II OZ 749/12

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Małgorzata Dałkowska-Szary po rozpoznaniu w dniu 30 października 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku J.W. o zmianę postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 września 2012 r., sygn. akt II OZ 749/12 oddalającego zażalenie J. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 11 lipca 2012 r., sygn. akt II SA/Bk 20/12 oddalające wniosek J. W. o wyłączenie sędziego Stanisława Prutisa w sprawie ze skargi J.W. na niewykonanie przez Wojewodę Podlaskiego wyroku w sprawie II SAB/Bk 52/08 postanawia: oddalić wniosek o zmianę postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 września 2012 r., sygn. akt II OZ 749/12. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku postanowieniem z dnia 11 lipca 2012 r., sygn. akt II SA/Bk 20/12, oddalił wniosek J. W. o wyłączenie sędziego Stanisława Prutisa od orzekania w sprawie z jej skargi na niewykonanie przez Wojewodę Podlaskiego wyroku w sprawie II SAB/Bk 52/08. Postanowieniem z dnia 13 września 2012 r., sygn. akt II OZ 749/12, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie skarżącej na powyższe postanowienie. Pismem z dnia 4 października 2012 r. J. W. wniosła o zmianę na podstawie art. 165 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012, poz. 270, dalej: p.p.s.a.) ww. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego wobec: pominięcia nowych okoliczności stanowiących podstawę wyłączenia sędziego, wykazanych w uzasadnieniu wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 13 grudnia 2005 r., sygn. akt 53/04 oraz wobec odwoływania się do orzeczeń Sądu Najwyższego z dnia 8 marca 1972 r. i z dnia 26 marca 1997 r. wydanych ponad 33 i ponad 8 lat wstecz przed wydaniem wyroku przez Trybunał Konstytucyjny w dniu 13 grudnia 2005 r., sygn. akt 53/04. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że Naczelny Sąd Administracyjny wydając kwestionowane postanowienie wskazał przede wszystkim na ważność oświadczenia sędziego o jego bezstronności w mającym zapaść orzeczeniu z jego udziałem. Podkreślił ważność realnych przesłanek a nie potencjalnych. Pominął wiążący go wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 13 grudnia 2005 r. w zakresie art. 19 p.p.s.a. Wnioskodawczyni podniosła również, że w zażaleniu żądała uwzględnienia argumentów wymienionych w uzasadnieniu wniosku z dnia 26 czerwca 2012 r. do których NSA się nieustosunkował. Obowiązkiem Sądu II instancji było natomiast rozpoznanie całego materiału dowodowego i wyciągnięcie właściwych wniosków stanowiących podstawę wyłączenia sędziego. Ponadto, zdaniem wnioskodawczyni, NSA nie może opierać swojego stanowiska na postanowieniach Sądu Najwyższego wydanych ponad 33 i ponad 8 lat wstecz przed wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z 13 grudnia 2005 r., pod rządami innej konstytucji i w innym ustroju Państwa. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 165 p.p.s.a. postanowienia niekończące postępowania w sprawie mogą być uchylane i zmieniane wskutek zmiany okoliczności sprawy, chociażby były zaskarżone, a nawet prawomocne. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznający niniejszy wniosek podziela stanowisko prezentowane zarówno w doktrynie jak i w orzecznictwie, zgodnie z którym postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego wydane w sprawie wpadkowej na skutek rozpoznania zażalenia nie ma przymiotu postanowienia kończącego postępowania w sprawie i może być uchylane i zmieniane przez Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 165 p.p.s.a. wskutek zmiany okoliczności sprawy (B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wyd. IV, Warszawa 2011; T. Woś, glosa do postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 3 kwietnia 2007 r., II OZ 268/07; postanowienie NSA z dnia 25 września 2012 r., sygn. akt II OZ 607/12; postanowienie NSA z dnia 21 września 2012 r., sygn. akt II OZ 608/12). Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 września 2012r. może być więc objęte wnioskiem wniesionym na podstawie art. 165 p.p.s.a. bowiem nie kończy ono postępowania w sprawie głównej pomimo, iż rozstrzyga prawomocnie kwestię wyłączenia sędziego. Odnosząc się do argumentów zawartych w przedmiotowym wniosku stwierdzić należy, iż nie mogą one stanowić podstawy do zmiany postanowienia NSA z dnia 13 września 2012 r. Wnioskodawczyni w przedmiotowym wniosku nie wykazała bowiem, że w przedmiotowej sprawie doszło po wydaniu przedmiotowego postanowienia do zmiany okoliczności sprawy, czyli że w niniejszej sprawie zmieniły się okoliczności faktyczne, jakie Sąd przyjął za przesłankę rozstrzygnięcia albo okoliczności prawne, które uzasadniałyby wydanie postanowienia odmiennej treści niż to, które zostało wcześniej wydane. Podniesione w przedmiotowym wniosku okoliczności, takie jak nieuwzględnienie przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 13 września 2012 r. wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 13 grudnia 2005 r. (SK 53/04), nieodniesienie się do okoliczności zawartych w zażaleniu na postanowienie Sądu I instancji czy odwoływanie się do orzeczeń Sądu Najwyższego z dnia 8 marca 1972 r. i z dnia 26 marca 1997 r., stanowią w istocie polemikę z uzasadnieniem postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego, które jest ostateczne. W postępowaniu prowadzonym w trybie art. 165 p.p.s.a. Sąd bierze natomiast pod uwagę jedynie zmianę okoliczności sprawy - nie kontroluje orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego będącego przedmiotem wniosku. Z uwagi na powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 165 w zw. z art. 193 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.