II SAB/Wr 47/24

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Władysław Kulon (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Halina Filipowicz-Kremis Asesor WSA Marta Pawłowska po rozpoznaniu w Wydziale II w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 19 marca 2024 r. sprawy ze skargi Y.H. na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę postanawia: I. odrzucić skargę; II. zwrócić stronie skarżącej cały uiszczony wpis od skargi w kwocie 100 zł (słownie: sto złotych). UZASADNIENIE Pismem z dnia 20 grudnia 2023 r. Y. H., działając przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w sprawie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę. W skardze zarzucono, iż od daty złożenia wniosku upłynęły już ponad 3 lata i 10 miesięcy, natomiast do dnia wniesienia skargi organ w dalszym ciągu nie podjął czynności procesowych, prowadzących do rozpoznania wniosku oraz wydania decyzji w sprawie. Zgodnie z treścią skargi strona złożyła wniosek w dniu 18 lutego 2020 r., pełnomocnik w dniu 9 czerwca 2020 r. złożył ponaglenie i pismem z tej samej daty wniósł o wgląd do akt. Pełnomocnik wniósł też o wydanie zaświadczenia potwierdzającego złożenie wniosku, który do tej pory nie został rozpoznany. W dniu 9 września 2020 r. organ wystosował wezwanie do usunięcia braków formalnych, a cudzoziemiec stawił się w Dolnośląskim Urzędzie Wojewódzkim w dniu 4 marca 2021 r. Braki wnioski zostały uzupełnione przez pełnomocnika pismem z dnia 21 września 2020 r. i 23 października 2020 r. W związku z powyższym, pełnomocnik skarżącego zarzucił organowi dopuszczenie się zawinionej bezczynności w sprawie. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, jednocześnie informując, iż cudzoziemiec otrzymał już decyzję z dnia 9 grudnia 2022 r., która została wysłana za pośrednictwem Poczty Polskiej i odebrana przez pełnomocnika strony w dniu do 23 stycznia 2023 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm.) sąd odrzuca skargę: 1) jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego; 2) wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia; 3) gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi; 4) jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona; 5) jeżeli jedna ze stron nie ma zdolności sądowej albo jeżeli skarżący nie ma zdolności procesowej, a nie działa za niego przedstawiciel ustawowy albo jeżeli w składzie organów jednostki organizacyjnej będącej stroną skarżącą zachodzą braki uniemożliwiające jej działanie; 5a) jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego; 6) jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Z akt administracyjnych wynika, że w postępowaniu administracyjnym skarżący był reprezentowany przez r.pr. R. P., na mocy pełnomocnictwa udzielonego w dniu 17 lutego 2020 r. Zgodnie z przepisem art. 40 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 775 ze zm., dalej: k.p.a.), jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi. Z akt administracyjnych wynika też, iż organ w toku postępowania korespondencję kierował do ustanowionego przez skarżącego pełnomocnika. Tak samo działo się w przypadku decyzji z dnia 9 grudnia 2022 r., nr SOC-LPI.6151.1.1039.2020.MZA. Przesyłka zawierająca przedmiotową decyzję doręczona została w dniu 23 stycznia 2023 r. pełnomocnikowi skarżącego, co potwierdza dowód w postaci zwrotnego poświadczenia odbioru, znajdujący się w aktach administracyjnych. W związku z powyższym, w świetle regulacji art. 40 § 2 k.p.a., uznać należy, że doręczenie decyzji było prawidłowe. Okoliczności te wskazują, że w niniejszej sprawie postępowanie zainicjowane wnioskiem z dnia 25 lutego 2020 r., (data wpływu do organu), zostało zakończone poprzez wydanie decyzji administracyjnej z dnia 9 grudnia 2022 r., która została skutecznie doręczona pełnomocnikowi ustanowionemu przez skarżącego w dniu 23 stycznia 2023 r. Mając zatem na względzie, że skarga na bezczynność w przedmiotowej sprawie została wniesiona w dniu 4 stycznia 2024 r., (data wpływu do organu), Sąd zważył, iż skarga dotyczy postępowania zakończonego decyzją administracyjną. Dopuszczalność skargi na bezczynność w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji administracyjnej, była rozbieżnie oceniana w orzecznictwie sądów administracyjnych. Część orzecznictwa przyjmowała, że zakończenie postępowania przed wniesieniem skargi stanowić będzie okoliczność wyłączającą uwzględnienie takiej skargi. Można było jednak spotkać się również ze stanowiskiem odmiennym, wynikającym z uznania konieczności ochrony skarżących poprzez przyznanie im prawa do uzyskania wyroku stwierdzającego bezczynność. Sąd przychyla się do poglądu o niedopuszczalności wniesienia takiej skargi, podzielając rozważania Naczelnego Sądu Administracyjnego, zawarte w uzasadnieniu podjętej w dniu 22 czerwca 2020 r. uchwały w składzie 7 sędziów, sygn. akt II OPS 5/19. Skarga na bezczynność jest instytucją, która ma zapewnić podmiotom możliwość usunięcia stanu niezgodnego z prawem – w tym wypadku bezczynności organu, którą należy rozumieć jako stan, w którym pomimo upływu określonego prawem terminu właściwego dla załatwienia indywidualnej sprawy, rozstrzygnięcie nie zostało wydane, co skutkowało złożeniem ponaglenia. Sytuacja, w której w postępowaniu wydana została decyzja kończąca postępowanie, skutkuje ustaniem stanu bezczynności, który podlega kontroli legalności przez sąd administracyjny. Mając to na uwadze należy uznać, że bezczynność musi mieć miejsce na dzień wniesienia skargi. Poprzez zakończenie postępowania przez organ prowadzący sprawę zostaje spełniona główna funkcja skargi na bezczynność, czyli usunięcie stanu niezgodnego z prawem. Uznać zatem należy, że wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania poprzez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. (Uchwała NSA z 22 czerwca 2020 r., II OPS 5/19, dostępne w CBOSA). W realiach niniejszej sprawy organ decyzją z dnia 9 grudnia 2022 r. zakończył postępowanie administracyjne wszczęte wnioskiem skarżącego, wobec czego należy uznać, że na dzień złożenia skargi stan niezgodny z prawem ustał. Skarga była więc niedopuszczalna. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia. Orzeczenie o zwrocie wpisu zawarte w pkt II wydane zostało na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.