III OSK 3064/21

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Pocztarek Sędziowie: sędzia NSA Przemysław Szustakiewicz (spr.) sędzia del. WSA Beata Jezielska Protokolant: starszy asystent sędziego Marcin Rączka po rozpoznaniu w dniu 7 grudnia 2023 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej E.B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 marca 2020 r. sygn. akt II SA/Wa 2300/19 w sprawie ze skargi E.B. na postanowienie Prezesa Agencji Mienia Wojskowego z dnia 6 sierpnia 2019 r. nr BP-DZ.431.8.2019/2 w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od E.B. na rzecz Prezesa Agencji Mienia Wojskowego kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z dnia 6 marca 2020 r., sygn. akt II SA/Wa 2300/19, oddalił skargę E.B. na postanowienie Prezesa Agencji Mienia Wojskowego z dnia 6 sierpnia 2019 r., nr BP-DZ.431.8.2019/2 w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wydania decyzji o prawie zamieszkiwania na czas nieokreślony w lokalu mieszkalnym. W uzasadnieniu wskazano na następujący stan faktyczny i prawny sprawy: Wnioskiem z dnia 14 grudnia 2007 r. E.B., zwróciła się do Dyrektora Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej [...] o wydanie decyzji o prawie do zamieszkania w lokalu mieszkalnym nr [...] położonym w W. przy ul. [...], przydzielonym w 1959 r. jej ojcu S. B., zmarłemu 26 listopada 1995 r. Decyzją z dnia 8 lutego 2008 r. (nr OReg-ZM-431-4-2/08), wydaną na podstawie art. 13 ust. 6 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U. z 2005 r. nr 41, poz. 398 ze zm.) oraz 23 ust. 1a i ust. 1b ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2004 r. nr 116, poz. 1203), Dyrektor Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej [...], odmówił wnioskodawczyni uwzględnia jej wniosku. Organ wyjaśnił, że z przepisów art. 23 ust. 1a i ust. 1b ustawy (w brzmieniu wówczas obowiązującym) wynika, że decyzja o prawie do zamieszkiwania jest wydawana (przez dyrektora oddziału regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej) osobom o których mowa w art. 26 ust. 2 ustawy o zakwaterowaniu, które wspólnie zamieszkiwały ze zmarłym w lokalu mieszkalnym będącym w dyspozycji Wojskowej Agencji Mieszkaniowej, w chwili jego śmierci. E. B. w chwili śmierci S. B. miała ukończone 39 lat, a ponadto nie zamieszkiwała z nim w chwili jego śmierci (przebywała za granicą). Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej decyzją z dnia 16 maja 2008 r. (nr BP-ZM-431-49-2/08), utrzymał w mocy decyzję z dnia 8 lutego 2008 r. W dniu 25 lipca 2014 r. E. B. zawarła z Wojskową Agencją Mieszkaniową umowę najmu lokalu nr [...] położonego w W. przy ul. [...], na czas oznaczony (5 lat), na podstawie art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP. Następnie, w dniu 3 lipca 2019 r. zwróciła się do Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Mienia Wojskowego [...] z kolejnym (drugim) wnioskiem o wydanie decyzji o prawie zamieszkiwania na czas nieokreślony w lokalu mieszkalnym nr [...] przy ul. [...]. Wnioskodawczyni podniosła, że w dacie śmierci ojca zamieszkiwała z nim w przydzielonym lokalu i spełnia wszystkie warunki do nabycia prawa do zamieszkiwania w tym lokalu. Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Mienia Wojskowego [...] postanowieniem z dnia 11 lipca 2019 r., działając na podstawie art. 61 a § 1 k.p.a., odmówił wszczęcia postępowania dotyczącego wydania decyzji o prawie zamieszkiwania na czas nieokreślony w lokalu mieszkalnym opisanym we wniosku. Organ podał, że w obrocie prawnym funkcjonuje ostateczna decyzja z dnia 16 maja 2008 r. o odmowie przyznania prawa zamieszkiwania do lokalu nr [...] przy ul. [...], a ponadto brak jest podstawy prawnej do rozpoznania żądania. Prezes Agencji Mienia Wojskowego postanowieniem z dnia 6 sierpnia 2019 r., utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. W uzasadnieniu organ podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu, że sprawa dotycząca przyznania wnioskodawczyni prawa do zamieszkiwania w lokalu nr [...] przy ul. [...] została już rozstrzygnięta w postępowaniu