedmiotowych działkach, niezależnie od motywów jakimi kierowały się strony postępowania, doszło do odłączenia kopaliny od złoża, a zatem do jej wydobycia. Faktu tego nie kwestionował uczestnik postępowania (dowód: protokół z wyjaśnień z dnia 6 kwietnia 2016 r.). Potwierdziło to również przeprowadzone, przez pracowników organu pierwszej instancji, 5 kwietnia 2016 r. rozpoznanie na działkach o numerach ewidencyjnych: [...] i [...]położonych w miejscowości O. (dowód: notatka służbowa z 6 kwietnia 2019 r.). Fakt ten został stwierdzony już 11 marca 2016 r., kiedy to pracownicy Starostwa Powiatowego w K. przeprowadzili wizję lokalną na działce o numerze 110/3 i stwierdzili prowadzenie bez koncesji wydobycia kruszywa naturalnego (dowód: protokół z dnia 11 marca 2019 r. wraz z dokumentacją zdjęciową na płycie CD-R). Skargę na powyższą decyzję organu złożył skarżący. Sąd pierwszej instancji skargę oddalił. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że organy słusznie stwierdziły, że czynności wykonywane przez skarżącego stanowiły działalność górniczą, polegającą na wydobyciu kopaliny w rozumieniu art. 6 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. - Prawo geologiczne i górnicze (Dz. U. z 2019 r. poz. 868, poz. 1214 i poz. 1495, dalej jako: "p.g.g."). Sam skarżący nie przeczył tym ustaleniom. Zdaniem Sądu organ zasadnie wskazał, że na zdjęciach, sporządzonych przez pracowników Starostwa Powiatowego w K. 11 marca 2016 r. (dowód: płyta CD-R - fot.[...],[....], [...], [...] – [...]) widać było wyrobisko poeksploatacyjne kruszywa naturalnego ze śladami pracującego tam sprzętu. Zakres wykonanych przez skarżącego prac znacznie wykraczał poza zebranie nadmiaru gruntu spływającego z wodą opadową, o którym mowa była w zgłoszeniu właściciela nieruchomości z dnia 24 lutego 2015 r., czy też porządkowania terenu, oczyszczania go z fundamentów oraz sprzątaniu śmieci, na które powoływał się skarżący. Wymierzenie opłaty podwyższonej było - zdaniem Sądu - uzasadnione. Odnosząc się do pozostałych zrzutów skargi, Sąd wskazał, że nie można było dopatrzeć się naruszenia wskazanych w skardze przepisów postępowania, gdyż organ przeprowadził postępowanie dowodowe w niezbędnym do wydania decyzji zakresie, a skarżący miał zapewnione prawo czynnego udziału w tym postępowaniu. Zdaniem Sądu bezzasadny okazał się zarzut niewyjaśnienia stanu faktycznego w kwestii ilości wydobytej kopaliny. Zdaniem Sądu prawidłowo organ przeanalizował zdjęcia lotnicze z datą uzyskania obrazu na dzień 27 października 2015 r., dostępne poprzez aplikację Google Earth wskazujące, że prace związane z powstaniem wyrobiska rozpoczęto wcześniej, a w dacie uzyskania obrazu roboty były już prowadzone. Sąd wyjaśnił także, że organ nie miał też obowiązku powoływać biegłego, celem ustalenia ilości wydobytej kopaliny, gdyż prace pomiarowe wykonał pracownik organu pierwszej instancji legitymujący się kwalifikacjami mierniczego górniczego, techniką pozycjonowania satelitarnego urządzeniem GPS-GRS-1 klasy GIS firmy TOPCON, z wykorzystaniem stacji sieci referencyjnych ASG-EUPOS, jako stan terenu przed eksploatacją przyjął model terenu do którego stworzenia wykorzystano pomierzone pikiety górnej krawędzi wyrobiska, a także pikiety pierwotnej rzeźby terenu powstałe przez wektoryzację w punktach mapy zasadniczej pozyskanej z Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w K.. Analiza treści tej mapy wskazywała, że przedstawia ona obraz terenu przed przekształceniem robotami ziemnymi. Zatem obmiary wyrobiska i obliczenia nie budziły zastrzeżeń. II Od przedmiotowego wyroku skarżący złożył skargę kasacyjną, zaskarżając orzeczenie w całości. Na podstawie art. 174 p.p.s.a. oraz