II SA/Kr 1370/23

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Agnieszka Nawara-Dubiel Sędziowie: Sędzia WSA Mirosław Bator (spr.) Sędzia WSA Jacek Bursa Protokolant: sekretarz sądowy Anna Bubula po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 lutego 2024 r. sprawy ze skarg T. N. i J. S. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 18 sierpnia 2023 r. znak WS-VI.7534.3.53.2023.BP w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie zwrotu udziałów w nieruchomości oddala skargi. UZASADNIENIE Prezydent Miasta Krakowa decyzją z dnia 21 marca 2023 r. nr GS-11.72211-2-86/99 działać na podstawie art. 4 pkt 9 b1, art. 136 ust. 3, art. 142 ust. 1, art. 229 oraz art. 216 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, art. 104, art. 105 § 1 K.p.a. orzekł o umorzeniu postępowania w sprawie zwrotu udziałów w nieruchomości oznaczonej jako części działek nr [...] (obj. KW [...]) i nr [...] (obj. KW [...]) obr[...] jednostka ewidencyjna K., miasto Kraków w granicach wywłaszczonej parceli l. kat. [...] była gmina katastralna B. M. na rzecz: J. S., T. N. – B. i M. B.. W uzasadnieniu organ wskazał, że orzeczeniem Prezydium Rady Narodowej Miasta Krakowa z dnia 15 lutego 1967 r. wywłaszczono na rzecz Skarbu Państwa parcelę I. kat. [...] poł. w K. b. gm. kat. B. M. stanowiącą współwłasność J. C. w udziale 1/2 oraz A. C. M. w udziale 1/2, na cele budowy zajezdni samochodowej na rzecz Przedsiębiorstwa T.-S. B. w K.. Parcela I. kat. [...] o pow. 0.3822 ha utworzyła działki: nr [...] o pow. 0.1823 ha oraz nr [...] o pow. 0.1913 ha obr. 2 (mały) B. M. (wykaz zmian gruntowych Nr. Ks. rób. 1029/68 z 1968 r.). Następnie działki nr [...] oraz nr [...] obr. [...] (mały) B. M. wraz z innymi działkami weszły w skład działek: nr [...] o pow. 0.0659 ha, [...] o pow. 7.7060 ha, nr [...] o pow. / 0.2540 ha i nr [...] o pow. 0.0269 ha poł. w obr[...] jedn. ewid. K. m. K., zgodnie z wykazem zmian gruntowych I. ks. rób. 43/91 z dnia 19.02.1991 r. Działka nr [...] o pow. 7.7060 ha podzieliła się na działki nr [...] o pow. 0.0082 ha i nr [...] o pow. 7.6978 ha (operat geodezyjny 3481/222/2002 z dnia 02.08.2002 r.). Działka nr [...] o pow. 0.2540 ha podzieliła się na działki: nr [...] o pow. 0.0007 ha, nr [...] o pow. 0.0220 ha, nr [...] o pow. 0.2313 ha; z kolei działka nr [...] o pow. 7.6978 ha podzieliła się na działki: nr [...] o pow. 0.0485 ha i nr [...] o pow. 7.6493 ha (operat podziału nr 3481/55/2004 z dnia 27.02.2004 r.). Z powyższego oraz z porównania mapy z daty wywłaszczenia z aktualnie obowiązującą mapą ewidencyjną wynika, iż zawnioskowana do zwrotu nieruchomość oznaczona jako części działek: nr [...] i nr [...] obr. [...] jedn. ewid. K. odpowiada wywłaszczonej parceli katastralnej l. kat. [...] b. gm. kat. B. M.. Działka nr [...] obr. [...] jedn. ewid. K. objęta jest księgą wieczystą nr [...] i stanowi własność Skarbu Państwa w użytkowaniu wieczystym spółki C. sp. z o.o. Działka nr [...] obr. [...] jedn. ewid. K. objęta jest księgą wieczystą nr [...] i stanowi własność spółki C. sp. z o.o. Stosownie do treści art. 136 oraz art. 137 ustawy o gospodarce nieruchomościami przesłankami zwrotu nieruchomości są: go pierwsze wystąpienie przez poprzedniego właściciela lub jego spadkobierców z wnioskiem o zwrot; po drugie objęcie instytucją zwrotu tylko nieruchomości wywłaszczonej (lub jej części) tj. nieruchomości w stosunku, do której Skarb Państwa lub