II SA/Go 399/22

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Michał Ruszyński Asesor WSA Kamila Karwatowicz po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 12 października 2022 r. sprawy ze skargi U. B.V. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzają ją decyzję Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego z dnia [...] r., nr [...], II. zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej na rzecz strony skarżącej U. B.V. kwotę 4217 (cztery tysiące dwieście siedemnaście) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. UZASADNIENIE 1. Decyzją z dnia [...] maja 2022 r., nr [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego z dnia [...] sierpnia 2021 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia na U. B.V. w Holandii kary pieniężnej w wysokości 20.000 zł za podanie w zgłoszeniu przewozu towarów SENT danych niezgodnych ze stanem faktycznym, a dotyczących masy brutto towaru. 2. Decyzja ta zapadła w następującym stanie sprawy: w dniu [...] kwietnia 2020 r. o godz. 10:00 na byłym Drogowym Przejściu Granicznym [...] uprawnieni funkcjonariusze Służby Celno-Skarbowej przeprowadzili kontrolę ciągnika samochodowego [...], nr rej. [...] wraz z naczepą ciężarową [...], nr rej. [...], którego kierowcą był G.S. W trakcie kontroli kierujący przedstawił m.in. dokument przewozowy CMR nr [...] oraz Delivery Note nr [...]. Na podstawie dokumentów przedstawionych przez kierującego ustalono, że kontrolowanym transportem przewożono z Holandii do Polski towar o nazwie F&O SOYABEAN OIL o masie 13.420 kg, klasyfikowany do kodu CN 1507. Przewoźnikiem towaru była spółka F." sp. z o.o., zaś podmiotem odbierającym była skarżąca firma U. BV. Po sprawdzeniu danych w systemie SENT i porównaniu ich z danymi w dokumentach przewozowych stwierdzono zgłoszenie przez podmiot odbierający danych niezgodnych ze stanem faktycznym w zgłoszeniu przewozu towarów dotyczących masy brutto towaru będącego przedmiotem przewozu, o których mowa w art. 6 ust. 2 pkt 6 ustawy z dnia 9 marca 2017 r. o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 1857 ze zm.; dalej ustawa SENT) w brzmieniu obowiązującym w dniu kontroli. W zgłoszeniu SENT w polu "masa brutto lub objętość towaru" podano 20.000 kg, a powinno być 13.420 kg. 3. Z czynności kontrolnych został sporządzony protokół kontroli. Następnie postanowieniem z dnia [...] lutego 2021 r. Naczelnik Urzędu Celno-Skarbowego wszczął z urzędu postępowanie. Po zawiadomieniu strony i wyznaczeniu jej terminu do wypowiedzenia się w sprawie, w dniu 25 sierpnia 2021 r. nałożył na skarżącą karę pieniężną w wysokości 20.000 zł za podanie w zgłoszeniu przewozu towarów SENT danych niezgodnych ze stanem faktycznym (k. 105). W podstawie prawnej tej decyzji wskazano między innymi art. 6 ust. 1 i 2 oraz 21 ust. 2 i ust. 3 ustawy SENT. 4. Postanowieniem z dnia [...] września 2021 r. Naczelnik Urzędu Celno-Skarbowego sprostował oczywistą omyłkę pisarską we wskazanej decyzji z dnia [...] sierpnia 2021 r. w zakresie wskazania w tej decyzji wagi towaru oraz "wartości i wysokości" różnicy tego towaru (k.115). 5. Od decyzji organu I instancji strona, reprezentowana przez radcę prawnego, złożyła w terminie odwołanie, zarzucając decyzji naruszenie: - art. 21 ust. 3 ustawy SENT przez nieodstąpienie od nałożenia kary pieniężnej pomimo zaistnienia w danej sprawie przesłanki interesu publicznego; - art. 121 ordynacji podatkowej przez wymierzenie kary pieniężnej skarżącej spółce, mimo że błąd ma charakter nieistotnej omyłki i nie skutkował uszczerbkiem budżetu Państwa; - art. 122 ordynacji podatkowej przez wskazanie w decyzji nieprawidłowej wagi brutto przewożonego towaru (oleju sojowego). W uzasadnieniu odwołania podkreślono, że podanie większej wagi w zgłoszeniu SENT było wyłącznie efektem błędu komunikacyjnego między działami skarżącej firmy, co wynikało z tego, że kilka dni przed wykonywaniem przewozu doszło do zmniejszenia wagi zamówienia z 20.000 kg na 13.500 kg, która to informacja nie dotarła do działu odpowiadającego za przygotowanie dokumentacji SENT. W sprawie nie doszło do uszczuplenia budżetu państwa, a błąd miał wyłącznie charakter techniczny. Spółka wywiązała się bowiem z ustawowego obowiązku wygenerowania zgłoszenia SENT. Faktura wystawiona na rzecz U. BV obejmowała prawidłową (rzeczywistą) wagę i została w całości opłacona przez Spółkę. W interesie państwa nie jest karanie uczciwych przedsiębiorców w związku z czym organ powinien odstąpić od nałożenia kary na podstawie art. 21 ust. 3 ustawy o SENT ze względu na przesłanki ważnego interesu publicznego. W związku z powyższym pełnomocnik strony wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz umorzenie postępowania. 