I OZ 538/23

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Kremer po rozpoznaniu w dniu 23 listopada 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia B. B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 19 lipca 2023 r., sygn. akt II SA/Bd 666/23 o odrzuceniu skargi B. B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Toruniu z dnia 14 marca 2023 r. nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 19 lipca 2023 r., sygn. akt II SA/Bd 666/23 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy odrzucił skargę B. B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Toruniu z dnia 14 marca 2023 r. w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 14 marca 2023 r. zostało doręczone skarżącemu w dniu 16 marca 2023 r. Zgodnie z pouczeniem zawartym w treści tego postanowienia, stronie przysługiwało prawo wniesienia na to rozstrzygnięcie skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy w terminie 30 dni od daty jego doręczenia. Termin do wniesienia skargi upływał zatem z dniem 17 kwietnia 2023 r. Pismem z dnia 19 kwietnia 2023 r. skarżący wniósł na ww. postanowienie skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy odrzucając skargę stwierdził, że zaskarżone postanowienie, zawierające prawidłowe pouczenie o przysługującym prawie i terminie wniesienia skargi doręczono skarżącemu w dniu 16 marca 2023 r. Oznacza to, że termin trzydziestodniowy na wniesienie skargi upływał w stosunku do skarżącego z dniem 17 kwietnia 2023 r. Tymczasem jak wynika z akt sprawy skarga została wniesiona w dniu 19 maja 2023 r. Wobec powyższego Sąd stwierdził, że skarga została wniesiona z uchybieniem terminu, co na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 259), dalej powoływanej jako "P.p.s.a.", obligowało do jej odrzucenia. Zażalenie na powyższe postanowienie, uzupełnione pismem z dnia 18 września 2023 r. złożył skarżący, wskazując że błędy dotyczące uchybienia terminów nie były przez niego popełnione świadomie i celowo. Ponadto skarżący zwrócił uwagę na swoją trudną sytuację życiową i materialną. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 53 § 1 P.p.s.a., skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a. W rozpoznawanej sprawie Sąd I instancji zasadnie uznał, że skarga została wniesiona z uchybieniem terminu określonego w art. 53 § 1 P.p.s.a., czego następstwem było jej odrzucenie na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a. Jak wynika bowiem z akt sprawy zaskarżone postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Toruniu, zawierające prawidłowe pouczenie o sposobie i terminie wniesienia skargi, zostało skutecznie doręczone skarżącemu w dniu 16 marca 2023 r., a zatem termin do wniesienia skargi upłynął w dniu 17 kwietnia 2023 r. (z uwagi na treść art. 83 § 2 P.p.s.a.). Złożenie osobiście przez stronę skargi w siedzibie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Toruniu w dniu 19 maja 2023 r. nastąpiło wobec powyższego po upływie ustawowego terminu do jej wniesienia. Odnosząc się do argumentów powołanych w zażaleniu wskazać należy, że okoliczności związane z ewentualnym brakiem winy strony w uchybieniu terminu nie mogą wpłynąć na ocenę prawidłowości rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie. Przepis art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a. stanowiący podstawę odrzucenia przedmiotowej skargi, zgodnie z którym Sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia, nie uzależnia bowiem w żadnym stopniu odrzucenia skargi od tego, czy strona ponosi winę w uchybieniu terminu. Okoliczności te mogłyby ewentualnie stać się przedmiotem oceny w przypadku wystąpienia przez skarżącego z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.