IV SAB/Wr 392/23

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Mirosława Rozbicka-Ostrowska (sprawozdawca), Sędziowie: Sędzia WSA Daria Gawlak-Nowakowska, Sędzia WSA Ewa Kamieniecka, , po rozpoznaniu w Wydziale IV na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 13 grudnia 2023 r. sprawy ze skargi T. G. na bezczynność Prezydenta Wrocławia w przedmiocie informacji publicznej na wniosek z dnia 20 lipca 2023 r. oddala skargę w całości. UZASADNIENIE Postępowanie w sprawie wszczęte zostało wnioskiem T. G. ( dalej: wnioskodawca, skarżący) z dnia 20 lipca 2023 roku, adresowanym do Urzędu Miejskiego Wrocławia ( dalej: organ , podmiot zobowiązany) , którym zwrócił się o udostępnienie informacji publicznej w następującym zakresie: 1) " Czy zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa – art. 22 ust. 4 Ustawy o ochronie zabytków oraz § 18 rozporządzenia MKiDN z dn. 26 maja 2011 roku – Prezydent Wrocławia (dalej: organ) ujął moją działkę nr [...] Z. przy "ul. [...]" we W. w gminnej ewidencji zabytków Wrocławia wyłącznie poprzez dokonacie następujących czynności: - wykonanie karty adresowej "Historycznego układu urbanistycznego osiedla Z. we W." (dalej jako: Z.), - sprawdzenie, czy dane zawarte w karcie adresowej są wyczerpujące i zgodne ze stanem faktycznym (stan prawny obowiązujący do dnia 18 października 2019 roku), - zweryfikowanie, że dane zawarte w karcie adresowej są wyczerpujące i zgodne z danymi zawartymi odpowiednio w decyzji o wpisie zabytku do rejestru lub w karcie ewidencyjnej zabytku (stan prawny obowiązujący do dnia 18 października 2019 roku), - formalne włączenie sprawdzonej lub zweryfikowanej karty adresowej zabytku nieruchomego do gminnej ewidencji zabytków z konkretną datą dzienną, czynnością konkretnej osoby, upoważnionej przez Prezydenta Wrocławia do dokonania takiej czynności w imieniu Prezydenta Wrocławia, a jeśli Prezydent Wrocławia tę działkę ujął w gminnej ewidencji zabytków, to z jaką konkretną datą dzienną i jaka konkretnie osoba fizyczna taką czynność w imieniu Prezydenta Wrocławia wykonała. Jeśli Prezydent Wrocławia ujął moją działkę w Gminnej Ewidencji Zabytków, to proszę o udostępnienie mi dokumentów źródłowych, z których organ czerpie wiedzę o ujęciu mojej działki w Gminnej Ewidencji Zabytków, jeśli takie dokumenty istnieją, a ta informacja nie została wymyślona"; 2) "Proszę o udzielenie mi informacji czy prawdą jest, że Prezydent Wrocławia nie posiada pisemnego udokumentowania przez Prezydenta Wrocławia w zakresie sprawdzenia karty adresowej jak również jej ujęcia w gminnej ewidencji zabytków w zakresie działki nr [...] Z. przy "ul. [...] we W. ; 3) "Proszę o udzielenie mi informacji, czy twierdzenie Prezydenta Wrocławia i urzędników tego organu zawarte w pismach urzędowych tego organu, iż jakoby działka nr [...] Z. przy "ul. [...]" we W. została ujęta w gminnej ewidencji zabytków Wrocławia (lub wpisana do takiej ewidencji) nie są oparte na treści jakichkolwiek dokumentów źródłowych – nie są oparte na pisemnym udokumentowaniu przez Prezydenta Wrocławia w zakresie sprawdzenia karty adresowej jak również jej ujęcia w gminnej ewidencji zabytków, a jest to informacja wymyślona przez urzędników organu. Skoro Prezydent Wrocławia nie posiada pisemnego udokumentowania czynności ujęcia mojej działki w gminnej ewidencji zabytków, to proszę o udzielenie mi informacji, czy fałszywą informację o ujęciu mojej działki w gminnej ewidencji zabytków wymyśliła Pani M. W., czy jakaś inna osoba"; 4) " Czy prezydent Wrocławia wykonał czynność ujęcie działki nr [...] Z. przy "ul. [...]" we W. w ten sposób, iż "Prezydent Wrocławia ujął ten obszar w gminnej ewidencji zabytków traktując kartę ewidencyjną jako kartę adresową" a tym samym Prezydent Wrocławia nie dokonał prawnie skutecznej czynności ujęcia tej działki w gminnej ewidencji zabytków w sposób spełniający wymogi wskazane w art. 22 ust. 4 Ustawy o ochronie zabytków oraz § 18 rozporządzenia MKiDN z dn. 26 maja 2011 roku"; 5) "Czy Prezydent Wrocławia ujął obszar obejmujący moją działkę w gminnej ewidencji zabytków traktując kartę ewidencyjną jako kartę adresową co w związku z faktem iż karta ewidencyjna została sporządzona w dacie "X 2015" jest niepodważalnym dowodem na to, że twierdzenia organu jakoby działka działki nr [...] Z. przy "ul. [...]" we W. została ujęta w gminnej ewidencji zabytków z datą 24 listopada 2014 roku jest twierdzeniem całkowicie fałszywym, bowiem w dacie 24 