II SA/Kr 1022/23

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Łoboz Sędziowie: WSA Monika Niedźwiedź WSA Sebastian Pietrzyk (spr.) Protokolant: sekretarz sądowy Anna Frasik-Mazurek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 lutego 2024 r. sprawy ze skargi K.C. i W.C. i K.Ł. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 15 czerwca 2023 r. znak: WI-I.7840.5.36.2023.SA w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. UZASADNIENIE Przedmiotem skargi K. C., W. C. i K. Ł. jest decyzja Wojewody Małopolskiego z dnia 15 czerwca 2023 roku, znak: WI-I.7840.5.36.2023.SA umarzająca postępowanie odwoławcze z odwołań złożonych przez P. L., Ł. B., K. C., W. C., K. W. Ł., I. M., R. T., J. K., P. K., M. M. C. od decyzji Prezydenta Miasta Krakowa nr 330/6740.1/2023 z dnia 17 marca 2023 r. w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia Inwestorowi Robotniczemu Klubowi Sportowemu G. pozwolenia na budowę dla zamierzenia inwestycyjnego pn.: "Budowa zespołu 2 budynków mieszkalnych wielorodzinnych z usługami oraz dwoma garażami podziemnymi, wraz z instalacjami wewnętrznymi: wody, kanalizacji opadowej i sanitarnej, c.o. wraz z dwiema wymiennikowniami, wentylacji mechanicznej, elektryczną, odgromową, telekomunikacyjną; wraz z zagospodarowaniem terenu: układem dróg wewnętrznych, ciągami komunikacji pieszej, miejscami postojowymi; wraz z budową instalacji na terenie: kanalizacji sanitarnej, kanalizacji opadowej z retencją, energetycznych, oświetlenia terenu, na działkach nr [...], [...], [...] obr. [...], przy ul. [...] i ul. [...] w K. oraz rozbiórka 2 budynków magazynowo-gospodarczych (i1) oraz 3 wiat (i.b.) wraz z wewnętrznymi instalacjami w terenie: elektrycznymi, wodociągowymi, kanalizacji opadowej i sanitarnej, wraz z elementami zagospodarowania terenu: murami oporowymi, betonowymi ogrodzeniami i betonowymi utwardzeniami terenu, na działkach nr [...], [...] obr. [...]", zwanego dalej "inwestycją". Powyższa decyzja została wydana w następujących okolicznościach. Pismem z dnia z dnia 30 czerwca 2021 r. Robotniczy Klub Sportowy "G. " złożył wniosek o udzielenie pozwolenia na budowę dla wskazanej inwestycji. Prezydent Miasta Krakowa, decyzją nr 330/6740.1/2023 z 17 marca 2023 r., zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę ww. inwestycji. Na powyższą decyzję odwołanie wnieśli P. L., Ł. B., K. C., W. C., K. W. Ł., I. M., R. T., J. K., P. K. i M. M. C.. Odwołujący zarzucili zaskarżonej decyzji naruszenie szeregu przepisów i wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i wydanie decyzji o odmowie wydania pozwolenia na budowę. Odwołujący zgłosili na podstawie art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane o uznanie ich za stronę postępowania w sprawie wydania zaskarżonej decyzji, jako argument wskazując, że przedmiotowa inwestycja oddziałuje na działki sąsiednie, na których usytuowane są budynki przy ul. [...] i ul. [...], w których to budynkach znajdują się należące do nich lokale mieszkalne. Decyzją z dnia 15 czerwca 2023 roku Wojewoda Małopolski umorzył postępowanie odwoławcze z ich odwołań. W uzasadnieniu do decyzji organ wskazał, że podstawową kwestią jaką należy rozstrzygnąć w niniejszej sprawie jest odpowiedź na pytanie, czy m.in. K. C., W. C. i K. W. Ł. powinni być stronami w postępowaniu w sprawie wydania pozwolenie na budowę przedmiotowej inwestycji. Wojewoda Małopolski stwierdził, że nie ma podstaw do uznania ww. osób za strony postępowania. Jak wynika z akt sprawy, Robotniczy Klub Sportowy G. jest użytkownikiem wieczystym działek nr: [...], [...], [...] obr. [...] jedn. ewid. P. , objętych księgą wieczystą [...] a Gmina Miejska Kraków jest właścicielem tych działek. Przedmiotem inwestycji są 2 budynki mieszkalne wielorodzinne o pięciu lub sześciu kondygnacjach nadziemnych i jednej podziemnej; przy czym jeden z nich zaprojektowany został w formie trzech segmentów połączonych wspólną kondygnacją podziemną. Z informacji, zweryfikowanej przez organ I instancji wynika, że zakres obszaru oddziaływania obejmuje działki inwestycyjne nr: [...], [...], [...] oraz działki