II SA/Bk 344/17

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Roleder (spr.), Sędziowie sędzia NSA Mieczysław Markowski, sędzia WSA Mirosław Wincenciak, Protokolant st. sekretarz sądowy Anna Makal, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 30 listopada 2017 r. sprawy ze skargi M. M. i B. M. na decyzję Wojewody P. z dnia [...] marca 2017 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. UZASADNIENIE II SA/Bk 344/17 UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją Wojewody P. z dnia [...] marca 2017 r. nr [...] utrzymano w mocy decyzję Prezydenta Miasta B. z dnia [...] stycznia 2017 r. Nr [...], znak: [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę. U podstaw podjętego rozstrzygnięcia legły następujące ustalenia. Postępowanie w niniejszej sprawie zostało zainicjowane wnioskiem z dnia [...] czerwca 2016 r. złożonym przez S. R., prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą "R." (dalej powoływany jako: "Inwestor") o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę zespołu czterech budynków mieszkalnych jednorodzinnych (każdy z jednym lokalem mieszkalnym oraz lokalem handlowo-usługowym) i budynku handlowo-usługowego w zabudowie szeregowej wraz z doziemnymi instalacjami: elektryczną, gazową, wodociągową, kanalizacji sanitarnej i kanalizacji deszczowej oraz miejscami postojowymi i zagospodarowaniem terenu, a także przebudowę sieci SN, na działkach o nr: [...] (obręb [...] – D.), położonych przy ul. [...] w B. W wyniku rozpoznania powyższego wniosku, Prezydent Miasta B. decyzją z [...] stycznia 2017 r. Nr [...], znak: [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia zgodnie ze złożonym wnioskiem. W odwołaniu od powyższej decyzji M. M., B. M. i E. S. (dalej powoływane jako: "Odwołujące"), właścicielki działki nr [...] - bezpośrednio graniczącej z inwestycją oraz działki nr [...] - sąsiadującej z działką inwestycyjną, wskazały na stosunki wodne panujące na omawianym terenie oraz na naruszenie § 29 warunków technicznych, w zakresie kierowania wód opadowych na teren ich nieruchomości z wybijającej studzienki kanalizacji deszczowej (zlokalizowanej na działce Inwestora nr [...]) oraz ze skarp na działce [...], na której został wybudowany budynek handlowy. W ich ocenie planowane usypanie skarpy na działce inwestycyjnej, w celu zabezpieczenia działek sąsiednich przed zalewaniem nie rozwiąże problemu, gdyż woda z kolektora deszczowego będzie się cofać i w dalszym ciągu będzie wybijać ze studzienki. Ich zdaniem lepszym rozwiązaniem byłoby wybudowanie przy granicy działki inwestycyjnej szczelnego muru oporowego, który uniemożliwiałby spływanie wody wybijanej ze studzienki na ich nieruchomość. Następnie powołując się na prawomocną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. w sprawie obowiązku przebudowy kolektora deszczowego oraz obowiązku wykonania odwodnienia skarpy nasypu poprzez wykonanie rowu odpływowego umocnionego płytami betonowymi, stwierdziły, że w projekcie budowlanym nie zostały wyjaśnione ani ujęte zalecenia tej decyzji, wydanej na podstawie ustawy Prawo wodne. W decyzji tej nałożono obowiązek przebudowy kolektora deszczowego na właścicieli prywatnych nieruchomości, przez które biegnie wspomniany kolektor, w tym działce Inwestora. Natomiast obowiązek wykonania odwodnienia skarpy nasypu został nałożony między innymi na Inwestora, jako właściciela działki nr [...] (obecna działka inwestycyjna) oraz na właściciela działki [...], na której zlokalizowany jest budynek handlowy. W postępowaniu odwoławczym, Wojewoda P. postanowieniem z dnia [...] lutego 2017 r. zobowiązał Inwestora do uzupełnienia projektu budowlanego w zakresie doprowadzenia do zgodności projektu zagospodarowania terenu w kwestii usytuowania kontenera na odpady stałe dla zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej z przepisami techniczno-budowlanymi oraz jednoznacznego wskazania działek objętych obszarem oddziaływania obiektu. W dniu [...] marca 2017 r. Inwestor przedłożył uzupełniony projekt budowlany w 4 egzemplarzach oraz aktualne zaświadczenie projektanta w specjalności architektonicznej o posiadanych kwalifikacjach zawodowych i wpisie