VI SA/Wa 5135/23

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Kozik Sędziowie Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Sędzia WSA Andrzej Wieczorek (spr.) Protokolant ref. staż. Aleksandra Koseła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 grudnia 2023 r. sprawy ze skargi C. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 13 lipca 2023 r. nr KOC/912/Dr/23 w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia oddala skargę UZASADNIENIE Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (dalej SKO w [...]/Organ II instancji) decyzją z dnia [...] lipca 2023 r., [...] (dalej decyzja z dnia [...] lipca 2023 r.), po rozpatrzeniu odwołania C. Spółka z o.o. z/s w W. (dalej Spółka/Skarżąca), utrzymało w mocy decyzję Prezydenta m.st. Warszawy (dalej Organ I instancji) z dnia [...] grudnia 2022 r., nr [...] (dalej decyzja z dnia [...] grudnia 2022 r.), w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej w wysokości 8 529,00 zł (kara pieniężna) za zajęcie pasa drogowego (drogi powiatowej dalej pas drogowy) ul. K. w rejonie nr [...], bez zezwolenia zarządcy drogi, poprzez umieszczenie w nim reklam emitowanych na wyświetlaczu elektronicznym o powierzchni 2,91 m2 w dniach 5 marca - 2 kwietnia oraz 6 kwietnia 2021 r., oraz poprzez umieszczenie nośnika o powierzchni 0,39m2 w dniach 3-5 kwietnia 2021 r., bez zezwolenia zarządcy drogi. Po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego wszczętego z urzędu, skarżoną decyzją z dnia [...] grudnia 2022 r. Organ I instancji orzekł o nałożeniu na Spółkę kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego, bez zezwolenia zarządcy drogi, poprzez umieszczenie w nim reklam emitowanych na wyświetlaczu elektronicznym o powierzchni 2,91m² w dniach 5 marca - 2 kwietnia oraz 6 kwietnia 2021 r., oraz poprzez umieszczenie nośnika o powierzchni 0,39m² w dniach 3-5 kwietnia 2021 r. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że w dniach 5 marca – 2 kwietnia oraz 6 kwietnia 2021 r., pracownicy Wydziału Kontroli Pasa Drogowego Zarządu Dróg Miejskich przeprowadzili kontrole pasa drogowego (drogi powiatowej) ul. K. w rejonie nr [...], podczas której stwierdzono umieszczenie w nim elektronicznego wyświetlacza reklamowego ze zmienną treścią reklamową, bez zezwolenia zarządcy drogi. W dniu 9 października 2020 r., uprawniony geodeta dokonał pomiaru elektronicznego nośnika oraz wskazał położenie nośnika w granicach pasa drogowego w opinii z dnia 15 października 2020 r. Od ww. decyzji odwołanie w dniu 11 stycznia 2023 r., wniósł pełnomocnik Spółki. Zarzucił następujące naruszenia prawa tj.: 1. art. 7, art. 77 § 1 § 4, art. 80, art. 84 § 1 k.p.a. w zw. z art. 4 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (dalej jako u.d.p.) przez zaniechanie podjęcia czynności mających na celu dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy i zaniechanie wyczerpującego zebrania całokształtu materiału dowodowego, w skład, którego powinny wchodzić: a. dokumenty zawarte w operatach technicznych Państwowego Zasobu Geodezyjnego i Kartograficznego (protokoły graniczne, protokoły ustalenia przebiegu granic ewidencyjnych, szkice połowę, dzienniki danych ewidencyjnych), b. mapa do celów prawnych z wrysowanym przez biegłego geodetę nośnikiem, c. opinia biegłego geodety, wszystkich na okoliczność ustalenia czy nośnik reklamowy występujący w niniejszej sprawie znajdował się w granicach pasa drogowego w rozumieniu art. 4 pkt 1 u.d.p., skutkiem czego było pozbawione podstaw faktycznych ustalenie, że Skarżący dokonał zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi; 