sąsiednie: [...], [...], [...], [...], [...] obr. [...], jedn. ewid. P. w K., z czym zgodził się Wojewoda. Podkreślił on, że najmniejszą odległością między projektowanymi budynkami, a budynkami położonymi na działkach sąsiednich – jest odległość pomiędzy segmentem D o wysokości 16,00 m, a budynkiem przy ul. [...] na działce nr [...] (w którym znajdują się lokale mieszkalne należące do P. L., Ł. B. i M. M. C.) – wynosząca ok. 40,00 m. Budynkiem jeszcze bardziej oddalonym od przedmiotowej inwestycji jest budynek przy ul. [...] – na odległość ponad 70,00 m – w którym znajdują się lokale mieszkalne, których właścicielami są pozostali Wnioskujący. Dołączona przez Inwestora analiza nasłonecznienia i naturalnego oświetlenia (str.: 314-315 tom 1 projektu) wskazuje, że inwestycja nie tylko spełnia wymogi przewidziane w § 60 i § 13 wt, lecz również przesądza o braku oddziaływania na nieruchomości Skarżących. Wojewoda wskazał też, że odwołujący mieli możliwość dołączenia materiału dowodowego na poparcie swoich tez np. opracowania sporządzonego przez osobę uprawnioną, z którego wynikałaby odmienna ocena przedmiotowych zagadnień. Jednakże nie wskazali oni żadnych konkretnych uchybień w przedłożonych przez inwestora analizach, jak również nie poparli swoich twierdzeń żadnymi dowodami. Wojewoda Małopolski podkreślił również, że organy administracji architektonicznobudowlanej nie są uprawnione do weryfikowania rozwiązań technicznych wynikających z wiedzy specjalistycznej (branżowej), a za prawidłowość sporządzenia projektu budowlanego, w tym również przyjęte w projekcie rozwiązania, odpowiada projektant i jeżeli istnieje wymóg jego sprawdzenia, również sprawdzający (por. np. uzasadnienie do wyroku NSA z dnia 7 października 2010 r., sygn. akt II OSK 1517/09). Organ wskazał też, że projekt zagospodarowania terenu jest zgodny również z innymi przepisami technicznobudowlanymi, w tym w szczególności: § 12 oraz przepisami p.poż. § 271-273 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Budynki zwrócone ścianami z oknami i/ lub drzwiami w stronę granic działek sąsiednich zostały zlokalizowane w odległościach przekraczających 4,00 m od granic tych działek. Prawidłowość lokalizacji pod względem przepisów p.poż.) została potwierdzona przez rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych inż. D. P., który 30 czerwca 2021 r. uzgodnił projekt bez uwag. Organ II instancji uznał, że upatrywanie podstaw uznania odwołujących za strony postępowania z perspektywy przepisów m.in. § 12 oraz § 271-273 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie jest bezzasadne. Organ wskazał też, że przedmiotowa inwestycja nie jest zaliczona do przedsięwzięć mających wpływ na środowisko, w myśl przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. 2019 roku, poz. 1839). Ponadto projektowany obiekt nie znajduje się na terenie obszarów Natura 2000, ani w strefie ich oddziaływania. Inwestycja nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach i nie będzie miała negatywnego wpływu na środowisko i nie stwarza zagrożeń dla nieruchomości Skarżących – zakres jej oddziaływania pokrywa się z granicami wyżej opisanego terenu (obszar oddziaływania), poza którym projektant nie przewiduje powstawania uciążliwości (jak opisano na str. 306-307 tom 1 projektu), żaden z rodzajów oddziaływania projektowanego przedsięwzięcia nie będzie powodować naruszenia przepisów o ochronie środowiska i nie będzie wpływać na ograniczenie sposobu zagospodarowania nieruchomości Skarżących. Przywołane powyżej oświadczenie projektanta (osoby pełniącej samodzielne funkcje techniczne w budownictwie – aktualne zaświadczenie, o którym mowa w art. 12 ust. 7 ustawy Prawo budowlane załączono do projektu budowlanego) jest dla tutejszego organu podstawą do przyjęcia, że tak jest w istocie. Organ podkreślił też, że inwestycja ta nie narusza w żaden sposób prawa własności i nie utrudnia korzystania z sąsiednich nieruchomości, zgodnie z ich społeczno-gospodarczym przeznaczeniem. Analiza obszaru oddziaływania inwestycji na etapie realizacji inwestycji obejmuje przede wszystkim badanie