II SA/Wa 1574/23

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Kania, Sędzia WSA Tomasz Szmydt (spr.), Asesor WSA Dorota Kozub-Marciniak, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 7 marca 2024 r. sprawy ze skargi T. L. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] czerwca 2023 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia pieniężnego z tytułu zwolnienia z zawodowej służby wojskowej oddala skargę. UZASADNIENIE T. L. wniósł skargę na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] czerwca 2023r., nr [...], w przedmiocie przyznania świadczenia pieniężnego z tytułu zwolnienia z zawodowej służby wojskowej. [...] T. L. został zwolniony z zawodowej służby wojskowej z dniem [...] stycznia 2023 r. na mocy rozkazu personalnego Nr [...] Dyrektora Departamentu Kadr MON z dnia [...] grudnia 2022 r. (pkt 5) wskutek upływu terminu wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej dokonanego przez żołnierza zawodowego. W dniu [...] marca 2023 r. do wojskowego organu emerytalnego w [...] wpłynął wniosek wyżej wymienionego o wypłatę świadczenia pieniężnego, o którym mowa w art. 459 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2022 r. o obronie Ojczyzny, przysługującego z tytułu zwolnienia z zawodowej służby wojskowej. Dyrektor Wojskowego Biura Emerytalnego w [...] po rozpatrzeniu powyższego wniosku, decyzją Nr [...] (znak sprawy [...]) z dnia [...] kwietnia 2023 r. odmówił zainteresowanemu prawa do przedmiotowego świadczenia pieniężnego. Decyzja została doręczona zainteresowanemu w dniu [...] kwietnia 2023r. W dniu [...] kwietnia 2023 r. (data stempla pocztowego) wyżej wymieniony za pośrednictwem wojskowego organu emerytalnego złożył odwołanie do Ministra Obrony Narodowej od powyższej decyzji Nr [...] (znak sprawy [...]) z dnia [...] kwietnia 2023 r. (data wpływu do organu odwoławczego: [...] maja 2023 r. W powyższym odwołaniu odwołujący zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy: - art. 460 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2022 r. o obronie Ojczyzny (Dz. U. z 2022 r. poz. 2305 z późn. zm. - dalej jako "u.o.O.") poprzez jego niezastosowanie, skutkujące nieuprawnioną odmową prawa do świadczenia pieniężnego przysługującego przez okres 1 roku po zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej, podczas gdy przywołany przepis jednoznacznie i bez najmniejszych wątpliwości stwierdza, że świadczenie pieniężne przez okres 1 roku po zwolnieniu ze służby wypłacane jest co miesiąc w wysokości kwoty uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, należnego w ostatnim dniu pełnienia służby żołnierzowi, który pełnił nieprzerwanie zawodową służbę wojskową przez okres co najmniej 15 lat, do którego dolicza się okres służby w formacjach, o których mowa w art. 137 ust. 1 - zatem podstawą zaliczenia okresu służby w Policji do okresu uprawniającego do świadczenia jest przepis art. 460 ust. 1 zdanie 1 in fine, a nie przepis art. 458 ust. 3 u.o.O. - jak wskazał organ w pierwszym zdaniu uzasadnienia decyzji. Przepis art. 458 ust. 3 u.o.O. jest w tym przypadku jedynie powieleniem art. 460 ust. 1 u.o.O. w zakresie zaliczania do zawodowej służby w formacjach mundurowych (superfluus), i w tym zakresie nie powinien mieć zastosowania (skoro przepis art. 460 ust. 1 zdanie 2 u.o.O. nakazuje stosować go odpowiednio). Zgodnie z art. 460 ust. 1 zdanie 1 u.o.O. okres pełnienia służby w Policji zalicza się w tym przypadku do zawodowej służby na zasadzie ciągłości służby; - art. 460 ust. 5 w zw. z art. 458 ust. 5 u.o.O., polegające na błędnej wykładni normy prawnej a w konsekwencji niewłaściwym zastosowaniu przepisu, ponieważ skoro zgodnie z art. 460 ust. 1 zdanie 1 in fine Pan T. L. pełnił zawodową służbę wojskową przez okres co najmniej 15 lat, do którego dolicza się okresy służby w formacjach, o których mowa w art. 137 ust. 1 U.O.U., to