II SAB/Wr 520/24

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wojciech Śnieżyński po rozpoznaniu w dniu 12 czerwca 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale II sprawy ze skargi O. H. na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie zezwolenia na pobyt stały postanawia: odrzucić skargę. UZASADNIENIE Pismem z 25.04.2024 r. (data wpływu do organu) O. H. (dalej: strona skarżąca, skarżący) działając przez profesjonalnego pełnomocnika wniósł skargę na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego (dalej: organ) w przedmiocie zezwolenia na pobyt stały. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie. Wojewoda wyjaśnił, że w przedmiotowej sprawie postępowanie zostało zakończone poprzez wydanie decyzji z 15.02.2024 r. udzielającej zezwolenia na pobyt skarżącego. Organ podkreślił, że decyzja została odebrana przez pełnomocnika skarżącego w dniu 27.02.2024 r. i wobec niewniesienia odwołania stała się ostateczna z dniem 13.03.2024 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30.08.2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm.) - dalej jako: "p.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 tego przepisu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Merytoryczne rozpatrzenie zasadności skargi poprzedzone jest w każdym postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn (niż określonych w pkt. 1-5 tej normy) wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Pojęcie bezczynności zostało zdefiniowane w art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a. Z treści przywołanego przepisu wynika, że organ jest bezczynny jeśli nie załatwi sprawy w terminie określonym w art. 35 ustawy z 14.06.1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 572 ze zm.) dalej jako: "k.p.a.", lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a. W rozpoznawanej sprawie skarżący w dniu 25.04.2024 r. (data wpływu do organu) wniósł przez profesjonalnego pełnomocnika skargę na bezczynność organu w przedmiocie zezwolenia na pobyt stały. Z akt sprawy wynika, że organ decyzją z 15.02.2024 r. (znak: SOC-PCIII.6152.1.680.2023.MS) odmówił udzielenia skarżącemu zezwolenia pobytowego. Z akt administracyjnych nie wynika, aby skarżący skorzystał z przysługującego mu prawa do wniesienia odwołania od tej decyzji. Tym samym skarga z 25.04.2024 r. na bezczynność Wojewody została wniesiona po zakończeniu postępowania przez organ i wydaniu decyzji. Wymaga wskazania, że Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z 22.06.2020 r. wydanej w sprawie o sygn. akt II OPS 5/19, stwierdził, że wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania przez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Z uzasadnienia uchwały NSA wynika, że za niedopuszczalną należy uznać skargę na bezczynność wniesioną po zakończeniu postępowania administracyjnego. Odmienne rozumowanie oznaczałoby, że środek ten zamiast w swoim celu zmierzać do likwidacji stanu bezczynności, powiązany byłby zasadniczo z celem wykraczającym poza zakres postępowania administracyjnego, a więc z dążeniem do uzyskania prejudykatu. Z tych to powodów Sąd uznał, że skarga na bezczynność organu nie może zostać wniesiona po zakończeniu postępowania przez ten organ. Sąd rozpoznający niniejszą sprawę, w pełni aprobuje powyższy pogląd NSA wyrażony w przywołanej uchwale. Mając powyższe na względzie, skoro skarżący wniósł skargę na bezczynność Wojewody po wydaniu decyzji, a zatem po zakończeniu postępowania administracyjnego w przedmiotowej sprawie, należało uznać, że stanowi to przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu skargi na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Wobec tego Sąd stwierdził, że skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu, zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.