art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a., zaskarżonemu wyrokowi skarżący zarzucił: I. Naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi i nieuchylenie zaskarżonej decyzji, pomimo naruszenia przez organ: 1. art. 7 i 77 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 oraz z 2019 r. poz. 60, poz. 730 i poz. 1133, dalej jako: "k.p.a."), poprzez: 1) zaniechanie ustalenia przez organ na jakim obszarze i na jakiej głębokości znajdowały się pozostałości fundamentów, gruz, śmieci i inne pozostałości porozbiórkowe, a także czy na terenie przedmiotowych działek prowadzone było wydobycie kopalin przez poprzednich właścicieli, którzy nawieźli następnie śmieci w miejsce wyrobiska; 2) przyjęcie do obliczenia ilości wywiezionego kruszywa o objętości wyrobiska przyjmując za punkty graniczne pikiety górnej krawędzi wyrobiska oraz pikiety pierwotnej rzeźby terenu powstałe przez wektoryzację, wówczas gdy co nie jest zakwestionowane przez Prezesa Wyższego Urzędu Górniczego, na części terenu znajdowały się pozostałości po fundamentach oraz gruz i inne odpady, a zatem nie jest możIiwe przyjęcie, aby z całej objętości wyrobiska dokonywano wydobycia kopaliny; 3) nie wyczerpanie wszystkich źródeł dowodowych, w tym zeznań, świadków - pracowników skarżącego na okoliczność tego, iż to nie skarżący, a uczestnik postępowania był wydobywającym kopaliny na przedmiotowych działkach, a skarżący wypożyczył jedynie uczestnikowi postępowania sprzęt i pracowników; 2. art. 80 k.p.a., poprzez: 1) dowolne wnioskowanie organu administracji z materiału dowodowego sprawy, iż odpady znajdować się mogły jedynie na powierzchni gruntu, wówczas, gdy z wyjaśnień uczestnika postępowania wynika, że na terenie nieruchomości znajdowało się stare wyrobisko, a z materiałów sprawy nie wynika, na jakiej powierzchni i na jakiej głębokości znajdowały się odpady; 2) dowolną ocenę, naruszającą zasady prawidłowego wnioskowania, iż nie odnalezienie podczas kontroli na dnie wyrobiska gruzu oznacza, że skarżący dokonywał wydobycia kopalin bez wymaganej koncesji, wówczas gdy okoliczność ta nie dowodzi w ogóle, ani że na głębokości tej znajdowały się wcześniej, bądź nigdy nie znajdowały się odpady, a jako takie, ustalenie to pozostaje bez znaczenia dla rozstrzygnięcia; 3) dowolną, a nie swobodną ocenę całości materiału dowodowego sprawy, iż z przedmiotowych działek skarżącego dokonał wydobycia 8777,248 ton kopaliny, wówczas, gdy ze zgromadzonego materiału dowodowego nie wynika, aby skarżący dokonał wywozu kruszywa w ogóle, a z całą pewnością nie w tej ilości, 3. art. 81 § 1a k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i nierozstrzygnięcie na korzyść skarżącego niedających się usunąć wątpliwości, co do stanu faktycznego sprawy, a w konsekwencji błędne przyjęcie, że w całej objętości wyrobiska znajdowały się kopaliny wydobyte bez koncesji przez skarżącego. II. Naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez niewyjaśnienie w uzasadnieniu wyroku, dlaczego Sąd odmówił ustalenia stanu faktycznego na podstawie zeznań uczestnika postępowania, iż na przedmiotowym terenie znajdowało się stare gruzowisko powstałe za czasów poprzednich właścicieli (spadkodawców); z czego wynika zasadność odmowy przesłuchania pracowników skarżącego, którzy posiadają wiedzę na temat objętości gruzu w wykopie, a nadto dlaczego zdaniem Sądu, organ nie dopuścił się naruszenia przepisów k.p.a. dopuszczając się zaniechania ustalenia objętości gruzu w wykopie przyjmując, że całą objętość zajmowała kopalina (piasek). Z uwagi na powyższe, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania. Nadto o wstrzymanie wykonania decyzji Prezesa Wyższego Urzędu Górniczego w Katowicach, do