wyłączenie z art. 458 ust. 5 u.o.O. nie znajduje w tym przypadku zastosowania - inaczej mówiąc nie zachodzi, nie zachodzi wymieniona w tym przypadku przesłanka negatywna; - art. 815 u.o.O poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy wnioskodawca-jako żołnierz zawodowy, powołany do pełnienia służby przed wejściem w życie ustawy o obronie Ojczyzny (na podstawie art. 17a ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych) pełnił tę służbę z zachowaniem jej ciągłości, zatem nie można rozumieć tego przepisu inaczej, niż w ten sposób, że wyliczony w ciągłości okres zawodowej służby wojskowej obejmuje również wcześniejszą służbę w formacji mundurowej, jaką jest Policja - ciągłość służby należy rozumieć jako kontynuację służby, a przepis nakazuje przyjąć (z woli ustawodawcy) fikcję prawną jednej służby, trwającej od powołania do służby w formacji wymienionej w art. 137 ust. 1 u.o.O. do dnia zwolnienia z tej służby, w szczególności, że w przypadku wnioskodawcy służba ta była nieprzerwana (do [...] grudnia 2018 r. w Policji, od [...] grudnia 2018 r. - służba wojskowa). Organ II instancji wskazał, iż zgodnie z art. 459 pkt 1 ustawy o obronie Ojczyzny - żołnierzowi zwolnionemu z zawodowej służby wojskowej, niezależnie od odprawy, o której mowa w art. 458, przysługuje przez okres 1 roku po zwolnieniu ze służby wypłacane co miesiąc świadczenie pieniężne w wysokości kwoty uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, należnego w ostatnim dniu pełnienia służby. Jak wynika z art. 460 ust. 1 ustawy, przedmiotowe świadczenie pieniężne przysługuje żołnierzowi, który pełnił nieprzerwanie zawodową służbę wojskową przez okres co najmniej 15 lat. Do tego okresu dolicza się okres służby w formacjach, o których mowa w art. 137 ust. 1 ustawy, m.in. w Policji. W przypadkach wskazanych w art. 460 ust. 2 ustawy o obronie Ojczyzny, przedmiotowe świadczenie przysługuje również żołnierzowi zwolnionemu z zawodowej służby wojskowej, który pełnił zawodową służbę wojskową przez okres krótszy niż 15 lat. W przedmiotowej sprawie takie przypadki nie zaistniały. Ponadto, stosownie do art. 460 ust. 5 świadczenie pieniężne, nie przysługuje żołnierzowi w przypadkach, o których mowa w art. 458 ust. 5, tj. wskutek wypowiedzenia przez żołnierza stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej, jeżeli pełnił on zawodową służbę wojskową przez okres krótszy niż 10 lat. Z dokumentów znajdujących się w aktach postępowania (odpisu przebiegu służby wojskowej oraz świadectw służby wystawionych: przez Komendanta Centrum Szkolenia Żandarmerii Wojskowej oraz Komendanta [...] Policji) wynika, że odwołujący pełnił: - służbę w Komendzie [...] Policji od dnia [...] października 2001 r, do dnia [...] października 2002 r., tj. przez okres jednego roku oraz następnie od dnia [...] listopada 2002 r. do dnia [...] grudnia 2018 r., tj. przez okres 15 lat, 10 miesięcy i 9 dni; - zawodową służbę wojskową w okresie od dnia [...] grudnia 2018 r. [...] stycznia 2023 r., tj. przez okres 4 lat, 1 miesiąca i 27 dni. Z wyciągu z rozkazu personalnego Dyrektora Departamentu Kadr MON Nr [...] (pkt 5) z dnia [...] grudnia 2022 r. wynika, że odwołujący z zawodowej służby wojskowej został zwolniony i przeniesiony do pasywnej rezerwy wskutek upływu terminu wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej dokonanego przez żołnierza zawodowego z terminem wypowiedzenia upływającym z dniem [...] stycznia 2023 r. Zatem odwołujący legitymuje się ponad 20-letnim nieprzerwanym okresem służby, na który składa się okres służby w Policji (15 lat, 10 miesięcy i 9 dni) oraz okres zawodowej służby wojskowej (4 lata, 1 miesiąc i 27 dni). Podkreślenia wymaga jednak fakt, że wyżej wymieniony pełnił zawodową służbę wojskową wyłącznie przez okres 4 lat, 1 miesiąca i 27 dni (od [...] grudnia 2018 r. do [...] stycznia 2023 r.). Organ wskazuje, że