administracyjnym zakończonym decyzją z dnia 16 maja 2008 r. Ta decyzja korzysta z powagi rzeczy osądzonej. Organ dodał, że w obowiązującym stanie prawnym brak jest przepisów, na podstawie których organ mógłby rozpoznać wniosek wnioskodawczyni, niebędącej żołnierzem zawodowym. Zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych, tylko żołnierzowi zawodowemu, od dnia wyznaczenia na stanowisko służbowe do dnia zwolnienia z czynnej służby wojskowej, przysługuje prawo do zakwaterowania na czas pełnienia służby w miejscowości pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej albo za jego zgodą w innej miejscowości. Z powyższym postanowieniem nie zgodziła się wnioskodawczyni, która złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Powołanym na wstępie wyrokiem, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej "P.p.s.a."), uznał skargę za niezasadną Zdaniem Sądu pierwszej instancji, z treści art. 61 a § 1 k.p.a. wynika, że gdy żądanie wszczęcia postępowania administracyjnego w danej sprawie zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych przyczyn jego wszczęcie jest niedopuszczalne, organ administracji publicznej wydaje postanowienie odmowie wszczęcia postępowania. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że przez "inne uzasadnione przyczyny", o których mowa w art. 61 a § 1 k.p.a., należy rozumieć takie sytuacje, które w sposób oczywisty stanowią przeszkodę wszczęcia postępowania, np. gdy w tej samej sprawie postępowanie administracyjne już się toczy albo w sprawie takiej zapadło już rozstrzygnięcie lub gdy w przepisach prawa brak jest podstawy materialnoprawnej do rozpatrzenia żądania w postępowaniu administracyjnym. Zastosowanie art. 61 a § 1 k.p.a. powinno być ograniczone do sytuacji, gdy stwierdzenie przesłanek wymienionych w tym przepisie nie wymaga prowadzenia postępowania wyjaśniającego. Przed wydaniem postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania organ nie prowadzi bowiem postępowania administracyjnego, a zatem nie rozpatruje sprawy merytorycznie. W związku z tym, w postanowieniu wydanym w trybie art. 61 a § 1 k.p.a., organ nie może formułować wniosków i ocen dotyczących meritum sprawy. Odmowa wszczęcia postępowania kończy się aktem formalnym. W sprawie nie ulega wątpliwości, że kwestia przyznania skarżącej prawa do zamieszkiwania była już przedmiotem rozstrzygnięcia organów administracji. W decyzji z dnia 16 maja 2018 r., wydanej na podstawie art. 23 ust. 1a i ust. 1b ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej oraz niektórych innych ustaw, Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej, odmówił uwzględnienia pierwszego wniosku skarżącej o przyznanie prawa do zamieszkiwania w opisanym lokalu. Organ wyjaśnił, że z przepisów art. 23 ust. 1a i ust. 1b ustawy (w brzmieniu wówczas obowiązującym) wynika, że decyzja o prawie do zamieszkiwania jest wydawana osobom, o których mowa w art. 26 ust. 2 ustawy o zakwaterowaniu, które wspólnie zamieszkiwały ze zmarłym w lokalu mieszkalnym będącym w dyspozycji Wojskowej Agencji Mieszkaniowej, niebędącym kwaterą, w chwili jej śmierci. Skarżąca w chwili śmierci S. Bl. miała ukończone 39 lat, a ponadto nie zamieszkiwała z nim w chwili jego śmierci. W tej sytuacji nie jest dopuszczalne ponowne odnoszenie się przez organ (i Sąd) do twierdzeń skarżącej, negujących tę ocenę organu. WSA w Warszawie również zwrócił uwagę, że na gruncie obowiązujących przepisów brak jest regulacji, na podstawie której organ mógłby rozstrzygnąć wniosek strony. Zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP z dnia 22 czerwca 1995 r., tylko żołnierzowi zawodowemu, od dnia wyznaczenia na stanowisko służbowe do dnia zwolnienia z czynnej służby wojskowej, przysługuje prawo do zakwaterowania. Nie budzi bowiem wątpliwości, że skarżąca nie jest żołnierzem zawodowym oraz że skorzystała z prawa do zamieszkiwania w lokalu na podstawie zawartej umowy najmu, na podstawie art. 29 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP. W dniu 9 lipca 2020 r. skargę kasacyjną na powyższy wyrok wywiodła skarżąca, zaskarżając go w całości