oddziaływania konkretnych obiektów budowlanych na otaczające tereny, nie zaś ocenę przyszłego funkcjonowania zrealizowanego obiektu. W związku z tym, przejściowych uciążliwości związanych z realizacją powstających obiektów, np. w postaci zwiększonego hałasu, drgań lub ruchu samochodowego, nie należy utożsamiać z oceną obszaru oddziaływania realizowanych obiektów budowlanych na tereny sąsiadujące w rozumieniu cytowanych przepisów. Uciążliwości dla mieszkańców spowodowane realizacją robót budowlanych, zapewne wystąpią, jest to bowiem nieodłączny efekt wykonywania robót budowlanych, mają one jednak charakter przejściowy. Zadaniem kierownika budowy będzie takie zorganizowanie placu budowy i harmonogramu robót, aby uciążliwości dla mieszkańców okolicznych budynków były jak najmniejsze. Każda inwestycja w okresie jej powstawania powoduje pewne niedogodności dla okolicznych mieszkańców. Są to jednak utrudnienia czasowe, występujące tylko w okresie prowadzenia prac budowlanych. Nie mają one wpływu na ocenę zgodności projektowanej inwestycji z przepisami prawa. Budynki wielorodzinne po ich zrealizowaniu, co do zasady nie generują (nie są źródłem) hałasu, drgań, czy zanieczyszczeń powietrza. Reasumując organ wskazał, że podnoszone przez Skarżących zarzuty dotyczące oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na ich działkę nie znajdują uzasadnienia. Nie stwierdzono, aby projektowana inwestycja ograniczała w jakikolwiek sposób zagospodarowanie i zabudowę działki nr [...] (art. 28 ust. 2 i art. 3 pkt 20) ustawy Prawo budowlane), co skutkowało umorzeniem postępowania odwoławczego. Na powyższą decyzję skargę wnieśli, działający przez pełnomocnika adwokata J. S., K. C., W. C. i K. Ł., zaskarżając ją w części dotyczącej umorzenia postępowania odwoławczego – z odwołań K. oraz W. małżonków C. i K. Ł. zarzucając naruszenie przepisów mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 28 k.p.a. w zw. z art. 28 ust. 2 ustawy - Prawo budowlane w zw. z art. 6 - art. 10 oraz art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 78 § 1 oraz art. 84 k.p.a. w zw. z art. 2 oraz art. 7 Konstytucji RP, poprzez stwierdzenie, iż w przedmiotowej sprawie skarżącym: K. oraz W. i małżonkom C. i K. Ł. nie przysługuje status strony i w konsekwencji umorzenie postępowania odwoławczego z odwołań ww. skarżących i nieprzeprowadzanie oceny zgodności inwestycji z decyzją ustalającą warunki zabudowy i z przepisami prawa, a także - w konsekwencji ww. - uniemożliwienie ww. skarżącym efektywnego (czynnego) uczestnictwa w postępowaniu, chociażby poprzez składanie wniosków dowodowych w przedmiocie przeprowadzenia dowodów z opinii biegłych, a co skutkowało zebraniem przez organ niepełnego materiału dowodowego w sprawie. Powołując się na powyższe wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Małopolski wniósł o jej oddalenie z powodu jej bezzasadności. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, zważył co następuje. Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) stanowi, iż sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy wojewódzki sąd administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Zgodnie z treścią art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634), dalej "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.). W myśl art. 145 § 1 pkt 1) p.p.s.a. uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy, gdy sąd stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi Sąd oddala skargę w oparciu o art. 151 p.p.s.a. Wskazać również należy, że zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a. Sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy. Orzekanie "na podstawie akt sprawy" oznacza, iż sąd przy ocenie legalności decyzji bierze pod uwagą okoliczności, które z akt tych wynikają i które legły u podstaw zaskarżonego aktu. Podstawą orzekania przez sąd administracyjny jest zatem materiał dowodowy zgromadzony przez organ administracji publicznej w toku postępowania, na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia (por. uzasadnienie do wyroku NSA z 9 lipca 2008 r., sygn. II OSK 