na listę członków P. Okręgowej Izby Architektów RP. W dokumentacji projektowej projektant zmienił rozwiązanie w zakresie formy i miejsca na pojemniki na odpady stałe dla zabudowy jednorodzinnej, jednocześnie wykazując spełnienie zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie lokalizacji w strefie technicznej sieci wodociągowej zadaszonego boksu w formie lekkiej konstrukcji, umożliwiającej jej sprawny demontaż. W projekcie budowlanym, zgodnie z nałożonym obowiązkiem przez organ odwoławczy, uzupełniono także zapis w informacji o obszarze oddziaływania obiektu poprzez jednoznaczne wskazanie działek objętych tym obszarem. Nadto Wojewoda P., rozpatrując wniosek Odwołujących o zawieszenie postępowania odwoławczego do czasu wykonania prawomocnej decyzji nakazującej przebudowę kolektora deszczowego oraz wykonanie odwodnienia skarp na działkach nr [...], postanowieniem z dnia [...] marca 2017 r. odmówił jego uwzględnienia, ze względu na to, że Odwołujące nie są stronami inicjującymi postępowanie o pozwolenie na budowę. Organ wyjaśnił ponadto, że wyegzekwowanie wykonania decyzji, wydanej na podstawie ustawy Prawo wodne, nakazującej poszczególnym właścicielom nieruchomości wykonanie urządzeń zapobiegających szkodom na gruncie sąsiednim, nie stanowi podstawy do obligatoryjnego zawieszenia postępowania w sprawie pozwolenia na budowę. Przechodząc zaś do merytorycznego rozpatrzenia odwołania, organ odwoławczy stwierdził, że w niniejszej sprawie zaistniały wszystkie przesłanki warunkujące wydanie pozwolenia na budowę dla wnioskowanej inwestycji. Zatwierdzony zaskarżoną decyzją projekt budowlany jest bowiem zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, co wypełnia regulację art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Teren inwestycyjny położony jest na terenie oznaczonym symbolem 8.6MN,U na którym przewiduje się zabudowę jednorodzinną i usługową. Parametry i wskaźniki kształtowania zabudowy i zagospodarowania (m.in. powierzchnia zabudowy, teren biologicznie czynny, wysokość budynków, ilość miejsc postojowych) zostały zachowane w projekcie budowlanym. Zaprojektowane budynki mieszkalne jednorodzinne w zabudowie szeregowej spełniają ustawową definicję budynku mieszkalnego jednorodzinnego. W myśl bowiem art. 3 pkt 2a Prawa budowlanego przez budynek mieszkalny jednorodzinny należy rozumieć budynek wolno stojący albo budynek w zabudowie bliźniaczej, szeregowej lub grupowej, służący zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych, stanowiący konstrukcyjnie samodzielną całość, w którym dopuszcza się wydzielenie nie więcej niż dwóch lokali mieszkalnych albo jednego lokalu mieszkalnego i lokalu użytkowego o powierzchni całkowitej nieprzekraczającej 30% powierzchni całkowitej budynku. Na parterze każdego budynku mieszkalnego jednorodzinnego zaprojektowano lokal handlowo-usługowy o powierzchni 27,43% powierzchni całkowitej budynku. Natomiast na I i II piętrze przewidziano jeden lokal mieszkalny. Z powyższych względów zaprojektowany budynek wypełnia ustawową definicję budynku mieszkalnego jednorodzinnego. Organ podkreślił, że ewentualne wydzielenie w tym lokalu mieszkalnym dwóch lokali mieszkalnych będzie niezgodne z prawem, gdyż budynek nie będzie spełniał definicji budynku mieszkalnego jednorodzinnego, a w konsekwencji także zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, przede wszystkim w zakresie przeznaczenia działki pod zabudowę jednorodzinną. Następnie organ wyjaśnił, że projekt zagospodarowania terenu znajdujący się w projekcie budowlanym jest zgodny z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Zarówno usytuowanie planowanych budynków, wymiary stanowisk miejsc postojowych, lokalizacja pojemników na odpady stałe, układ komunikacyjny spełniają przepisy rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W szczególności organ nie stwierdził, aby rozwiązania projektowe zagospodarowania terenu naruszały przepis § 29 warunków technicznych, regulującego zakaz dokonywania zmiany naturalnego spływu wód opadowych w celu kierowania ich na teren sąsiedniej nieruchomości. Jak wynika bowiem z rozwiązań projektu budowlanego oraz jego uzupełnienia, wody opadowe z dachów i nawierzchni utwardzonych będą odprowadzane przez projektowaną instalację kanalizacji deszczowej oraz projektowany separator do projektowanego zbiornika retencyjnego. Nadmiar wód z powyższych nawierzchni zostanie odprowadzony przez przyłącze (zaprojektowane wg odrębnego opracowania) do istniejącej kanalizacji deszczowej w ulicy [...]