II GSK 1149/21

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Zbigniew Czarnik (spr.) Sędzia NSA Marcin Kamiński Sędzia NSA Krzysztof Sobieralski Protokolant starszy asystent sędziego Elżbieta Jabłońska-Gorzelak po rozpoznaniu w dniu 5 listopada 2024 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej W. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 27 stycznia 2021 r. sygn. akt III SA/Po 330/20 w sprawie ze skargi W. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kaliszu z dnia 30 marca 2020 r. nr SKO-4220D/1/20 w przedmiocie negatywnego zaopiniowania projektu robót geologicznych oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu (dalej: WSA, sąd pierwszej instancji) wyrokiem z 27 stycznia 2021 r., sygn. akt III SA/Po 330/20 oddalił skargę W.S. (dalej: skarżąca) na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kaliszu (dalej: SKO, Kolegium) z 30 marca 2020r. nr SKO-4220D/1/20 w przedmiocie negatywnego zaopiniowania projektu robót geologicznych. Sąd pierwszej instancji orzekał w następującym stanie sprawy: Burmistrz Miasta i Gminy A. (dalej: organ pierwszej instancji) postanowieniem z 3 lutego 2020 r. nr 7/2020, wydanym na podstawie art. 106 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 z późn. zm.; dalej: k.p.a.) i art. 80 ust. 5 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. Prawo geologiczne i górnicze (Dz. U. z 2019 r., poz. 868 z późn. zm.; dalej: p.g.g.), po rozpatrzeniu wniosku Starosty A., zaopiniował negatywnie projekt robót geologicznych w celu wykonania ujęcia wód podziemnych z utworów neogenu na działce nr [...] w miejscowości B., gmina A., powiat A.. W uzasadnieniu organ wskazał, że projekt robót geologicznych sporządzony został na zlecenie skarżącej i przewidywał wywiercenie jednego otworu studziennego o głębokości około 99,0 m ujmującego do eksploatacji wody z utworów neogeńskich, filtrowanie, pompowanie oczyszczające, pompowanie pomiarowe; prace laboratoryjne; pomiary geodezyjne oraz opracowanie dokumentacji hydrogeologicznej. Ujęcie wód podziemnych, jak wskazano, ma być wykorzystywane na potrzeby gospodarstwa domowego, w ramach zwykłego korzystania z wód. W związku z faktem, że planowany otwór miał być zlokalizowany w odległości około 280 m od istniejącej studni zaopatrującej w wodę mieszkańców A. przekazano projekt do Zakładu Hydrogeologii i Ochrony Wód Instytutu Geologii UAM, w celu oceny możliwości eksploatacji wód podziemnych w planowanej lokalizacji. Stanowiąca załącznik do postanowienia opinia uzyskana z Instytutu stwierdzała, że eksploatacja projektowanej studni w zasięgu obszaru zasobowego studni wodociągowej ujmującej wody z utworów jury spowodowałaby sczerpywanie zasobów studni i obniżenie w niej zwierciadła wody. Zaskarżonym postanowieniem SKO w Kaliszu, działając na podstawie art. 17 pkt 1, art. 127 § 2 i art. 138 § 1 w zw. z art. 144 k.p.a., utrzymało w mocy postanowienie organu pierwszej instancji, wskazując że Burmistrz miał prawo negatywnie zaopiniować przedłożony projekt. Kolegium oceniło, że interes publiczny w niniejszej sprawie jest ważniejszy niż interes jednostki. Zaskarżonym wyrokiem WSA w Poznaniu, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 935, dalej: p.p.s.a.), oddalił skargę W.S. Sąd pierwszej instancji wskazał, że w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego sam brak naruszenia sposobu wykorzystywania nieruchomości ustalonego w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy nie obliguje organu opiniującego projekt robót geologicznych do wydania opinii pozytywnej. Przepis art. 80 ust. 5 p.g.g. nie wskazuje, jakie są wymogi dotyczące takiej opinii. Przyjmuje się, że opinia powinna zawierać stanowisko wójta w aspekcie zadań gminy, wiążących się z przedmiotem rozstrzygnięcia. Do zadań gminy należą między innymi, zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2018 