listopada 2014 roku nie istniała jeszcze ani karta ewidencyjna ani karta adresowa tego obszaru"; 6) "Proszę o udzielenie mi informacji czy informacja zawarta w piśmie Prezydenta Wrocławia do Dolnośląskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków we Wrocławiu z dnia 15 kwietnia 2022 roku w sprawie WPL-ZT1.6730.75.2022 JŁ5 o tym, iż działka nr [...] Z. przy "ul. [...]" we W. znajduje się na obszarze ujętym w gminnej ewidencji zabytków, która to ewidencja jakoby jest zamieszczona przez Biuro Miejskiego Konserwatora Zabytków we Wrocławiu w Biuletynie Informacji Publicznej Urzędu Miejskiego Wrocławia, jest informacją fałszywą, bowiem nikt nie opublikował w BIP gminnej ewidencji zabytków Wrocławia, czyli zbioru sprawdzonych kart adresowych zabytków, które to karty z mocy art. 22 ust. 4 Ustawy o ochronie zabytków tworzą gminną ewidencję zabytków"; 7) "Proszę o udzielenie mi informacji czy opublikowana w Biuletynie Informacji Publicznej Urzędu Miejskiego Wrocławia w dniu 10 stycznia 2020 roku, utworzona przez A. C. lista obiektów ujętych w gminnej ewidencji Wrocławia nie jest gminną ewidencją zabytków Wrocławia w rozumieniu art. 22 ust. 4 Ustawy o ochronie zabytków tworzą gminną ewidencję zabytków a Prezydent Wrocławia nie posiada żadnych dokumentów źródłowych wskazujących na ujęcie poszczególnych obiektów w gminnej ewidencji zabytków z konkretnymi datami dziennymi, które to dokumenty źródłowe powinny być podstawą utworzenia i opublikowania takiej listy. Proszę zatem o udzielenie mi informacji publicznej, czy moja działka jest ujęta w gminnej ewidencji zabytków opublikowanej w BI, czy też Pani J. K. w piśmie z dnia 15 kwietnia 2022 roku nr WPL-ZT1.6730.75.2022.JŁ-5 nr kan. WPL 1693/2022 WAB 37694/2021 potwierdziła nieprawdę w dokumencie urzędowym"; 8) "Proszę o udzielenie mi informacji, kto personalnie utworzył (czyli wymyślił) rozpowszechnianą przez urzędników organu (między innymi w piśmie z dnia 15 kwietnia 2022 roku WPL-ZT1.6730.75.2022.JŁ-5 nr kan. WPL 1693/2022 WAB 37694/2021) fałszywą informację o ty, iż jakoby działka nr [...] Z. przy "ul. [...]" we W., jako element obszaru "Historyczny układ urbanistyczny osiedla Z. we W.", została przez Prezydenta Wrocławia ujęta w gminnej ewidencji zabytków Wrocławia, skoro Prezydent Wrocławia nie posiada pisemnego potwierdzenia dokonania takiej czynności przez Prezydenta Wrocławia w jakiejkolwiek dacie dziennej. Proszę zatem o udzielenie mi informacji publicznej, kto wymyślił informację o ujęciu mojej działki w gminnej ewidencji zabytków – czy informację tą wymyśliła Pani M. W."; 9) "Proszę o udzielnie mi informacji czy działka nr [...] Z. przy "ul.[...]" we W. została ujęta w gminne ewidencji zabytków z jakąkolwiek konkretną datą dzienną, czynnością jakiejkolwiek konkretnej osoby fizycznej, posiadającą na tą datę stosowne upoważnienie do działania w imieniu Prezydenta Wrocławia. Proszę o udostępnienie mi kopii dokumentów źródłowych, z których organ tę informację zaczerpnął lub wskazanie konkretnej osoby, która tę informację, z powodu braku dokumentów źródłowych wymyśliła". W odpowiedzi na powyższy wniosek organ pismem z dnia 9 sierpnia 2023 oku. poinformował wnioskodawcę, co następuje: Ad. 1 ) Data ujęcia gminnej ewidencji zabytków Historycznego układu urbanistycznego osiedla Z., w którego obszarze położona jest działka nr [...] obręb Z. przy "ul. [...]" we W., a ujętego wcześniej w wykazie zabytków wojewódzkiej ewidencji zabytków, jest tożsama z datą założenia gminnej ewidencji zabytków Zarządzeniem nr 12549/14 Prezydenta Wrocławia z dnia 24 listopada 2014 roku w sprawie założenia gminnej ewidencji zabytków Wrocławia, o czym był Pan przez tut. organ wielokrotnie informowany. Wnoszę o doprecyzowanie, w terminie 7 dni od otrzymania niniejszego wezwania przez wskazanie jakie "dokumenty źródłowe" są w istocie przedmiotem punktu Pańskiego wniosku. W razie niedostarczenia wyjaśnień w terminie wniosek w tym zakresie zostanie pozostawiony bez rozpatrzenia. Informuje, że zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych, wymogi wniosku o dostęp do informacji publicznej obejmują jasne sformułowanie, pozwalające na określenie przedmiotu i zakresu żądania – w przeciwnym razie wniosek nie może zostać potraktowany jako żądanie. Informacje w pozostałym zakresie tego wniosku otrzymał Pan pismem tut. organu z dnia 13 lipca 2023 roku WAZ-ZT-1431.13.2023.AM2 (w związku z Pańskim pismem z dnia 29 maja 2023 roku). Ww. pismo