. Natomiast teren biologicznie czynny ukształtowano w taki sposób, aby uniemożliwić spływ wód opadowych poza granice terenu inwestycyjnego. Szczegółowe rysunki przedstawiające zaprojektowane ukształtowanie terenu przy granicy działki Odwołujących nr [...] zostały pokazane na stronie 31C projektu budowlanego. Z rysunków tych wynika, że aby zabezpieczyć sąsiednią działkę nr [...] przed jej zalewaniem podniesiono grunt przy granicy działki oraz zaprojektowano blachę trapezową umocowaną do stalowych słupków (o wysokości 1,3 m) i zagłębioną prawie w całości w gruncie przy granicy działki i istniejącego ogrodzenia na działce Odwołujących. Odnosząc się zaś do sugestii, że lepszym rozwiązaniem byłoby wybudowanie przy granicy działki szczelnego muru oporowego, który uniemożliwiałby spływanie wody wybijającej ze studzienki na ich nieruchomość wyjaśniono, że organy administracji architektoniczno - budowlanej sprawdzają zgodność zamierzenia budowlanego w takim kształcie, w jakim to zostało przedstawione w projekcie budowlanym. Organy nie posiadają kompetencji do korygowania zamierzeń inwestycyjnych, bowiem takie uprawnienie posiada wyłącznie Inwestor. Za przyjęte rozwiązania projektowe odpowiada projektant, który w swoim oświadczeniu, zawartym w projekcie budowlanym, potwierdził prawidłowość przyjętych rozwiązań projektowych z przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Oceniając projekt budowlany pod kątem wymagań art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, organ uznał, że projekt budowlany jest kompletny, został wykonany przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane. Zgodnie z art. 20 ust. 4 ww. ustawy, dokumentacja budowlana zawiera oświadczenie projektantów, że projekt budowlany został sporządzony zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. W projekcie budowlanym znajduje się informacja dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia (wymagana art. 20 ust. 1 pkt lb Prawa budowlanego) oraz zaświadczenia o posiadaniu przez osoby zaangażowane w proces budowlany stosownych uprawnień budowlanych (art. 12 ust. 7 Prawa budowlanego). Ustosunkowując się natomiast do zarzutu, że w projekcie budowlanym nie wyjaśniono ani nie ujęto zaleceń ostatecznej decyzji wydanej na podstawie art. 29 ust. 3 ustawy Prawo wodne zauważono, że decyzja ta została wydana w odrębnym postępowaniu, nie związanym z wnioskiem o pozwolenie na przedmiotową budowę. Wojewoda P. nie jest właściwy do wyegzekwowania tych obowiązków, gdyż należy to do kompetencji organu, który wydał decyzję w tym zakresie, czyli w niniejszej sprawie Prezydenta Miasta B. Organy administracji architektoniczno-budowlanej nie mają natomiast podstaw prawnych do odmowy udzielenia pozwolenia na budowę z uwagi na stwierdzone wspomnianym orzeczeniem naruszenia stosunków wodnych, w postaci wybijającej wody deszczowej ze studzienki kanalizacyjnej położonej na terenie inwestycyjnym. Podobnie uwagę o większej uciążliwości projektowanej inwestycji w zakresie emisji spalin i hałasu, niż w stosunku do działki sąsiedniej o nr [...], organ uznał za niesłuszną. W sąsiedztwie działki nr [...] zaprojektowano bowiem komunikację wewnętrzną przy istniejącym zjeździe z ul. [...]