pojęcie okres użyte w art. 460 ust. 1 i art. 458 ust. 5 ustawy o obronie Ojczyzny nie zostało zdefiniowane w sposób odmienny niż wynika to z jego powszechnego rozumienia. Należy je więc rozumieć jako czas trwania czegoś, przedział czasowy. Tak więc organ prawidłowo ustalił zarówno łączny okres służby z uwzględnieniem art. 137 ust. 1, jak i okres służby wskazany w art. 460 ust. 5 w zw. z art. 458 ust. 5 ustawy. W konsekwencji, ponieważ odwołujący pełnił zawodową służbę wojskową przez okres krótszy niż 10 lat, to należy uznać, że nie jest uprawniony do przedmiotowego świadczenia pieniężnego. Nie ulega wątpliwości, że w przedmiotowej sprawie zastosowanie mają art. 460 ust. 1 oraz z uwagi na fakt, że to odwołujący wypowiedział stosunek służbowy - art. 460 ust. 5 w zw. z art. 458 ust. 5 ustawy o obronie Ojczyzny. Prawidłowa wykładnia przepisów dotyczących świadczenia pieniężnego, wymaga w pierwszym rzędzie rekonstrukcji normy prawnej, a ta obejmuje szereg przepisów. Tym samym musi ona obejmować całość przepisów łącznie, a nie odrębnie poszczególne przepisy. T. L. wniósł skargę na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] czerwca 2023r., nr [...], w przedmiocie przyznania świadczenia pieniężnego z tytułu zwolnienia z zawodowej służby wojskowej. Skarżonej decyzji zarzucał: 1. Naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy poprzez dokonanie błędnego ustalenia na potrzeby wnioskowanego świadczenia okresów pełnienia zawodowej służby wojskowej - w oparciu o teczkę akt personalnych Wnioskodawcy - polegające na uwzględnieniu jedynie okresu pełnienia zawodowej służby wojskowej - od [...].12.2018 r. do [...].01.2023 r., podczas gdy na potrzeby świadczenia pieniężnego przez okres 1 roku po zwolnieniu ze służby powinno się doliczyć również okres służby w formacjach, o których mowa w art. 137 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2022 r. o obronie Ojczyzny (Dz. U. z 2022 r. poz. 2305 - dalej również jako "ustawa o obronie Ojczyzny lub "u.o.O.") (stosownie do art. 460 ust. 1 w zw. z art. 815 oraz w zw. z art. 137 ust. 2 u.o.O.), co w przypadku Skarżącego oznacza konieczność doliczenia okresu służby w Policji (od [...].10.2001 r. do [...].10.2002 r. i od [...].11.2002 r. do [...].12.2018 r.), a zatem Skarżący na dzień zwolnienia z zawodowej służby wojskowej legitymował się ponad 15- letnim okresem zawodowej służby wojskowej uprawniającym do wypłaty świadczenia pieniężnego przez okres 1 roku po zwolnieniu; 2. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 460 ust. 1 u.o.O. poprzez jego niezastosowanie, skutkujące odmową przyznania Skarżącemu świadczenia pieniężnego przysługującego przez okres 1 roku po zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej, podczas gdy przywołany przepis jednoznacznie'! bez najmniejszych wątpliwości stwierdza, że świadczenie pieniężne przez okres 1 roku po zwolnieniu ze służby wypłacane jest co miesiąc w wysokości kwoty uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, należnego w ostatnim dniu pełnienia służby żołnierzowi, który pełnił nieprzerwanie zawodową służbę wojskową przez okres co najmniej 15 lat, do którego dolicza się okres służby w formacjach, o których mowa w art. 137 ust. 1. Zatem w ustawie nie ma rozróżnienia na okres zawodowej służby wojskowej i okresy równorzędne, wymienione w art. 137 ust. 1 u.o.O., jest natomiast mowa o "doliczeniu" tych okresów, zatem po doliczeniu określony jest jeden okres zawodowej służby wojskowej, o którym mowa w art. 460 ust. 1 u.o.O. 3. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 815 u.o.O. poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy żołnierz zawodowy, powołany do pełnienia służby przed wejściem w życie ustawy o obronie Ojczyzny (na podstawie art. 17a ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych) pełnił tę służbę z zachowaniem jej ciągłości, zatem nie można rozumieć tego przepisu inaczej, niż w ten sposób, że wyliczony w ciągłości okres zawodowej służby wojskowej obejmuje również wcześniejszą służbę w formacji mundurowej, jaką jest Policja; 4. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 460 ust. 5 w zw. z art. 458 ust. 5 u.o.O. poprzez jego nieuprawnione zastosowanie w sytuacji, gdy nie zachodziła przesłanka zastosowania przepisu w postaci pełnienia zawodowej służby wojskowej przez okres poniżej 10 lat, ponieważ - stosownie do art. 460 ust. 1 w zw. z art. 458 ust. 3 u.o.O. należy uznać, że Skarżący legitymował się okresem zawodowej służby wojskowej w wymiarze 21 lat i 6 dni. Zatem rozwiązanie stosunku służbowego na skutek wypowiedzenia przez żołnierza zawodowego pozostaje okolicznością nieistotną dla rozstrzygnięcia sprawy i nie uzasadnia subsumpcji stanu faktycznego pod przesłankę wyłączającą świadczenie, o której mowa w art. 460 ust. 5 w zw. z art. 458 ust. 5 u.o.O. Skarżący wnosił na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. o uchylenie decyzji nr [...] Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] czerwca 2023 r. w całości, a na zasadzie art. 135 p.p.s.a. również poprzedzającej ją decyzji Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego w [...] nr [...] z dnia [...] kwietnia 2023r. Skarżący podnosił, iż zgodnie z art. 459 pkt 1 ustawy o obronie Ojczyzny, żołnierzowi zwolnionemu z zawodowej służby wojskowej, niezależnie od odprawy, przysługują należności pieniężne, m. in. świadczenie pieniężne przez okres 1 roku po zwolnieniu ze służby wypłacane co miesiąc w wysokości kwoty uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, należnego w ostatnim dniu pełnienia służby. Stosownie do art. 460 ust. 1 ww. ustawy, wspomniane świadczenie pieniężne przysługuje żołnierzowi, który pełnił nieprzerwanie zawodową służbę wojskową przez okres co najmniej piętnastu lat, do którego dolicza się okres służby w formacjach, o których mowa w art. 137 ust. 1. Taką formacją jest m.in. Policja. Przedstawione przepisy dają jasną, jednoznaczną podstawę do ustalenia Skarżącemu prawa do świadczenia pieniężnego przysługującego przez okres 1 roku po zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej - z uwagi na spełnienie przez niego przesłanek ustawowych, ponieważ pełnił on nieprzerwanie zawodową służbę wojskową przez okres 21 lat i 6 dni, tj. przez okres powyżej 15 lat. Nie budzi przy tym wątpliwości obowiązek zaliczenia Skarżącemu okresu służby w Policji do okresu uwzględnianego przy ustalaniu rzeczonego uprawnienia - to wynika wprost z przepisu art. 460 ust. 1 w zw. z art. 137 ust. 1 u.o.O. Zresztą z przepisami tymi koresponduje rozwiązanie ustawowe wprowadzone art. 815 w zw, z art. 137 ust. 2 u.o.O. Zgodnie z powyższymi przepisami, przepis art. 137 ust. 2 w zakresie ciągłości służby stosuje się odpowiednio do osób, które pełniły służbę w formacjach, o których mowa w tym przepisie, które przed dniem wejścia w życie ustawy o obronie Ojczyzny zostały powołane do zawodowej służby wojskowej. Taką osobą jest Skarżący. Zatem osoba powołana do pełnienia zawodowej służby wojskowej w trybie art. 17a ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, która pełniła zawodową służbę wojskową w dacie wejścia w życie ustawy o obronie Ojczyny, objęta jest dobrodziejstwem ciągłości służby, inaczej mówiąc przyjmuje się w stosunku do niej fikcję prawną pełnienia nieprzerwanie zawodowej służby wojskowej przez cały okres służby w mundurze - w przypadku Skarżącego jest to zatem łącznie okres pełnienia służby w Policji i zawodowej służby wojskowej (21 lat, 6 dni). Minister Obrony Narodowej wnosił o oddalenie skargi w całości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r., poz. 2492), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanych przepisów cyt. ustawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną, postanowienie, czy