z dnia 13 lipca 2023 roku w pełni wyczerpuje odpowiedź w przedmiotowym zakresie. Ad. 2-6 ) Informacje w zakresie tych punktów otrzymał Pan pismem tut. organu z dnia 13 lipca 2023 roku WAZ-ZT-1431.13.2023.AM2 (w związku z Pańskim pismem z dnia 29 maja 2023 roku). Ww. pismo z dnia 13 lipca 2023 roku w pełni wyczerpuje odpowiedź w przedmiotowym zakresie. Ad. 7) Działka nr [...] obręb Z. przy "ul. [...]" we W. położona jest na obszarze Historycznego układu urbanistycznego osiedla Z., ujętego w gminnej ewidencji zabytków. Gminną ewidencję zabytków tworzy zbiór kart adresowych, znajdujących się w repozytorium dokumentów Miejskiego Konserwatora Zabytków, a lista umieszona w BIP ma charakter pomocniczy, porządkujący, ułatwiający szybkie pozyskanie informacji o tym, czy dana nieruchomość została wpisana do gminnej ewidencji zabytków. Nadmieniam, że o powyższym był Pan przez tut. organ wielokrotnie informowany. Ad. 8 ) Informacje w zakresie tego punktu wniosku otrzymał Pan pismem tut. organu z dnia 13 lipca 2023 roku WAZ-ZT-1431.13.2023.AM2 (w związku z Pańskim pismem z dnia 29 maja 2023 roku). Ww. pismo z dnia 13 lipca 2023 roku w pełni wyczerpuje odpowiedź w przedmiotowym zakresie. Ad.9 ) Data ujęcia gminnej ewidencji zabytków Historycznego układu urbanistycznego osiedla Z., w którego obszarze położona jest działka nr [...] obręb Z. przy "ul. [...]" we W., a ujętego wcześniej w wykazie zabytków wojewódzkiej ewidencji zabytków, jest tożsama z datą założenia gminnej ewidencji zabytków Zarządzeniem nr 12549/14 Prezydenta Wrocławia z dnia 24 listopada 2014 roku w sprawie założenia gminnej ewidencji zabytków Wrocławia. Ww. zarządzenie wydane zostało, przez działającego z pełnomocnictwa Prezydenta Wrocławia, wiceprezydenta Wrocławia A. G. Nadmieniem, że o powyższym był Pan przez tut. organ wielokrotnie informowany. Wnoszę o doprecyzowanie, w terminie 7 dni od otrzymania niniejszego wezwania przez wskazanie jakie "dokumenty źródłowe" są w istocie przedmiotem punktu Pańskiego wniosku. W razie niedostarczenia wyjaśnień w terminie wniosek w tym zakresie zostanie pozostawiony bez rozpatrzenia. Informuje, że zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych, wymogi wniosku o dostęp do informacji publicznej obejmują jasne sformułowanie, pozwalające na określenie przedmiotu i zakresu żądania – w przeciwnym razie wniosek nie może zostać potraktowany jako żądanie udostępnienia informacji publicznej (wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 25 marca 2020 roku, II SAB/Go 201/19). Pismem z dnia 9 sierpnia 2023 roku wnioskodawca poinformował organ, że domaga się udostepnienia mu wszelkich dokumentów, z których M. W. zaczerpnęła udzieloną mu przez nią informację, iż jakoby jego działka została ujęta w gminnej ewidencji zabytków w dniu 24 listopada 2014 roku lub potwierdzenia, że tę fałszywą informację M. W. sama zmyśliła. Organ pismem z dnia 24 sierpnia 2023 roku poinformował wnioskodawcę , że pozostawia bez rozpatrzenia wniosek z dnia 20 lipca 2023 roku wobec jego niedoprecyzowania w zakresie określonym w piśmie organu z dnia 9 sierpnia 2023 roku. Pismem z dnia 9 sierpnia 2023 roku (data wpływu do organu 14 września 2023 roku) skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na wadliwe udzielnie mu informacji publicznej przez Prezydenta Wrocławia pismem podpisanym przez M. W. jakoby w imieniu Prezydenta Wrocławia. Skarżący wniósł o: 1) ustalenie przez Sąd, że na skierowany do organu administracji – Prezydenta Wrocławia wniosek skarżącego o udzielenie informacji publicznej pismem z dnia 20 lipca 2023 roku nie odpowiedział ani organ osobiście , ani osoba działająca z upoważnienia organu zatem organ pozostaje w bezczynności; 2) zobowiązanie Prezydenta Wrocławia do udzielenia skarżącemu wnioskowanej informacji publicznej spełniającej wymogi ustawy o dostępie do informacji publicznej, w tym aby Sąd zobowiązał organ do udostępnienia skarżącemu odpowiednich dokumentów źródłowych, z których M. W. zaczerpnęła udzieloną skarżącemu informację i aby organ ujawnił skarżącemu kto i w jakich datach poszczególne informacje utworzył lub wymyślił; 3) o zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów sądowych. W uzasadnieniu swojej skargi skarżący wywodził, że odpowiedzi na jego wniosek o udostępnienie mu informacji publicznej udzieliła mu osoba nieupoważniona, która nie załączyła wymaganego pełnomocnictwa do działania w imieniu Prezydenta Wrocławia. Nadto osoba