II FSK 1442/24

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Dumas po rozpoznaniu w dniu 26 listopada 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej wniosku K. W. w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi kasacyjnej K. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 4 czerwca 2024 r. sygn. akt I SA/Bd 120/24 w sprawie ze skargi K. W. na decyzję Dyrektora lzby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy z dnia 11 grudnia 2023 r. nr 0401-IOD1.4102.43.2023 w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2019 r. postanawia: oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji. UZASADNIENIE Wyrokiem z 4 czerwca 2024 r., I SA/Bd 120/24, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy oddalił skargę K. W. na decyzję Dyrektora lzby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy z 11 grudnia 2023 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2019 r. We wniesionej od powyższego wyroku skardze kasacyjnej Skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Strona uzasadniła powyższy wniosek prawdopodobieństwem wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadniając wniosek Skarżący podniósł, że jest pozbawiony możliwości dysponowania kwoty ponad 150000 zł i odniósł się do zasadności dokonanych przez organy podatkowe działań. Ponadto we wniosku wskazano, że ze względu na dokonane zabezpieczenia działalność gospodarcza Skarżącego jest zawieszona, gdyż ze względu na zablokowane środki przedsiębiorstwo nie mogło dalej funkcjonować. Ponadto skarżący kasacyjnie ma na utrzymaniu dwójkę dzieci. W ocenie Skarżącego wniosek jest konieczny i uzasadniony. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności przez sąd, będąca formą tymczasowej ochrony sądowej udzielanej stronie postępowania, stanowi wyjątek od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, ze zm., dalej jako: "P.p.s.a."), zgodnie z którą wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Stosownie do art. 61 § 3 P.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na stronie wnioskującej o ochronę tymczasową w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Uzasadnienie wniosku powinno się więc odnosić do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Ponadto twierdzenia te powinny być poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi sytuacji finansowej oraz majątkowej wnioskującego. W pierwszej kolejności wskazać należy, że Skarżący już na etapie skargi do Sądu pierwszej instancji wnioskował o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Efektem złożonego wniosku było rozstrzygnięcie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, który postanowieniem z dnia 3 czerwca 2024 r., sygn. akt I SA/Bd 120/24, odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Z uzasadnienia tego orzeczenia wynika, że zdaniem Sądu pierwszej instancji Skarżący nie wykazał zaistnienia przesłanek warunkujących zastosowanie instytucji określonej w art. 61 § 3 P.p.s.a. Sąd pierwszej instancji podkreślił, że instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie służy zabezpieczeniu strony przed jakimikolwiek skutkami wydanych decyzji, lecz jedynie przed takimi, których ewentualne wygranie sporu sądowego by nie naprawiło. Zdaniem Sądu, Skarżący nie uprawdopodobnił, że takie właśnie skutki mu grożą. Sąd zauważył, że Skarżący sumę zobowiązań podatkowych na majątku powiązał ze stwierdzeniem, że zablokowanie tak dużej kwoty spowoduje negatywne konsekwencje dla sytuacji finansowej i egzystencji rodziny, jednak Sądowi nie jest znana aktualna wysokość aktywów skarżącego i osób pozostających z nim we wspólnym gospodarstwie domowym. Skarżący w tym zakresie nie przedłożył żadnych dokumentów na poparcie wniosku. Nie sposób zatem stwierdzić, iż uprawdopodobnione zostały argumenty o możliwości spowodowania przez wykonanie zaskarżonej decyzji tak znaczących skutków jakie określone zostały w uzasadnieniu wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej. Sąd także odnotował, że opis sytuacji finansowej i materialnej Skarżącego został sformułowany jedynie w uzasadnieniu wniosku o przyznanie prawa pomocy. Wyrażone we wniosku obawy nie jednak zostały poparte żadną dokumentacją majątkowo-finansową. Skarżący nie złożył zażalenia na ww. postanowienie. W skardze kasacyjnej zawarł jednakże ponowny wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora lzby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy. W tym miejscu przypomnieć należy, że oddalenie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji nie uniemożliwia jego ponowienia w razie zmiany okoliczności, co wynika z treści art. 61 § 4 P.p.s.a. (postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 11 lipca 2017 r., sygn. akt II GZ 538/17, z dnia 30 marca 2017 r., sygn. akt II GZ 222/17 czy z dnia 20 grudnia 2016 r., sygn. akt I FZ 392/16; orzeczenia dostępne na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl/, CBOSA). Jednak wniosek Skarżącego zawarty w skardze kasacyjnej stanowi w zasadzie powtórzenie wniosku ze skargi. Z ponownego wniosku złożonego przez Skarżącego w niniejszej sprawie nie wynikają żadne nowe okoliczności, które uzasadniałyby wstrzymanie wykonania ww. decyzji. Skarżący złożył zatem kolejny wniosek niezawierający wymaganego uzasadnienia. Natomiast, jak zostało to już wskazane powyżej, to na wnioskującym o wstrzymanie wykonania spoczywa obowiązek takiego sformułowania wniosku, aby w dokładny i wszechstronny sposób obrazował jego sytuację finansową i majątkową, a tym samym uprawdopodobnił, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest w stosunku do niego zasadne. Obowiązkiem Skarżącego było więc przedstawienie konkretnych, zmienionych okoliczności, które mogą wystąpić w następstwie wykonania zaskarżonej decyzji, a także poparcie ich stosownymi dokumentami. Tym samym Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził brak podstaw do udzielenia mu ochrony tymczasowej poprzez wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Dodatkowo wskazać należy, że Skarżący wnioskując o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji działał przez profesjonalnego pełnomocnika, od którego wymaga się wyższego miernika dbałości o prowadzone sprawy niż od osób niezajmujących się zawodowo prawem. Taki pełnomocnik powinien wiedzieć, jakie są skutki braku wskazania konkretnych okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu oraz braku poparcia twierdzeń zawartych w uzasadnieniu wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji stosownymi dokumentami źródłowymi. Wiedza ta z pewnością była i jest znana pełnomocnikowi Skarżącego (por. postanowienie NSA z 18 maja 2022 r., sygn. akt II FSK 305/22). Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 3 i § 4 w zw. z art. 193 P.p.s.a., odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.