określona jednostka samorządu terytorialnego nabyła prawo rzeczowe w drodze instytucji wywłaszczenia za odszkodowaniem, jak również nabytej w oparciu o przepisy ustaw enumeratywnie wymienionych w art. 216 ustawy o gospodarce nieruchomościami; po trzecie zbędność nieruchomości wywłaszczonej na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu, w rozumieniu przepisu art. 137 ustawy, który formułuje legalną definicję stanu zbędności nieruchomości na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu. Aby nieruchomość mogła zostać zwrócona, wszystkie wyżej przedstawione przesłanki muszą zaistnieć łącznie. W przedmiotowej sprawie bezspornym jest, iż pierwsze dwie przesłanki zostały spełnione, bowiem wnioskodawcy są spadkobiercami poprzedniego właściciela nieruchomości, wywłaszczonej na rzecz Skarbu Państwa, co nastąpiło na podstawie art. 1-5, art. 20-22, art. 30 i art. 31 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości. Zgodnie z art. 136 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami nieruchomość wywłaszczona nie może być użyta na inny cel niż określony w decyzji o wywłaszczeniu i jeżeli były właściciel lub jego spadkobierca w przypadku niewykorzystania nieruchomości zgodnie z celem wywłaszczenia złoży wniosek o zwrot, to nieruchomość taka powinna zostać zwrócona. Przepis art. 136 doznaje jednak ograniczenia w sytuacji określonej w art. 229 omawianej ustawy. Według tej normy roszczenie, o którym mowa w art. 136 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami (żądanie zwrotu nieruchomości) nie przysługuje, jeżeli przed dniem wejścia w życie tej ustawy nieruchomość została sprzedana albo ustanowiono na niej prawo użytkowania wieczystego na rzecz osoby trzeciej i prawo to zostało ujawnione w księdze wieczystej. Oznacza to, że jeżeli przed 1 stycznia 1998 r., tj. przed dniem wejścia w życie ww. ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, rozporządzono wywłaszczoną nieruchomością w sposób określony w art. 229 i fakt ten został ujawniony w księdze wieczystej, to roszczenie o zwrot tej nieruchomości nie przysługuje byłemu właścicielowi lub jego spadkobiercy, choćby spełnione były przesłanki do zwrotu wynikające z art. 136 ustawy. Celem art. 229, który ma charakter regulacji przejściowej, było usankcjonowanie stanu prawnego powstałego przed wejściem w życie tej ustawy, tj. przed dniem l stycznia 1998 r., w wyniku sprzedaży wywłaszczonej nieruchomości lub oddania jej w użytkowanie wieczyste, jeżeli prawo zostało ujawnione w księdze wieczystej. Należy zauważyć, iż przepis ten jest na tyle precyzyjny, że w sytuacji gdy znajduje on zastosowanie, organ administracji zobowiązany jest do wydania decyzji o odmowie zwrotu wywłaszczonej nieruchomości. W przypadku sprzedaży lub oddania w użytkowanie wieczyste nieruchomości wywłaszczonej, nieruchomość ta nie podlega zwrotowi niezależnie czy cel określony w decyzji o wywłaszczeniu został zrealizowany. Przepis art. 229 ustawy o gospodarce nieruchomościami należy rozumieć w ten sposób, że nie można orzec o zwrocie nieruchomości wywłaszczonej wówczas, gdy nieruchomość została sprzedana lub oddana w użytkowanie wieczyste przed wejściem w życie tej ustawy w życie (m. in. wyrok NSA IOSK/1250/10 z dnia 17 czerwca 2011 r.). Zaznaczyć przy tym należy, że wskazany przepis zasadniczą rolę przypisuje wpisowi do księgi wieczystej prawa użytkowania wieczystego. Istotne jest, aby prawo użytkowania wieczystego zostało ujawnione w księdze wieczystej przed dniem 1 stycznia 1998 r. W toku postępowania ustalono, iż na podstawie decyzji Urzędu Wojewódzkiego w Krakowie z dnia 10 października 1994 r. stwierdzono nabycie z mocy prawa z dniem 5 grudnia 1990 r. przez Krakowskie P. T.