II SA/Go 608/23

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Michał Ruszyński (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Jarosław Piątek Sędzia WSA Krzysztof Rogalski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 29 listopada 2023 r. sprawy ze skargi S. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zobowiązuje Samorządowe Kolegium Odwoławcze do wydania decyzji uchylającej decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] nr [...] i orzeczenia o przyznaniu skarżącemu S.T. świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad matką Y. H., w terminie 14 dni od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi, III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego S. T. kwotę 480 (czterysta osiemdziesiąt) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] maja 2023 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 3 pkt 11, art. 17 ust. 1-5, art. 24 ust. 1 - 4 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2023 r., poz. 390 ze zm., dalej: u.ś.r.), § 10 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 27 lipca 2017 r. w sprawie sposobu i trybu postępowania w sprawach o przyznanie świadczeń rodzinnych oraz zakresu informacji, jakie mają być zawarte we wniosku, zaświadczeniach i oświadczeniach o ustalenie prawa do świadczeń rodzinnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 1466) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r., poz. 775 ze zm., dalej: K.p.a.), Prezydent Miasta (dalej: organ I instancji) odmówił przyznania S.T. świadczenia pielęgnacyjnego w związku z koniecznością sprawowania stałej opieki nad Y.H.. W uzasadnieniu wydanej decyzji I instancji wskazał, że zgodnie z treścią art. 17 ust. 1b pkt 1 i 2 u.ś.r., świadczenie pielęgnacyjne przysługuje, jeżeli niepełnosprawność osoby wymagającej opieki powstała: 1) nie później niż do ukończenia 18. roku życia, lub 2) w trakcie nauki w szkole wyższej, jednak nie później niż do ukończenia 25 roku życia. Organ I instancji wyjaśnił, że z dokumentów zgromadzonych w sprawie wynika, że Y.H. jest osobą rozwiedzioną i jest zaliczona do osób o znacznym stopniu niepełnosprawności, której niepełnosprawność istnieje od [...].11.2016 r., tj. gdy miała ukończone 62 lata (orzeczenie Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności z dnia [...].10.2022 r.) Wnioskodawca – syn Y.H. S.T. nie posiada orzeczenia o stopniu niepełnosprawności, jest osobą bierną zawodowo (nie podejmuje zatrudnienia od 2016 r.). Jego opieka nad niepełnosprawną matką polega na podawaniu leków, utrzymywaniu higieny osobistej, pielęgnacji ciała (zapobieganie odleżynom), zmianie pieluchomajtek, karmieniu, ubieraniu oraz robieniu zakupów. Dalej organ I instancji wskazał, że w wyroku Trybunału Konstytucyjnego (dalej: TK) z dnia 21 października 2014 r. wydanego w sprawie o sygn. K 38/13 w punkcie 2 TK orzekł, że art. 17 ust. 1b u.ś.r. w zakresie, w jakim różnicuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego osób sprawujących opiekę nad osobą niepełnosprawną po ukończeniu przez nią wieku określonego w tym przepisie ze względu na moment powstania niepełnosprawności, jest niezgodny z art. 32 ust. 1 Konstytucji. TK zastrzegł, że wyrok nie oznacza usunięcia kryterium wieku z ustawy. W uzasadnieniu wyroku TK wskazał, że stosowanie w dotychczasowym brzmieniu art. 17 ust. 1b ustawy prowadzi do sytuacji, w której osoba rezygnująca bądź niepodejmująca pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad najbliższą osobą niepełnosprawną może być traktowana w odmienny sposób - z punktu widzenia prawa do świadczeń opiekuńczych - w zależności od wieku powstania niepełnosprawności osoby wymagającej opieki. W ocenie TK stosowanie art. 17 ust. 1b ustawy jako kryterium identyfikacji beneficjentów świadczenia pielęgnacyjnego prowadzi do takiego zróżnicowania w obrębie prawa do świadczeń opiekuńczych, które traci swoje konstytucyjne