ta udzieliła skarżącemu odpowiedzi w oczywisty sposób fałszywej stanowiącej jej własne wymysły. Według skarżącego , nieruchomość, której jest właścicielem , nie została wpisana do gminnej ewidencji zabytków, a w konsekwencji informacje, które otrzymywał są nieprawdziwe. Skarżący wskazał na szereg istniejących w jego ocenie naruszeń prawa i procedur, skutkujących tym, że w istocie jego działka nie została wpisana do gminnej ewidencji zabytków. Organ w odpowiedzi na skargę w pierwszej kolejności wniósł o jej odrzucenie , podnosząc zarzut jej niedopuszczalności z tym uzasadnieniem , że : - po pierwsze, sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnych , - po drugie, sprawa objęta skarga pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub został już prawomocnie osądzona wyrokiem Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 20 maja 2022 roku sygn. akt IV SA/Wr 371/21 oddalającym skargę skarżącego w całości. Natomiast w przypadku nieuwzględnienia powyższego wniosku organ równocześnie wniósł o oddalenie skargi , podnosząc, że udzielił skarżącemu informacji publicznej przed wniesieniem skargi. Jednocześnie organ wyjaśnił, że skarżący wraz z nabyciem nieruchomości we W. przy "ul. [...]" we W., podejmuje działania, których przedmiotem i celem jest zabudowa tej nieruchomości w drugiej linii zabudowy. Z uwagi na fakt, że dla obszaru Z. nie ma urządzonego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, warunkiem przystąpienia do inwestycji jest uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy. W niniejszej sprawie, z uwagi na fakt, że obszar Z. został wpisany do wojewódzkiej i gminnej ewidencji zabytków, wydanie warunków zabudowy uzależnione jest od pozytywnej w tym zakresie opinii Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków. Postanowieniem z dnia 6 kwietnia 2021 roku Dolnośląski Wojewódzki Konserwator Zabytków we Wrocławiu odmówił uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji planowanej przy "ul. [...]" we W. W konsekwencji tego postanowienia organ odmówił wydania warunków zabudowy. Od czasu powzięcia wiadomości o konieczności uzyskania uzgodnienia warunków zabudowy z wojewódzkim konserwatorem zabytków skarżący podejmował szereg czynności zmierzających do potwierdzenia, że nieruchomość, której jest właścicielem nie jest wpisana do gminnej ewidencji zabytków Wrocławia. Według organu , okoliczność ta jest o tyle istotna w sprawie, że wszelkie wnioski, skargi, pisma, kierowane do Prezydenta Wrocławia w istocie każdorazowo mają na celu uzyskanie przez skarżącego potwierdzenia, że nieruchomość, położona we W. przy "ul. [...]", nie została wpisana do gminnej ewidencji zabytków. Organ każdorazowo zajmuje stanowisko w sprawie, które pozostaje niezmienne niezależnie od treści żądania czy zapytania skarżącego, a mianowicie w ocenie Prezydenta obszar układu urbanistycznego Z. we Wrocławiu jest ujęty w gminnej ewidencji zabytków. Tytułem wyjaśnienia organ wskazał , że gminna ewidencja zabytków, jest prowadzona przez Prezydenta Wrocławia na podstawie art. 22 ust. 4 ustawy z dnia 23 lipca 2003 roku o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 840; dalej: u.o.z.o.z.). Zgodnie z art. art. 22 ust. 5 u.o.z.o.z. Prezydent w gminnej ewidencji zabytków ujął zabytki nieruchome znajdujące się w wojewódzkiej ewidencji zabytków. Zarządzeniem Prezydenta nr 12549/14 z dnia 24 listopada 2014 roku w sprawie założenia gminnej ewidencji zabytków Wrocławia utworzona została przedmiotowa ewidencja, do której włączono karty adresowe zabytków nieruchomych. Jednocześnie na podstawie przedmiotowego zarządzenia utworzona została lista kart adresowych zabytków ujętych w gminnej ewidencji zabytków. Zgodnie z treścią powołanego Zarządzenia Gminna Ewidencja Zabytków została założona przez Prezydenta, przy czym czynności polegające na włączeniu do ewidencji kart adresowych zabytków Prezydent zlecił do wykonania Miejskiemu Konserwatorowi Zabytków we Wrocławiu (vide § 2 zarządzenia). Przedmiotowe zarządzenie podpisane zostało przez Wiceprezydenta na podstawie zarządzenia Prezydenta nr 7358/13 z dnia 23 kwietnia 2013 roku. Konsekwencją takiego zobowiązania ustawy było ujęcie w gminnej ewidencji zabytków takich zabytków, co do których wójt/burmistrz, prezydent miasta nie miał możliwości podjęcia samodzielnej decyzji, w przedmiocie dokonania wpisu bądź też odmowy dokonania takiego wpisu co do zabytków, które już wcześniej zostały wpisane do rejestru