II OZ 1029/09

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Włodzimierz Ryms po rozpoznaniu w dniu 26 listopada 2009 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia W. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 7 kwietnia 2008 r., sygn. akt II SA/Gd 743/05 w zakresie odmowy przywrócenia terminu do złożenia zażalenia w sprawie ze skargi W. K. na decyzję Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku z dnia [...] lipca 2005 r., znak: [...] w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Zaskarżonym postanowieniem z dnia 7 kwietnia 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odmówił skarżącemu W. K. przywrócenia terminu do złożenia zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 3 września 2007 r. o odrzuceniu zażalenia na postanowienie z dnia 23 stycznia 2007 r. o odmowie przywrócenia terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku z dnia 9 marca 2006 r. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że kwestia przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 23 stycznia 2007 r. została ostatecznie rozstrzygnięta przez Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 25 maja 2007 r., którym oddalono zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 5 marca 2007 r. o odmowie przywrócenia terminu do złożenia zażalenia na postanowienie z dnia 23 stycznia 2007 r. Sąd pierwszej instancji odnosząc się do kwestii przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie z dnia 3 września 2007 r. stwierdził, że do dnia 30 października 2007 r. (dzień wypowiedzenia pełnomocnictwa radcy prawnemu I. W.) skarżący był reprezentowany przez pełnomocnika wyznaczonego w ramach prawa pomocy. Tym samym doręczenie odpisu postanowienia z dnia 3 września 2007 r. skarżącemu na adres pełnomocnika, było skuteczne, na co wskazał NSA w zarządzeniu z dnia 10 marca 2008 r. Zaniedbania pełnomocnika obciążają stronę, którą reprezentuje. Niezachowanie terminu przez pełnomocnika procesowego musi być traktowane jako zaniechanie samej strony, która nie może twierdzić, że za działania pełnomocnika nie ponosi odpowiedzialności. W zażaleniu na to postanowienie skarżący podniósł, że nie może ponosić odpowiedzialności za nieprofesjonalne zachowanie pełnomocnika ustanowionego w ramach prawa pomocy, który celowo nie odbiera korespondencji z Sądu. Skarżący zwracał się do Okręgowej Izby Radców Prawnych o zmianę pełnomocnika, dlatego dopiero w dniu 30 października 2007 r. złożył pismo o cofnięciu pełnomocnictwa. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Z akt sprawy wynika, że odpis postanowienia z dnia 3 września 2007 r. został doręczony skarżącemu, na adres jego pełnomocnika ustanowionego w ramach prawa pomocy, radcy prawnego I. W., w dniu 10 września 2007 r. Termin do wniesienia zażalenia na to postanowienie upłynął w dniu 17 września 2007 r. W dniu 30 października 2007 r. (data prezentaty, k. 341) skarżący cofnął pełnomocnictwo udzielone radcy prawnemu I. W. Skarżący zażalenie na postanowienie z dnia 3 września 2007 r. złożył w dniu 2 listopada 2007 r. (data stempla pocztowego, k. 363). Przywrócenie uchybionego terminu ma charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie w przypadku, gdy strona w sposób przekonywujący przytoczy okoliczności, które uprawdopodobniają brak winy w uchybieniu terminu (art. 86 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). W ocenie Sądu skarżący nie uprawdopodobnił, iż uchybienie terminu nastąpiło bez jego winy. Przede wszystkim należy wskazać, że podmiot reprezentowany nie może upatrywać braku swojej winy w uchybieniu terminu, które nastąpiło z winy jego pełnomocnika. W szczególności strona nie może skutecznie podnosić, że nie otrzymała korespondencji z Sądu, ponieważ była doręczna jej pełnomocnikowi, a pełnomocnik nie poinformował strony o otrzymaniu takiej korespondencji. Stosownie do art. 67 § 5 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jeżeli ustanowiono pełnomocnika lub osobę upoważnioną do odbioru pism w postępowaniu sądowym, doręczenia należy dokonać tym osobom. Oznacza to, że strona jest reprezentowana przez pełnomocnika do czasu cofnięcia pełnomocnictwa i temu pełnomocnikowi doręczane są pisma, a strona ponosi odpowiedzialność za czynności podejmowane, bądź nie podejmowane przez tego pełnomocnika w postępowaniu sądowym. W rozpoznawanej sprawie prawidłowo doręczono odpis postanowienia pełnomocnikowi skarżącego. Termin do wniesienia zażalenia upłynął w dniu 17 września 2007 r., a skarżący cofnął pełnomocnictwo dopiero w dniu 30 października 2007 r., a zatem po upływie terminu do wniesienia zażalenia. W tej sytuacji podnoszone przez skarżącego zarzuty dotyczące nieprofesjonalnego zachowania pełnomocnika nie mogą być brane pod uwagę. Skarżący nie podniósł natomiast żadnych innych okoliczności, które mogłyby wskazywać na brak jego winy w uchybieniu terminu. Mając powyższe względy na uwadze trafnie Sąd pierwszej instancji ocenił, że nie ma podstaw do przywrócenia terminu do złożenia zażalenia na postanowienie z dnia 3 września 2007 r. na podstawie art. 86 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.