. Przy nieruchomości Odwołujących nie przewiduje się natomiast żadnego ruchu pojazdów, tylko teren biologicznie czynny i budynek mieszkalny jednorodzinny usytuowany w minimalnej odległości 5,25 m od granicy działki. W tym miejscu organ zaznaczył, że organ I instancji wskazując w zaskarżonej decyzji (str. 19) potencjalne uciążliwości w zakresie zwiększonego ruchu pojazdów w sąsiedztwie działki nr [...], uzasadniał wyznaczony przez siebie obszar oddziaływania obiektu, służący do wyznaczenia stron postępowania w sprawie pozwolenia na budowę. Skargę na powyższe rozstrzygnięcie do tutejszego Sądu złożyły M. M., B. M. oraz E. S. Przy czym skarga tej ostatniej została odrzucona prawomocnym postanowieniem WSA w Białymstoku w dniu 13 lipca 2017 r. z powodu nieuzupełnienia jej braków formalnych. Skarżące zarzuciły kwestionowanej decyzji naruszenie: - art. 8 kpa poprzez prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania obywateli do organów państwa, a mianowicie poprzez uznanie w przypadku wystąpienia dwóch bardzo zbliżonych stanów faktycznych, że jedna nieruchomość, tj. działki o nr [...] znajdują się w obszarze oddziaływania inwestycji z uwagi na emisję spalin i hałasu (co narusza uprawnienia właścicielskie w świetle art. 144 k), zaś działki o nr [...] znajdujące się w bliższej odległości od planowanej inwestycji nie są objęte obszarem oddziaływaniem. Tymczasem na tych ostatnich działkach nastąpi zwiększenie emisji spalin, hałasu i huku. - § 29 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, gdzie dokonywanie zmiany naturalnego spływu wód w celu kierowania ich na teren sąsiedniej nieruchomości jest zabronione. Uzasadniając powyższy zarzut wskazano, że Inwestor projektuje kolejną skarpę tuż przy ich płocie, zamierza podwyższyć teren, podczas gdy ich nieruchomość i tak już położona jest około 2,5 m niżej od terenu "B.", gdzie inwestorem również był Inwestor. Powyższe działania spowodują kierowanie wód na ich nieruchomość. Skarżące zwróciły uwagę na prawomocną decyzję SKO w B. z dnia [...] marca 2016 r. zawierającą nakaz wykonania urządzeń zapobiegającym szkodom na gruncie sąsiednim, w tym budowę rowu odpływowego na działce Inwestora. Inwestor nie wykonał tych zaleceń, a zatem w dacie wydawania decyzji nie rozwiązano wszystkich kwestii odnoszących się do istniejących stosunków wodnych na terenie planowanej inwestycji. Usypanie kolejnej skarpy w celu zabezpieczenia ich działek przed zalewaniem z wadliwego rurociągu, nie zda egzaminu, ponieważ woda będzie się cofać z uwagi na długość zaprojektowanej skarp, która jest za krótka. W tym stanie rzeczy, Skarżące wniosły o uchylenie zaskarżonej decyzji, jako niezgodnej z wymogami ochrony środowiska, a także zagrażającej bezpieczeństwu i zdrowiu. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał dotychczasowe stanowisko prezentowane w sprawie i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli sądowej w niniejszym postępowaniu jest decyzja w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia Inwestorowi pozwolenia na realizację wnioskowanej, wyżej opisanej inwestycji. Na wstępie podkreślić należy, że w sprawach o pozwolenie na budowę kluczowa jest regulacja art. 35 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.), dalej jako: "p.b.", zgodnie z którą w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Wymagania, o których mowa w art. 35 ust. 4 p.b. zostały sformułowane w następujących przepisach: - zgodnie z art. 35 ust. 1 p.b. przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7; - zgodnie z art. 32 ust. 4 p.b. pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto: 1) złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym; 1a) złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności pozwoleń, o których mowa w art. 23 ust. 1 i art. 26 ust. 1, oraz decyzji, o której mowa w art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej (Dz. U. z 2013 r. poz. 934 i 1014 oraz z 2015 r. poz. 1642), jeżeli są one wymagane; 2) złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane; - stosownie zaś do treści art. 33 ust. 2 p.b. do wniosku o pozwolenie na budowę należy dołączyć m.in. cztery egzemplarze projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi oraz zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7, aktualnym na dzień opracowania projektu; nie dotyczy to uzgodnienia i opiniowania przeprowadzanego w ramach oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko albo oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000 (pkt 1); oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (pkt 2); decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (pkt 3). Przepis art. 35 ust. 4 p.b. - jak słusznie zauważył organ odwoławczy, nie dopuszcza jakiejkolwiek uznaniowości