I SA/Wr 230/23

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tadeusz Haberka, Sędziowie: Sędzia WSA Piotr Kieres (sprawozdawca), Asesor WSA Marta Pawłowska, Protokolant: Starszy specjalista Aleksandra Połaczewska, , po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 21 listopada 2023 r. sprawy ze skargi: P S.A. zs. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Legnicy z dnia 23 stycznia 2023 r., nr SKO/PO-413/284/2022 w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2017 r.: I. uchyla zaskarżoną decyzję w całości; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Legnicy na rzecz Strony skarżącej kwotę: 7.417,00 zł (siedem tysięcy czterysta siedemnaście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowoadministracyjnego. UZASADNIENIE Skarga P. S.A. (dalej jako: P., Spółka, Skarżąca) dotyczy decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Legnicy (dalej jako SKO, Organ odwoławczy) z 23 stycznia 2023 r. nr SKO/PO-413/284/2022 uchylającej decyzję Burmistrza Miasta i Gminy Prochowice (dalej jako Burmistrz, Organ I instancji) z 30 września 2022 r. nr FN.3120.5.74.1.1.2022.PC w przedmiocie określenia P. zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2017 r. (w kwocie ponad 154.000,00 zł.) i określającej to zobowiązanie w kwocie niższej. Sąd zobowiązany w oparciu o przepis art. 141 § 4 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.) – dalej jako p.p.s.a. do zwięzłego przedstawienia stanu sprawy, a nie powielania akt wskazuje jak poniżej. Przedmiotem sporu było opodatkowanie podatkiem od nieruchomości gruntów położonych pod zlikwidowaną linią kolejową nr [...] oraz działki nr [...] położonej wzdłuż czynnej linii kolejowej o łącznej pow. [...] m2 oraz możliwości zastosowania zwolnień na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 1, art. 7 ust. 1a, art. 7 ust. 1 pkt 8, z art. 2 ust. 3 pkt 4 ustawy z 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 716 ze zm.) – dalej jako u.p.o.l. - co do pierwszego przedmiotu opodatkowania oraz zmierzenia się z zarzutami o związaniu działki z czynną linią kolejową - co do drugiego przedmiotu opodatkowania. Burmistrz, a następnie rozpoznając odwołanie SKO zakwestionowali prawo do zastosowania wymienionych zwolnień - co do pierwszego przedmiotu opodatkowania, zaś co do drugiego przedmiotu SKO odrębnie niż Burmistrz uznało, że grunt o pow. [...] m2 spełnia przesłanki aby objąć zwolnieniem z art. 7 ust. 1 pkt 1 lit a) u.p.o.l. W kwestii stawki podatku – właściwej dla przedmiotu opodatkowania związanego z działalnością gospodarczą zwrócono uwagę na wpisy dotyczące Spółki w Krajowym Rejestrze Sądowym i zakres działalności obejmujący dzierżawę i zarządzanie nieruchomościami własnymi i dzierżawionymi, a także kupno/sprzedaż nieruchomości na własny rachunek. Nie zgadzając się z rozstrzygnięciem SKO Spółka wniosła na nie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, w której zarzuciła naruszenie przepisów: – art. 70 § 1 w związku z art. 70 § 6 pkt 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 1540 ze zm.) – dalej jako o.p. przez wydanie decyzji po upływie terminu przedawnienia, – art. 120, art. 121, art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1 o.p przez nie wyjaśnienie wszystkich okoliczności w sprawie, pomijanie dowodów wskazanych przez Spółkę, nieprzeprowadzenie dowodów na okoliczności istotne do rozstrzygnięcia sprawy, przeprowadzenie postępowania w sposób podważający zaufanie do organów podatkowych, przez nierozpoznanie całego materiału dowodowego w sposób wyczerpujący i w konsekwencji błędne ustalenie stanu faktycznego, – art. 1a ust. 1 pkt 3 w związku z art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. c) u.p.o.l., przez błędną wykładnię wyrażającą się w uznaniu, że sam fakt posiadania nieruchomości przez Skarżącą decyduje o podwyższeniu stawki podatku, a nie możliwość wykorzystania nieruchomości do prowadzenia działalności gospodarczej. W oparciu o zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Burmistrza, w szczególności z uwagi na przedawnienie zobowiązania albowiem decyzja Organu odwoławczego została wydana po upływie terminu przedawnienia. Wniesiono również o zasądzenie od SKO kosztów postępowania według norm przepisanych na rzecz Skarżącego. