VIII SA/Wa 609/23

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Szymanowicz-Nowak Sędziowie Sędzia WSA Justyna Mazur Sędzia WSA Renata Nawrot (sprawozdawca) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Radomiu w trybie uproszczonym w dniu 23 listopada 2023 r. sprawy ze skargi T. M. na postanowienie Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 4 lipca 2023 r. Nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia oddala skargę. UZASADNIENIE Postanowieniem z 2 marca 2023 r. nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w R. (dalej: PINB, organ powiatowy, organ I instancji) działając na podstawie art. 119 § 1 i 2 , art. 121 § 2 i 4, art. 122, art. 64a § 1 pkt 1 oraz art. 17 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2022 r. poz. 479, dalej: ustawa o postępowaniu egzekucyjnym) nałożył na T.M. (dalej: zobowiązany, skarżący): grzywnę w celu przymuszenia w wysokości 7 500,00 z powodu uchylania się od wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym [...] z 21 lipca 2022 r. znak: [...] oraz obowiązek uiszczenia opłaty egzekucyjnej za wydanie niniejszego postanowienia w wysokości 68 zł. Jednocześnie wezwał skarżącego do uiszczenia grzywny w celu przymuszenia w terminie 60 dni od daty doręczenia postanowienia oraz do niezwłocznego wykonania obowiązku wskazanego w tytule wykonawczym [...] z 21 lipca 2022 r., w terminie 60 dni od daty doręczenia postanowienia, pod rygorem wykonania zastępczego. Akt wydano w następująco ukształtowanym stanie faktycznym i prawnym. Decyzją z 13 kwietnia 2017 r. Nr [...] M. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: MWINB, organ odwoławczy, organ) nakazał S.M. (zmarłemu 19 czerwca 2018 r.) przebudowę dachu dwuspadowego istniejącego budynku obory na działce w B. nr [...] gm. J. na dach jednospadowy ze spadkiem na własną działkę. W dniu 17 listopada 2020 r. do skarżącego będącego następcą prawnym S.M. zostało skierowane upomnienie Nr [...], wzywające do wykonania ww. obowiązku. Z kolei w dniu 17 grudnia 2020 r. PINB wystawił tytuł wykonawczy Nr [...]. Następnie w wyniku rozpatrzenia zarzutów wniesionych przez zobowiązanego w piśmie 30 grudnia 2020 r. organ powiatowy postanowieniem Nr [...] z 27 stycznia 2021 r. ., znak: [...] stwierdził ich bezzasadność. Postanowieniem Nr [...] z 7 kwietnia 2021 r. MWINB uchylił ww. postanowienie organu powiatowego i umorzył postępowanie w przedmiocie uznania zarzutów za bezzasadne. PINB 7 maja 2021 r. wystawił tytuł wykonawczy Nr [...]. W wyniku rozpatrzenia zarzutów wniesionych przez zobowiązanego, organ powiatowy postanowieniem Nr [...] z dnia 25 czerwca 2021 r., znak: [...] oddalił je w całości. Postanowieniem Nr [...] z 19 października 2021 r., znak: [...] MWINB uchylił postanowienie Nr [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Ponownie rozpoznając sprawę PINB w dniu 5 listopada 2021 r. wystawił tytuł wykonawczy Nr [...], od którego skarżący ponownie złożył zarzuty. Postanowieniem Nr [...] PINB oddalił ww. zarzuty zobowiązanego. Z akt wynika, że postanowieniem Nr [...] z 25 marca 2022 r., MWINB uchylił postanowienie organu powiatowego Nr [...] i umorzył postępowanie w przedmiocie zarzutów, natomiast postanowieniem Nr [...] z 5 maja 2022 r. PINB w R. umorzył postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tytułu wykonawczego Nr [...]. Tego samego dnia (5 maja 2022 r.) do zobowiązanego zostało skierowane upomnienie Nr [...]. wzywające do wykonania obowiązku nałożonego decyzją z 13 kwietnia 2017 r., które doręczone zostało w 17 maja 2022 r. W dniu 21 lipca 2022 r. PINB w R. wystawił tytuł wykonawczy Nr [...]