6. Rozpatrujący odwołanie Dyrektor Izby Administracji Skarbowej decyzją z dnia [...] maja 2022 r. (k. 185-195) utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W jej uzasadnieniu opisał stan faktyczny i przebieg sprawy. Wskazał, że przepis art. 3 ust. 1 ustawy SENT określa elementy, z których składa się system monitorowania, którym objęty jest przewóz towarów. System ten obejmuje gromadzenie i przetwarzanie danych o przewozie towarów z zastosowaniem środków technicznych służących monitorowaniu oraz kontrolę realizacji obowiązków, wynikających z ustawy przez podmioty obowiązane. Dalej podał, że zgodnie z art. 6 ust. 3 ustawy SENT w przypadku przewozu towaru z terytorium państwa członkowskiego, albo z terytorium państwa trzeciego na terytorium kraju, przewoźnik jest obowiązany przed rozpoczęciem przewozu towaru na terytorium kraju uzupełnić zgłoszenie o wskazane w tym przepisie dane, w tym numer zezwolenia drogowego. Przewóz towarów podlega kontroli, o której mowa w art. 13 ustawy SENT, polegającej na sprawdzeniu przestrzegania obowiązków w zakresie: dokonywania, uzupełniania i aktualizacji zgłoszenia, w tym zgodności danych zawartych w zgłoszeniu ze stanem faktycznym. Kontrola obejmuje weryfikacje danych zawartych w dokumentach okazywanych przez kierującego, dokonanie oględzin towaru, w tym pobieranie próbki towaru oraz weryfikacje wskazań lokalizatora albo zewnętrznego systemu lokalizacji. Uprawnionymi do przeprowadzania kontroli przewozu towarów są funkcjonariusze Służby Celno-Skarbowej (art. 13 ust. 3 ustawy SENT). W przypadku stwierdzenia nieprawidłowości kontrolujący sporządza protokół. Wskazał, że na podstawie art. 21 ust. 2 ustawy SENT w przypadku stwierdzenia, że towar nie odpowiada co do rodzaju, ilości, masy lub objętości towarowi wskazanemu odpowiednio przez podmiot wysyłający albo podmiot odbierający w zgłoszeniu, odpowiednio na podmiot wysyłający albo podmiot odbierający nakłada się karę pieniężną w wysokości 46% różnicy wartości netto towaru zgłoszonego i towaru rzeczywiście przewożonego podlegającego obowiązkowi zgłoszenia, nie niższej niż 20.000 zł. Wyjątek od tej zasady wprowadza art. 21 ust. 3 ustawy SENT, który stanowi, że w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podmiotu wysyłającego albo podmiotu odbierającego lub interesem publicznym, na wniosek odpowiednio podmiotu wysyłającego albo podmiotu odbierającego lub z urzędu, organ może odstąpić od nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w ust. 1 albo 2, z uwzględnieniem art. 26 ust. 3. W stwierdzonym przypadku rozbieżność wyniosła 6.580 kg i jest wyższa niż 10%, w stosunku do towaru faktycznie przewożonego, wobec czego w sprawie nie znajduje zastosowania art. 23 omawianej ustawy. W związku z faktem podania przez podmiot odbierający danych dotyczących masy brutto niezgodnych ze stanem faktycznym w zgłoszeniu przewozu towarów w systemie SENT, naruszona została norma określona w art. 6 ust. 2 pkt 6 ustawy SENT, która sankcjonowana jest karą pieniężną nakładaną na podmiot odbierający w wysokości 46% różnicy wartości brutto towaru zgłoszonego i towaru rzeczywiście przewożonego podlegającego obowiązkowi zgłoszenia, nie niższej niż 20.000,00 zł, zgodnie z art. 21 ust. 2 tej ustawy. Biorąc pod uwagę informacje zawarte na fakturze dokumentującej zakup towaru, organ I instancji stwierdził, że wyliczona kwota 46% różnicy wartości brutto towaru zgłoszonego i towaru rzeczywiście przewożonego podlegającego obowiązkowi zgłoszenia wynosi mniej niż ustawowo określona