też inny akt lub czynność z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2023 r., poz. 259 - dalej także: "p.p.s.a."). W ocenie Sądu, skarga nie jest zasadna, albowiem zarówno zaskarżona decyzja, jak i decyzja ją poprzedzająca odpowiadają prawu. W niniejszej sprawie sporna była wykładnia przepisów prawa materialnego, tj. art. 460 ust. 1 i ust. 5 a także art. 459 ust. 1, art. 458 ust. 5 i 6 ustawy o obronie Ojczyzny (Dz.U. z 2022 r., poz. 2305 t.j, dalej: ,"ustawa pragmatyczna"). Bezsporne natomiast pozostają ustalenia Organów w zakresie wysługi lat Skarżącego w poszczególnych formacjach. Skarżący pełnił służbę w charakterze funkcjonariusza Policji (15 lat, 10 miesięcy i 9 dni) oraz zawodową służbę wojskową (4 lata, 1 miesiąc i 6 dni). Zgodnie z art. 459 ust. 1 ustawy o obronie Ojczyzny żołnierzowi zwolnionemu z zawodowej służby wojskowej, niezależnie od odprawy, o której mowa w art. 458, przysługują przez okres 1 roku po zwolnieniu ze służby wypłacane co miesiąc świadczenie pieniężne w wysokości kwoty uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, należnego w ostatnim dniu pełnienia służby. Natomiast art. 460 ust. 1 wskazuje, że świadczenie pieniężne, o którym mowa w art. 459 pkt 1 ustawy o obronie Ojczyzny, przysługuje żołnierzowi, który pełnił nieprzerwanie zawodową służbę wojskową przez okres co najmniej 15 lat, do którego dolicza się okres służby w formacjach, o których mowa w art. 137 ust. 1. Przepis art. 458 ust. 3 wskazujący, że do okresu zawodowej służby wojskowej, o którym mowa w ust. 1 i 2, zalicza się okresy pełnienia nieprzerwanej czynnej służby wojskowej, do którego dolicza się okres służby w formacjach, o których mowa w art. 137 ust. 1, z wyłączeniem okresów zawieszenia w czynnościach służbowych lub tymczasowego aresztowania, chyba że prawomocnym orzeczeniem postępowanie karne lub dyscyplinarne, będące przyczyną zawieszenia lub aresztowania, zostało umorzone albo żołnierz został uniewinniony na podstawie prawomocnego wyroku lub orzeczenia o uniewinnieniu w postępowaniu dyscyplinarnym, stosuje się odpowiednio. Przepis art. 460 ust. 2 ustawy pragmatycznej wskazuje, że świadczenie pieniężne, o którym mowa w art 459 pkt 1, przysługuje również żołnierzowi zwolnionemu z zawodowej służby wojskowej, który pełnił zawodową służbę wojskową przez okres krótszy niż 15 lat, jeżeli został zwolniony wskutek: 1) orzeczenia przez wojskową komisję lekarską niezdolności do pełnienia zawodowej służby wojskowej, w przypadku gdy utrata tej zdolności została spowodowana wypadkiem pozostającym w związku z pełnieniem czynnej służby wojskowej albo chorobą powstałą w związku ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby wojskowej; 2) niewyznaczenia na stanowisko służbowe w czasie pozostawania w dyspozycji, z wyjątkiem sytuacji, o której mowa w art. 200 ust. 3 pkt 4; 3) niewyznaczenia na stanowisko służbowe na kolejną kadencję. W przedmiotowej sprawie zastosowanie znajduje art. 458 ust. 5 ustawy pragmatycznej, który uregulował kwestię wypowiedzenia przez żołnierza stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej. Zgodnie z tą regulacją, świadczenie nie przysługuje w sytuacji wypowiedzenia przez żołnierza stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej, jeżeli pełnił on zawodową służbę wojskową przez okres krótszy niż 10 lat. Jak ustaliły Organy w toku postępowania administracyjnego, Skarżący został zwolniony z zawodowej służby wojskowej wskutek upływu terminu wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej dokonanego przez żołnierza zawodowego, a okres jego zawodowej służby wojskowej wyniósł 4 lata, 1 miesiąc i 6 dni. W tym miejscu należy podzielić stanowisko MON, że ustawodawca w art. 460 ust. 5 ustawy ujął dodatkową przesłankę, której spełnienie warunkuje uzyskanie prawa do świadczenia pieniężnego. Stosownie do przywołanego wyżej