w sprawie wydania pozwolenia na budowę, ani możliwości uzależnienia wydania tego pozwolenia od spełniania dalszych warunków, np. od zgody sąsiadów. W kontekście obowiązku sprawdzenia wynikającego z art. 35 ust. 1 p.b., wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 21 sierpnia 2008 r., sygn. II OSK 940/07 wskazując, że w wyniku zmiany art. 35 p.b. przez art. 1 pkt 28 lit. b ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 80, poz. 718), która weszła w życie z dniem 11 lipca 2003 r., do ustawy Prawo budowlane wprowadzono zasadę wyłącznej odpowiedzialności za projekt architektoniczno-budowlany projektanta oraz osoby sprawdzającej. Uprawnienia kontrolne organu administracji architektoniczno - budowlanej, który prowadzi postępowanie w sprawie o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę, ewentualnie o wydanie decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego, zostały ograniczone wyłącznie do kompetencji obejmującej sprawdzenie zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, względnie decyzji o warunkach zabudowy, a także wymaganiami ochrony środowiska. Projekt architektoniczno-budowlany dotyczy bezpośrednio obiektu budowlanego: jego formy, konstrukcji oraz funkcji, a także wskazuje m.in. proponowane niezbędne rozwiązania techniczne, materiałowe i zasady nawiązania do otoczenia. Organ nie jest uprawniony do badania zgodności projektu architektoniczno-budowlanego z przepisami techniczno-budowlanymi lub innymi przepisami prawa, poza przepisami określającymi wymogi ochrony środowiska. Rozszerzająca interpretacja uprawnień organu w zakresie kontroli na podstawie art. 35 ust. 1 p.b. oznaczałaby w istocie przywrócenie uchylonej zasady oceny materialnych rozwiązań projektu budowlanego przez organ (uchylony art. 35 ust. 2 p.b.) i stanowiłaby naruszenie zasady związania organów administracji publicznej prawem (art. 7 K.p.a.). Sprawdzanie zgodności projektu budowlanego z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, zostało więc ograniczone do projektu zagospodarowania działki (art. 35 ust. 1 pkt 2 p.b.). W świetle powyższego, w odniesieniu do projektu architektoniczno-budowlanego organ prowadzący postępowanie zmierzające do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę bada wyłącznie, czy zostało złożone stosowne oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej (art. 20 ust. 4 w związku z art. 35 ust. 1 pkt 3 p.b.). Zauważyć również należy, że postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę jest postępowaniem wnioskowym i ograniczone jest zakresem wniosku Inwestora. Organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza zgodność projektu budowlanego z przepisami prawa, natomiast nie posiada kompetencji do korygowania zamierzeń inwestycyjnych, bowiem takie uprawnienie posiada wyłącznie Inwestor. Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpatrywanej sprawy stwierdzić należy, że organy obu instancji dokonały wnikliwej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego pod kątem spełnienia przesłanek, o których mowa wyżej. Przede wszystkim analiza akt sprawy wskazuje, że organy administracji architektoniczno-budowlanej zbadały zgodność przedłożonego projektu z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części osiedla D. w B.(w rejonie ulic [...]) zatwierdzonego Uchwałą Rady Miejskiej B. z dnia [...] czerwca 2012 r. Nr [...]. Przedmiotowa inwestycja zlokalizowana jest na terenie oznaczonym na rysunku planu symbolem 8.6 MN,U, który zgodnie z § 42 ust. 1 został przeznaczony pod zabudowę mieszkaniowa jednorodzinną i usługową wraz z obiektami i urządzeniami towarzyszącymi oraz z zielenią urządzoną. Przeprowadzona ocena w zakresie omawianej zgodności znajduje odzwierciedlenie w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym i jako taka nie budzi wątpliwości i odpowiada prawu. Jak słusznie wskazały organy obu instancji, parametry i wskaźniki kształtowania zabudowy i zagospodarowania (m.in. powierzchnia zabudowy, teren biologicznie czynny, wysokość budynków oraz ilość miejsc postojowych) zostały zachowane w projekcie budowlanym. Zaprojektowane budynki mieszkalne jednorodzinne w zabudowie