., doręczony zobowiązanemu 2 sierpnia 2022 r. W piśmie z 8 sierpnia 2022 r. zobowiązany wniósł zarzuty w sprawie wszczętego postępowania egzekucyjnego, które postanowieniem Nr [...] z 14 września 2022., znak: [...]. [...] organ powiatowy oddalił, zaś MWINB, postanowieniem Nr [...] z 28 grudnia 2022 r., utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji z 14 września 2022 r. Wobec niewykonania obowiązku nałożonego decyzją z 13 kwietnia 2017 r. PINB wskazanym na wstępie postanowieniem z 2 marca 2023 r. nałożył na zobowiązanego grzywnę w celu przymuszenia. Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie organ powiatowy wskazał, że w przypadku obowiązków wynikających z prawa budowlanego organ ma możliwość zastosowania grzywny w celu przymuszenia przed zastosowaniem środka w postaci wykonania zastępczego. Pomimo, że grzywna w celu przymuszenia nie prowadzi bezpośrednio do wykonania obowiązku, skutkuje szybkim jego wykonaniem przez zobowiązanego oraz nie powoduje dla niego uciążliwości wynikających z wykonania zastępczego. Zgodnie z art. 125 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym, w razie wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym, nałożone a nieuiszczone lub nieściągnięte grzywny w celu przymuszenia podlegają umorzeniu, natomiast w przypadku ich ściągnięcia mogą podlegać zwrotowi. Organ podniósł, że wykonanie zastępcze jest dla zobowiązanego bardziej uciążliwym środkiem egzekucyjnym, a zastosowanie tego środka wyklucza wpływ zobowiązanego na koszty wykonania obowiązku. W ocenie organu powiatowego został zastosowany środek najmniej uciążliwy dla zobowiązanego, a nałożona grzywna jest adekwatna do zakresu obowiązku nałożonego tytułem wykonawczym. Zażalenie na powyższe postanowienie złożył skarżący, zarzucając że nałożona grzywna jest bezpodstawna i przedwczesna albowiem 16 marca 2023 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądy Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie MWINB z 28 grudnia 2022 r. Nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym. Ponadto podniósł, że zaskarżone postanowienie nie zawiera uzasadnienia co do wysokości nałożonej grzywny. Postanowieniem z 4 lipca 2023 r. nr [...] MWINB na podstawie art. 138 § 2 pkt. 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r. poz. 775) po rozpatrzeniu zażalenia skarżącego utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie organu I instancji. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że PINB uzasadnił sposób niebudzący wątpliwości kwotę w jakiej ustalił wysokość przedmiotowej grzywny. Wymierzona grzywna ma na celu zapewnienie efektywności prowadzonego postępowania egzekucyjnego i skutecznie zwróci uwagę zobowiązanego, co przyczyni się do prawdopodobnego podjęcia działań zmierzających do całkowitego wykonania obowiązku we własnym zakresie. Kwota ta nie przekracza dopuszczalnych ustawowych granic, w jakich organ egzekucyjny może w sposób uznaniowy ustalić wymiar grzywny w celu przymuszenia. Podniósł, że grzywna w celu przymuszenia ma charakter dyscyplinujący i ma na celu wywołanie u zobowiązanego odpowiednią dolegliwość, aby nieopłacalnym stało się odłożenie w czasie egzekwowanego obowiązku. Wymierzając grzywnę w celu przymuszenia organ musi uwzględnić, iż środek ten, z uwagi na jednokrotność zastosowania, musi być odpowiednio dolegliwy, aby zapewnić jego skuteczność. MWINB stanął na stanowisku, że wysokość nałożonej grzywny wypełnia powyższe zadanie. Argumenty zawarte w zażaleniu pozostają bez wpływu na prawidłowość wydanego przez organ egzekucyjny postanowienia. W ocenie organu II instancji PINB zasadnie zastosował w przedmiotowej sprawie środek egzekucyjny w postaci grzywny