i wnosząc o uchylenie wyroku w całości oraz uwzględnienie skargi, ewentualnie uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym zwrotu kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła naruszenie: 1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 1, art. 2 k.p.a. i w konsekwencji przyjęcie przez Sąd, że w sprawie ze stosunku cywilnoprawnego można stosować postępowanie administracyjne. Sąd bowiem nieustannie analizuje sprawę przez pryzmat prawa do zamieszkiwania. Należy w sprawie odróżnić kwestię ustalenia stosunku najmu - prawo do zamieszkiwania - która jest właściwa do ustalenia przez sąd powszechny, od kwestii złożenia przez stronę wniosku szerszego niż prawo do zamieszkiwania. Zatem jeżeli, w ocenie Sądu, wniosek dotyczył prawa do zamieszkiwania, czyli bycia najemcą to w ogóle postępowanie administracyjne nie znajduje zastosowania. Zatem zachodzi odmowa wszczęcia postępowania administracyjnego, a nie tylko odmowa wszczęcia postępowania; 2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 61 a k.p.a. przez przyjęcie przez Sąd, że znajduje w sprawie zastosowanie, w sytuacji, gdy wniosek kierowany do Prezesa Agencji Mienia Wojskowego był szerszy w zakresie żądań niż prawo do zamieszkiwania, co do którego wystąpiła na drogę postępowania przed sądem powszechnym zatem Sąd winien nakazać rozpatrzenie sprawy przez organ. Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 3 kwietnia 2019 r., II SAB/Po 4/19, gdzie wskazano "treść wniosku wyznacza zakres postępowania, w którym organy mogą rozpoznać sprawę. Nie jest dopuszczalne wykraczanie z urzędu poza ramy sprawy wszczętej na wniosek uprawnionej osoby. Jeśli zatem wniosek w ocenie organu daje podstawy do wszczęcia postępowania, które swym szerszym zakresem obejmowałoby niejako postępowanie wszczęte na wniosek, to organ winien wszcząć z urzędu odrębne postępowanie w zakresie wykraczającym poza wniosek, zaś postępowanie wszczęte na wniosek umorzyć." Zatem organ winien, jeżeli uznał iż co do części wniosku sprawa była już rozpoznawana, umorzyć, a w pozostałym zakresie rozpoznać, w tym przypadku organ dokonał odmowy nie analizując wniosku, a dowodem tego że stanowisko organu było konieczne (po wszczęciu oczywiście postępowania administracyjnego) dowodzi okoliczność, iż Sąd administracyjny samodzielnie odnosi się do wystąpienia strony; 3. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 61 a k.p.a. przez podjęcie próby oceny merytorycznej sprawy - być może że w dobrej wierze - jednak w sposób nieuprawniony. Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 11 lutego 2020 r., sygn. akt II SA/Ol 1008/19, gdzie wskazano "przesłanka - z innych uzasadnionych przyczyn" nie została skonkretyzowana w k.p.a. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjęte jest natomiast, że są to okoliczności, które w oczywisty sposób stanowią przeszkodę do wszczęcia postępowania administracyjnego. Należy przy tym wyraźnie podkreślić, że zadaniem organu na ww. etapie jest wyłącznie zbadanie przesłanek dopuszczalności wszczęcia postępowania; 4. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a w związku z art. 141 § 4 P.p.s.a., poprzez nie zawarcie w uzasadnieniu wyjaśnienia, w jaki sposób Sąd dokonał ustaleń faktycznych przytaczanych w uzasadnieniu w zakresie niezamieszkiwania przez p. B. w dniu śmierci ojca pod wskazanym adresem i że przebywała za granicą. Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 11 lutego 2020 r., sygn. akt II SA/Ol 1008/19, gdzie wskazano "przesłanka - z innych uzasadnionych przyczyn" nie została skonkretyzowana w k.p.a. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjęte jest natomiast, że są to okoliczności, które w oczywisty sposób stanowią przeszkodę do wszczęcia postępowania administracyjnego. Należy przy tym wyraźnie podkreślić, że zadaniem organu na ww. etapie jest wyłącznie zbadanie przesłanek dopuszczalności wszczęcia postępowania; 5. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. w związku z art. 21, 23, 29 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych, gdzie Sąd pomimo prowadzenia postępowania ze skargi o odmowę wszczęcia postępowania administracyjnego dokonuje oceny merytorycznej sprawy w zakresie żądania kierowanego przez stronę we wniosku. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Prezes Agencji Mienia Wojskowego wniósł o jej o oddalenie w całości jako niezasadnej, gdyż z treści żądania wynika, że strona chciała rozpoznania sprawy w trybie administracyjnym oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego wg norm przepisanych. W ripoście na odpowiedź na skargę kasacyjną, skarżąca kasacyjnie podtrzymała zarzuty zwarte w skardze kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę tylko w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 P.p.s.a.), z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, co oznacza związanie przytoczonymi w skargach kasacyjnych jej podstawami, określonymi w art. 174 P.p.s.a. Nadto zgodnie z treścią art. 184 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli zaskarżone orzeczenie, mimo błędnego uzasadnienia, odpowiada prawu. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 P.p.s.a. (a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak), to Naczelny Sąd Administracyjny związany jest granicami skargi kasacyjnej. W skardze kasacyjnej powołano podstawy kasacyjne unormowane w art. 174 pkt 1 i 2 P.p.s.a. Na wstępie dalszych rozważań należy wskazać, że stopień skuteczności skargi kasacyjnej zależy od stopnia precyzji określenia jej zarzutów. Autor skargi kasacyjnej wyznacza bowiem zakres kontroli instancyjnej, wskazując, które normy prawa zostały naruszone. Naczelny Sąd Administracyjny nie ma obowiązku ani prawa do domyślania się i uzupełniania argumentacji autora skargi kasacyjnej. Przytoczenie podstaw skargi kasacyjnej oraz jej uzasadnienie musi więc być precyzyjne z uwagi na związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej. Sąd nie może zastępować strony i precyzować czy uzupełniać przytoczonych podstaw kasacyjnych, czy też ich uzasadnienia. Obowiązkiem autora skargi kasacyjnej jest wskazanie, które przepisy prawa materialnego, i w jaki sposób, zostały naruszone, oraz które przepisy prawa procesowego zostały naruszone, i jaki to naruszenie miało wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny nie jest również powołany do uzupełniania ani interpretowania niejasno sformułowanych zarzutów kasacyjnych. Przesłanką skuteczności skargi kasacyjnej jest wykazanie, przez wnoszącego ten środek prawny, rażącego naruszenia prawa materialnego. W przypadku zarzutu naruszenia przepisów postępowania przesłanką skuteczności skargi kasacyjnej jest wykazanie zarówno istnienia stanu naruszenia przepisów postępowania, jak też (jednocześnie) wpływu na wynik sprawy oraz "istotności" wpływu tego naruszenia na wynik sprawy (art. 174 pkt 1 i 2 P.p.s.a.). Należy podkreślić, że podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia przepisów postępowania i prawa materialnego nie spełniają w pełni wskazanych wyżej wymogów. Przechodząc do rozważenia zasadności postawionych w skardze kasacyjnej zarzutów, w pierwszej kolejności oceną Naczelnego Sądu Administracyjnego objęty został zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 P.p.s.a., jego zasadność bowiem, wykluczałaby możliwość merytorycznego odniesienia się do pozostałych zarzutów skargi kasacyjnej. Zarzut ten nie jest zasadny. Zgodnie z postanowieniami art. 141 § 4 P.p.s.a., uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie winno nadto zawierać wskazania, co do dalszego postępowania. Przepis ten można naruszyć wtedy, gdy uzasadnienie orzeczenia nie pozwala jednoznacznie ustalić przesłanek, jakimi kierował się wojewódzki sąd administracyjny podejmując zaskarżone orzeczenie, a wada ta nie pozwala na kontrolę kasacyjną orzeczenia, lub brak jest uzasadnienia któregokolwiek z rozstrzygnięć sądu, albo gdy uzasadnienie obejmuje rozstrzygnięcie, którego nie ma w sentencji orzeczenia. Odnosząc się zatem do zarzutu niewyjaśnienia w jaki sposób Sąd pierwszej instancji dokonał ustalenia w zakresie niezamieszkiwania przez skarżącą kasacyjnie w dniu śmierci ojca pod wskazanym