szeregowej, spełniają ustawową definicję budynku mieszkalnego jednorodzinnego. Inwestor złożył nadto oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością zajętą pod inwestycję. Do projektu dołączono również wymagane prawem opinie oraz uzgodnienia. Prawidłowo również oceniono, że projekt zagospodarowania terenu jest zgodny z przepisami, w tym techniczno – budowlanymi, ze szczególnym uwzględnieniem § 29 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Zakres tej oceny został wnikliwie przedstawiony w uzasadnieniach decyzji organów obu instancji. W tych uwarunkowaniach, stanowisko organów o spełnieniu w konkretnej sprawie przesłanek z art. 35 ust. 1 w zw. z art. 32 ust. 4 p.b. uznać należało za prawidłowe. Odnosząc się natomiast do zarzutów skargi zauważyć należy, że w przeważającej mierze stanowią one powtórzenie zarzutów i argumentacji formułowanych na etapie postępowania administracyjnego i były już przedmiotem rozważań organów obu instancji. Sąd w pełni podziela stanowisko prezentowane w tym zakresie przez organy wyrażone w uzasadnieniach zaskarżonych decyzji, jak i odpowiedzi na skargę, uznając je za swoje. Przede wszystkim nie zasługuje na uwzględnienie główny zarzut skargi, a mianowicie fakt nierespektowania w niniejszym postępowaniu ostatecznej i prawomocnej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] marca 2016 r. znak: [...] nakazującej wykonanie urządzeń zapobiegających szkodom na gruncie sąsiednim. Powyższa decyzja była przedmiotem kontroli tutejszego Sądu, który wyrokiem z dnia z 13 września 2016 r. o sygn. akt II SA/Bk 341/16, oddalił skargę na tę decyzję (wyrok jest prawomocny). Na skutek tej decyzji nałożono na poszczególnych właścicieli nieruchomości obowiązek przebudowy kolektora deszczowego oraz wykonania odwodnienia skarpy nasypu poprzez wykonanie rowu odpływowego umocnionego płytami betonowymi w pobliżu nieruchomości Skarżących. Obowiązki te zostały nałożone m.in. na Inwestora, jako właściciela działki, na której jest usytuowana część odcinka kolektora deszczowego i część skarp. Sąd podziela jednakże stanowisko organów, że w niniejszym postępowaniu dotyczącym pozwolenia na budowę organy administracji architektoniczno-budowlanej nie mogły żądać od Inwestora wykonania obowiązków nałożonych ww. decyzją, wydaną na podstawie art. 29 ust. 3 Prawo wodne, albowiem nie należy to do ich kompetencji. Kontrolowana obecnie decyzja została wydana bowiem w odrębnym postępowaniu, związanym z wnioskiem o pozwolenie na budowę czterech budynków mieszkalnych jednorodzinnych i budynku handlowo-usługowego w zabudowie szeregowej. Stąd wszelkie zarzuty w zakresie istniejącego wadliwego kolektora deszczowego znajdującego się w części na działce inwestycyjnej oraz istniejącej na działce o nr [...] skarpy z pochyleniem na nieruchomość Skarżących (wybudowanej przy realizacji odrębnej inwestycji - sklepu "B.") nie mają wpływu na skarżone obecnie postępowanie. Jak już to bowiem wyżej wskazano, przedmiotem postępowania o pozwolenie na budowę jest zespół budynków w zabudowie szeregowej z infrastrukturą techniczną, nie zaś egzekwowanie wykonania urządzeń zapobiegającym szkodom na gruncie sąsiednim w związku z istniejącym zalewaniem nieruchomości stron postępowania. Jednocześnie wskazać należy, że w projekcie budowlanym obecnego zamierzenia budowlanego na działkach inwestycyjnych (o nr [...]) przewidziano odprowadzenie nadmiaru wód opadowych do kanalizacji deszczowej w ulicy [...] (przyłącze wg odrębnego opracowania). Projekt budowlany nie przewiduje połączenia planowanej inwestycji do wadliwego kolektora deszczowego. Teren biologicznie czynny ukształtowano natomiast w taki sposób, aby umożliwić spływ wód opadowych poza granice terenu inwestycyjnego. Szczegółowe rysunki przedstawiające zaprojektowanie ukształtowania terenu przy granicy działki Skarżących zostały pokazane na rysunku 31 C projektu budowlanego. Odnosząc się natomiast do zarzutu podwyższenia terenu przez Inwestora wskazać należy za organem, że z porównania istniejących i projektowanych rzędnych terenu inwestycyjnego wynika, że Inwestor planuje w istocie obniżyć teren inwestycyjny, a jedynie przy granicy