zabytków względnie zostały ujęte w wojewódzkiej ewidencji zabytków. Takim zabytkiem był obszar urbanistyczny Z., co do którego tut. MKZ w dniu 7 maja 2014 roku, pismem nr WZN.5135.12.2014.AC, otrzymał od Dolnośląskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków informację o włączeniu do wojewódzkiej ewidencji zabytków. Jak wyjaśnił dalej organ ,Miejski Konserwator Zabytków jest organem administracji samorządowej, tymczasem Wojewódzki Konserwator Zabytków jest organem administracji rządowej. I mimo, że Miejski Konserwator Zabytków wykonuje zadania Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, na podstawie porozumienia zawartego pomiędzy Prezydentem, a Wojewodą Dolnośląskim (tzw. zadania zlecone), to nie ma wpływu na działania podejmowane przez Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków. Kompetencje z zakresu kontroli i nadzoru nad wojewódzkimi konserwatorami zabytków przysługują wyłącznie wojewodom oraz Ministrowi Kultury i Dziedzictwa Narodowego. Ponadto organ wyjaśnił, że w dacie utworzenia gminnej ewidencji zabytków we Wrocławiu obowiązywało rozporządzenie Ministra Kultury I Dziedzictwa Narodowego z dnia 26 maja 2011 roku w sprawie prowadzenia rejestru zabytków, krajowej, wojewódzkiej i gminnej ewidencji zabytków oraz krajowego wykazu zabytków skradzionych lub wywiezionych za granicę niezgodnie z prawem w brzmieniu sprzed zmian wprowadzonych w 2019 i 2021 roku (vide: Dz. U. 2019.1886 § 1 i Dz. U. 2021.56 t.j.). Zgodnie z powołanym rozporządzeniem wójt, burmistrz, prezydent miasta) włącza kartę adresową zabytku nieruchomego do gminnej ewidencji zabytków po sprawdzeniu, czy dane zawarte w karcie adresowej są wyczerpujące i zgodne ze stanem faktycznym (vide § 18 rozporządzenia), przy czym rozporządzenie nie nakładało żadnego obowiązku sformalizowania dokonania tej czynności, jak również udokumentowania jej dokonania. Przy czym przepis art. 14 ust. 1a k.p.a., nie obowiązywał w dniu założenia gminnej ewidencji zabytków (art. 14 § 1a dodany przez art. 61 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 18 listopada 2020 roku (Dz. U. z 2020 poz. 2320) zmieniającej ustawę kodeks postępowania administracyjnego z dniem 5 października 2021 r.). Natomiast czynności związane z prowadzeniem gminnej ewidencji zabytków we Wrocławiu wykonywane były przez Biuro Miejskiego Konserwatora Zabytków, a obecnie przez Dział Zabytków. Na podstawie zarządzenia nr 38581/20 Prezydenta Wrocławia z dnia 30 września 2020 roku w sprawie Regulaminu Organizacyjnego Urzędu Miejskiego Wrocławia zadania z zakresu ochrony zabytków oraz opieki nad zabytkami przekazane zostały do wydzielonej organizacyjnie jednostki Miejskiego Konserwatora Zabytków, którą kieruje Miejski Konserwator Zabytków. Wobec tego - zdaniem organu - oczekiwanie przez skarżącego, że w jego konkretnej sprawie działania czy też czynności podejmowane będą względnie powinny być osobiście przez Prezydenta Wrocławia nie znajduje usprawiedliwienia ani w przepisach prawa, ani w przepisach organizacyjnych Urzędu Miejskiego Wrocławia. W dalszej kolejności organ wskazał, że skarżący otrzymał: kartę adresową zabytku, tj. nieruchomości, położonej przy "ul. [...]" we W., kartę adresową obszaru urbanistycznego Z., kartę ewidencyjną obszaru urbanistycznego Z., zawiadomienie o ujęciu obszaru urbanistycznego Z. w wojewódzkiej ewidencji zabytków, kopię zarządzenia Prezydenta o utworzeniu gminnej ewidencji zabytków, co sam potwierdza w skardze, inicjującej niniejsze postępowania. We wszystkich sprawach inicjowanych przez skarżącego, po otrzymaniu niekorzystnego dla skarżącego rozstrzygnięcia w przedmiocie odmowy uzgodnienia warunków zabudowy, istota zagadnienia sprowadza się do kwestionowania przez skarżącego prawidłowości dokonana wpisu (ujęcia) nieruchomości zarówno do wojewódzkiej jak i do gminnej ewidencji zabytków. W ocenie skarżącego wszystkie czynności związane z opracowaniem, weryfikacją i podpisaniem karty adresowej winien dokonać osobiście Prezydent (jako organ), co więcej Prezydent winien dokumentować fakt dokonania tych czynności. Tymczasem niemożliwym jest aby wszelkie czynności dokonywane były osobiście przez Prezydenta, stąd też na podstawie zarządzeń czy też upoważnień Prezydent umocowuje pracowników Urzędu Miejskiego Wrocławia do wykonywania określonych czynności. Tak również miało to miejsce w niniejszej sprawie. Wiceprezydent został umocowany do działania na podstawie zarządzenia Prezydenta z