2. art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 oraz art. 81a § 1 k.p.a. w zw. z art. 40 ust. 3 i 6 u.d.p. oraz poz. 19 Załącznika nr 3 do uchwały nr [...] Rady [...] z dnia [...] maja 2004 r. w sprawie wysokości opłat za zajęcie pasa drogowego dróg publicznych poprzez dokonanie całkowicie dowolnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego i bezpodstawne przyjęcie jakoby nośnik znajdowały się w pasie drogowym w okresach między kontrolami; 3. art. 67 § 1 i 2 pkt 3) k.p.a. w zw. z art. 6 k.p.a. poprzez przyjęcie, że kontrole miały miejsce przez 29 dni, podczas gdy w aktach sprawy brak protokołów oględzin ze zdjęciami nośnika ze wszystkich dni kontroli, co oznacza, że czynności za większość z dni nie zostały przez Organ I instancji udokumentowane w dedykowany dla nich sposób i nie mogą zostać przez Stronę skontrolowane; 4. art. 79 § 1 w zw. z art. 10 § 1 k.p.a. poprzez brak zawiadomienia skarżącego o czynnościach kontrolnych - oględzinach nośnika reklamowego, a przez to niezapełnienie skarżącemu czynnego udziału w postępowaniu, w szczególności niezapewnienie udziału Skarżącego (jego przedstawiciela), podczas gdy z powołanych przepisów wynika obowiązek zapewnienia stronom przez organ administracji możliwości czynnego udziału w postępowaniu na każdym etapie, w tym w szczególności udziału w prowadzonych czynnościach dowodowych; 5. art. 40 ust.12 w zw. z art. 4 pkt 1 u.d.p. poprzez wymierzenie kary pieniężnej za zajęcie drogowego z uwagi na brak zezwolenia zarządcy drogi, podczas gdy nośnik reklamowy ze względu na swoje położenie względem jezdni nie znajdował się w granicach pasa drogowego; 6. art. 40 ust. 1, ust. 2 pkt 3, ust. 3, ust. 6, ust. 8 i ust. 12 u.d.p. w zw. z § 4 ust. 1 oraz poz. 19 Załącznika nr 3 do Uchwały w zw. z art. 3 pkt 1 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, poprzez uznanie, iż nośnik (urządzenie reklamowe) występujący w niniejszej sprawie, stanowi obiekt budowlany w rozumieniu Prawa budowlanego; 7. art. 40 ust. 6 i 12 u.d.p. w zw. z art. 81a § 1 k.p.a. poprzez błędne obliczenie wysokości kary pieniężnej w przyjętym przez organy stanie faktycznym, polegające na nieuprawnionym doliczeniu ramki nośnika przy obliczaniu jego powierzchni, podczas gdy uwzględnieniu podlegać powinna wyłącznie powierzchnia reklamy wyświetlanej na tym nośniku. W odwołaniu zaskarżono także pkt 1 postanowienia Prezydenta [...] z dnia [...] września 2022 r. odmawiające uwzględnienia żądania dowodowego strony polegającego na przeprowadzeniu następujących dowodów: a. powtórzeniu przez organ czynności kontrolnych - oględzin nośnika reklamowego poprzez dokonanie dodatkowej kontroli nośnika z udziałem strony; b. opinii biegłego geodety; c. dopuszczeniu i przeprowadzeniu dowodu z dokumentu - opinii Stowarzyszenia Geodetów Polskich z dnia 20 września 2019 r. i 2 lipca 2020 r. w przedmiocie zakresu i źródeł niezbędnych do rozstrzygania spraw dotyczących instalacji tablic i urządzeń reklamowych na budynkach położonych bezpośrednio przy granicy lub bliskiej odległości od granicy; W odwołaniu wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz o umorzenie postępowania przed organem pierwszej instancji w całości i przeprowadzenie dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia materiału dowodowego, w tym Opinii Stowarzyszenia Geodetów Polskich z dnia 20 września 2019 r., 16 września 2020 r. oraz 19 marca 2021 r. oraz opinii biegłej inż. A. B. z dnia 18 października 2022 r. SKO w [...] decyzją z dnia [...] lipca 2023 r. po rozpatrzeniu odwołania Spółki, utrzymało w mocy decyzję Organu I instancji z