II SA/Lu 1057/23

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jacek Czaja po rozpoznaniu w dniu 13 grudnia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. P. i U. "G." spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. na uchwałę nr LV/315/2023 Rady Gminy Wohyń z dnia 28 września 2023 r. w sprawie rozpatrzenia wniosku Z. P. i U. G. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z dnia 17 lipca 2023 r. postanawia: odrzucić skargę. UZASADNIENIE Sygn. akt II SA/Lu [...] UZASADNIENIE Z. P. i U. "G." spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. (dalej także jako: spółka) 31 października 2023 r. wniosła skargę na uchwałę nr LV/315/2023 Rady Gminy Wohyń z 28 września 2023 r. w sprawie rozpatrzenia wniosku Z. P. i U. G. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z dnia 17 lipca 2023 r. (dalej jako: Uchwała). W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie skargi z uwagi na brak właściwości sądu administracyjnego, a ewentualnie o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga jest niedopuszczalna i jako taka podlega odrzuceniu. Kognicja sądu administracyjnego obejmuje prawne formy działania organów administracji publicznej, które – co do zasady – zostały wymienione w art. 3 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634, ze zm.; dalej jako: p.p.s.a.) oraz w innych przepisach odrębnych. Ustalenie, że przedmiotem skargi jest akt lub czynność, które nie zostały wymienione w przywołanych przepisach jest negatywną przesłanką procesową i stanowi podstawę odrzucenia skargi. Stwierdzenie więc, że zaskarżony akt lub czynność z zakresu administracji publicznej nie może być przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej, uniemożliwia merytoryczną ocenę skargi. Przedmiotem skargi w rozpoznawanej sprawie jest uchwała rady właściwej gminy wydana na podstawie przepisów działu VIII ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r. poz. 775; dalej jako: k.p.a.). Uchwała ta dotyczyła rozpatrzenia wniosku skarżącej spółki o podjęcie uchwały dotyczącej pozbawienia działki nr [...], położonej w [...] charakteru drogi publicznej i wyrażenia zgody na jej sprzedaż na rzecz spółki w drodze bezprzetargowej. W świetle obowiązującego prawa przedmiotem wniosku mogą być w szczególności sprawy ulepszenia organizacji, wzmocnienia praworządności, usprawnienia pracy i zapobiegania nadużyciom, ochrony własności, lepszego zaspokajania potrzeb ludności (art. 241 k.p.a.). Na podstawie art. 246 § 1 k.p.a. wnioskodawcy niezadowolonemu ze sposobu załatwienia wniosku służy prawo wniesienia skargi w trybie określonym w rozdziale 2 działu VIII k.p.a. Jeżeli przepisy szczególne nie określają innych organów właściwych do rozpatrywania skarg, organem właściwym do rozpatrzenia skargi dotyczącej zadań lub działalności rady gminy, rady powiatu i sejmiku województwa jest wojewoda, a w zakresie spraw finansowych - regionalna izba obrachunkowa (art. 229 pkt 1 k.p.a.). W orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalony jest pogląd, że w sprawach dotyczących postępowania skargowego i wnioskowego, o których stanowi dział VIII k.p.a., nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego. W postępowaniu tym nie rozstrzyga się konkretnej sprawy administracyjnej i kończy się ono w formie czynności materialno-technicznej (por. wyrok NSA z 14 czerwca 2023 r., sygn. akt III OSK 902/23). Działanie administracji publicznej w trybie postępowania skargowego uregulowanego w dziale VIII k.p.a. nie podlega kontroli sądów administracyjnych, gdyż nie mieści się ono w katalogu spraw określonych w art. 3 § 2 p.p.s.a. Nie ma przy tym prawnego znaczenia fakt, że sprawa w przedmiocie wniosku spółki została załatwiona w formie uchwały. Uchwała jest bowiem formą właściwą dla działania organu kolegialnego, jakim jest rada gminy. Sąd uznał zatem, że zaskarżona uchwała została podjęta w trybie regulowanym przepisami działu VIII k.p.a., a zatem nie podlega kognicji sądu administracyjnego. W związku z powyższym skargę należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł jak w sentencji.