dnia 23 kwietnia 2013 roku nr 7358/13, na podstawie art. 33 ust. 4 ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym. Następnie zarządzeniem Prezydenta nr 12549/14 z dnia 24 listopada 2014 roku w sprawie założenia gminnej ewidencji zabytków Wrocławia Prezydent Wrocławia umocował Miejskiego Konserwatora Zabytków zarówno do prowadzenia samej ewidencji, jak również do włączania kart do gminnej ewidencji zabytków. W konsekwencji przyjąć należy, że oczekiwanie skarżącego, że poszczególne czynności w zakresie gminnej ewidencji zabytków (a w tym sporządzanie, weryfikowania a następnie ujmowanie w ewidencji) wykonywał będzie Prezydent osobiście są pozbawione racji. Według organu fakt, że skarżący nie zgadza się z uregulowaniami dotyczącymi sposobu procedowania wpisu nieruchomości do gminnej ewidencji zabytków, jak również fakt, że skarżący uważa, iż wpis do wojewódzkiej oraz gminnej ewidencji zabytków obszaru Z. we W. wywłaszcza go z praw do nieruchomości nie podlega badaniu przez Sąd w niniejszej sprawie. Przedmiotem skargi jest bowiem udzielenie skarżącemu fałszywej informacji publicznej. Tymczasem w sprawie organ administracji udziela informacji publicznej na podstawie dokumentów, wytworzonych i zgromadzonych przez organ - co z resztą sam skarżący przyznaje. A zatem informacja ta nie może być fałszywa. Końcowo , w odniesieniu do zarzutu skargi dotyczącego rzekomego braku umocowania M. W. ,. organ podniósł , że ww. jest Dyrektorem Wydziału Architektury i Zabytków oraz Miejskim Konserwatorem Zabytków, a zatem na podstawie Zarządzenia Prezydenta Wrocławia nr K/40/21 z dnia 31 grudnia 2021 roku w sprawie trybu udzielania informacji publicznej w Urzędzie Miejskim Wrocławia, posiada umocowanie do udzielenia odpowiedzi w zakresie informacji publicznej. Pismem z dnia 26 września 2023 roku skarżący ustosunkował się do odpowiedzi organu na skargę, ponawiając argumentację i wywody zawarte w skardze z dnia 9 sierpnia 2023 roku. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył , co następuje: Na wstępie , ocena zasadności wywiedzionej skargi musi być poprzedzona stwierdzeniem Sądu , że w świetle ujawnionych i bezspornych okoliczności sprawy , Sąd zakwalifikował przedmiotową skargę jako skargę na bezczynność organu w udostępnieniu informacji publicznej . Skarżący bowiem w rzeczonej skardze jednoznacznie dał wyraz swojej dezaprobacie z powodu formy i treści udzielonej mu organ odpowiedzi na jego wniosek z dnia 20 lipca 2023 r. , o czym świadczy treść wniosków wyartykułowanych we wspomnianej wyżej skardze. W tym miejscu wymaga więc zaakcentowania ,że rozstrzygając w ramach kontroli sądowoadministracyjnej daną sprawę wojewódzki sąd administracyjny nie jest skrępowany wyartykułowanymi w skardze zarzutami i sformułowanymi w niej wnioskami , lecz ocenia legalność podjętej w sprawie czynności w całokształcie okoliczności faktycznych i prawnych danej sprawy , o czym stanowi art.134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. 2023, poz 1634 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a . W związku ze sformułowaniem przez organ najdalej idących zarzutów procesowych , dotyczących niedopuszczalności wywiedzionej w niniejszej sprawie skargi wyjaśnić na wstępie należy ,że badanie merytorycznej zasadności skargi każdorazowo poprzedza jej analiza pod kątem dopuszczalności. Innymi słowy, sąd zobowiązany jest do zbadania, czy w danej sprawie nie zachodzą podstawy do odrzucenia skargi, wymienione w art. 58 § 1 pkt 1-6 p.p.s.a. Z jedną z przyczyn niedopuszczalności skargi mamy do czynienia wówczas , gdy sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona (art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a.). O istnieniu stanu sprawy w toku (lis pendens), bądź powagi rzeczy osądzonej (res iudicata) decyduje tożsamość stron postępowania oraz tożsamość przedmiotu sprawy. Przepis art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a. odwołuje się do dwóch zasad, wywodzących się jeszcze z prawa rzymskiego. Pierwsza z nich, zasada lis pendens stanowi, że nie można wszcząć postępowania, jeżeli sprawa w zakresie tego samego przedmiotu i między tymi samymi stronami już się toczy. Natomiast druga zasada ,res iudicata stanowi , że nie można wszczynać postępowania sądowego, jeżeli sprawa w zakresie tego samego przedmiotu i między tymi samymi podmiotami została prawomocnie zakończona. Istotą obu zasad jest to, że w tej samej sprawie między tymi samymi stronami