czasu rozpoznania skargi kasacyjnej, albowiem wykonanie ww. decyzji spowoduje znaczną szkodę majątkową po stronie skarżącego łącznie z niewypłacalnością skarżącego, jako przedsiębiorcy, przy tym wniesiono o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów z załączonych do skargi kasacyjnej dokumentów na okoliczność sytuacji finansowej skarżącego, uzasadniającej u wstrzymanie wy konania decyzji. Skarżący wniósł o zasądzenie od organu administracji na rzecz skarżącego kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm prawem przepisanych oraz rozpoznanie sprawy na rozprawie. III Odpowiedź na skargę kasacyjną podpisaną przez Wiceprezesa Wyższego Urzędu Górniczego złożył organ, wnosząc o jej oddalenie w całości oraz zasądzenie od skarżącej na rzecz organu zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Odpowiedź na skargę kasacyjną złożył także uczestnik postępowania, wnosząc o jej oddalenie. IV Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie jest zasadna i podlega oddaleniu. Na wstępie przypomnienia wymaga, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, a mianowicie sytuacje enumeratywnie wymienione w § 2 tego przepisu. Skargę kasacyjną, w granicach której operuje Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 174 p.p.s.a., można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zmiana lub rozszerzenie podstaw kasacyjnych ograniczone jest natomiast, określonym w art. 177 § 1 p.p.s.a. terminem do wniesienia skargi kasacyjnej. Rozwiązaniu temu towarzyszy równolegle uprawnienie strony postępowania do przytoczenia nowego uzasadnienia podstaw kasacyjnych sformułowanych w skardze. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega więc zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania. W rozpatrywanej sprawie spór prawny dotyczy oceny prawidłowości stanowiska Sądu pierwszej instancji, który kontrolując zgodność z prawem decyzji Prezesa Wyższego Urzędu Górniczego w przedmiocie ustalenia opłaty podwyższonej za wydobycie bez wymaganej koncesji kopaliny (kruszywa naturalnego) stwierdził, że decyzja ta nie jest niezgodna z prawem. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku - najogólniej rzecz ujmując - wynika, że przeprowadzone przez organ administracji ustalenia faktyczne, wobec ich prawidłowości, uzasadniały po pierwsze, przyjęcie ich za podstawę wyrokowania w rozpatrywanej sprawie, zaś po drugie, zaakceptowanie dokonanej na ich podstawie oceny, że w okresach opisanych w zaskarżonej decyzji strona skarżąca wydobyła z działek gruntu wskazanych w treści zaskarżonej decyzji kopalinę w ilości opisanej w tej decyzji. Przechodząc do oceny zasadności zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej należy podkreślić, że zostały one oparte na podstawie kasacyjnej wskazanej w art.174 pkt 2 p.p.s.a. Tak więc autor skargi kasacyjnej wskazuje na naruszenie przez Sąd pierwszej instancji wyłącznie przepisów postępowania wymienionych szczegółowo w petitum skargi kasacyjnej. W związku z powyższym przypomnieć należy, że wobec znaczenia konsekwencji wynikających z art. 174 pkt 1 i pkt 2 w związku z art. 176 p.p.s.a. oraz określonych tymi przepisami prawa koniecznych wymogów, którym powinny czynić zadość stawiane na ich podstawie zarzuty (por. np. wyroki NSA z dnia: 28 lipca 2022 r., sygn. akt I OSK 1925/21; 6 listopada 2020, sygn. akt II GSK 742/20; 13 października 2017 r., sygn. akt II FSK 1445/15), ocena ich zasadności nie może pomijać tego, że z zasady dyspozycyjności, o której mowa była na wstępie wynika, że Naczelny Sąd Administracyjny nie może domniemywać granic zaskarżenia wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego, albowiem te wyznaczają właśnie zarzuty