adresem, to wskazać należy, że takich ustaleń Sąd ten nie dokonywał, a jedynie przytoczył ustalenia organów administracji zawarte w treści decyzji administracyjnej Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej z dnia 16 maja 2008 r. (s. 4 uzasadnienia zaskarżonego wyroku). Tak więc w kontrolowanej sprawie WSA w Warszawie nie dokonał własnych ustaleń faktycznych, lecz przywołał treść uzasadnienia decyzji administracyjnej. Przy czym zawarte w uzasadnieniu decyzji Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej z dnia 16 maja 2008 r. rozważania organu co do kwestii zamieszkiwania skarżącej kasacyjnie w spornym lokalu mieszkalnym nie miały znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy o charakterze formalnym. Zarzuty obrazy przez Sąd pierwszej instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 1 i art. 2 k.p.a. oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 61 a k.p.a., sprawdzają się do zakwestionowania, że w ogóle w sprawie mogło dojść do zastosowania drogi administracyjnej, gdyż zakres żądania skarżącej kasacyjne był szerszy i dotyczył w istocie bycia najemcą. Zarzut ten nie jest zasadny. Należy wskazać, że podanie z dnia 2 lipca 2019 r. skarżąca kasacyjnie jednoznaczne określiła, że wzywa organ do "wydania decyzji o prawie zamieszkiwania na czas nieokreślony w lokalu mieszkalnym położonym przy ulicy [...], sprzedaży na moją rzecz jako osoby uprawnionej, lokalu mieszkalnego położonego w W. przy ulicy [...]" (k – 13 akt administracyjnych sprawy). Treść tego żądania potwierdziła w piśmie z dnia 13 września 2019 r. skierowanym do Oddziału Regionalnego AMW [...] (k - 28 akt administracyjnych sprawy). Wydane w sprawie postanowienie Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Mienia Wojskowego [...] z dnia 11 lipca 2019 r. o odmowie wszczęcia postępowania dotyczącego wydania decyzji o prawie zamieszkiwania na czas nieokreślony w lokalu mieszkalnym nr [...] przy ul. [...] i postanowienie Prezesa Agencji Mienia Wojskowego z dnia 6 sierpnia 2019 r., który utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji, dotyczą tej części żądania wnioskodawczyni, która ma charakter administracyjnoprawny, a zatem o wydaniu decyzji o prawie do zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym. Sąd pierwszej instancji prawidłowo stwierdził, że organy były uprawnione do wydania, na podstawie art. 61 a k.p.a., postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania, ponieważ sprawa wydania decyzji o prawie do zamieszkiwania skarżącej kasacyjnie w spornym lokalu mieszkalnym zostało już rozstrzygnięte decyzjami organów Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w 2008 r., a z treści podania skarżącej kasacyjnie z dnia 2 lipca 2019 r. nie wynika, aby w sprawie zaistniały nowe okoliczności lub zmieniłby się stan prawny pozwalający na ponowne wszczęcie postępowania w tej sprawie. Nieuzasadniony jest również zarzut obrazy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 61 a k.p.a. wraz z przepisami prawa materialnego, a więc - art. 145 § 1 pkt lit. a P.p.s.a. w związku z art. 21, 23, 29 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych poprzez dokonanie oceny merytorycznej sprawy. Wskazać bowiem należy, że Sąd pierwszej instancji, rozpoznając skargę, nie dokonał merytorycznej oceny sprawy, lecz jedynie wyjaśnił, że organy Agencji Mienia Wojskowego nie mogą po raz kolejny odnosić się do twierdzeń skarżącej kasacyjnie, które już wcześniej organ rozpatrywał. Natomiast przypomnienie, na czym polega rzecz osądzona wymagało odniesienia się do meritum sprawy. Biorąc zatem pod uwagę, że skarga kasacyjna nie zawierała usprawiedliwionych podstaw, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w pkt.1 wyroku. O kosztach postępowania kasacyjnego, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, jak w pkt. 2 wyroku na podstawie art. 204 pkt 1 i art. 209 oraz art. 205 § 2 P.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 265). Koszty te wynoszą 240 zł i obejmują wynagrodzenie dla pełnomocnika organu za udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.