uzasadnienie. Dzieje się tak wówczas, kiedy osoba wymagająca opieki zmienia status umożliwiający zaliczenie jej do kategorii dzieci w rozumieniu przyjętym przez ustawodawcę. Na gruncie ustawy kryterium wyróżniającym taką kategorię jest ukończenie 18 roku życia, ewentualnie ukończenie 25 roku życia w trakcie nauki w szkole lub w szkole wyższej. Przekroczenie tak wyznaczonej granicy wieku sprawia, że od tego momentu można mówić wyłącznie o jednej grupie podmiotów podobnych. Tworzą ją wówczas opiekunowie dorosłych osób niepełnosprawnych. Tymczasem brak jest konstytucyjnego uzasadnienia zróżnicowania podmiotów należących do tej kategorii. TK uznał, że w stosunku do opiekunów dorosłych osób niepełnosprawnych, których niepełnosprawność powstała nie później niż do ukończenia 18 roku życia lub w trakcie nauki w szkole lub w szkole wyższej, jednak nie później niż do ukończenia 25 roku życia, przepis art. 17 ust. 1b ustawy jest zgodny z Konstytucją i nie ma przeszkód prawnych do jego stosowania. Natomiast w stosunku do opiekunów osób wymagających opieki, których niepełnosprawność powstała później, kryterium momentu powstania niepełnosprawności, jako uniemożliwiające uzyskanie świadczenia pielęgnacyjnego, utraciło przymiot konstytucyjności. Wobec tego w odniesieniu do tych osób oceny spełnienia przesłanek niezbędnych dla przyznania świadczenia pielęgnacyjnego należy dokonywać z pominięciem tego kryterium. Przyznanie świadczeń określonych w u.ś.r., w tym prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zawodowej w związku z koniecznością sprawowania opieki, nie ma charakteru uznaniowego i przyznanie to zależy od spełnienia ściśle określonych przesłanek, w tym trzeba należeć do kręgu wskazanych przez ustawę podmiotów. Zatem z uwagi na fakt, że niepełnosprawność Y.H. powstała gdy miała ukończone 62 lata, nie ma podstaw do przyznania wnioskodawcy prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. Od powyższej decyzji S.T. wniósł odwołanie, w którym zarzucił naruszenie prawa materialnego mającego istotny wpływ na wydanie decyzji, poprzez zastosowanie normy prawnej wyrażonej w art. 17 ust. 1b u.ś.r. bez uwzględnienia okoliczności, że na skutek wyroku TK z dnia 21 października 2014 r., o sygn. akt K 38/13 doszło do uznania niekonstytucyjności części wskazanej normy prawnej w zakresie, w jakim różnicuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego osób sprawujących opiekę nad osobą niepełnosprawną ze względu na datę powstania niepełnosprawności osoby wymagającej opieki, a przez to naruszenie art. 190 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2023 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej: SKO, organ II instancji) utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. Uzasadniając swoje stanowisko SKO wskazało, że fakt zaistnienia przesłanki z art. 17 ust. 1b u.ś.r. nie może stanowić podstawy do odmowy przyznania stronie świadczenia. SKO za błędne uznało stanowisko organu I instancji co do zastosowania w sprawie kryterium określonego w art. 17 ust. 1b u.ś.r. W ocenie organu II instancji po wyroku TK z dnia 21 października 2014 r., sygn. akt K 38/13, który wszedł w życie z dniem 23 października 2014 r. - oceny spełnienia przesłanek niezbędnych dla przyznania świadczenia pielęgnacyjnego należy dokonywać z pominięciem tego kryterium. W dalszej części uzasadnienia decyzji organ II instancji wskazał, że wnioskujący i jego matka są obywatelami Ukrainy, jednak do tej okoliczności w jakikolwiek sposób nie odnosił się organ I instancji. Rozpatrując wniosek obywatela Ukrainy organ I instancji odniósł się jedynie do regulacji zawartych w art. 17 u.