skarga przysługuje tylko raz, a tym samym nie można w takiej samej sprawie wszcząć nowego postępowania sądowoadministracyjnego między tymi samymi stronami. Wyłączona jest bowiem dopuszczalność skutecznego wniesienia kolejnej skargi na ten sam akt administracyjny, bądź to samo działanie lub bezczynność organu, w toku postępowania w tej samej materii, z czym związana jest niemożność ponownego merytorycznego rozpoznania sprawy przez sąd ( por. postanowienie WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 27 marca 2013r., w sprawie o sygn. akt II SAB/Go 6/13 - dostępne: orzeczenia.nsa.gov.pl; dalej: CBOSA). Odnosząc powyższe uwagi do realiów badanej sprawy , przypomnieć należy , o czym była już mowa wyżej , że przedmiotem skargi wniesionej przez skarżącego jest w istocie bezczynność organu w przedmiocie rozpatrzenia jego wniosku z dnia 20 lipca 2023r. doprecyzowanego jako wniosek o udzielenie informacji publicznej .Podniesiony bowiem przez skarżącego zarzut udzielenia mu przez organ fałszywych informacji publicznych należy odkodować jako zarzut braku rzetelności (prawdziwości) udzielonej mu informacji publicznej , który to - w ocenie Sądu z punktu widzenia procesowego - należy zakwalifikować jako skargę na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej . Z urzędu Sądowi wiadomo, że postępowania w sprawach skarżącego z udziałem tego samego organu w przedmiocie ujęcia w gminnej ewidencji zabytków zostały już wcześniej wszczęte wniesionymi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargami : z dnia 27 maja 2021 r. sygn. akt IV SA/Wr 371/21 , z dnia 23 grudnia 2021r. sygn. akt IV SA/Wr 103/22 , z dnia 27 marca 2022 sygn. akt IV SA/Wr 261/22 , z dnia 20 czerwca 2022r. sygn. IV SAB/Wr 641/22 .Wszystkie postępowania sądowoadministracyjne w powyższych sprawach zostały już zakończone, a wydane w tych sprawach orzeczenia mają walor prawomocności. Z kolei w sprawie ze skargi skarżącego wniesionej w dniu 20 czerwca 2023r., zarejestrowanej pod sygn. akt IV SAB/Wr 210/23 , uwzględniono skargę na bezczynność organu w rozpoznaniu wniosku skarżącego z dnia 2 stycznia 2023r. Z powyższego wynika, że przed tutejszym Sądem zawisły wprawdzie sprawy ze skarg tego samego skarżącego i z udziałem tego samego organu, lecz w odniesieniu do innego przedmiotu sporu i innych wniosków skarżącego o udzielenie informacji publicznej . Nie można zatem przyjąć , jak twierdzi organ ,że mamy do czynienia z tożsamością sporu , co oznacza ,że postępowanie w niniejszej sprawie należy uznać za dopuszczalne. W związku z tak oznaczonym przedmiotem sporu przypomnieć należy ,że stosownie do treści przepisu art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów. Uwzględniając skargę na bezczynność sąd administracyjny zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, o czym stanowi art. 149 §1 p.p.s.a. W tym zakresie stwierdzić należy, że z bbezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w określonym w prawie terminie organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub, gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże, mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie kończy go wydaniem stosownego aktu lub nie podejmuje czynności . Wniesienie skargi na bezczynność organu jest przy tym uzasadnione nie tylko w przypadku niedotrzymania terminu załatwienia sprawy, ale także w przypadku odmowy wydania aktu, mimo istnienia ustawowego obowiązku, choćby organ mylnie sądził, że załatwienie sprawy nie wymaga wydania aktu. Dla uznania bezczynności konieczne jest zatem ustalenie, że organ administracyjny zobowiązany był na podstawie przepisów prawa do wydania decyzji lub innego aktu albo do podjęcia określonych czynności. Innymi słowy , bezczynność organu można najogólniej określić jako taki stan rzeczy, w którym zawisła przed organem sprawa nie została załatwiona, mimo upływu przewidzianych w przepisach prawa terminów, a organ nie podejmuje w tym zakresie żadnych działań. Przechodząc od tych ogólnych uwag do realiów badanej sprawy stwierdzić należy, że przedmiotem skargi jest prawo do informacji publicznej udzielanej na zasadach i w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej . Powyższa ustawa w kompleksowy sposób reguluje procedurę dostępu do informacji publicznej, nie zawiera jednak przepisów, które dotyczyłyby bezczynności organu. Ustawa o dostępie do informacji publicznej, przewiduje, wymienione w art. 7 ust. 1 u.d.i.p. , różne sposoby