r., poz. 994 ze zm.; dalej: u.s.g.), sprawy ładu przestrzennego, gospodarki nieruchomościami, ochrony środowiska i przyrody oraz gospodarki wodnej. WSA stwierdził, że z ustaleń organu w sprawie wynika, że dla przedmiotowej działki nr [...] w B. nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego., natomiast zostały wydane decyzje o warunkach zabudowy. Jak ustalił organ, w decyzji nr 129/2012 z 28 maja 2012 r. wskazano na sposób zaopatrzenia w wodę z projektowanego przyłącza z sieci wodociągowej, zgodnie z warunkami technicznymi wydanymi przez Przedsiębiorstwo Komunalne Sp. z o.o. Zakład Wodociągów i Kanalizacji w A. Decyzja ta nie przewidywała zaopatrzenia nieruchomości w studnię. Z kolei w obowiązującym Studium uwarunkowań i kierunków gospodarowania przestrzennego gminy Pleszew dla przedmiotowej działki przewidziano dominującą funkcję mieszkaniową z dopuszczeniem lokalizacji funkcji usługowej (MU) oraz zawarto zapisy o ochronie ujęć wody dla celów komunalnych z uwagi na zagrożenie zanieczyszczenia wód otwartych i podziemnych. W świetle powyższego, zdaniem sądu pierwszej instancji, ustalenia organów obu instancji są prawidłowe. Wbrew stanowisku skarżącej zebrany w sprawie materiał dowodowy był wystarczający do podjęcia postanowienia o negatywnym zaopiniowaniu projektu robót geologicznych, zaś jego oceny dokonanej przez organy nie można, zdaniem WSA, uznać za dowolną. Tym samym sąd zaakceptował ocenę dokonaną przez SKO, że zasadnie Burmistrz Miasta i Gminy A. negatywnie zaopiniował projekt prowadzenia robót przedstawionych w projekcie. W skardze kasacyjnej W.S. zaskarżyła wyrok WSA w całości i wniosła o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji; rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, z uwzględnieniem przepisu art. 205 p.p.s.a. Zaskarżonemu wyrokowi , na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a., zarzuciła: I. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. art. 8 § 1 k.p.a. w zw. z art. 11 k.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. pozostające w zw. z art. 151 p.p.s.a. poprzez procedowanie kończące się wydaniem zaskarżonego wyroku, które odbyło się w sposób niebudzący zaufania do władzy publicznej, bez zachowania zasad proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania, co przejawiało się w tym, że sąd pierwszej instancji przychylił się w całości do stanowiska organu, który nie wyjaśnił w sposób prawidłowy zasadności przesłanek, jakimi kierował się przy załatwieniu sprawy, używając jedynie ogólnego stwierdzenia, że nieruchomość, na której mają zostać wykonane prace geologiczne objęta jest Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania, które jednak nie zakazuje budowy studni na użytek własnego gospodarstwa domowego, jak to jest w przypadku skarżącej, nadto wskazując na studnię kopaną a nie głębinową, której projekty przedstawiła skarżąca, poprzestając na zacytowaniu ustaleń z opinii Zakładu Hydrologii i Ochrony Wód Instytutu Geologii UAM przyjmując w konsekwencji, że nie można w projektowanym przedziale głębokości projektować posadowienia filtra studziennego ponieważ z opisu jak i interpretacji profilu geologicznego wynika, że są to osady niewodonośne, podczas gdy sama opinia Zakładu Hydrologii i Ochrony Wód Instytutu Geologii UAM nie wyklucza, że w tym przedziale głębokości może dojść do nawiercenia osadów wodonośnych i eksploatacji wód podziemnych co wskazuje, że projektowany filtr studzienny może znajdować się w osadach wodonośnych; 2. art. 7 k.