w celu przymuszenia wyjaśniając przy tym przesłanki, jakimi kierował się ustalając jej wysokość. Decyzja MWINB z 13 kwietnia 2017 r. jest ostateczna i funkcjonuje w obrocie prawnym, jest wykonalna i podlega wykonaniu w całości. Egzekwowany obowiązek nie został wykonany ani umorzony, nie przedawnił się i nie wygasł , jego wykonalność nie została wstrzymana przez sąd administracyjny ani organ administracyjny, a także jest obowiązkiem istniejącym. Wobec tego nie nastąpiła sytuacja cech wykonalności nałożonego obowiązku. Jednocześnie organ II instancji wskazał, że poza grzywną środkiem egzekucyjnym możliwym do zastosowania w niniejszej sprawie jest zastępcze wykonanie egzekwowanego obowiązku na koszt i niebezpieczeństwo zobowiązanych, na co również wskazał organ powiatowy w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Grzywna jest środkiem przymusu i zmierza do wykonania nałożonego obowiązku, nie jest karą. Ponadto jest środkiem łagodniejszym od wykonania zastępczego, ponieważ grzywna w celu przymuszenia obiektywnie powoduje mniej dotkliwe dla zobowiązanego konsekwencje, z uwagi na możliwość jej umorzenia albo zwrotu. W przypadku zastosowania grzywny w celu przymuszenia zobowiązany ma wpływ na wybór wykonawcy, a także samodzielnie negocjować koszty wykonania przez wykonawcę nakazu rozbiórki. Natomiast wykonanie zastępcze jest przeprowadzone przez podmiot zewnętrzny i w takim przypadku zobowiązany ma mniejsze możliwości decydowania kwestii kosztów wykonania obowiązku, niż w przypadku samodzielnego zlecenia wykonania nakazanego obowiązku we własnym zakresie. Dodatkowo wskazano, że wykonanie zastępcze generuje również koszty w postaci wydatków związanych z wyłonieniem przez organ egzekucyjnych wykonawcy robót. Opisane wyżej postanowienie skarżący zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając mu naruszenie: - art. 10 § i k.p.a. oraz art. 8 k.p.a. w zw. z art. 9 k.p.a., poprzez uniemożliwienie skarżącemu wypowiedzenia się co do zebranych w sprawie dowodów przed wydaniem zaskarżonego postanowienia organu I jak i II instancji oraz zapoznania się z ostatecznie zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym oraz brak pouczenia przez organ I jak i II instancji o możliwości końcowego zaznajomienia się z aktami postępowania, możliwości złożenia wniosków dowodowych etc. - art. 7 k.p.a., 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a., poprzez niepodjęcie z urzędu jakichkolwiek czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz do jej załatwienia, brak przeprowadzenia jakiegokolwiek postępowania dowodowego - na nieruchomości nikt nie był od ponad 10 lat, wszystkie pozostałe budynki występujące w tzw. ciągu zabudowy zostały zalegalizowane, przecież zaś zarówno ja, jak i wcześniej mój brat, doprowadziliśmy oborę do stanu w którym spełnia ona normy prawa budowlanego oraz nie zagraża życiu i zdrowiu osób, woda nie przedostaje się teren posesji sąsiadki, wszelkie normy przeciwpożarowe również zostały spełnione, czego potwierdzeniem jest przecież opinia biegłego. W oparciu o te zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia MWINB i poprzedzającego go postanowienia PINB oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. z 2022 r., poz. 2492) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie natomiast do art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi następuje, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu. Dokonawszy w niniejszej sprawie kontroli zaskarżonego postanowienia pod kątem tak określonych kryteriów Sąd doszedł do wniosku, że skarga nie jest uzasadniona. Przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym, dotyczące