dnia [...] grudnia 2022 r. w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego. W uzasadnieniu swojej decyzji SKO przedstawiło adekwatne przepisy u.d.p., wyjaśniające znaczenie pojęć "pas drogowy" i "reklama" w rozumieniu tej ustawy, jak również "tablica reklamowa" i " urządzenie reklamowe" w rozumieniu ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Z 2016 r. poz. 778, 904 i 961) oraz "znak drogowy" w rozumieniu ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2017r. Poz. 128). Ponadto organ wyjaśnił, że granice pasa drogowego należy rozpatrywać również w świetle innych, doprecyzowujących przepisów prawa. W powyższym kontekście, organ II instancji przywołał przepisy ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. Z 2021 r. poz.1990) wyjaśniając przy tym, że pomimo, iż nieruchomości drogowe posiadają inny niż standardowy charakter i podlegają odrębnej ustawie o drogach publicznych, to nie można wyłączyć ich z katalogu nieruchomości. Stwierdził, że dokumentacja zebrana w toku postępowania, tj. protokoły kontroli pasa drogowego oraz fotografie wykonane przez pracowników Zarządu Dróg Miejskich, mapy zasadniczej oraz opinii geodezyjnej i zawartym w niej szkicu pomiaru nośnika reklamowego wykonanego przez geodetę potwierdza argumenty organu. Stwierdził, że materiał dowodowy, na którym oparto decyzję I instancji o nałożeniu kary pieniężnej stanowią protokoły z kontroli pasa drogowego oraz fotografie wykonane przez pracowników Zarządu Dróg Miejskich. Na wydruku z mapy zasadniczej zaznaczono granicę pasa drogowego i wrysowano nośnik reklamowy. Uznał, że skoro pas drogowy wyznacza zasięg działania ustawy o drogach publicznych oraz zasięg kompetencji zarządcy drogi a działka ewidencyjna jest obszarem jednorodnym pod względem prawnym, to linie graniczne, o których mowa w obu definicjach muszą się pokrywać. Droga mieści się w pasie drogowym. Zdaniem Organu II instancji pozwala to uznać, że nośnik reklamowy zawieszony nad chodnikiem na elewacji budynku znajdował się w pasie drogowym drogi publicznej. Jego zdaniem dokumentacja fotograficzna załączona do akt sprawy potwierdza ten fakt. Do materiału dowodowego załączono także wypis z Rejestru Gruntów. Ponadto, Organ II instancji stwierdził, że Skarżąca nie przedstawiła żadnego dowodu, który świadczyłby, że sporna reklama została usytuowana poza granicami pasa drogowego. W takim stanie rzeczy, podjętą przez organ I instancji w sprawie decyzję organ odwoławczy uznał za prawidłową, zaś zarzuty podniesione w odwołaniu za nieuzasadnione. Skargę na powyższą decyzję wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżąca, zarzucając naruszenie: a) art. 81 a § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez utrzymanie w mocy decyzji nakładającej administracyjną karę pieniężną, podczas gdy w sprawie wystąpiły niedające się usunąć wątpliwości co do stanu faktycznego, gdyż organ nie dysponował urzędowym dokumentem geodezyjnym aktualnym na dzień wydania decyzji, z którego wynikałby w sposób jednoznaczny i nie budzący wątpliwości przebieg granicy pasa drogowego oraz nie była wskazana kolizja reklamy z tym pasem i takiego dokumentu nie uzyskano na etapie postępowania odwoławczego, b) art. 40 ust. 12 w związku z przepisem art. 4 ust. 1 ustawy o drogach publicznych, poprzez przyjęcie, iż reklama zajmowała pas drogowy, podczas gdy brak jest jednoznacznego ustalenia granic pasa drogowego, c) art. 6, art. 7, art. 8, art. 10, art. 11, art. 77 oraz art. 107 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez: - niewykazanie przebiegu granic pasa drogowego, - brak powołania