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. pozostające w zw. z art. 151 p.p.s.a. poprzez uznanie przez WSA w Poznaniu, że skarga jest bezzasadna, opierając się w tym zakresie na wadliwym stanowisku organu, który nie podjął czynności mających na celu wyjaśnienie stanu faktycznego, w szczególności nie podjął działań i nie wyjaśnił w sposób dostateczny następujących okoliczności: - czy wykonanie zawnioskowanych prac w jakikolwiek negatywny sposób mogłoby wpłynąć na kwestie ochrony środowiska w regionie; - czy zakres zawnioskowanych prac jest zgodny z wymogami prawa oraz czy planowane prace są zgodne ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy a jeżeli naruszają ustalone warunki to w jakim zakresie; - czy zaproponowany przez skarżącą rodzaj i sposób przeprowadzenia prac geologicznych nie odpowiada celowi takich prac; 3. art. 3 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. pozostające w zw. z art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez uznanie przez WSA w Poznaniu, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie opierając się w tym zakresie na w pełni wadliwym stanowisku SKO w Kaliszu, które w trakcie rozpatrywania sprawy nie dokonało wszechstronnej analizy stanu prawnego oraz oceny okoliczności faktycznych istotnych dla prawidłowego załatwienia sprawy, w szczególności nie wyjaśniono charakteru prac zaproponowanych w projekcie przez skarżącą, tj. nie uwzględniono, że zaprojektowany odwiert celowo został zaplanowany na innym piętrze wodonośnym dodatkowo rozdzielonymi tworami trudno przepuszczalnymi, uwzględniając, że poziomy te nie są ze sobą połączone, czego nie wykazał także organ w zaskarżonym postanowieniu, a na czym niezasadnie oparł się WSA w Poznaniu poprzestając na zacytowaniu ustaleń z opinii Zakładu Hydrologii i Ochrony Wód Instytutu Geologii UAM przyjmując w konsekwencji, że nie można w projektowanym przedziale głębokości projektować posadowienia filtra studziennego ponieważ z opisu jak i interpretacji profilu geologicznego wynika, że są to osady niewodonośne, podczas gdy sama opinia Zakładu Hydrologii i Ochrony Wód Instytutu Geologii UAM nie wyklucza, że w tym przedziale głębokości może dojść do nawiercenia osadów wodonośnych i eksploatacji wód podziemnych co wskazuje, że projektowany filtr studzienny może znajdować się w osadach wodonośnych; 4. art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. w zw. z art. 33 ust. 1, 3 i 4 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (dalej: p.w.) w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c. p.p.s.a. w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a. poprzez oddalenie przez WSA w Poznaniu skargi opierając się na twierdzeniach organu, który nie dokonał wszechstronnej analizy stanu prawnego oraz oceny okoliczności faktycznych, co doprowadziło do naruszenia uprawnień skarżącej jako właścicielki gruntu do zwykłego korzystania przez nią z wód podziemnych znajdujących się na terenie jej nieruchomości, celem zaspokojenia potrzeb własnego gospodarstwa domowego, tj. nawadniania przydomowego ogrodu, a więc używania jej nie na cele przemysłowe, dodatkowo w ilości nieprzekraczającej norm ustawowo przyjętych dla zwykłego korzystania z wód, tj. w ilości średniorocznie nieprzekraczającej 5 m3 na dobę; 5. art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a. poprzez oddalenie przez sąd pierwszej instancji skargi i uznanie jej za bezzasadną opierając się na stanowisku SKO, brak przytoczenia przez organ faktów, które uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności – w szczególności poprzez brak wytłumaczenia, dlaczego odmówił zasadności twierdzeniom skarżącej w zakresie pozyskanych przez nią informacji na temat projektu prac geologicznych, a zwłaszcza specyfiki tego projektu mającego na celu czerpanie wody z pokładów umiejscowionych na takim poziomie, który uniemożliwia negatywny wpływ na pozyskiwanie wody rozprowadzanej wodociągami na terenie gminy i ograniczenie się w tym zakresie do opinii Kierownika Zakładu Hydrologii i Ochrony Wód, która nie wykazała w sposób jednoznaczny negatywnego wpływu prac geologicznych przedstawionych przez skarżącą oraz co do której zachodzą wątpliwości