zastosowania środka egzekucyjnego w postaci nałożenia grzywny w celu przymuszenia. Podstawę rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Zgodnie z art. 119 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym, grzywnę w celu przymuszenia nakłada się, gdy egzekucja dotyczy spełnienia przez zobowiązanego obowiązku znoszenia lub zaniechania albo obowiązku wykonania czynności, a w szczególności czynności, której z powodu jej charakteru nie może spełnić inna osoba za zobowiązanego. Grzywnę nakłada się również, jeżeli nie jest celowe zastosowanie innego środka egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym (§ 2). Stosownie zaś do art. 121 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym grzywna w celu przymuszenia może być nakładana kilkakrotnie w tej samej lub wyższej kwocie. Każdorazowo nałożona grzywna nie może przekraczać kwoty 10.000 zł, a w stosunku do osób prawnych i jednostek organizacyjnych nie posiadających osobowości prawnej kwoty 50.000 zł. Jeżeli egzekucja dotyczy spełnienia przez zobowiązanego obowiązku wynikającego z przepisów prawa budowlanego, grzywna w celu przymuszenia jest jednorazowa, chyba, że dotyczy obowiązku utrzymania obiektu budowlanego w stanie nieoszpecającym otoczenia (art. 121 § 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym). Wysokość grzywny zależy od uzasadnionego uznania organu egzekucyjnego, który powinien kierować się zasadą celowości i skuteczności. Według art. 122 §1 i 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym grzywnę w celu przymuszenia nakłada organ egzekucyjny, który doręcza zobowiązanemu odpis tytułu wykonawczego i postanowienie o nałożeniu grzywny, które zawiera wezwanie do jej uiszczenia oraz wezwanie do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym. W rozpoznawanej sprawie nie budzi wątpliwości, że skarżący nie wykonał obowiązku nałożonego decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 13 kwietnia 2017 r. Nr [...] polegającego na przebudowie dachu dwuspadowego istniejącego budynku obory na dach jednospadowy ze spadkiem na własną działkę. W tym miejscu należy podkreślić, że celem postępowania egzekucyjnego jest wymuszenie realizacji nakazów wypływających z decyzji stanowiącej podstawę tytułu wykonawczego, o ile nakazy te nie zostaną wykonane dobrowolnie. Postępowanie egzekucyjne nie jest zatem kontynuacją postępowania administracyjnego, w którym można byłoby negować zasadność ostatecznych i prawomocnych decyzji. Dopóki w obrocie prawnym pozostaje decyzja nakładająca określony obowiązek, dopóty możliwe jest wszczęcie i prowadzenie egzekucji w celu jego wykonania (wyrok WSA w Gliwicach z 25 października 2007 r., sygn. II SA/GL 335/07 ). Organ egzekucyjny w toku postępowania egzekucyjnego nie bada ponownie tzw. decyzji merytorycznej, lecz tylko podejmuje działania zmierzające do jej wykonania. Organ egzekucyjny bada z urzędu dopuszczalność egzekucji administracyjnej. Organ ten nie jest natomiast uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Badanie, o którym mowa w art. 29 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym, obejmuje ustalenie, czy egzekucja oznaczonego obowiązku jest dopuszczalna, czy tytuł wykonawczy jest prawidłowo wystawiony i czy doręczone zostało upomnienie. Badanie to ma charakter formalny. Zatem wszelkie zarzuty dotyczące zasadności nałożonego na skarżącego obowiązku objętego tytułem wykonawczym nie mogły odnieść skutku. W kontrowanej sprawie organy egzekucyjne podjęły w ocenie Sądu wszystkie wymagane przepisami ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji czynności niezbędne do wszczęcia i prowadzenia egzekucji