kwota minimalna 20.000,00 zł. Wobec powyższego zaskarżoną decyzją zasadnie nałożono karę pieniężną w wysokości 20.000,00 zł. Organ odwoławczy podkreślił, że przepisy ustawy SENT mają charakter bezwzględnie obowiązujący i nie przewidują wartościowania przyczyn naruszenia przez odpowiedzialne podmioty zasad systemu monitorowania drogowego przewozu tzw. wrażliwych towarów. Zostały przy tym ukształtowane tak, że przewidują sankcje pieniężne za obiektywnie stwierdzony fakt naruszenia przepisów, a więc są niezależne od winy odpowiedzialnego podmiotu. Nałożenie kary jest obligatoryjne. Sankcjami zostali objęci wszyscy uczestnicy przewozu, tzw. uczestnicy "łańcucha dostaw" podlegającego systemowi monitorowania, a wysokość kar została uzależniona od ich roli i obowiązków na nich nałożonych. System kar z uwagi na sposób ich wymierzania jest czytelny, łatwy do stosowania i przejrzysty. Istotnie kara jest wysoka, ale ma ona spowodować, by naruszenia przepisów były nieopłacalne. Sankcja ma odstraszać i działać prewencyjnie. Dlatego konstrukcja oraz sposób zredagowania przepisów regulujących obowiązek przestrzegania norm związanych z systemem monitorowania drogowego przewozu towarów jest na tyle precyzyjny i jednoznaczny, że wyklucza możliwość swobodnej interpretacji tych uregulowań zarówno przez osoby dokonujące kontroli drogowej, jak też przez organy prowadzące postępowanie. Ustawodawca nie wyposażył też organu w możliwość miarkowania kar ani ich zmieniania w zależności od tzw. uznania administracyjnego. Organ przeanalizował też sytuację finansową spółki powołując szczegółowe dane (s. 15-16 decyzji). Podał, że w badanym okresie w systemie SENT zarejestrowano 15.371 zgłoszeń. W 17 sprawach prowadzono postępowanie, z czego w 7 nałożono na spółkę kary pieniężne (s. 15 decyzji). W ocenie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej obciążenie karą pieniężną nie spowoduje pogorszenia kondycji finansowej spółki i nie wiąże się z zagrożeniem dla jej istotnego interesu. W sprawie nie wystąpiły okoliczności nadzwyczajne czy też zdarzenia losowe, które umożliwiałyby odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej. Jak wskazano wyżej, fakt zgłoszenia danych niezgodnych ze stanem faktycznym nie był spowodowany okolicznościami, na które strona nie miała wpływu, bowiem nie mogą stanowić podstawy odstępstwa od nałożenia kary okoliczności związane z brakiem rzetelności i staranności w realizacji tych obowiązków. 7. W skardze wniesionej z zachowaniem terminu i wymogów formalnych pełnomocnik skarżącej zarzucił decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] maja 2022 r. naruszenie następujących przepisów: - art. 21 ust. 3 ustawy SENT przez nieodstąpienie od nałożenia kary pieniężnej, pomimo zaistnienia w sprawie przesłanki interesu publicznego; - art. 121 ordynacji podatkowej przez nieodstąpienie od wymierzenia kary pieniężnej spółce, pomimo że prowadziła działalność zgodną z prawem, a w związku z tym naruszeniem nie doszło do uchybienia w zapłacie należnych podatków (błąd miał charakter nieistotnej omyłki). Na podstawie tak sformułowanych zarzutów wniósł o uchylenie tej decyzji, jak i decyzji ją poprzedzającej. Nadto o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym i zwrot kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi skupiono się przede wszystkim na charakterze uchybienia strony i braku jego jakiegokolwiek wpływu na finanse państwa, jak i bezpieczeństwo obrotu towarami wrażliwymi. 8. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 9. Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 137 ze zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.; dalej p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia jego nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd nie rozstrzyga sprawy administracyjnej merytorycznie, lecz ocenia zgodność aktu z prawem. Sprawa została rozpoznana, zgodnie z wolą stron, w trybie uproszczonym (art. 119 pkt 2 p.p.s.a.). 