do jej prawidłowości, tj. odpowiadania realiom przedmiotowej sprawy; 6. art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez sporządzenie przez WSA w Poznaniu wadliwego uzasadnienia wyroku zawierającego braki w zakresie wyjaśnienia podstaw rozstrzygnięcia, w szczególności nieodnoszącego się w adekwatny sposób do żadnego z przedstawionych przez skarżącą w treści skargi zarzutów, przy jednoczesnym bezkrytycznym przyjęciu dotychczasowych ustaleń organów administracji publicznej, w efekcie czego sąd pierwszej instancji nie wyjaśnił należycie dlaczego nie stwierdził w rozpatrywanej sprawie naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego, ani przepisów procedury w stopniu, który mógłby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia; II. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: 1. art. 80 ust. 7 p.g.g. w zw. z art. 7 ust. 2 p.g.g. w zw. z art. 33 ust. 1, 3 i 4 p.w. poprzez błędną wykładnię polegającą na niezasadnym założeniu, że stanowisko organu jest prawidłowe w sprawie negatywnego zaopiniowania projektu robót geologicznych, kiedy organ nie uwzględnił, że w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego powinien podejmować i wykonywać działalność w taki sposób, aby nie naruszać sposobu wykorzystywania nieruchomości ustalonego w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz w odrębnych przepisach, które w rozpoznawanym przypadku nie zawierają przeciwwskazań co do budowy własnego ujęcia wód podziemnych i ich poboru, w tym w formie wierconej studni głębinowej wykorzystywanej na zwykłe potrzeby gospodarstwa domowego, dodatkowo zakładając w większości sezonowe korzystanie z ujęcia wody. 2. art. 80 ust. 7 p.g.g. w zw. z art. 7 ust. 2 p.g.g. w zw. z art. 33 ust. 1, 3 i 4 p.w. poprzez ich błędną wykładnię skutkującą przyjęciem, że przepisy powyższe potwierdzają zasadność negatywnego zaopiniowania projektu robót geologicznych na skutek błędnego założenia, że nie można w projektowanym przedziale głębokości projektować posadowienia filtra studziennego gdyż z opisu jak i interpretacji profilu geologicznego wynika, że są to osady niewodonośne, podczas gdy sama opinia Zakładu Hydrologii i Ochrony Wód Instytutu Geologii UAM nie wyklucza, że w tym przedziale głębokości może dojść do nawiercenia osadów wodonośnych i eksploatacji wód podziemnych co wskazuje, że projektowany filtr studzienny może znajdować się w osadach wodonośnych a ponadto ustalony w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy sposób wykorzystywania nieruchomości nie zawiera przeciwwskazań w zakresie budowy własnego ujęcia wód podziemnych i ich poboru, w tym w formie wierconej studni głębinowej wykorzystywanej na zwykłe potrzeby gospodarstwa domowego i nie występuje ryzyko sczerpywania zasobów i obniżania zwierciadła wody w studni wodociągowej w związku z czym organ nie miał prawa negatywnie zaopiniować przedłożonego przez skarżącą projektu robót geologicznych. Argumentację na poparcie powyższych zarzutów skarżąca kasacyjnie przedstawiła w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny (dalej: NSA lub sąd drugiej instancji) rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę przyczyny nieważności postępowania sądowoadministracyjnego określone w art. 183 § 2 p.p.s.a. W rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły okoliczności skutkujące nieważnością postępowania, zatem spełnione zostały warunki do merytorycznego rozpoznania skargi kasacyjnej. Zgodnie z treścią art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu prawa materialnego, które może polegać na błędnej wykładni lub niewłaściwym zastosowaniu albo na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Skarga kasacyjna W.S. oparta została na obu podstawach z art. 174 p.p.s.a. W takiej sytuacji sąd drugiej instancji w pierwszej kolejności rozpoznaje podniesione w tej skardze zarzuty procesowe, a dopiero w dalszej dokonuje oceny zarzutów materialnych. Zachowanie takiej kolejności rozpoznawania zarzutów kasacyjnych wynika z tego, że ocena stosowania prawa materialnego może być dokonana dopiero wówczas, gdy zostanie stwierdzone, że stan faktyczny sprawy jest bezsporny albo że nie został skutecznie zakwestionowany skargą kasacyjną. Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, dlatego nie mogła prowadzić do uchylenia zaskarżonego wyroku. W ocenie NSA niezasadne są podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty procesowe. Strona skarżąca kasacyjnie ujmuje te zarzuty w dwie grupy naruszeń przepisów postępowania. Pierwszą grupę stanowi naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 151 p.p.s.a. i odesłaniem do licznych przepisów k.p.a., a to: art. 8 § 1, art. 11, art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. Istotą tych zarzutów jest twierdzenie strony, że zaskarżone postanowienie SKO w Kaliszu narusza wskazane przepisy, bowiem postępowanie wyjaśniające w sprawie objętej skargą kasacyjną było prowadzone z naruszeniem zasad właściwych dla prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy. Przede wszystkim postępowanie to nie mogło budzić zaufania do organów administracji publicznej, nie obejmowało ono wszystkich niezbędnych czynności do ustalenia prawidłowego stanu faktycznego sprawy, oparte było na błędnych ustaleniach faktycznych, w oparciu o które dokonano wadliwej oceny stanu faktycznego sprawy. Dowodem na te naruszenia miało być odwołanie się tylko do studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy A. oraz niewyjaśnienie czy wnioskowane prace geologiczne będą wpływały negatywnie na sposób zagospodarowania terenu, na którym ma być wykonana studnia głębinowa. Tak określone braki postępowania wyjaśniającego doprowadziły do naruszenia praw strony wnioskującej o wykonanie robót geologicznych. Drugim zarzutem procesowym jest naruszenie przez sąd pierwszej instancji art. 141 § 4 p.p.s.a., a więc wadliwe sporządzenie uzasadnienia zaskarżonego wyroku. Odnosząc się do tak sformułowanych zarzutów NSA najpierw dokonuje oceny naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Zarzut podnoszący naruszenie tego przepisu ma najszerszy zakres spośród zarzutów objętych skargą kasacyjną. Skuteczność tego zarzutu byłaby przeszkodą do rozpoznawania pozostałych, bowiem wyrok naruszający art. 141 § 4 nie może być przedmiotem prawidłowej kontroli instancyjnej, gdyż z wadliwie sporządzonego uzasadnienia wyroku nie można ustalić stanowiska sądu pierwszej instancji w zakresie stosowania prawa materialnego i procesowego. Jednak w rozpoznawanej sprawie art. 141 § 4 p.p.s.a. nie został naruszony. Sąd drugiej instancji zwraca uwagę, że art. 141 § 4 p.p.s.a. odnosi się do warunków formalnych uzasadnienia, a więc wskazuje, z jakich elementów ma się ono składać. Przepis ten nie jest i nie może być podstawą do kwestionowania merytorycznej trafności stanowiska sądu pierwszej instancji. Analiza treści uzasadnienia zaskarżonego wyroku wskazuje podstawę prawną wyrokowania i wyjaśnia zajęte stanowisko przez sąd. Natomiast nieodnoszenie się przez sąd pierwszej instancji do każdego zarzutu skargi nie jest wadą z art. 141 § 4 p.p.s.a., bowiem o ile ten przepis określa prawem wymagane elementy poprawnie sporządzonego uzasadnienia wyroku, to nie wskazuje formalnych warunków ich realizacji. Innymi słowy sposób wypełnienia treści art. 141 § 4 p.p.s.a. prawo pozostawia autorowi uzasadnienia. Ważne jest tylko to, by w takim uzasadnieniu znalazło się stanowisko sądu co do istotnych okoliczności faktycznych i prawnych sprawy. Zdaniem NSA nietrafne są również zarzuty procesowe opisane we wstępnej części niniejszego uzasadnienia. W tych zarzutach, które dodatkowo łączą naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. z art. 151 tej ustawy mamy