ś.r., nie rozpatrując sprawy pod kątem spełnienia warunków przyznania wnioskowanego świadczenia zgodnie z ustawą z dnia 12 marca 2022 r. o pomocy obywatelom Ukrainy w związku z konfliktem zbrojnym na terytorium tego państwa (Dz. U. z 2023 r., poz. 103, dalej jako u.p.o.U.). Następnie organ II instancji wskazał, że zgodnie z art. 26 ust. 1 pkt 1 u.p.o.U. obywatelowi Ukrainy przebywającemu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, którego pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest uznawany za legalny na podstawie art. 2 ust. 1, przysługuje prawo do świadczeń rodzinnych, o których mowa w u.ś.r., jeżeli zamieszkuje z dziećmi na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Stosownie natomiast do treści art. 2 ust. 1 u.p.o.U., jeżeli obywatel Ukrainy, o którym mowa w art. 1 ust. 1, przybył legalnie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w okresie od dnia 24 lutego 2022 r. do dnia określonego w przepisach wydanych na podstawie ust. 4 i deklaruje zamiar pozostania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jego pobyt na tym terytorium uznaje się za legalny w okresie 18 miesięcy licząc od dnia 24 lutego 2022 r. SKO zaznaczyło, że z literalnego brzmienia przepisu art. 26 ust. 1 pkt 1 u.p.o.U. wynika, że przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego możliwe jest wyłącznie z tytułu opieki nad dzieckiem (o ile przebywa ono na terytorium RP), a nie jest osobą dorosłą. W przedmiotowej zaś sprawie opieka sprawowana jest nad osobą dorosłą. W związku z powyższym przyznanie odwołującemu wnioskowanego świadczenia nie jest obecnie możliwe bez zmiany obowiązujących przepisów. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi S.T. – działającego przez profesjonalnego pełnomocnika, złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił rażącą obrazę przepisów prawa materialnego, tj. art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. b u.ś.r. oraz art. 26 ust. 1 pkt 1 u.p.o.U., poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, że art. 26 ust. 1 pkt 1 u.p.o.U. wyłącza prawo przyznania świadczenia pielęgnacyjnego dla osób dorosłych, jak również w związku z opieką nad osobami dorosłymi pochodzącymi z Ukrainy oraz błędne przyjęcie, że art. 26 ust. 1 pkt 1 u.p.o.U. umożliwia przyznanie tego świadczenia wyłącznie z tytułu sprawowania opieki nad dzieckiem (o ile przybywa na terytorium RP). Stawiając powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, zobowiązanie organu w trybie art. 145a § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634; dalej: p.p.s.a.) do wydania w określonym terminie decyzji, wskazując sposób załatwienia sprawy lub jej rozstrzygnięcia oraz zasądzenie kosztów sądowych, w tym kosztów zastępstwa procesowego, wg. norm przepisanych. Zdaniem skarżącego SKO błędnie wywiodło, że w niniejszej sprawie nie można zastosować konsekwencji wynikających z wyroku TK z dnia 21 października 2014 r., sygn. akt K 38/12, jako że art. 26 ust. 1 pkt 1 u.p.o.U. stwarza ową, dodatkową przesłankę co do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, która w niniejszej sprawie nie została spełniona. Odpowiadając na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, w całości podtrzymując argumenty podniesione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a. uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi następuje, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu. Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności (art. 134 § 2 p.p.s.a.). Skarga została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym (art. 119 pkt 2 p.p.s.a.). Przedmiotem kontroli dokonywanej przez sąd w niniejszej sprawie, z punktu widzenia kryterium legalności jest decyzja SKO z dnia [...] sierpnia 2023 r., utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] maja 2023 r., o odmowie przyznania skarżącemu świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z opieką nad niepełnosprawną w znacznym stopniu matką. Zgodnie z art. 17 ust. 1 u.