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, a odnosząc się do podniesionej kwestii przedawnienia Organ odwoławczy stwierdził, że mimo upływu ustawowego okresu przedawnienia decyzja w drugiej instancji mogła zostać wydana. W oparciu o przepis art. 15zzr ust. 1 pkt 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19 i innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych Organ odwoławczy miał prawo wydać decyzję do 12 marca 2022 r., co też uczynił skoro decyzję wydał 23 stycznia 2022 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Na podstawie art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2022, poz. 2492 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Przepis art. 145 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2023 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 1634) – dalej jako p.p.s.a., ogranicza podstawy prawne uwzględnienia skargi do stwierdzenia naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd administracyjny w oparciu o art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a., które to ograniczenie nie ma zastosowanie w rozpatrywanej sprawie (odnosi się, bowiem do skarg dotyczących interpretacji indywidualnych). Skarga jest uzasadniona. Podstawą uchylenia zaskarżonej decyzji jest uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z 27 marca 2023 r. o sygn. akt I FPS 2/22. (dostępna w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych – CBOSA), w myśl, której: "Art. 15 zzr ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374, ze zm.) w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 31 marca 2020 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 568, ze zm.) nie dotyczy wstrzymania, rozpoczęcia i zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych." Zgodnie z art. 269 § 1 p.p.s.a. tut. Sąd nie znajdując podstaw do odstąpienia od stanowiska zawartego w ww. uchwale jest nią związany. W konsekwencji powołanie się przez Organ odwoławczy na wskazany w uchwale przepis art. 15 zzr ust. 1 pkt 3 ustawy z 2 marca 2020 r., jako przedłużający w sprawie Spółki ustawowy (5 letni – upływający z końcem 31 grudnia 2022 r.) termin przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2017 r. do dnia 12.03.2023 r. jest niezasadne. Jako, że Skarżąca nie jest osobą fizyczną, to Jej zobowiązanie w podatku od nieruchomości powstaje z mocy prawa, a nie wskutek doręczenia decyzji ustalającej. Mając to na uwadze zobowiązanie podatkowe Spółki w podatku od nieruchomości za 2017 r. przedawniało się zgodnie z art. 70 § 1 o.p. - z końcem 31 grudnia 2022 r. Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdził naruszenie przepisu art. 70 § 1 o.p., w związku z art. 15 zzr ust. 1 pkt 3 ustawy z 2 marca 2020 r. polegające na uwzględnieniu przy liczeniu biegu terminu przedawnienia w sprawie Skarżącej drugiego z wymienionych przepisów (art. 15 zzr ust. 1 pkt 3) – gdy zgodnie z powołaną wyżej uchwałą NSA przepis ten nie dotyczy zobowiązań podatkowych. W rezultacie doszło do wydania decyzji przez Organ odwoławczy po upływie terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2017 r., czego konsekwencją jest uchylenie zaskarżonej decyzji SKO w oparciu o art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a) i c). Ponownie rozpoznając sprawę SKO winno uwzględnić skutki wydanej przez Naczelny Sąd Administracyjny uchwały z 27 marca 2023 r. o sygn. akt I FPS 2/22 wskazane przez tut. Sąd. O kosztach postępowania sądowoadministracyjnego Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. uwzględniając wartość uiszczonego wpisu od skargi, wynagrodzenie profesjonalnego pełnomocnika i opłatę od pełnomocnictwa