się na ustalone granice pasa drogowego wraz z datą, od której takie granice obowiązują, a także podstawy prawnej ich wytyczenia, - brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego w sprawie, - niepodjęcie wszelkich kroków do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, - nienależyte uzasadnienie decyzji, i w konsekwencji błędne wydanie decyzji w przedmiocie nałożenia na spółkę kary za zajecie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi. Wniosła: a) na podstawie art. 106 par. 3 p.p.s.a. o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z dokumentów w postaci: opinii biegłej geodety inż. A. B. z dnia 18 października 2022 r. w sprawie zarzutu zajęcia części drogi powiatowej ul. K. w rej. [...] w [...] (załączona do odwołania z dnia 11 stycznia 2023 roku) na okoliczność (w celu wykazania faktu), że: • nośnik reklamowy, którego dotyczy niniejsze postępowanie znajduje się w obszarze nad gruntem o innym niż drogowym przeznaczeniu, co potwierdzone zostało na skutek dokonania przez biegłego geodetę inż. A. B. jednocześnie bezpośredniego pomiaru sytuacyjnego zarówno nośnika reklamowego, jak i ściany budynku w tym jego gzymsu wieńczącego, a zatem, iż ponad wszelką wątpliwość nośnik ten nie zajmuje pasa drogowego. • kształt fasady budynku ma kluczowy wpływ na przestrzeń pasa drogowego, zaś występowanie na elewacji przedmiotowego budynku wystających elementów o innym niż cel drogowy przeznaczeniu, w szczególności gzymsu wieńczącego (wystającego na 0,46 m) powoduje, że przestrzeń o szerokości 0,46 m pod tym elementem stanowi obszar o innym niż drogowym przeznaczeniu, a zatem, iż nośnik reklamowy mieszczący się w tej przestrzeni nie narusza pasa drogowego. • wyłącznie jednoczesny pomiar wszystkich elementów pozwala na ich zobrazowanie względem siebie z jednakową dokładnością pomiaru względem siebie i tylko wówczas możliwym jest kategoryczne stwierdzenie, czy nośnik zajmuje pas drogowy, czy nie, a zatem niemożliwym jest ustalenie zajęcia pasa drogowego wyłącznie na podstawie dokonania pomiaru samego nośnika reklamowego (przy pominięciu jednoczesnego pomiaru ściany i nieuwzględnieniu wystających elementów elewacji budynku) • przebieg granicy nieruchomości gruntowej pomiędzy działkami nr 1/3 i nr 12 został określony z błędem średnim położenia punktu względem osnowy wynoszącym co najmniej 0,11 - 0,30 m, a zatem w chwili obecnej rozbieżności w położeniu granicy oscylują na poziomie 0,60 m, co uzasadnia potrzebę ustalania granic ewidencyjnych, a następnie ustalenie zasięgu przestrzeni pasa drogowego. W uzasadnieniu skargi Skarżąca przedstawiła argumentację na poparcie podniesionych zarzutów. W związku z powyższym wniosła o: a) uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i rozważenie przez Sąd zasadności uchylenia poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, b) zasądzenie od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz Skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych i 17 złotych tytułem uiszczonej opłaty skarbowej od pełnomocnictwa, W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem skargi jest decyzja Organu II instancji z dnia [...] lipca 2023 r., utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] grudnia 2022 r., w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej w wysokości za zajęcie pasa drogowego Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. z dnia 2 grudnia 2022 r., Dz. U. z 2022 r., poz. 2492), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanych przepisów cyt. ustawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w zakresie swojej właściwości, ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną, postanowienie, czy też inny akt lub czynność z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu lub podjęcia spornej czynności. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. z dnia 8 lutego 2023 r., Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm. - zwaną dalej "P.p.s.a."). Podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowił przepis art. 40 ust. 12 pkt 1 ustawy o drogach publicznych. Stosownie do jego treści za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządca drogi wymierza, w drodze decyzji administracyjnej, karę pieniężną w wysokości 10-krotności opłaty ustalanej za zajęcie pasa drogowego. Przywołany przepis nie określa innych warunków nałożenia kary, niż te, że pas drogowy był zajmowany bez zezwolenia. Zadaniem organu jest zatem ustalenie faktu zajęcia pasa drogowego przez dany obiekt, podmiotu który dokonał zajęcia, braku stosownego zezwolenia oraz powierzchni zajętego pasa i liczby dni zajmowania pasa bez zezwolenia. Okoliczności te powinny być ustalone w sprawie przez organ zgodnie z zasadami postępowania administracyjnego, w tym prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.), pogłębiania zaufania do władzy publicznej (art. 8 k.p.a.), informowania stron (art. 9 k.p.a.), a także szybkości i ograniczonego formalizmu postępowania (art. 12 k.p.a.). W ocenie Sądu, w sprawie tej organy udokumentowały w sposób właściwy i niepozostawiający wątpliwości powierzchnię spornej reklamy, pozostawanie jej w przestrzeni pasa drogowego oraz czas tego pozostawania (okres zajęcia pasa drogowego). Prawidłowo w sprawie przyjęto, że granicą pasa drogowego na spornym odcinku jest ściana budynku, a reklama umieszczona na ścianie (froncie) budynku znajduje się w pasie drogowym - przestrzeni tego pasa. Reklama umieszczona w przestrzeni (na ścianie) budynku mieściła się bowiem w granicy pasa drogowego ul. K. w [...], co wynika wprost z dokumentów zgromadzonych w aktach administracyjnych, to jest protokołów kontroli pasa drogowego, fotografii, wypisu z rejestru gruntów, oraz szkicu pomiaru nośnika reklamowego Skarżącej, sporządzonego przez geodetę uprawnionego A. C. (k. 11 akt administracyjnych). Na powołanym szkicu pomiaru nośnika reklamowego oznaczono zarówno działkę nr [...] z obrębu [...], zamontowanego na budynku [...], położonym na działce ewidencyjnej nr [...] z obrębu [...]., jak i przebieg pasa drogowego wraz z zaznaczeniem miejsca usytuowania spornej reklamy. Nadto z dokumentu urzędowego, jakim jest wypis z rejestru gruntów wynika, że działka o nr ewidencyjnym [...] (ul. K.), zakwalifikowana jako drogi, jest własnością Skarbu Państwa i pozostaje we władaniu Zarządu Dróg Miejskich w [...]. Jeśli na budynku przylegającym do granicy pasa drogowego zamontowana jest reklama w taki sposób, że jej powierzchnia wchodzi w przestrzeń powietrzną nad pasem drogowym, to zgodnie z określoną w art. 4 pkt 1 ustawy o drogach publicznych definicją ustawową pasa drogowego reklama ta jest obiektem zajmującym pas drogowy. Zarzucając organom administracji naruszenia przepisów w zakresie postępowania dowodowego oraz naruszenie zasad oceny zgromadzonych dowodów, Skarżąca nie przedstawiła żadnych argumentów wskazujących na wadliwość wyniku dokonanych przez te organy ustaleń. Nie ulega wątpliwości, że na organie administracji publicznej spoczywa ciężar udowodnienia faktów związanych z naruszeniem przepisów. Zauważyć jednak trzeba, że z zasady oficjalności postępowania dowodowego nie wynika, że strona może zachowywać się biernie w toku prowadzonego