przepisu w przypadku, gdy żołnierz dokonał wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej, do otrzymania świadczenia pieniężnego, stosownie do art. 458 ust. 5 ustawy o obronie Ojczyzny, wymagane jest również posiadanie 10 lat zawodowej służby wojskowej. Jednocześnie ustawodawca w przepisie art. 458 ust. 5 ustawy o obronie Ojczyzny nie zawarł analogicznego do art. 460 ust. 1 odesłania do art. 137 ust. 1, zgodnie z którym do obliczania okresu 15 lat nieprzerwanej zawodowej służby wojskowej, dolicza się okresy służby w formacjach, o których mowa w tym przepisie. Takiego też odesłania nie sposób upatrywać w art. 458 ust. 3 ustawy o obronie Ojczyzny, który co prawda wskazuje, że do okresu zawodowej służby wojskowej, o którym mowa w ust. 1 i 2, zalicza się okresy pełnienia nieprzerwanej czynnej służby wojskowej, do którego dolicza się okres służby w formacjach, o których mowa w art. 137 ust. 1 ustawy, jednak przepis ten odnosi się wyłącznie do uprawnień związanych z odprawą emerytalną oraz jest stosowany odpowiednio do wyliczenia okresu 15 lat nieprzerwanej służby wojskowej, a zatem do ustalenia przesłanki pozytywnej świadczenia pieniężnego, o którym mowa w art. 459 ust. 1 ustawy pragmatycznej. W przepisie art. 458 ust. 5 będącego normą odsyłającą do negatywnych przesłanek do przyznania świadczenia pieniężnego, ustawodawca nie uregulował odesłania do stosowania art. 458 ust. 3 ustawy o obronie Ojczyzny. W ocenie Sądu, wykładnia językowa przepisu art. 458 ust. 5 ustawy pragmatycznej, który stanowi, że żołnierzowi zwolnionemu z zawodowej służby wojskowej na podstawie art. 226 pkt 1, 6, 15 i 16 albo wskutek wypowiedzenia przez żołnierza stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej, jeżeli pełnił on zawodową służbę wojskową przez okres krótszy niż 10 lat - przysługuje 50% kwoty odprawy, o której mowa w ust. 1 i 2, jest jasna. Przepis stanowi negatywną przesłankę do przyznania prawa do świadczenia pieniężnego, jeśli funkcjonariusz pełnił zawodową służbę wojskową przez okres krótszy niż 10 lat. W przypadku zwolnienia ze służby wojskowej wskutek wypowiedzenia stosunku służbowego przez żołnierza zawodowego, ustawodawca wprowadził w art. 458 ust. 5 w zw. z art. 460 ust. 5 ustawy o obronie Ojczyzny nie tylko kryterium posiadania nieprzerwanego 15-letniego okresu służby wojskowej oraz możliwość doliczenia pełnienia służby w innych formacjach mundurowych, ale również warunek, że w tym 15-letnim okresie służby żołnierz musi legitymować się nieprzerwanym 10-letnim okresem zawodowej służby wojskowej. Okres 10 lat pełnienia zawodowej służby wojskowej liczy się od dnia powołania do zawodowej służby do dnia złożenia wypowiedzenia stosunku służbowego. Nie doszło także do błędnego zastosowania art. 458 ust. 3 ustawy o obronie Ojczyzny, ponieważ przepis ten znajduje wyłącznie zastosowanie odpowiednie do określenia całego okresu służby (na etapie doliczania okresów służby). Natomiast, zastosowanie wprost do ustalenia okresu pełnienia nie służby w jakiejkolwiek formacji, lecz "zawodowej" służby wojskowej, ma art. 458 ust. 5 ustawy o obronie Ojczyzny, z uwagi na stosowne odesłanie zawarte w art. 460 ust. 5 tej ustawy. Skarżący został zwolniony z zawodowej służby wojskowej wskutek upływu terminu wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej i nie legitymuje się co najmniej 10 - letnim nieprzerwanym okresem zawodowej służby wojskowej, zatem przedmiotowe świadczenie pieniężne mu nie przysługuje. W ocenie Sądu na podstawie art. 459 pkt 1, art. 460 ust.1 i art. 458 ust. 5 ustawy o obronie Ojczyzny, Skarżący nie spełnia przesłanek do przyznania spornego świadczenia pieniężnego. W związku z tym zarzuty i wnioski skargi nie zasługują na uwzględnienie. Sąd nie dopatrzył się także naruszenia przepisów proceduralnych. Mając powyższe na względzie Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.