10. Celem systemu monitorowania drogowego przewozu towarów, regulowanego ustawą SENT, jest zapobieganie i zwalczanie nielegalnego obrotu paliwami płynnymi, alkoholem całkowicie skażonym oraz suszem tytoniowym. Z tych też względów transport tychże towarów podlega szczególnemu nadzorowi i daleko idącej formalizacji. Z obowiązkami nałożonymi na uczestników tego obrotu (podmioty wysyłające, podmioty odbierające, przewoźnicy i kierujący) "sprzężony" jest system sankcji administracyjnoprawnych nakładanych w przypadku naruszenia przepisów ustawy. Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy SENT w przypadku przewozu towaru rozpoczynającego się na terytorium kraju przepisy ustawy SENT przed rozpoczęciem przewozu towaru, nakładają na podmiot wysyłający, obowiązek przesłania do rejestru zgłoszenia, uzyskania numeru referencyjnego i przekazania tego numeru przewoźnikowi. Obowiązkiem przewoźnika jest przed rozpoczęciem przewozu towaru uzupełnić zgłoszenie o dane dotyczące tego przewoźnika i transportu. 11. W sprawie nie ulega wątpliwości i nie było również kwestionowane, że kontrolowany przewóz podlega przepisom ustawy SENT. Nie ma również sporu co do tego, że wykonywany transport mieścił się w pojęciu przewozu towarów, o którym mowa w art. 2 pkt 9 ustawy SENT, zgodnie z którym jest nim przemieszczenie towaru na lub przez terytorium kraju środkiem transportu po drodze publicznej, z uwzględnieniem postojów wymaganych podczas tego przemieszczania, przeładunku oraz rozładunku. Odpowiedzialność przewidzianą w tym przypadku w art. 21 ust. 2 ustawy SENT i zawartą w nim sankcję określa się mianem administracyjnej, co w ortodoksyjnej doktrynie prawa administracyjnego tłumaczy się w ten sposób, że do zastosowania sankcji administracyjnej wystarczające jest samo popełnienie stypizowanego przez przepis prawa materialnego czynu, bez względu na winę podmiotu odpowiedzialnego lub osób działających w jego imieniu lub na jego rzecz. Dla stwierdzenia deliktu administracyjnego wystarczy zatem ustalenie, czy jakieś zachowanie naruszyło znamiona deliktu określone w przepisach prawa publicznego bez konieczności badania stopnia zawinienia sprawcy lub innych "subiektywnych" okoliczności. Wobec inflacji tej odpowiedzialności i coraz większej ilości regulacji posługujących się tą konstrukcją prawną i wręcz nadużywania przez prawodawcę instytucji sankcji administracyjnych (w szczególności zjawiska określanego jako "konwersja odpowiedzialności karnej w administracyjną") w doktrynie i judykaturze zmieniło się (i nadal zmienia) postrzeganie tej instytucji. Istotą zmiany podejścia do kwestii sankcji administracyjnych i ich nadużywania w prawie pozytywnym jest, wyrażana w doktrynie i orzecznictwie sądów europejskich i krajowych, teza o potrzebie racjonalnego, proporcjonalnego stosowania w prawie instytucji sankcji administracyjnej, odchodzenia od jej absolutystycznego rozumienia z uwzględnieniem standardów konstytucyjnych i konwencyjnych (por. D. Danecka, Konwersja odpowiedzialności karnej w administracyjną w prawie polskim, Warszawa 2018 i powołane tam poglądy doktryny i orzecznictwa; na konieczność uwzględnienia okoliczności indywidualizujących kary administracyjne zwraca również uwagę Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej, por. wyrok z dnia 2 czerwca 2016 r., C- 418/14; Lex/el.). 12. Ustawa SENT przewiduje kary pieniężne w różnej wysokości za poszczególne uchybienia, ale są one bardzo surowe i choć mechanizm ich stosowania ma charakter taryfowy, to porównując różne stany faktyczne z wysokością sankcji, trudno znaleźć jakiekolwiek racjonalne powody dlaczego wysokość sankcji nie jest zróżnicowana w zależności od ilości nieprawidłowości oraz ich znaczenia dla nadrzędnego celu, dla którego uzasadnia się wprowadzenie sankcji, czyli zapobiegania i zwalczania nielegalnego obrotu paliwami płynnymi. Ustawa SENT nie ma i nie może mieć zatem charakteru fiskalnego, służącego zasilaniu budżetu Skarbu Państwa, ale wyłącznie prewencyjny. W tej mierze podzielić należy pogląd wyrażony w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, zgodnie z którym przy ocenie, czy za odstąpieniem od nałożenia kary pieniężnej przemawia interes publiczny, należy uwzględnić czy podmiot odpowiedzialny za naruszenie prowadził działalność