ś.r., świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje: 1) matce albo ojcu, 2) opiekunowi faktycznemu dziecka, 3) osobie będącej rodziną zastępczą spokrewnioną w rozumieniu ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej, 4) innym osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności - jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji. Stosownie zaś do treści art. 17 ust. 1a u.ś.r., osobom, o których mowa w ust. 1 pkt 4, innym niż spokrewnione w pierwszym stopniu z osobą wymagającą opieki, przysługuje świadczenie pielęgnacyjne, w przypadku gdy spełnione są łącznie następujące warunki: 1) rodzice osoby wymagającej opieki nie żyją, zostali pozbawieni praw rodzicielskich, są małoletni lub legitymują się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności; 2) nie ma innych osób spokrewnionych w pierwszym stopniu, są małoletnie lub legitymują się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności; 3) nie ma osób, o których mowa w ust. 1 pkt 2 i 3, lub legitymują się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. Z kolei stosownie do treści art. 17 ust. 1b u.ś.r., świadczenie pielęgnacyjne przysługuje,jeżeli niepełnosprawność osoby wymagającej opieki powstała: 1. nie później niż do ukończenia 18 roku życia lub 2. w trakcie nauki w szkole lub w szkole wyższej, jednak nie później niż do ukończenia 25 roku życia. Z kolei, na mocy art. 17 ust. 5 pkt 6 ustawy świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli na osobę wymagającą opieki inna osoba jest uprawniona za granicą do świadczenia na pokrycie wydatków związanych z opieką, chyba że przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego lub dwustronne umowy o zabezpieczeniu społecznym stanowią inaczej. W pierwszej kolejności wskazać należy, że SKO zasadnie podniosło, iż z uwagi na wyrok TK z dnia 21 października 2014 r., sygn. K 38/13, moment powstania niepełnosprawności osoby wymagającej opieki nie może być brany pod uwagę przy ocenianiu przesłanek przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. Jednocześnie organ odwoławczy dokonał wykładni art. 26 ust. 1 pkt 1 u.p.o.U., uznając, że przepis ten umożliwia przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego jedynie w związku z opieką nad dzieckiem, które przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Sąd rozpoznający niniejsza sprawę nie podziela powyższego stanowiska, które oparte na wykładni językowej prowadzi do zawężenia zastosowania art. 26 ust. 1 pkt 1 u.p.o.U. i tym samym działa na niekorzyść skarżącego. Zgodnie z powyższym przepisem obywatelowi Ukrainy przebywającemu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, którego pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest uznawany za legalny na podstawie art. 2 ust. 1, przysługuje prawo do świadczeń rodzinnych, o których mowa w ustawie z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych, jeżeli zamieszkuje z dziećmi na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Przepis ten w powołanym brzmieniu obowiązuje od 28 stycznia 2023 r. na podstawie nowelizacji dokonanej w art. 1 pkt 16 lit. a ustawy z dnia 13 stycznia 2023 r. o zmianie ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy w związku z konfliktem zbrojnym na terytorium tego państwa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2023 r. poz. 185 ze zm.). Należy podkreślić, że art. 26 ust. 1 pkt 1 u.p.o.U. nie wyłącza przyznania świadczeń dla osób dorosłych, jak również w związku z opieką nad osobami dorosłymi. U.ś.r. przewiduje w art. 2 pkt 1-5 różnego rodzaju świadczenia skierowane zarówno do rodziców i opiekunów dzieci, mające w szczególności na celu częściowe pokrycie wydatków na utrzymanie dziecka – zasiłek rodzinny wraz dodatkami, a także świadczenia opiekuńcze, jak zasiłek pielęgnacyjny, specjalny zasiłek opiekuńczy oraz świadczenie pielęgnacyjne (por. art. 26 ust. 3 u.p.o.U.). Przepisy u.