795/07). Skarga nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. W sprawie zastosowanie znajduje ustawa z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane w brzmieniu obowiązującym sprzed nowelizacji, która weszła w życie 19 września 2020 r. na mocy art. 26 ustawy z 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2020 roku, poz. 471). Przedmiotem skargi jest decyzja o umorzeniu postępowania odwoławczego wywołanego odwołaniem wniesionym przez Skarżących, a to z tego powodu, że – jak wskazał Wojewoda Małopolski – nie przysługuje im status strony w postępowaniu zakończonym zaskarżoną decyzją. Zgodnie z art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2020 roku, poz. 1333) – dalej jako "PrBud" stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Stosownie natomiast do art. 3 pkt. 20) PrBud przez obszar oddziaływania obiektu należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy, tego terenu. Z przytoczonych powyżej regulacji wynika, że o tym czy określony podmiot jest stroną postępowania w sprawie o wydanie pozwolenia na budowę nie decyduje jakiekolwiek oddziaływanie inwestycji na jego nieruchomości (lub będące w jego zarządzie), a jedynie takie tylko oddziaływanie, które powoduje ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowie tego terenu. Jakkolwiek słusznie wskazano w skardze, że teren stanowiący obszar oddziaływania należy wyznaczyć, posługując się szczególnymi przepisami techniczno-budowlanymi, przepisami ochrony środowiska lub regulującymi kwestie odległości obiektów oraz urządzeń od granic nieruchomości, to jednakże nie jest już trafne stanowisko Skarżących, że przymiot strony w postępowaniu dotyczącym pozwolenia na budowę "powinni mieć oczywiście właściciele / użytkownicy wieczyści nieruchomości sąsiednich" (por. s. 4 skargi). O tym bowiem, kto jest stroną postępowania decyduje istnienie oddziaływania, o którym mowa w art. 3 pkt. 20) PrBud, a nie fakt sąsiadowania z działką ewidencyjną, na której ma być realizowana planowana inwestycja. Oznacza to w konsekwencji, że ustalenie kręgu stron postępowania zakłada każdorazowo ustalenie wszystkich przepisów odrębnych, które wprowadzają ograniczenia w zagospodarowaniu danego terenu i na ich podstawie wyznaczenie terenu w otoczeniu obiektu budowlanego będącego przedmiotem postępowania. Wyznaczenie takiego obszaru następuje z uwzględnieniem funkcji, formy, konstrukcji projektowanego obiektu i innych jego cech charakterystycznych oraz sposobu zagospodarowania terenu znajdującego się w otoczeniu projektowanej inwestycji budowlanej (por. np. uzasadnienie do wyroku NSA z dnia 17 października 2023 roku, sygn. II OSK 112/21). Na gruncie niniejszej sprawy przedmiotem inwestycji są 2 budynki mieszkalne wielorodzinne o pięciu lub sześciu kondygnacjach nadziemnych i jednej podziemnej; przy czym jeden z nich zaprojektowany został w formie trzech segmentów połączonych wspólną kondygnacją podziemną. Jak wynika natomiast z treści informacji o obszarze oddziaływania obiektu zawartej w projekcie budowlanym zakres obszaru oddziaływania obejmuje działki inwestycyjne nr: [...], [...], [...] oraz działki sąsiednie: [...], [...], [...], [...], [...] obr[...], jedn. ewid. P. w K. (por. k. 308 – 309; tom 1), a zatem nie obejmuje nieruchomości Skarżących. Informacja sporządzona przez inwestora nie jest oczywiście przesądzająca, jednak odnosząc się do potencjalnych ograniczeń, które mogły wpływać na nieruchomość Skarżących wskazać trzeba, że z treści znajdującej się w aktach sprawy analizy nasłonecznienia (por. k. 314-315 – tom 1 projektu budowlanego) wynika, że spełnione są wszystkie warunki wynikające z § 13 oraz § 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz.U. z 2019 roku, poz.1065 ze zm.) – dalej jako "r.w.t.". Zgodnie z 13 r.w.t.: "1. Odległość budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od innych obiektów powinna umożliwiać naturalne oświetlenie tych pomieszczeń - co uznaje się za spełnione, jeżeli: 1) między ramionami kąta 60°, wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłanianego, nie znajduje się przesłaniająca część tego samego budynku lub inny obiekt przesłaniający w odległości mniejszej niż: a) wysokość przesłaniania - dla obiektów przesłaniających o wysokości do 35 m, b) 35 m - dla obiektów przesłaniających o wysokości ponad 35 m, 2) zostały zachowane wymagania, o których mowa w § 57 i 60. 