skargi kasacyjnej, a nie jest dopuszczalna rozszerzająca wykładnia zakresu zaskarżenia i jego kierunków, uzupełnianie, konkretyzowanie, uściślanie lub interpretowanie niejasno sformułowanych zarzutów kasacyjnych, czy też nadawanie im innego znaczenia niż wynika to z ich treści i towarzyszącej im argumentacji, czy też stawianie jakichkolwiek hipotez i snucie domysłów w zakresie uzasadnienia podstaw kasacyjnych i domniemywanie tym samym intencji wnoszącego skargę kasacyjną (por. np. wyroki NSA z dnia: 14 października 2022 r., sygn. akt III OSK 5181/21; 6 maja 2021 r., sygn. akt I GSK 1542/20). Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego nie jest zasadny zarzut skargi kasacyjnej wskazujący na naruszenie przez Sąd pierwszej instancji przepisu art.141 § 4 p.p.s.a. Podkreślić należy, że uwzględniając treść art.134 § 1 p.p.s.a., wojewódzki sąd administracyjny może całościowo ocenić zarzuty oraz argumenty skargi i odnieść się do tych spośród nich, których zbadanie i rozpatrzenie jest niezbędne oraz konieczne z punktu widzenia kontroli legalności zaskarżonego aktu (por. np. wyroki NSA dnia: 24 lutego 2022 r., sygn. akt I GSK 2294/14; 5 lipca 2020, sygn. akt I OSK 2559/20). Przy tym, brak odniesienia się przez wojewódzki sąd administracyjny do niektórych zarzutów lub twierdzeń zawartych w skardze, nie stanowi sam w sobie uchybienia skutkującego koniecznością uchylenia zaskarżonego wyroku. (por. np. wyroki NSA z dnia: 21 listopada 2014 r., sygn. akt II OSK 1084/13; 28 czerwca 2016 r., sygn. akt II GSK 358/15; 5 kwietnia 2017 r., sygn. akt II GSK 641/17). Odnosząc się do przedstawionego zarzutu skargi kasacyjnej przypomnieć również należy, że w orzecznictwie NSA wielokrotnie podkreślano, iż zupełnie inną kwestią jest siła przekonywania argumentów zawartych w uzasadnieniu orzeczenia. Brak przekonania strony skarżącej o trafności rozstrzygnięcia sprawy, w tym do przyjętego kierunku wykładni i zastosowania prawa - którego prawidłowość, aby mogła być oceniona wymaga postawienia innych zarzutów kasacyjnych - czy też odnośnie do oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, której rezultat nie koresponduje z oczekiwaniami strony skarżącej, nie oznacza wadliwości uzasadnienia wyroku, i to w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Fakt więc, że stanowisko zajęte przez sąd administracyjny pierwszej instancji jest odmienne od prezentowanego przez wnoszącego skargę kasacyjną nie oznacza, iż uzasadnienie wyroku zawiera wady konstrukcyjne czy też, że jest wadliwe w stopniu uzasadniającym uchylenie wydanego w sprawie rozstrzygnięcia. (por. np. wyroki NSA z dnia: 20 stycznia 2015 r., sygn. akt I FSK 2081/13; 12 marca 2015 r., sygn. akt I OSK 2338/13; 18 marca 2015 r., sygn. akt I GSK 1779/13). Z uwagi na konstrukcję omawianego zarzutu skargi kasacyjnej koniecznym jest również przypomnienie, że wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. zasadniczo wówczas, gdy uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia (zob. uchwała składu 7 sędziów NSA z dnia 15 lutego 2010 r., sygn., akt II FPS 8/09) lub sporządzone jest w taki sposób, że nie jest możliwa kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku, albowiem funkcja uzasadnienia wyroku wyraża się i w tym, że jego adresatem, oprócz stron, jest także Naczelny Sąd Administracyjny, co tworzy po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, który umożliwi przeprowadzenie kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia w sytuacji, gdy strona postępowania zażąda jego kontroli, poprzez wniesienie skargi kasacyjnej. Należy więc podkreślić, że w ocenie NSA uzasadnienie kontrolowanego wyroku sądu administracyjnego pierwszej instancji