-S. w K., które przekształciło się w spółkę pod nazwą K. sp. z o.o. w K., prawa użytkowania wieczystego działki nr [...] (z której powstała działka nr [...]) i działki nr [...] (z której powstała działka nr [...]). Wpis prawa użytkowania wieczystego w księdze wieczystej [...] nastąpił na wniosek z dnia 18 listopada 1994 r., w dniu 15 marca 1995 r. co potwierdza zawarta w aktach sprawy fotografia księgi wieczystej [...] Zgodnie z oświadczeniem zawartym w akcie notarialnym z dnia 6.05.2021 r. Nr Rep. A [...] oraz odpisem z Krajowego Rejestru Sądowego spółka C. sp. z o.o. jest tożsama ze spółką K. sp. z o.o. Aktualnie, zgodnie z załączonym do akt sprawy wydrukiem księgi wieczystej [...] działka nr [...] o pow. 7.6493 ha obr. 1 jedn. ewid. Krowodrza stanowi własność spółki C. sp. z o.o. Działka nr [...] została nabyta przez K. sp. z o.o. od Skarbu Państwa na podstawie umowy sporządzonej w formie aktu notarialnego nr Rep A [...] w dniu 2.08.2017 r. W niniejszej umowie wskazano, iż w stosunku do części przedmiotowej działki prowadzone jest postępowanie o zwrot wywłaszczonej nieruchomości na podstawie art. 136 ustawy o gospodarce nieruchomościami (ówcześnie zawieszone) oraz, że w sytuacji określonej w art. 229 przedmiotowej ustawy roszczenie z art. 136 ust 3. ustawy o gospodarce nieruchomościami (żądanie zwrotu nieruchomości) nie przysługuje, jeżeli przed dniem wejścia w życie tej ustawy nieruchomość została sprzedana albo ustanowiono na niej prawo użytkowania wieczystego na rzecz osoby trzeciej i prawo to zostało ujawnione w księdze wieczystej przed dniem 1 stycznia 1998 r. Organ prowadzący postępowanie nie może ograniczać się zatem do rozpoznania sprawy zwrotu wywłaszczonej nieruchomości jedynie pod kątem przesłanki zastosowania art. 136 ust. 3 w związku z art. 137 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Orzekając w sprawie zwrotu nieruchomości na podstawie powyższego przepisu ustawy należy uwzględnić istniejący w dniu orzekania stan prawny i faktyczny nieruchomości. Nie jest bowiem dopuszczalne wydanie decyzji o zwrocie nieruchomości jeżeli Skarb Państwa lub gmina nie władają nieruchomością. Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że z woli ustawodawcy wyłączone zostało roszczenie zwrotowe w stosunku do ww. nieruchomości. Od tej decyzji odwołanie wniósł J. S. oraz T. N. – B. Wojewoda Małopolski decyzją z dnia 18 sierpnia 2023 r. nr WS-VI.7534.3.53.2023.BP utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ podniósł, że działka nr [...] objęta jest księgą wieczystą nr [...] i stanowi własność Skarbu Państwa w użytkowaniu wieczystym spółki C. sp. z o.o. Działka nr [...] objęta jest księgą wieczystą nr [...] i stanowi własność spółki C. sp. z o.o. Z niebudzących żadnych wątpliwości ustaleń organu I instancji wynika, że na podstawie decyzji Urzędu Wojewódzkiego w Krakowie z dnia 10 października 1994 r. stwierdzono nabycie z mocy prawa z dniem 5 grudnia 1990 r. przez K. w K., które przekształciło się w spółkę pod nazwą K. sp. z o.o., prawa użytkowania wieczystego działki nr [...] (z której powstała działka nr [...]) i działki nr [...] (z której powstała działka nr [...]). Wpis prawa użytkowania wieczystego w księdze wieczystej nr [...] nastąpił na wniosek z dnia 18 listopada 1994 r. Dż.Kw.