do czynienia także z wadliwością formalną zarzutu. Sąd drugiej instancji zwraca uwagę i podkreśla, że między art. 145 § 1-3 p.p.s.a. a art. 151 p.p.s.a. nie zachodzi żaden związek warunkujący zakresy stosowania tych przepisów. Jedyna zależność między nimi to ta, że oba przepisy są jednostkami redakcyjnymi tej samej ustawy, ale to zbyt mało, by wykazywać związek zależności tych norm, jak czyni to skarga kasacyjna. Oczywiście strona może dowolnie korzystać z tych przepisów, ale wtedy musi poprawnie opisywać stawiane naruszenie, jako bezpodstawne nieuchylenie skarżonych aktów, a więc niezastosowanie przepisów prawa (art. 145 p.p.s.a.). W warstwie merytorycznej rozpoznawane zarzuty w tej części, która jest prawidłowa, są nietrafne, bowiem w kontrolowanym postępowaniu nie doszło do naruszeń podnoszonych w skardze kasacyjnej. Sąd drugiej instancji zauważa, że zakres prowadzonego w sprawie postępowania wyjaśniającego jest uwarunkowany charakterem sprawy administracyjnej, a ten wynika z norm prawa materialnego. W kontrolowanej sprawie przedmiotem sporu jest opinia wydawana w trybie art. 80 ust. 5 p.g.g. Zwrócić należy uwagę, że przepis art. 80 ust. 5 p.g.g. nie określa wymogów, od których spełnienia zależy wydanie opinii przez wójta w postępowaniu zmierzającym do zatwierdzenia projektu robót geologicznych. W orzecznictwie przyjmuje się, że opinia taka ma zawierać stanowisko wójta, w którym znajduje się ocena projektowanych robót geologicznych z perspektywy zadań realizowanych przez gminę (np. wyrok NSA z 8 września 2022 r., sygn. akt II GSK 594/19, orzeczenie dostępne na stronie internetowej w CBOSA). W sprawie poza sporem pozostaje, że dla nieruchomości objętej projektem prac geologicznych nie istnieje plan miejscowy. Zatem zgodnie z treścią art. 7 ust. 2 p.g.g. projektowane prace geologiczne muszą być ocenione z punktu widzenia sposobu korzystania z nieruchomości ustalonego w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz przepisów odrębnych. W rozpoznawanej sprawie ocena taka została wyrażona na gruncie ustaleń wynikających ze studium oraz dodatkowo opinii Zakładu Hydrologii i Ochrony Wód Instytutu Geologii UAM. Z treści opinii i ustaleń studium wynika, że realizacja projektowanych robót geodezyjnych może wpływać negatywnie na gospodarkę wodną Miasta i Gminy A. Ten aspekt rozpoznawanej sprawy jest konieczną i wystarczającą przesłanką do sformułowania kwestionowanej opinii Burmistrza Miasta i Gminy A. Organ ten jest tylko organem opiniującym przyszłe zamierzenie objęte projektem robót geologicznych z punktu widzenia treści art. 7 ust. 2 p.g.g. w związku z art. 7 ust. 1 pkt 1 u.s.g., zatem wypowiada się w sposób niewiążący o możliwym realizowaniu robót geologicznych, a nie o ich technicznej stronie. Ten ostatni aspekt sprawy rozstrzygnie w decyzji organ administracji geologicznej stosownie do art. 80 ust. 1 p.g.g. Zatem dopiero przed tym organem mogą być rozstrzygane kwestie, co do których skarga kasacyjna stawia zarzut naruszenia zasad związanych z wyjaśnieniem sprawy i poprawną oceną zebranego w sprawie materiału dowodowego. Biorąc pod uwagę powyższe, zarzuty kasacyjne stawiane w podstawie z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. należało uznać za nietrafne. Niezasadne są także zarzuty materialne rozpoznawanej skargi kasacyjnej. W zarzutach tych strona podnosi naruszenie art. 80 ust. 7 p.g.g. w powiązaniu z przepisami prawa wodnego. Sąd drugiej instancji zwraca uwagę, że art. 80 ust. 7 p.g.g. odnosi się do zatwierdzenia projektu robót geologicznych, a więc jest to norma skierowana do organu geodezyjnego, a nie opiniującego. Burmistrz Miasta i Gminy A. nie prowadził takiego postępowania, a więc nie mógł naruszyć przepisu, którego nie stosował i nie mógł stosować. Mając na uwadze powyższe oraz treść art. 184 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.