I SA/Rz 636/07

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Maria Piórkowska po rozpoznaniu w dniu 10 grudnia 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skarg J. M. i Z. M. na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia (...) maja 2007 r., nr: (...) (...) (...) w przedmiocie ustalenia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za lata: 2004, 2005 i 2006 w związku z wnioskami skarżących o wstrzymanie wykonania zaskarżonych decyzji postanawia: oddalić wnioski. WSA/post.1 - sentencja postanowienia UZASADNIENIE Wnosząc skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego skarżący J. i Z. M. wystąpili jednocześnie o wstrzymanie wykonania zaskarżonych decyzji organu II instancji. W uzasadnieniach wniosków podali, iż zapłata podatku, w wysokości ustalonej przedmiotowymi decyzjami, byłaby dla nich znacznym obciążeniem, mającym negatywny wpływ na prowadzoną przez nich działalność gospodarczą. Ich zdaniem konieczność uiszczenia podatku pociągnęłaby za sobą "wyrwanie" z obrotu gospodarczego znacznych środków pieniężnych, czego skutkiem mogłoby być zmniejszenie obrotów, a w dalszej kolejności wypadnięcie z rynku usług w branży pogrzebowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wnioski nie zasługują na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./, powoływanej dalej jako P.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, jak stanowi § 3 wyżej wymienionego artykułu, po przekazaniu skargi sądowi może on, na wniosek skarżącego, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Przesłanką wstrzymania wykonania decyzji jest uprawdopodobnienie, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. Co do zasady chodzi tutaj o szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia lub uprawdopodobnienie możliwości zaistnienia innych trudnych do odwrócenia skutków, przy czym ocena tych przesłanek pozostawiona jest uznaniu Sądu. Obowiązek uprawdopodobnienia okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji obciąża wnioskodawcę. W tym zakresie Sąd podziela stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego zaprezentowane w postanowieniach z 7 kwietnia 2005 r., II OZ 201/2005 i 13 grudnia 2004, FZ 496/2004 (zamieszczone w systemie informatycznym "Lex Polonica"). Skarżący w niniejszej sprawie nie wykazali żadnej z ustawowych przesłanek wstrzymania zaskarżonych decyzji. Podane okoliczności w żaden sposób nie uprawdopodabniają tego, że wykonanie zaskarżonych decyzji może wiązać się z wyrządzeniem skarżącym znacznej szkody lub spowodowaniem innych, trudnych do odwrócenia skutków. Niezależnie od tego, stwierdzenia zawarte w uzasadnieniu wniosku są nazbyt ogólnikowe ażeby można było dokonać ich rzeczowej oceny, w kontekście zasadności wniosku. Uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że jego uwzględnienie jest zasadne / postanowienie NSA z dnia 2 czerwca 2004 r. sygn. FZ 65/04 /niepubl.//. W tym miejscu należy także zaznaczyć, iż zaskarżone decyzje odnoszą się do świadczeń pieniężnych, których zwrot strona może uzyskać, w przypadku uchylenia rozstrzygnięć organów podatkowych. Nie można więc mówić o tym, że wykonanie decyzji będzie się wiązało z możliwością spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Mając na uwadze powyższe okoliczności, Sąd na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.