nieruchomości Skarżących ukształtować teren w formie skarpy ze spadkiem na nieruchomość inwestycyjną. Z rysunkowej części projektu zagospodarowania terenu wynika, że skarpę zaprojektowano niemal na całej długości wzdłuż południowej granicy działki inwestycyjnej o nr [...] i jej długość wynosi ponad 50 m. Niesłuszna jest zatem opinia Skarżących, że długość projektowanej skarpy jest za krótka i woda omijając tę skarpę będzie spływać na ich posesję. W tych uwarunkowaniach - wbrew zarzutom skargi, przyjąć należy za organem, że zarzut naruszenia § 29 ww. rozporządzenia jest niezasadny. Bezpodstawny jest również zarzut naruszenia przez organy art. 8 k.p.a. regulującego prowadzenie postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej. Jak wyjaśniono w uzasadnieniu decyzji organów, potencjalne uciążliwości w zakresie zwiększonego ruchu pojazdów w sąsiedztwie działki nr [...], uzasadniał wyznaczony obszar oddziaływania obiektu, służący do wyznaczenia kręgu stron postępowania w sprawie pozwolenia na budowę. W sąsiedztwie działki nr [...] zaprojektowano bowiem komunikację wewnętrzną przy istniejącym zjeździe z ul. [...]. Przy nieruchomości Skarżących nie przewiduje się natomiast żadnego ruchu pojazdów, tylko teren biologicznie czynny i budynek mieszkalny jednorodzinny usytuowany w minimalnej odległości 5,25 m od granicy działki. Także podniesiona przez organy możliwość wprowadzenia utrudnienia w zagospodarowaniu działek sąsiednich dotyczy wyłącznie działek o nr [...], z uwagi na wysokość projektowanego budynku mieszkalnego (około 10 m) i jego odległości od granicy w/w działek (około 4 + 5,9 m). Z tego też względu organy prawidłowo stwierdziły, że działki o nr [...] znajdują się w obszarze oddziaływania obiektu. W konsekwencji należy stwierdzić, że ocena Skarżących na temat bardzo zbliżonych stanów faktycznych między ich działkami a działkami o nr [...] jest nietrafna. Jak już wyżej wyjaśniono - powyższe uciążliwości uzasadniał wyznaczony obszar oddziaływania obiektu – obszar, w którym znalazły się także działki Skarżących o nr [...]. Jednocześnie należy podkreślić, że w stosunku do nieruchomości Skarżących organy administracji architektoniczno-budowlanej nie stwierdziły, aby projektowana inwestycja wprowadzała jakiekolwiek ograniczenia w zagospodarowaniu i zabudowie ich nieruchomości. Wobec powyższego, analizując poprawność zastosowania obowiązujących uregulowań prawnych w niniejszej sprawie uznać należy, iż organy w sposób prawidłowy przyjęły, że Inwestor przedłożył do zatwierdzenia projekt budowlany opracowany stosownie do specyfiki i charakteru projektowanego obiektu oraz stopnia skomplikowania robót budowlanych. W projekcie tym uwzględniono zarówno projekt zagospodarowania działki, jak i projekt architektoniczno – budowlany. Dane zawarte w projekcie i parametry inwestycji odpowiadają szczegółowym ustaleniom zawartym w obowiązującym na tym terenie miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, spełniają również wymogi warunków technicznych. Projekt przedłożony przez inwestora został wykonany przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia oraz zaświadczenie, o którym mowa w art. 12 ust. 7 p.b., aktualne na dzień opracowania projektu. Ponadto projekt budowlany zawiera oświadczenie projektanta o sporządzeniu go zgodnie z obowiązującymi przepisami i wymogami wiedzy technicznej. Obowiązki nałożone na organ udzielający pozwolenia przepisem art. 35 ust. 1 p.b., w ocenie Sądu, zostały zatem spełnione, co jednoznacznie wynika nie tylko z dokumentów zawartych w aktach administracyjnych, a obrazujących przebieg postępowania wyjaśniającego, ale również z uzasadnienia kwestionowanej decyzji. Wbrew zarzutom skargi, organ odwoławczy w sposób wyczerpujący uzasadnił podjęte rozstrzygnięcie, odwołując się do obowiązujących regulacji prawnych. Odniósł się również do argumentów odwołania, przy czym wyrażone w tym zakresie stanowisko, nie może być uznawane za nieprawidłowe z tego jedynie powodu, że pozostaje odmienne od oczekiwań strony skarżącej. Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr z 2012 r., poz. 270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji wyroku.