ś.r. nie ograniczają przyznawania wskazanych w nim świadczeń opiekuńczych wyłącznie do osób sprawujących opiekę nad dziećmi. Z istoty niektórych świadczeń opiekuńczych wynika również, że przyznawane są one osobom dorosłym lub w związku z opieką nad osobą dorosłą – zasiłek pielęgnacyjny, specjalny zasiłek opiekuńczy. Dokonana przez SKO wykładnia językowa nie uwzględniła w dostateczny sposób funkcji przepisów odnoszących się do przyznawania świadczenia pielęgnacyjnego, które służy rekompensacie rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z opieką nad najbliższym, niepełnosprawnym członkiem rodziny. W orzecznictwie wskazuje się, że celem dokonanej nowelizacji było uniemożliwienie przyznania świadczeń rodzinnych skierowanych w związku z urodzeniem, wychowaniem lub opieką nad dziećmi w sytuacji, gdy dzieci obywateli Ukrainy nie przebywają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Natomiast z treści oraz funkcji tego przepisu nie można wywieść, że wyklucza on przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad dorosłym, niepełnosprawnym członkiem rodziny. Taka interpretacja byłaby również sprzeczna z powołanym powyżej orzeczeniem TK, który uznał, że przesłanka wieku powstania niepełnosprawności nie ma zasadniczego wpływu na uprawnienie do uzyskania świadczenia pielęgnacyjnego. W związku z powyższym zasadnie w orzecznictwie stwierdzono, że przepis art. 26 ust. 1 pkt 1 u.p.o.U. nie wyłącza przyznania świadczeń dla osób dorosłych, jak również w związku z opieką nad osobami dorosłymi (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 19 lipca 2023 r., sygn. akt II SA/Gl 541/23, wyrok WSA w Lublinie z dnia 15 czerwca 2023 r., sygn. akt II SA/Lu 407/23, wyrok WSA w Gorzowie Wlkp. z dnia 13 września 2023 r., sygn. akt II SA/Go 398/23, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl.). Z tych względów należało uznać, że w sprawie doszło do naruszenia prawa materialnego w postaci błędnej wykładni art. 26 ust. 1 pkt 1 u.p.o.U., co uniemożliwiło skarżącemu otrzymanie świadczenia pielęgnacyjnego. Błędy w wykładni powołanych przepisów u.ś.r. doprowadziły końcowo do ustalenia błędnego wyniku sprawy, co z kolei uzasadniało w pełni konieczność uchylenia przez Sąd decyzji SKO na podstawie art. 134 § 1, art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a., o czym orzeczono w pkt I sentencji wyroku. Sąd wyjaśnia również, że orzeczenie wyrażone w pkt II sentencji wyroku ma oparcie w art. 145a § 1 p.p.s.a. W myśl tego przepisu, w przypadku, o którym mowa w art. 145 § 1 pkt 1 lit. a lub pkt 2, jeżeli jest to uzasadnione okolicznościami sprawy, sąd zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie decyzji lub postanowienia wskazując sposób załatwienia sprawy lub jej rozstrzygnięcie, chyba że rozstrzygnięcie pozostawiono uznaniu organu. SKO utrzymując w mocy decyzję organu I instancji, dokonało błędnej wykładni przytoczonych wyżej przepisów prawa materialnego, co miało wpływ na wynik sprawy. Jako niebudzące wątpliwości Sąd uznał okoliczności dotyczące spełnienia przez skarżącego przesłanek ustawowych uzależniających przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego w postaci sprawowania opieki nad niepełnosprawną w stopniu znacznym matką oraz niepodejmowania zatrudnienia jak również innej pracy zarobkowej w tym właśnie celu. Te podstawowe dla rozpoznania sprawy kwestie wynikają dostatecznie jasno z zebranego i rozpatrzonego przez organy materiału dowodowego, m.in. wywiadu środowiskowego. Ponadto, decyzja w sprawie rozważanego tu świadczenia nie jest oparta na konstrukcji uznania administracyjnego. Wszystkie te okoliczność umożliwiają zastosowanie przez Sąd ww. regulacji procesowej p.p.s.a. w sposób pozytywny dla strony skarżącej, sprzyjając jednoczenie sprawności i efektywności postępowania administracyjnego w sprawie. O kosztach postępowania, obejmujących wynagrodzenie pełnomocnika skarżącego, Sąd orzekł na podstawie art. 200 w. zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r., poz. 1935). Zwrot kosztów objął wynagrodzenie pełnomocnika – radczyni prawnej - w wysokości stawki minimalnej 480 zł.