VII SA/Wa 1637/12

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk (spr.), , Sędzia WSA Tadeusz Nowak, Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, Protokolant st. sekr. sąd. Dorota Wasiłek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 października 2012r. sprawy ze skargi H. L. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2011 r. znak [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji. skargę oddala UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] września 2010 r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził nieważność decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] października 2007 r., znak: [...], nakazującej M. B. i J. G. zaniechanie dalszych robót budowlanych na budowie domu jednorodzinnego z garażem w [...] przy ul. [...] (nr działki [...]). [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, iż organ powiatowy w sposób rażący naruszył przepisy dotyczące prowadzenia procedury legalizacyjnej w przypadku realizacji inwestycji z istotnym odstępstwem od zatwierdzonego projektu budowlanego. Zdaniem organu I instancji organ powiatowy wydając decyzję z dnia [...] października 2007 r. w oparciu o art. 51 ust. 5 Prawa budowlanego dopuścił się naruszenia prawa, ponieważ uprzednio nie nałożył na inwestorów obowiązku dostarczenia projektu budowlanego zamiennego (art. 51 ust. 1 pkt 3). Postępowanie organu powiatowego w oczywisty sposób stoi w sprzeczności z tym przepisem, a dodatkowo stanowi ominięcie jednego z etapów postępowania legalizacyjnego, o którym mowa w przepisach art. 50 w związku z art. 51 Prawa budowlanego. Wskazał, że przepis art. 51 ust. 5 ma zastosowanie jedynie w sytuacji braku wykonania przez inwestora obowiązku z art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego. Zdaniem organu PINB w [...] dopuścił się w tym zakresie rażącego naruszenia prawa budowlanego i z tych też względów należało stwierdzić nieważność ww. decyzji nakazującej M. B. i J. G. w oparciu o art. 51 ust. 5 Prawa budowlanego zaniechanie dalszych robót budowlanych na budowie domu jednorodzinnego z garażem w [...] przy ul. [...] (nr działki [...]). [...] WINB wskazał również, iż określenie stron toczącego się postępowania jest obowiązkiem, który spoczywa na organie administracji publicznej. Przepisy prawa nakazują prowadzenie postępowania administracyjnego wobec wszystkich podmiotów, które posiadają interes prawny w danej sprawie (art. 28 K.p.a.). Zdaniem ww. organu organ powiatowy powinien nie tylko ustalić z urzędu, którym osobą przysługuje przymiot, ale również zapewnić im aktywny udział w postępowaniu. Organ I instancji uznał, iż błędem jest uznanie za stronę postępowania tylko właściciela jednej z działek sąsiednich i inwestorów z pominięciem właścicieli lub użytkowników wieczystych pozostałych działek sąsiednich. Zdaniem organu powyższe uchybienia w działaniu PINB stanowią rażące naruszenie prawa, o którym mówi artykuł 156 § 1 pkt 2 K.p.a., co stanowi podstawę do stwierdzenia nieważności przedmiotowej decyzji PINB w [...]. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł H L. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] stycznia 2011 r. znak: [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2010 r., znak: [...]. W ocenie GINB, decyzja organu powiatowego z dnia [...] października 2007 r., została wydana z rażącym naruszeniem ustawy Prawo budowlane i z tych względów [...] WINB słusznie stwierdził nieważność decyzji PINB w [...] z dnia [...] października 2007 r., znak: [...], wydanej na podstawie art. 51 ust. 5 Prawa budowlanego, nakazującej M. B. i J. G., zaniechanie dalszych robót budowlanych na budowie domu jednorodzinnego z garażem w [...] przy ul. [...] (działka nr [...]). Organ II instancji stwierdził, że ze zgromadzonego materiału dowodowego jednocześnie wynika, iż PINB wydając decyzję z dnia [...] października 2007 r., nie wyjaśnił dokładnie stanu faktycznego sprawy, jak również nie zebrał całego materiału dowodowego, do czego był zobowiązany zgodnie z art. 7 i art. 77 Kpa, co wywarło istotny wpływ na treść w/w rozstrzygnięcia. Ww. organ podkreślił, że niewyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych, istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, stanowi także naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, które ma istotny wpływ na wynik sprawy i obliguje właściwy organ do wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji. Wskazano, że organ powiatowy nie podjął kroków zmierzających do dokładnego wyjaśnienia i zbadania kluczowej w rozpatrywanej sprawie kwestii m. in. ustalenia stron w prowadzonym postępowaniu w sprawie robót budowlanych na budowie domu jednorodzinnego z garażem w [...] przy ul. [...]. Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu od zaskarżonej decyzji, organ odwoławczy stwierdził, że w świetle poczynionych ustaleń pozostają one bez wpływu na treść niniejszego rozstrzygnięcia. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył H. L. wnosząc o: 1. uchylenie wydanej decyzji; 2. zasądzenie od pozwanego organu kosztów procesu według obowiązujących przepisów; 3. przeprowadzenie pozostałych dowodów wskazanych w uzasadnieniu skargi; 4. zasądzenie od organu na rzecz uczestnika zwrotu kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoją argumentację zawarta w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270). Biorąc pod uwagę powyższe przepisy należy uznać, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji są zgodne z prawem materialnym i procesowym. Na wstępie należy wyjaśnić, iż sporny obiekt budowlany był przedmiotem postępowania prowadzonego przez organ nadzoru budowlanego w [...], które zakończone zostało ostateczną decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] października 2007 r. nakazującą na podstawie art. 51 ust. 5 Prawa budowlanego M. B. i J. G. zaniechanie dalszych robót budowlanych przy budowie domu jednorodzinnego wraz z garażem. Zgodnie z art. 51 ust. 5 Prawa budowlanego w przypadku niewykonania w terminie obowiązku, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, właściwy organ wydaje decyzję nakazującą zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego. Decyzja organu podjęta w oparciu o powołany przepis może być zatem podjęta jeżeli inwestor nie wykonał obowiązków nałożonych na niego w oparciu o art. 51 ust 1 pkt 3 Prawa budowlanego. W tym miejscu należy zauważyć, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego nie wydał decyzji zobowiązującej do sporządzenia i przedłożenia projektu budowlanego zamiennego na podstawie art. 51 ust.1 pkt 3 Prawa budowlanego. Co prawda organ nadzoru budowlanego I instancji nałożył postanowieniem z dnia [...] czerwca 2007 r. na podstawie art. 50 ust. 1 pkt 4 obowiązek przedłożenia w terminie 30 dni projektu zamiennego ale postanowienie to zostało wyeliminowane przez [...] Inspektora Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2007 r. W tej sytuacji należy uznać, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego nie miał możliwości wydania rozstrzygnięcia na podstawie art. 51 ust. 5 Prawa budowlanego. W świetle powyższych okoliczności Sąd podziela stanowisko organu nadzoru budowlanego stopnia wojewódzkiego oraz Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego uznające naruszenie przez PINB w [...] w stopniu rażącym art. 51 ust. 5 Prawa budowlanego. Oceniając to rozstrzygnięcie w kontekście art. 156 § 1 pkt 2 kpa należy wskazać, że w orzecznictwie sądowym przyjmowany jest pogląd, iż o rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony, oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze - skutki, które wywołuje decyzja. Oczywistość naruszenia prawa polega na rzucającej się w oczy sprzeczności między treścią rozstrzygnięcia a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. Skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności - gospodarcze lub społeczne skutki naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji, jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa (por. np. wyrok SN z dnia z 8 kwietnia 1994 r., sygn. akt III ARN 13/94, OSN 1994, Nr 3, poz. 36; wyrok NSA z dnia 18 lipca 1994 r., sygn. akt V SA 535/94, ONSA 1995, Nr 2, poz. 91). Nie może budzić wątpliwości, że przedmiotowa decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w oczywisty sposób narusza prawo. Jak już wyżej wskazano wydanie decyzji w oparciu o art. 51 ust. 5 Prawa budowlanego musi być poprzedzone wydaniem decyzji nakładającej stosowne obowiązki na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego. Naruszony przepis ma zasadnicze znaczenie w sprawie ponieważ był podstawą wydanej decyzji. Jednocześnie skutki jakie wywołała ta decyzja są dla inwestora istotne bowiem w zasadniczy sposób wpływają na proces budowlany. Odnosząc się do zarzutów H. L. zawartych w skardze należy stwierdzić, że nie są one zasadne, zaś organ nie naruszył powołanych przez skarżącą przepisów prawa, w tym procedury administracyjnej, której zachowanie warunkowało wydanie merytorycznej decyzji w niniejszej sprawie. Uznając zatem, iż zaskarżona decyzja nie narusza prawa, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) uprawniony był orzec, jak w sentencji.