postępowania administracyjnego. W rozpatrywanej sprawie Skarżąca, jako profesjonalny podmiot prowadzący działalność gospodarczą w branży reklamowej umieściła sporną reklamę na ścianie budynku sąsiadującego bezpośrednio z pasem drogowym, w taki sposób, by była ona widoczna dla użytkowników drogi. W toku postępowania administracyjnego, o którego wszczęciu została prawidłowo powiadomiona, nie przedstawiła jednak argumentów bądź dowodów, które świadczyłyby, że wbrew twierdzeniom organów, reklama usytuowana została poza granicami pasa drogowego, a w związku z tym jej umieszczenie nie wymagało zezwolenia zarządcy drogi. Rządząca postępowaniem administracyjnym zasada oficjalności wymaga, by w toku postępowania organy podejmowały wszelkie kroki niezbędne do wyjaśnienia i załatwienia sprawy, dopuszczały przy tym jako dowód wszystko, co może przyczynić się do jej wyjaśnienia, a nie jest sprzeczne z prawem. Szeroka formuła postępowania dowodowego wyklucza możliwość stosowania formalnej teorii dowodowej, według której daną okoliczność można udowodnić wyłącznie za pomocą określonego środka dowodowego. Przedstawione stanowisko nie stoi oczywiście na przeszkodzie dopuszczeniu dowodu w postaci mapy odpowiadającej standardom technicznym stawianym pomiarom geodezyjnym w postępowaniu, w którym mogłoby to przyczynić się do wyeliminowania istniejących w świetle innych zgromadzonych dowodów wątpliwości co do okoliczności stanu faktycznego. Z sytuacją taką jednak nie mamy do czynienia w rozpatrywanej sprawie (vide pogląd wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 1 marca 2022 r., sygn. akt II GSK 2664/21). Jak bowiem już wyżej wskazano, organy wywiązały się w tym zakresie z obowiązku podjęcia czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy. Skoro zatem zgromadzone dowody pozwalały na stwierdzenie, że stan faktyczny sprawy został wyczerpująco wyjaśniony, zbędne było podejmowanie dalszych czynności dowodowych. W takiej sytuacji organ nie był zobligowany do poszukiwania i gromadzenia dalszych środków dowodowych, również przez wzgląd na ekonomikę procesową. Zdaniem Sądu, zebrany w sprawie przez organy administracji materiał dowodowy nie budził istotnych wątpliwości, które uzasadniałyby przeprowadzenie dowodów uzupełniających z dokumentów w postępowaniu sądowoadministracyjnym na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. Dlatego Sąd oddalił wnioski dowodowe Skarżącej sformułowane w skardze. Sąd zauważa przy tym, że wnioski te odnosiły się do dokumentów w postaci opinii Stowarzyszenia Geodetów Polskich, które nie dotyczyły lokalizacji spornego w tej sprawie nośnika reklamowego. Przede wszystkim jednak zebrane przez organy administracji dowody (w tym z dokumentów urzędowych) w sposób wystarczający i przekonujący wskazywały granice pasa drogowego i fakt zajęcia pasa drogowego przez sporny nośnik reklamowy. Również z załączonego do skargi "pomiaru geodezyjnego" sporządzonego przez biegłą sądową inż. A. B. (k. 31 akt sądowych) nie wynika, że sporny nośnik nie zajmował pasa drogowego. Zdaniem Sądu, elementy architektoniczne wystające poza elewację nie niwelują faktycznego przebiegu pasa drogowego, gdyż przebieg ten jest określony przepisami prawa, a w tej sprawie został prawidłowo wykazany wyżej powołanymi dokumentami zebranymi w sprawie, na podstawie których nie budzi zastrzeżeń ustalony przez Organy stan faktyczny sprawy. W świetle tych ustaleń zbędne byłoby rozważanie co do położenia gzymsu budynku, czy też innych elementów wystających poza płaszczyznę elewacji budynku, skoro granicę działek – także więc pasa drogowego – stanowi linia pomiędzy płaszczyzną tej elewacji a chodnikiem (vide wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 30 listopada 2021 r., sygn. akt II GSK 2139/21). Nie może być uznany za zasadny także zarzut braku udowodnienia zamontowania nośnika reklamowego pomiędzy datami kontroli, ponieważ zarzut ten pozostaje w sprzeczności z doświadczeniem życiowym. Strona, gdyby zdemontowała nośnik po pierwszej kontroli, z pewnością poinformowałaby o tym niezwłocznie organ, czego w tej sprawie nie uczyniła w okresie objętym wydanymi w sprawie decyzjami. W odniesieniu do zarzutu naruszenia zasady czynnego udziału Strony w postępowaniu wskazać należy, iż jest on bezzasadny, bowiem Spółce zapewniono możliwość podjęcia czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym, skoro powiadomiono ją o wszczęciu tego postępowania, a także o uprawnieniach wynikających z art. 10 § 1 k.p.a. Z kolei co do braku zawiadomienia Skarżącej o czynnościach kontrolnych, to tego rodzaju czynności nie są podejmowane w toku postępowania administracyjnego, do którego odnosi się wyrażona w art. 79 § 1 k.p.a. zasada udziału strony w postępowaniu dowodowym. Wyniki takich czynności kontrolnych mogą być natomiast podstawą do wszczęcia postępowania administracyjnego prowadzonego z zachowaniem gwarancji ochrony praw strony, w ramach którego poczynione ustalenia mogą być potwierdzone lub podważone. Z omówionych względów przyjąć należy, że organy wykazały zaistnienie przesłanek zastosowania w sprawie art. 40 ust. 12 pkt 1 ustawy o drogach publicznych. W ocenie Sądu organ rozważył przesłanki z art. 189f § 1 k.p.a., który dotyczy odstąpienia przez organ administracji publicznej od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestania na pouczeniu, przy spełnieniu określonych w nim przesłanek. Regulacja ta w rozpoznawanej sprawie nie miała i nie mogła zostać zastosowana, z uwagi na charakter sankcji administracyjnej, jaką organy zobowiązane są wymierzyć w przypadku stwierdzenia zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia, a więc w przypadku o którym mowa w art. 40 ust. 12 pkt 1 ustawy o drogach publicznych. Stwierdzenie przez organ administracji stanu faktycznego polegającego na zajęciu pasa drogowego bez wymaganego prawem zezwolenia zarządcy drogi jest elementem koniecznym, a zarazem wystarczającym dla zastosowania dyspozycji art. 40 ust. 12 ustawy o drogach publicznych. Przewidziana we wskazanym przepisie decyzja w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia jest decyzją związaną, co oznacza, że w każdym przypadku ziszczenia się braku przesłanki zezwolenia zarządcy drogi na zajęcie pasa drogowego, wymierzana jest kara pieniężna i to bez względu na to jakie przyczyny ów fakt spowodowały (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 października 2020 r., sygn. akt II GSK 674/20 i z dnia 24 stycznia 2023 r., sygn. akt II GSK 705/22). Również wysokość kary pieniężnej została wyliczona prawidłowo - do jej wyliczenia zostały zastosowanie stawki wynikające z uchwały Rady [...] nr [...] z dnia [...] maja 2004 r. w sprawie wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego dróg publicznych na obszarze [...] z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych, poz. 23 oraz 19 Załącznika Nr 3. W tym stanie rzeczy, w ocenie Sądu organ administracji miał podstawy do wymierzenia kary pieniężnej na podstawie art. 40 ust. 12 pkt 1 ustawy o drogach publicznych, a zatem zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Ze wskazanych powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na podstawie art. 151 P.p.s.a.