[...] w dniu 15 marca 1995 r., co potwierdza zawarta w aktach sprawy fotografia ww. księgi wieczystej. Zgodnie z oświadczeniem zawartym w akcie notarialnym z dnia 6 maja 2021 r. Rep. A nr [...] oraz odpisem z Krajowego Rejestru Sądowego spółka C. sp. z o.o. jest tożsama ze spółką K. sp. z o.o. Aktualnie, zgodnie z księgą wieczystą nr [...] działka nr [...] o pow. 7,6493 ha, obr. [...], jedn. ewid. K. m. K., stanowi własność spółki C. sp. z o.o. Działka została nabyta przez K. sp. z o.o. od Skarbu Państwa na podstawie umowy sporządzonej w formie aktu notarialnego Rep. A nr [...] w dniu 2 sierpnia 2017 r. W przedmiotowej sprawie znajdzie zatem zastosowanie ww. przepis art. 229 u.g.n., bowiem nieruchomość będąca przedmiotem niniejszego postępowania została z mocy prawa oddana w użytkowanie wieczyste osobie trzeciej i fakt ten ujawniono w księdze wieczystej przed 1 stycznia 1998 r. Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że z woli ustawodawcy wyłączone zostało roszczenie zwrotowe w stosunku do ww. nieruchomości. Brak roszczenia do zwrotu nieruchomości oznacza z kolei brak jednego z podstawowych elementów stosunku administracyjnoprawnego, niezbędnego do zaistnienia sprawy administracyjnej, w ramach której dochodzi do skonkretyzowania uprawnień i obowiązków podmiotów administrowanych w drodze aktu administracyjnego, co z kolei czyni bezprzedmiotowym wszczęte w tym zakresie postępowanie administracyjne. Na tą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniosła T. N. – B. zarzucając naruszenie: 1/ art. 229 ustawy o gospodarce nieruchomościami poprzez zastosowanie tego przepisu w sytuacji, w której na nieruchomości wywłaszczonej ustanowiono prawo użytkowania wieczystego na rzecz osoby trzeciej i prawo to zostało ujawnione w księdze wieczystej, jednak po dniu wejścia w życie ustawy (tj. po dniu 1.01.1998 r.); 2/ art. 64 Konstytucji RP, poprzez zastosowanie wobec skarżącej art. 229 ustawy o gospodarce nieruchomościami w sposób niezgodny z ustawą zasadniczą, poprzez umorzenie postępowania w sprawie zwrotu udziałów w nieruchomości o których mowa w zaskarżonej decyzji z powołaniem się na okoliczność ustanowienia na rzecz osoby trzeciej prawa użytkowania wieczystego pomimo braku realizacji celu uprzedniego wywłaszczenia nieruchomości, a zatem pozbawienie skarżącej prawa własności z przyczyn, na które nie miał żadnego wpływu i o których nie miał żadnej wiedzy. W uzasadnieniu rozwinięto wyżej wskazane zarzuty, w konkluzji wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta Krakowa. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Małopolski wniósł o jej oddalenie podtrzymując przy tym argumenty zawarte w treści decyzji. Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniósł również J. S.. Skarga ta jest tożsama treściowo ze skargę opisaną wyżej. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Małopolski wniósł o jej oddalenie podtrzymując przy tym argumenty zawarte w treści decyzji. Postanowieniem podjętym na rozprawie w dniu 7 lutego 2024 r. WSA w Krakowie działając na podstawie art. 111 § 1 P.p.s.a. połączył sprawy do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Ponadto zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej powoływana jako P.p.s.a.