2. Wysokość przesłaniania, o której mowa w ust. 1 pkt 1, mierzy się od poziomu dolnej krawędzi najniżej położonych okien budynku przesłanianego do poziomu najwyższej zacieniającej krawędzi obiektu przesłaniającego lub jego przesłaniającej części. 3. Dopuszcza się sytuowanie obiektu przesłaniającego w odległości nie mniejszej niż 10 m od okna pomieszczenia przesłanianego, takiego jak maszt, komin, wieża lub inny obiekt budowlany, bez ograniczenia jego wysokości, lecz o szerokości przesłaniającej nie większej niż 3 m, mierząc ją równolegle do płaszczyzny okna. 4. Odległości, o których mowa w ust. 1 pkt 1, mogą być zmniejszone nie więcej niż o połowę w zabudowie śródmiejskiej." Natomiast z myśl § 60 r.w.t.: "1. Pomieszczenia przeznaczone do zbiorowego przebywania dzieci w żłobku, klubie dziecięcym, przedszkolu, innych formach opieki przedszkolnej oraz szkole, z wyjątkiem pracowni chemicznej, fizycznej i plastycznej, powinny mieć zapewniony czas nasłonecznienia wynoszący co najmniej 3 godziny w dniach równonocy w godzinach 8:00-16:00, natomiast pokoje mieszkalne - w godzinach 7:00-17:00. 2. W mieszkaniach wielopokojowych wymagania ust. 1 powinny być spełnione przynajmniej dla jednego pokoju. 3. W przypadku budynków zlokalizowanych w zabudowie śródmiejskiej dopuszcza się ograniczenie wymaganego czasu nasłonecznienia, określonego w ust. 1, do 1,5 godziny, a w odniesieniu do mieszkania jednopokojowego w takiej zabudowie nie określa się wymaganego czasu nasłonecznienia." Prawidłowo wskazał organ odwoławczy, iż znajdujące się w aktach sprawy analiza przesłaniania (k. 314) i analiza zacieniania (k. 315) w zakresie naturalnego oświetlenia pokoi w ww. budynkach (§ 60 r.w.t.) potwierdza, że między ramionami kąta 60°, wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkami usytuowanymi w wewnętrznych licach ścian budynków projektowanych, na osi okna pomieszczenia przesłanianego, nie znajduje się przesłaniająca część tych samych budynków, ani inny obiekt przesłaniający w odległości mniejszej niż poszczególne wysokości przesłaniania (por. analiza przesłaniania – schemat k. 314 tom 1). Odległość między projektowanym budynkiem inwestycją a budynkiem znajdującym się przy ulicy [...], w którym lokale mieszkalne mają Skarżący, wynosi ponad 70 metrów. Natomiast jak wynika z treści analizy nasłoneczniania odległość każdego z istniejących w sąsiedztwie budynków z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od projektowanego budynku jest wystarczająca do zapewnienia im naturalnego oświetlenia tych pomieszczeń – projektowane budynki nie przesłaniają okien tych budynków. Powyższe dowodzi, że stosownie do zapisów § 13 r.w.t., nie ma oddziaływania na działkę nr [...], tj. w pomieszczeniach przeznaczonych na pobyt ludzi zapewnione nie jest ograniczone naturalne oświetlenie. Nie jest również uzasadnione powoływanie przez Skarżących na okoliczności dotyczące możliwości przenikania hałasu, zanieczyszczeń czy też wskazanie, że wybudowany obiekt będzie "emitował szkodliwe dla środowiska związki". Twierdzenia te w świetle zebranych dowodów i zalegających w aktach materiałów muszą zostać uznane na gruncie niniejszej sprawy za gołosłowne i nieuzasadnione. Z żadnych bowiem znajdujących się w aktach dokumentów nie sposób wyprowadzić wniosków o szkodliwych emisjach przez projektowaną inwestycję. Podobnie za bezzasadne, albowiem w żadnej mierze niewykazane, należy uznać twierdzenia Skarżących dotyczące zagrożenia powodziowego dla ich nieruchomości. Skarżący w tym kontekście podnoszą, że zgodnie z art. 176 ust. 1 pkt 5 ustawy - Prawo wodne (t.j. Dz. U. z 2021, poz. 624 ze zm.), dalej: "PrWod" w celu zapewnienia szczelności i stabilności wałów przeciwpowodziowych zakazuje się wykonywania robót lub czynności, które mogą wpływać na szczelność lub stabilność wałów przeciwpowodziowych, w