obowiązku o charakterze niepieniężnym, wystawiono upomnienie (5 maja 2022 r. nr [...]), a także tytuł wykonawczy (21 lipca 2022 r. nr [...]). Obydwa dokumenty wbrew twierdzeniom skarżącego skutecznie doręczono. Upomnienie doręczono skarżącemu 17 maja 2022 r. czego dowodem jest zwrotne potwierdzenie odbioru tego pisma z własnoręcznym podpisem i skarżącego i datą (k.89 verte akt administracyjnych). Z kolei prawidłowo wystawiony tytuł wykonawczy został doręczany skarżącemu 2 sierpnia 2022 r. o czym świadczy własnoręczny podpis skarżącego na znajdującym się w aktach administracyjnych zwrotnym potwierdzeniu odbioru. Zdaniem składu orzekającego, chronologia i prawidłowość podejmowanych czynności nie budzi zastrzeżeń i uzasadnia formalnoprawną możliwość zastosowania środków egzekucyjnych, w tym rozstrzygnięcia na mocy art. 119 ustawy o postepowaniu egzekucyjnym. Słusznie w zaskarżonym postanowieniu organ odwoławczy wskazał, że grzywna w celu przymuszenia jest środkiem najmniej dolegliwym dla skarżącego. Stosownie do art. 1a pkt 12 lit. b ustawy o postępowaniu egzekucyjnym, w postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym obowiązków o charakterze niepieniężnym środkami egzekucyjnymi są: grzywna w celu przymuszenia, wykonanie zastępcze. Z zasad postępowania egzekucyjnego w administracji, określonych w art. 7 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym (zasady racjonalnego działania) oraz w art. 7 § 3 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym (zasady niezbędności), wynika obowiązek organu zastosowania wobec zobowiązanego takiej dolegliwości, która jest niezbędna do realizacji ciążącego na nim obowiązku i zaprzestania stosowania tej dolegliwości w momencie, gdy obowiązek ten zostanie spełniony. Zgodnie z treścią art. 7 § 1 i § 2 ustawy organ egzekucyjny stosuje przewidziane w ustawie środki egzekucyjne, które prowadzą bezpośrednio do wykonania obowiązku, a spośród kilku takich środków, środki najmniej uciążliwe dla zobowiązanego. Grzywna w celu przymuszenia jest pierwszym środkiem jaki winien być zastosowany, gdyż jest najmniej dolegliwa dla zobowiązanego. Świadczy o ty choćby przepis art. 122 § 2 pkt 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym, z którego wynika, że środkiem egzekucyjnym stosowanym w egzekucji obowiązków wynikających z przepisów Prawa budowlanego jest w pierwszym rzędzie grzywna w celu przymuszenia, a dopiero w przypadku nieskuteczności przedmiotowego środka, wykonanie zastępcze. W razie dobrowolnego wykonania obowiązku nałożone, a nieuiszczone lub nieściągnięte grzywny ulegają umorzeniu (art. 125 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym). Natomiast, w przypadku niewykonania obowiązku w terminie określonym w postanowieniu, podlega ona ściągnięciu w trybie egzekucji należności pieniężnych. Natomiast zgodnie z art. 126 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym, na wniosek zobowiązanego, który obowiązek wykonał, grzywny uiszczone lub ściągnięte w celu przymuszenia mogą być w uzasadnionych przypadkach zwrócone w wysokości 75% lub w całości. Wykonanie zastępcze jest zaś środkiem egzekucyjnym o charakterze zaspokajającym, jego zastosowanie prowadzi do przymusowego wykonania obowiązku "za" zobowiązanego i na jego koszt. Wiąże się jednak z koniecznością poniesienia znacznie większych kosztów, które nie podlegają zwrotowi. Stosownie bowiem do art 127 i 133 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym, zobowiązany obciążony jest pełnymi kosztami realizacji tego środka egzekucyjnego. Przy wykonaniu zastępczym organ może ponadto żądać wpłacenia zaliczki na pokrycie kosztów jego realizacji. Od jej