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Kontroli sądu w niniejszym postępowaniu podległa ocena legalności decyzji w przedmiocie odmowy zwrotu wywłaszczonej nieruchomości. W ocenie organu, zachodziła negatywna przesłanka zwrotowa, skutkująca brakiem konieczności badania kwestii zbędności nieruchomości na cel wywłaszczenia tj. przesłanka z art. 229 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2204 z późn. zm.(dalej; u.g.n.). Jak wskazuje organ, nieruchomość ta, przed 1 stycznia 1998 r. została objęta prawem użytkowania wieczystego na rzecz osoby trzeciej K. Sp. z o.o. w K., a prawo to zostało ujawnione w księdze wieczystej. W ocenie sądu decyzja jest prawidłowa. Zgodnie z dyspozycją art. 229 u.g.n. roszczenie, o którym mowa w art. 136 ust. 3 u.g.n. (zwrotu wywłaszczonej nieruchomości na rzecz byłego właściciela) nie przysługuje, jeżeli przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy nieruchomość została sprzedana albo ustanowiono na niej prawo użytkowania wieczystego na rzecz osoby trzeciej i prawo to zostało ujawnione w księdze wieczystej. Przepis ten zawiera tzw. negatywną przesłankę zwrotową, przeszkodę w zwrocie nieruchomości, której ustalenie powinno prowadzić do odmowy zwrotu nieruchomości (por. T.Woś, "Wywłaszczanie nieruchomości i ich zwrot", Warszawa 2007, s. 284). Ustalenie przez organ administracji istnienia przesłanki z art. 229 u.g.n. powoduje brak możliwości merytorycznego orzekania o zwrocie nieruchomości. W okolicznościach objętych hipotezą art. 229 u.g.n. nie dochodzi do merytorycznego (co do istoty) rozstrzygnięcia sprawy o zwrot wywłaszczonej nieruchomości, lecz jedynie do formalnego jej załatwienia, w celu ochrony osób trzecich, które nabyły własność wywłaszczonej nieruchomości lub stały się jej użytkownikami wieczystymi. Przepis art. 229 u.g.n. ma na celu ochronę praw podmiotów, które uzyskały prawo użytkowania wieczystego lub prawo własności nieruchomości wywłaszczonej, bez względu na to, czy cel wywłaszczenia został na tej nieruchomości zrealizowany. Stanowi on równocześnie przeszkodę do skutecznego domagania się zwrotu nieruchomości (teza nr 1, 2 do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 marca 2010 r., sygn. akt I OSK 679/09, opub. w LEX nr 595463). W wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 stycznia 2007 r., sygn. akt I OSK 386/06 sąd ten stwierdził, że jeśli przed dniem 1 stycznia 1998 r. rozporządzono wywłaszczoną nieruchomością w sposób określony w art. 229 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami i fakt ten został ujawniony w księdze wieczystej, to roszczenie o zwrot tej nieruchomości nie przysługuje byłemu właścicielowi - następcy prawnemu - choćby spełnione były przesłanki do zwrotu wynikające z art. 136 w związku z art. 137 u.g.n. Także w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 lipca 2018 r. I OSK 2283/16 podkreślono, iż spełnienie w okolicznościach konkretnej sprawy przesłanki ustalonej w art. 229 u.g.n. stanowi o negatywnym rezultacie postępowania zwrotowego, co wyklucza dalsze merytoryczne badanie wniosku, zwłaszcza w zakresie, w jakim art. 136 ust. 3 w zw. z art. 137 ust. 1 u.g.n. wiąże możliwość zwrotu nieruchomości z ustaleniem jej zbędności na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu. Jak ustalił organ, decyzją Urzędu Wojewódzkiego w Krakowie z dnia 10 października 1994 r. stwierdzono nabycie z mocy prawa z dniem 5 grudnia 1990 r. przez K. w K., które przekształciło