zgodną z prawem i czy w związku z tym naruszeniem doszło do uchybienia w zapłacie należnych podatków. Nie leży bowiem w interesie publicznym, aby nakładać na przewoźnika działającego legalnie dolegliwą karę pieniężną tylko z tej przyczyny, że dopuścił się on pewnych uchybień formalnych, o nieistotnym znaczeniu, jeżeli uchybienia te nie tylko nie stanowiły realnego zagrożenia interesów Skarbu Państwa, w postaci możliwości uszczuplenia dochodów podatkowych, ale nawet nie stwarzały ryzyka takiego uszczuplenia (por. wyroki NSA z 21 listopada 2019 r., II GSK 1133/19; 18 maja 2020 r., II GSK 220/20; 2 lipca 2020 r., II GSK 406/20 i 27 listopada 2020 r., II GSK 790/20, CBOSA). 13. W pełni należy zgodzić się ze stanowiskiem NSA wyrażonym w wyroku z dnia 30 sierpnia 2022 r., wydanym w sprawie II GSK 1185/19, że w świetle konstytucyjnych standardów państwa prawa funkcjonalny kierunek wykładni art. 21 ust. 3 ustawy SENT, sprzeciwia się automatyzmowi jego stosowania i stosowania go do nieistotnych błędów lub pomyłek w zgłoszeniu SENT. Odmienny pogląd byłby sprzeczny z wymogami kreowania zaufania w relacji obywatel – organy administracji publicznej, gdyż nie sposób utożsamiać interesu publicznego z nakładaniem na działającego legalnie przewoźnika dolegliwej kary pieniężnej tylko z tej przyczyny, że dopuścił się on pewnych uchybień formalnych, jeżeli uchybienia te nie stanowiły realnego zagrożenia interesów Skarbu Państwa w postaci możliwości uszczuplenia dochodów budżetowych. W wyroku tym podkreślono także, że interes publiczny nie może być oceniany tak samo, jak przesłanka ważnego interesu przewoźnika, tj. jedynie przez pryzmat sytuacji nadzwyczajnej. Taka zawężająca interpretacja pojęcia interesu publicznego jest niedopuszczalna. 14. W sprawie, co podnosiła strona, a czego organ nie zakwestionował, nie doszło do żadnego uszczuplenia, bo dokumenty stanowiące podstawę naliczenia obciążeń publicznoprawnych zostały wystawione i wypełnione prawidłowo. Forsowane przez organ, w tej i wielu podobnych sprawach, rozumienie instytucji kary administracyjnej i przesłanek jej wyłączenia na gruncie ustawy SENT nie odpowiada współczesnym standardom. Czyni z niej instytucję o stopniu formalizmu, rygorach i skutkach znanych z historii w systemach określanych mianem "państw stanu wyjątkowego", albo z literatury – powieści o dystopiach. Tymczasem instytucje ustawy SENT nie zostały skonstruowane i pomyślane tak, by ich cele i funkcje były realizowane z naruszeniem standardów demokratycznego państwa prawa, które wyznaczają normatywne podstawy umowy społecznej, która tworzy państwo i jego administrację. W tej perspektywie nie może zaakceptować tego, że nieistotne, nie wywołujące żadnych materialnych skutków błędy formalne jednostki są surowo sankcjonowane, a organ może legalnie zmieniać elementy swojej decyzji w trybie sprostowania oczywistej omyłki, co akurat zdarzyło się w tej sprawie. W perspektywie okoliczności tej konkretnej sprawy i tego, że na ponad 15 tysięcy zgłoszeń skarżąca popełniła jednie 7 uchybień (czyli około 0,45 promila) za które została ukarana (być może nawet takich samych, czyli nieistotnych), należy uznać, że zasługuje ona na zastosowanie instytucji odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej w sprawie. 15. Z tych względów, stwierdziwszy naruszenie przepisów prawa materialnego, to jest art. 21 ust. 2 i ust. 3 ustawy SENT przez jego błędną wykładnię i zastosowanie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a., należało uchylić zaskarżoną decyzję. Zważywszy na typ i skutki naruszenia prawa - również decyzję ją poprzedzającą (art. 135 p.p.s.a.). Rozpoznając sprawę ponownie organy będą związane dokonaną przez sąd oceną prawną (art. 153 p.p.s.a.). O kosztach postępowania sądowego należnych stronie skarżącej, której skarga i jej zarzuty okazały się uzasadnione, orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a., art. 205 § 2 p.p.s.a. i art. 209 p.p.s.a., biorąc pod uwagę uiszczony wpis od skargi, opłatę od pełnomocnictwa oraz koszty zastępstwa ustalone w odniesieniu do wartości przedmiotu zaskarżenia objętego skargą.