tym m.in.: wykonywanie obiektów budowlanych, kopania studni, sadzawek, dołów oraz rowów w odległości mniejszej niż 50 m od stopy wału. Natomiast odległość inwestycji od stopy wału jest znacznie mniejsza niż 50 m i wynosi ok. 30 m., dlatego też niezbędne było uprzednie uzyskanie decyzji właściwego organu Wód Polskich, a to celem zwolnienia od ww. zakazów, i to tylko w sytuacji, jeśli nie wpłynie to na szczelność lub stabilność wałów przeciwpowodziowych (por. art. 176 ust. 4. Prawa wodnego). Jednakże, czego nie dostrzegli Skarżący, Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K. decyzją z dnia 7 września 2021 roku, znak: KR.RPP.4272.132.2021.PT zwolnił inwestora z zakazów wynikających z art. 176 ust. 1 pkt 5 PrWod (por. k. 139 – 141 projekt budowlany tom 1), co czyni podniesiony zarzut bezzasadnym. Nie są również trafne zarzuty dotyczące wadliwości decyzji Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 18 marca 2022 r. Zgodnie z tą decyzją przedmiotowa inwestycja nie wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Trzeba podkreślić, że rozstrzygnięcie w przedmiocie przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko jest poza zakresem niniejszej sprawy. Jeśli Skarżący mieli zastrzeżenia do decyzji dotyczącej przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, to powinni je formułować we właściwym trybie, a powoływanie ich na obecnym etapie jest nieuzasadnione. Skarżący wskazują także, że przepis art. 28 ust. 2. PrBud zawęża jedynie, a nie powoduje, że art. 28 K.p.a. jest całkowicie wyłączony przy ustalaniu stron postępowania w sprawie pozwolenia na budowę, gdyż na jego podstawie posiłkowo ustala się interes prawny podmiotów wskazanych w art. 28 ust. 2. PrBud. Z tym stanowiskiem Skarżących, co do zasady należy się zgodzić, aczkolwiek wypada zauważyć, że w orzecznictwie prezentowane jest również przeciwne stanowisko (por. np. uzasadnienie do wyroku NSA z dnia 8 maja 2018 roku, sygn. II OSK 2979/17). W istocie "art. 28 ust. 2 PrBud nie wyeliminował całkowicie stosowania w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę regulacji k.p.a. Aktualne pozostaje zagadnienie interesu prawnego, gdyż podmioty, które znalazły się w kręgu stron postępowania w sprawie uzyskania pozwolenia na budowę, zostały wyodrębnione na podstawie kryterium ochrony ich interesu prawnego. Interes prawny uprawniający do udziału w postępowaniu administracyjnym w charakterze strony (art. 28 k.p.a.) musi znajdować oparcie w przepisach prawa materialnego; powinien wyrażać się w możliwości zastosowania normy prawa materialnego w konkretnej sytuacji wobec konkretnego podmiotu prawa. Nie może być on jedynie potencjalny" (por. uzasadnienie do wyroku WSA w Krakowie z dnia 12 stycznia 2018 roku, sygn. II SA/Kr 1293/17). O ile trafnie podnoszą Skarżący, że istnienie interesu prawnego, jaki wynika z art. 28 ust. 2 PrBud w zw. z art. 28 K.p.a., nie jest uzależnione od tego czy dana inwestycja będzie powodowała przekroczenie norm, lecz od tego czy dana inwestycja w ogóle może oddziaływać na nieruchomości sąsiednie, to jednakże w niniejszej sprawie nie wynika, aby przedmiotowa inwestycja skutkowała czy też mogłaby skutkować ograniczeniami w zagospodarowaniu nieruchomości (lokali) Skarżących. Trudno dostrzec również jakiekolwiek inne ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy, terenu (lokali), którego właścicielami są Skarżący. Takich ograniczeń nie wskazują również sami Skarżący. To z kolei przesądza o braku jakiegokolwiek oddziaływania w rozumieniu art. 3 pkt. 20) PrBud inwestycji na lokale Skarżących, a konsekwencji decyduje o uznaniu, że Skarżącym nie przysługuje przymiot strony na gruncie przedmiotowego postępowania dotyczącego zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia Inwestorowi pozwolenia na budowę dla inwestycji. Skoro o takim oddziaływaniu nie może być może i w efekcie Skarżącym nie przysługuje przymiot strony postępowania, to słusznie Wojewoda Małopolski umorzył postępowanie odwoławcze w stosunku do Skarżących. Z powyższych względów skarga na zasadzie art. 151 p.p.s.a. została oddalona.