się w spółkę pod nazwą K. sp. z o.o. prawa użytkowania wieczystego działki nr [...] (z której powstała działka nr [...]) i działki nr [...] (z której powstała działka nr [...]). Wpis prawa użytkowania wieczystego w księdze wieczystej [...] nastąpił w dniu 15 marca 1995 r. Tym samym roszczenia byłych właścicieli w/w nieruchomości, o jej zwrot bez względu na to czy cel wywłaszczenia został (nie został) zrealizowany, wygasły. Organ prawidłowo zatem przejął, iż przedmiotowa nieruchomość nie podlega zwrotowi. Z tych powodów organ umorzył postępowanie o zwrot tych nieruchomości z powołaniem się na przepis art. 105 K.p.a. Przepis ten stanowi, iż gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części. Przedmiotem postępowania administracyjnego jest sprawa administracyjna, którą należy rozumieć jako szczególną kompozycję podmiotu administracyjnego stosunku prawnego, jego przedmiotu (węzła praw i obowiązków), podstawy faktycznej oraz podstawy prawnej, w wyniku czego następuje możliwość władczej konkretyzacji norm prawnych odnoszących się do wzajemnych uprawnień i obowiązków organu administracji publicznej oraz podmiotu będącego adresatem rozstrzygnięcia tego organu. Z bezprzedmiotowością postępowania administracyjnego mamy do czynienia zatem, jeżeli nastąpi dekompletacja któregoś z wyżej wskazanych elementów, w wyniku czego organ stwierdzi, że sprawa administracyjna albo nigdy nie istniała (bezprzedmiotowość pierwotna), albo przestała istnieć (bezprzedmiotowość następcza). Stanowisko to potwierdza ugruntowane orzecznictwo sądów administracyjnych. Jak zasadnie wskazuje Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 3 kwietnia 2019 II OSK 1242/17 bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego, o której mowa w art. 105 § 1 k.p.a., to brak przedmiotu postępowania. Tym przedmiotem jest zaś konkretna sprawa, w której organ administracji państwowej jest władny i jednocześnie zobowiązany rozstrzygnąć na podstawie przepisów prawa materialnego o uprawnieniach lub obowiązkach indywidualnego podmiotu. Sprawa administracyjna jest więc konsekwencją istnienia stosunku administracyjnego - takiej sytuacji prawnej, w której strona ma prawo żądać od organu administracyjnego skonkretyzowania jej indywidualnych uprawnień wynikających z prawa materialnego. Przytoczyć należy też wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 czerwca 2020 r. I GSK 2088/19 w którym wskazano, iż z bezprzedmiotowością postępowania administracyjnego mamy do czynienia wówczas, gdy odpadł jeden z konstytutywnych elementów sprawy administracyjnej, o której mowa w art. 1 pkt 1 k.p.a., co powoduje, że sprawa będąca przedmiotem postępowania administracyjnego traci pierwotny charakter sprawy administracyjnej. Sprawa zawisła przed organem administracji jest, lub stała się bezprzedmiotowa jeżeli organ stwierdzi, że bądź brak przedmiotu sprawy administracyjnej tj. sprawy która ma, czy może być załatwiona w formie decyzji (rozstrzygnięcia) organu administracji (bezprzedmiotowość przedmiotowa), bądź podmiot który domaga się takiego rozstrzygnięcia nie może być adresatem decyzji czy innego rozstrzygnięcia organu administracji (bezprzedmiotowość podmiotowa) bądź nie istnieje norma prawna, która dany stan faktyczny nakazuje lub pozwala rozstrzygnąć w formie decyzji organu administracji. Mając na uwadze wyżej wskazane okoliczności, na podstawie art. 151 P.p.s.a. sąd orzekł jak w sentencji.