zawiera wszystkie elementy konstrukcyjne, o których mowa w art. 141 § 4 p.p.s.a. i zostało sporządzone w sposób, który umożliwia przeprowadzenie kontroli prawidłowości tego orzeczenia. W ocenie NSA zamierzonego skutku nie mogły także odnieść zarzuty skargi kasacyjnej wskazujące na naruszenie przez Sąd pierwszej instancji przepisów art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art.7 k.p.a., art. 77 k.p.a. i art.80 k.p.a. Zarzuty te adresowane są wobec faktycznych podstaw wydanego w sprawie rozstrzygnięcia o czym trzeba wnioskować na podstawie konstrukcji wskazanych zarzutów, jak i na podstawie uzasadnienia skargi kasacyjnej. W orzecznictwie NSA wyraźnie wskazuje się, że przez "wpływ", o którym mowa w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. należy rozumieć istnienie związku przyczynowego pomiędzy uchybieniem procesowym podniesionym w zarzucie skargi kasacyjnej a wydanym w sprawie zaskarżonym orzeczeniem, a związek ten, jakkolwiek nie musi być realny (uchybienie mogło mieć istotny wpływ), to jednak musi uzasadniać istnienie hipotetycznej możliwości odmiennego wyniku sprawy, co wymaga uprawdopodobnienia istnienia wpływu zarzucanego naruszenia na wynik sprawy, a więc oznacza obowiązek wykazania oraz uzasadnienia, że następstwa zarzucanych uchybień były na tyle istotne, że kształtowały lub współkształtowały treść kwestionowanego orzeczenia, a w sytuacji, gdyby do nich nie doszło, wyrok sądu administracyjnego I instancji byłby (mógłby być) inny. Skoro przy tym na gruncie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. jest mowa o "naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy", to za uzasadniony trzeba uznać i ten wniosek, że nie chodzi o każde (jakiekolwiek) naruszenia przepisów postępowania, lecz o naruszenie kwalifikowane (por. wyroki NSA z dnia: 4 sierpnia 2023 r., sygn. akt I OSK 1633/22; 11 lipca 2023 r. sygn. akt II GSK 426/20). Stawiając omawiany zarzut strona skarżąca przede wszystkim nie wyjaśnia na czym miałoby polegać naruszenie przepisów art. 7 k.p.a., art. 77 k.p.a. (bez wskazania jednostki redakcyjnej), art. 80 k.p.a. Nic takiego bowiem nie wynika z uzasadnienia skargi kasacyjnej, w którym wymienione przepisy prawa nie zostały nawet przywołane. Jak już wyżej podniesiono odmienna ocena ustalonych okoliczności faktycznych nie może stanowić o skuteczności tego zarzutu. Wskazując na naruszenie w/w przepisów prawa strona skarżąca skutecznie nie zakwestionowała ustaleń organu w zakresie miejsca wydobywania kopaliny, ilości wydobytej kopaliny, a także rodzaju wydobytej kopaliny i podmiotu, który dopuścił się wydobywania kopaliny bez stosownej koncesji. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że Sąd pierwszej instancji badał, czy organy administracyjne wyjaśniły wszystkie istotne okoliczności sprawy oraz oceniał proces ustalania stanu faktycznego przez organ administracji z punktu widzenia wymagań proceduralnych. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, zgromadzony materiał dowodowy był wystarczający do wydania rozstrzygnięcia i nie wymagał uzupełnienia, a nadto został oceniony w sposób prawidłowy zgodny z zasadami kodeksu postępowania administracyjnego. W tym stanie rzeczy za chybiony również uznać należy zarzut naruszenia art. 81a § 1 k.p.a., który dotyczy reguły postępowania w przypadku niedających się usunąć wątpliwości co do stanu faktycznego. Stwierdzić należy, że w rozpoznawanej sprawie takie wątpliwości nie występowały, gdyż okoliczności istotne zostały ustalone w sposób niewątpliwy i nie zostały skutecznie podważone przez skarżącego. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art.184 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.