uiszczenia zależy rozpoczęcie robót przez wykonawcę robót. Brak uiszczenia zaliczki kieruje się wówczas na drogę egzekucji należności pieniężnych. Wykonanie zastępcze wprowadza do postępowania wykonawcę, który od momentu przystąpienia do robót, zgodnie z art. 132 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym również decyduje o tym, czy odstąpi od kontynuowania robót. Stawia to zobowiązanego w gorszej sytuacji i odbiera możliwość decydowania o samodzielnym wykonaniu obowiązku. Zatem należało uznać, że wybór środka egzekucyjnego dokonany przez organy był prawidłowy. Odnosząc się do zarzutu braku uzasadnienia co do wysokości nałożonej grzywny Sąd wyjaśnia, że celem postępowania egzekucyjnego i zastosowanych w nim środków egzekucyjnych jest doprowadzenie do realizacji przez zobowiązanego obowiązków określonych w tytule wykonawczym. Grzywna, aby odniosła pożądany skutek w postaci wykonania obowiązku, powinna być więc nałożona przez organ egzekucyjny w odpowiedniej wysokości, tak aby jej dolegliwość zmobilizowała zobowiązanego do realizacji obowiązku. Ze względu na brzmienie art. 121 § 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym wymierzając grzywnę w sprawie egzekucji obowiązku wynikającego z prawa budowlanego, organ musi uwzględnić, że środek ten może być stosowany jednokrotnie, a co za tym idzie - musi być odpowiednio dolegliwy, aby zapewnić jego skuteczność. Wobec tego kwota grzywny winna być na tyle wysoka i uciążliwa, aby doprowadziła do wykonania nakazu przez zobowiązanego. Grzywna, nie będąc karą, musi być dla strony zobowiązanej na tyle dotkliwa, aby wybrała ona rozwiązanie polegające na dobrowolnym wykonaniu obowiązku we własnym zakresie. Jednocześnie organ nie ma obowiązku ustalania sytuacji majątkowej zobowiązanego i uzależniania wysokości zastosowanej grzywny od możliwości finansowych zobowiązanego (wyroki NSA z 16 lutego 2005 r. OSK 1148/04, z 31 maja 2012 r. II OSK 443/11). Ponadto przypomnieć należy, że zobowiązany może uniknąć uiszczenia grzywny, jeżeli wykona obowiązki nałożone ostateczną decyzją. W realiach badanej sprawy organ wymierzając grzywnę w wysokość 7500 zł wskazał na okoliczności, które uwzględnił miarkując jej wysokość. Kwota ta nie przekracza dopuszczalnych granic ustawowych, jednocześnie przy uwzględnieniu znacznego przekroczenia terminu realizacji nałożonych obowiązków prawidłowo przyjął, że grzywna odniesie skutek, jeżeli będzie dostatecznie dolegliwa i da szansę na zakończenie egzekucji już na tym etapie. Na uwzględnienie nie zasługują także zarzuty (o charakterze procesowym) podniesione w skardze. Skarżący, wskazując na uniemożliwienie mu wypowiedzenia się, nie wyjaśnił w jakim zakresie zaniechanie to uniemożliwiło mu podjęcie konkretnej czynności procesowej w postępowaniu egzekucyjnym oraz jaki wpływ to uchybienie miało na wynik niniejszej sprawy. Jak wynika z akt administracyjnych, zarówno organu pierwszej jak i drugiej instancji, skarżący miał wiedzę o toczącym się postępowaniu, miał też możliwość zajęcia w nim stanowiska i zgłoszenia żądań – co też czynił zgłaszając wielokrotnie zarzuty w sprawie egzekucji administracyjnej. Końcowo jeszcze raz Sąd podkreśla, że w postepowaniu egzekucyjnym nie ma możliwości merytorycznego badania stanu technicznego obiektu budowlanego. (budynku inwentarskiego). Istotne było to, że decyzja nakładająca obowiązek wskazany w decyzji MWINB Nr [...] z 13 kwietnia 2017 r. – była ostateczna. Wbrew zarzutom skargi nie doszło do naruszenia przepisów prawa procesowego podniesionych w skardze. Mając na uwadze powołane okoliczności, Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł o oddaleniu skargi.