III FZ 467/24

SENTENCJA Dnia 19 grudnia 2024 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Bogusław Dauter po rozpoznaniu w dniu 19 grudnia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia W. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 sierpnia 2024 r., sygn. akt III SA/Wa 677/19 w przedmiocie kosztów sądowych w sprawie ze skargi W. W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia 21 grudnia 2018 r., nr 1401-IEW-2.4123.22.2018.4.KZ w przedmiocie odpowiedzialności podatkowej osób trzecich postanawia oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Postanowieniem z 8 sierpnia 2024 r., III SA/Wa 677/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił wniosek W. W. o uzupełnienie postanowienia z 19 czerwca 2024 r. w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z 21 grudnia 2018 r. w przedmiocie odpowiedzialności podatkowej osób trzecich. W uzasadnieniu postanowienia sąd pierwszej instancji wskazał, że postanowieniem z 19 czerwca 2024 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie podjął z urzędu postępowanie sądowoadministracyjne zawieszone postanowieniem z 27 września 2019 r. oraz umorzył postępowanie sądowoadministracyjne na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. W uzasadnieniu sąd wskazał, że zaskarżona decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z 21 grudnia 2018 r., została w całości wyeliminowana z obrotu prawnego wskutek jej uchylenia przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie ostateczną i prawomocną decyzją z 27 marca 2024 r., wydaną w trybie wznowienia postępowania. W związku z powyższym sąd stwierdził, że w sprawie zaistniała bezprzedmiotowość postępowania. Pismem z 23 lipca 2024 r. pełnomocnik skarżącego wniósł o uzupełnienie postanowienia z 19 czerwca 2024 r. poprzez zasądzenie od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W ocenie sądu pierwszej instancji wniosek o uzupełnienie powyższego postanowienia o koszty w myśl art. 157 p.p.s.a. nie mógł zostać uwzględniony. Sąd wskazał, że w przepisach regulujących kwestię orzeczenia o umorzeniu postępowania w sprawie sądowoadministracyjnej brak jest odesłania do odpowiedniego zastosowania przepisów o zwrocie kosztów postępowania między stronami (dział V, rozdział I), które dawałyby podstawę do odpowiedniego ich stosowania w przypadku orzeczeń o umorzeniu postępowania sądowoadministracyjnego. W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez uwzględnienie wniosku skarżącego o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, poprzez zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 157 § 1 p.p.s.a. strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu, a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Zgodnie zaś z art. 166 p.p.s.a. do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Stosowanie do treści art. 199 p.p.s.a., strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. W myśl art. 200 p.p.s.a. w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Zgodnie z art. 209 p.p.s.a. wniosek strony o zwrot kosztów sąd rozstrzyga w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę oraz w orzeczeniu, o którym mowa w art. 201 oraz art. 203 i art. 204 p.p.s.a (dotyczących zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego). Stosownie zaś do art. 201 p.p.s.a. zwrot kosztów przysługuje skarżącemu od organu także w razie umorzenia postępowania z przyczyny określonej w art. 54 § 3 p.p.s.a., a także w razie umorzenia postępowania w przypadku określonym w art. 118 § 2 p.p.s.a. Przepisy nie przewidują natomiast orzekania o zwrocie kosztów postępowania między stronami w innych orzeczeniach kończących postępowanie w danej instancji niż wymienione w art. 209 p.p.s.a. (por. M. Niezgódka - Medek, w: B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2009, wydanie 3, s. 618). W przepisach regulujących kwestię orzeczenia o umorzeniu postępowania w sprawie sądowoadministracyjnej brak jest odesłania do odpowiedniego zastosowania przepisów o zwrocie kosztów postępowania między stronami. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego można znaleźć wiele przykładów orzeczeń, w których podkreśla się konieczność ścisłego wykładania art. 209 p.p.s.a. i niedopuszczalność rozstrzygania o zwrocie kosztów w innych przypadkach niż w nim wymienione (zob. postanowienia NSA: z 12 maja 2011 r., II GZ 443/10, LEX nr 795454; z 8 września 2011 r., I OW 99/11, LEX nr 1149495; wyrok NSA z 31 marca 2011 r., I OSK 387/10, LEX nr 1079773, wyrok NSA z 18 grudnia 2023 r., II FSK 1054/23, LEX nr 3644942). Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.