udostępniania. Jednym z nich jest udostępnianie informacji publicznej na wniosek, o czym stanowi art. 10 u.d.i.p. W kontrolowanej sprawie pozostaje poza sporem między stronami okoliczność, że stosowny wniosek skarżący złożył, zaś adresat wniosku na przedmiotowy wniosek zareagował, wystosowaniem do skarżącego pisma z dnia 9 sierpnia 2023 r. Powyższemu faktowi skarżący w skardze nie zaprzeczył i w związku z tym wnioskował o " ustalenie przez Sąd, że na skierowany do organu administracji – Prezydenta Wrocławia wniosek skarżącego o udzielenie informacji publicznej pismem z dnia 20 lipca 2023 roku nie odpowiedział ani organ osobiście , ani osoba działająca z upoważnienia organu (...) . Ponadto domagał się on zobowiązania Prezydenta Wrocławia do udzielenia mu wnioskowanej informacji publicznej spełniającej wymogi ustawy o dostępie do informacji publicznej, w tym aby Sąd zobowiązał organ do udostępnienia skarżącemu odpowiednich dokumentów źródłowych, z których M. W. zaczerpnęła udzieloną skarżącemu informację i aby organ ujawnił skarżącemu kto i w jakich datach poszczególne informacje utworzył lub wymyślił". W tym miejscu wskazać należy, że skargę na bezczynność podmiotu zobowiązanego sąd administracyjny rozpoznaje według stanu faktycznego i prawnego na datę rozpoznania skargi. Z materiału aktowego badanej sprawy , a w szczególności z adresowanych do skarżącego pism Miejskiego Konserwatora Zabytków we Wrocławiu z dnia 9 sierpnia 2023 r., z dnia 13 lipca 2023r., , wynika ,że dane i informacje objęte przedmiotowym wnioskiem zostały już skarżącemu udzielone w odpowiedzi na rzeczony wniosek i jego wcześniejsze wnioski o udostępnienie informacji publicznej. I tak w odniesieniu do punktów nr 1, nr 7 i nr 9 spornego wniosku skarżący otrzymał wyczerpujące informacje . Z kolei w odniesieniu do informacji objętych punktami nr 2-6 i nr 8 wniosku mamy do czynienia z sytuacją , w której skarżący wnioskował o informacje , w odniesieniu do których był on już w ich posiadaniu przed zainicjowaniem postępowania sądowoadministracyjnego w niniejszej sprawie. Świadczy o tym porównanie daty wszczęcia postępowania w tej sprawie i daty otrzymania przez skarżącego pisma organu z dnia 13 lipca 2023 r., stanowiącego odpowiedź na wniosek z dnia 29 maja 2023r. oraz kolejnego pisma organu z dnia 9 sierpnia 2023r. Spajając powyższe rozważania , stwierdzić należy ,że odpowiedź organu na przedmiotowy wniosek , sformułowana w piśmie z dnia 9 sierpnia 2023 r. , była wystarczająca do prawidłowego rozpoznania wniosku skarżącego i świadczy o zastosowaniu przez organ właściwej prawnej formy działania. W związku z tym ocena w takim kontekście działania organu podjętego w celu załatwienia wniosku skarżącego o udostępnienie informacji publicznej nie uzasadnia - na moment rozpoznania przez sąd administracyjny skargi - zarzutu jego bezczynności. Zamierzonego skutku prawnego nie może również odnieść zarzut skarżącego kwestionujący umocowanie pani M. W. do dokonania czynności materialno-technicznej w postaci udzielenia w imieniu organu odpowiedzi na przedmiotowy wniosek pismem z dnia 9 sierpnia 2023r.. Trafnie bowiem organ podniósł , że osoba ta piastując funkcję Dyrektora Wydziału Architektury i Zabytków Urzędu Miejskiego we Wrocławiu oraz Miejskiego Konserwatora Zabytków posiada - na podstawie Zarządzenia Prezydenta Wrocławia nr K/40/21 z dnia 31 grudnia 2021 roku w sprawie trybu udzielania informacji publicznej w Urzędzie Miejskim Wrocławia - umocowanie do udzielenia odpowiedzi w zakresie informacji publicznej. W związku z tym nie ma racji skarżący , kiedy wywodzi ,że odpowiedź na rzeczony wniosek powinna być sygnowana podpisem Prezydenta Wrocławia. W pełni zgodzić się należy ze stanowiskiem organu , że niemożliwym jest aby wszelkie czynności pozostające w kompetencji Prezydenta Wrocławia , były dokonywane osobiście przez Prezydenta. Stąd też na podstawie zarządzeń czy też upoważnienia , o którym mowa w art.268 a k.p.a. Prezydent umocowuje pracowników Urzędu Miejskiego Wrocławia do wykonywania w jego imieniu w ustalonym zakresie określonych czynności. Z taką sytuacją mamy do czynienia w analizowanym przypadku. Z tych względów skarga przedstawia się jako niezasadna , co obligowało Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu do jej oddalenia na podstawie art.151 p.p.s.a.. Przy czym końcowo wyjaśnić również należy ,że Sąd orzekał w niniejszej sprawie na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.