I OSK 1392/08

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jan Kacprzak Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Borowiec (spr.) Sędzia del. WSA Maria Werpachowska Protokolant Tomasz Zieliński po rozpoznaniu w dniu 24 września 2009 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia [...] lipca 2008 r. sygn. akt [...] w sprawie ze skargi J. P. na bezczynność Wojewody Małopolskiego w wykonaniu wyroku Sądu oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 31 lipca 2008 r., sygn. akt II SAB/Kr 102/07, oddalił skargę J. P. na bezczynność Wojewody Małopolskiego w wykonaniu wyroku Sądu. Wyrok został wydany w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 28 czerwca 2006 r., sygn. akt II SA/Kr 1233/01, uchylił decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia [...] marca 2001 r. nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta Krakowa z dnia [...] marca 2001 r., nr [...] w przedmiocie odmowy zwrotu działek nr [...] i nr [...] położonych w K. obręb [...] jednostka P. m. K. Po uprawomocnieniu się tego wyroku akta sprawy przekazano organowi pierwszej instancji celem ponownego przeprowadzenia postępowania administracyjnego. Prezydent Miasta Krakowa postanowieniem z dnia [...] października 2006 r., nr [...] zawiadomił, że nie może załatwić sprawy w ustawowym terminie i wyznaczył nowy termin załatwienia sprawy na dzień 31 stycznia 2007 r., dokonując wyłączenia części żądania strony do odrębnego postępowania w zakresie zwrotu części działek o numerach [...] i [...] (powstałych w wyniku podziału ww. nieruchomości). Następnie pismem z dnia [...] lutego 2007 r. nr [...] przesłał akta sprawy dotyczące wyłączonego zakresu do Wojewody Małopolskiego z prośbą o rozważenie możliwości wyznaczenia innego organu do jej załatwienia (sprawa dotyczy zwrotu części działki nr [...], również powstałej po podziale w/w nieruchomości). Wojewoda Małopolski rozpoznając ten wniosek postanowieniem z dnia [...] maja 2007 r. [...] wyznaczył Starostę Krakowskiego do załatwienia sprawy zwrotu części działki nr [...] o pow. 0,4777 ha, obręb [...], jednostka ewidencyjna P. Starosta Krakowski zawiadomieniem z dnia [...] maja 2007 r. [...] poinformował strony, że przedmiotowa sprawa nie może być załatwiona w ustawowym terminie ze względu na fakt, że jej rozpatrzenie musi być poprzedzone przeprowadzeniem wnikliwego postępowania wyjaśniającego oraz koniecznością udostępnienia dokumentów stronom postępowania przed wydaniem decyzji, a także dużą ilością spraw z tego zakresu i koniecznością ich rozpatrywania według kolejności wpływu i powołując się na art. 36 K.p.a., w związku z art. 35 K.p.a. wyznaczył termin załatwienia sprawy do dnia 31 lipca 2008 r. J. P., będąca następcą prawnym M. P. – właściciela ww. działek, na podstawie art. 37 § 1 K.p.a. wniosła do Wojewody Małopolskiego zażalenie na bezczynność Starosty Krakowskiego w załatwieniu tej sprawy (zwrotu części działki nr [...]). Następnie skarżąca w dniu 13 sierpnia 2007 r. wniosła w trybie art. 37 § 1 K.p.a. zażalenie do Ministra Budownictwa na bezczynność Wojewody Małopolskiego w zakresie braku rozpatrzenia jej zażalenia na niezałatwienie sprawy przez Starostę Krakowskiego. Jednocześnie, w dniu 8 sierpnia 2007 r. J. P., w oparciu o art. 154 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej w skrócie Ppsa, wezwała Wojewodę Małopolskiego do załatwienia sprawy. W uzasadnieniu tego wezwania podniosła, że po otrzymaniu zażalenia na bezczynność Starosty Krakowskiego uchyla się od jego rozpoznania i sprawa nie jest załatwiania merytorycznie. W odpowiedzi na powyższe wezwanie Kierownik Oddziału w Małopolskim Urzędzie Wojewódzkim pismem z 22 sierpnia 2007 r. wyjaśnił, że w sprawie wykonania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 28 czerwca 2006 r. wezwanie w trybie art. 154 § 1 P.p.s.a. powinno być kierowane do Starosty Krakowskiego, a nie Wojewody Małopolskiego, który obecnie załatwia jedynie incydentalną kwestię dotyczącą rozpatrzenia zażalenia na bezczynność organu pierwszej instancji. Następnie J. P. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Wojewody Małopolskiego w przedmiocie niewykonania wyroku tego Sądu z dnia 28 czerwca 2006 r., sygn. akt II SA/Kr 1233/01, domagając się wymierzenia temu organowi grzywny na podstawie art. 154 § 1 i § 6 P.p.s.a., dokonania oceny prawnej interpretacji przepisów regulujących termin załatwiania spraw i wydania postanowienia sygnalizacyjnego informującego organy nadzorcze nad Starostą Krakowskim i Wojewodą Małopolskim o naruszeniu przez nich prawa. W uzasadnieniu skargi przedstawiła dotychczasowy przebieg postępowania od 2000 r. podnosząc, że Starosta Krakowski i Wojewoda Małopolski nie zamierzają załatwić przedmiotowej sprawy i w sposób świadomy i celowy uchylają się od wykonania prawomocnego wyroku, naruszając tym art. 153 i art. 170 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz art.35 i art.36 K.p.a. Zarzuciła, że nie ma żadnego uzasadnienia dla wyznaczenia przez Starostę Krakowskiego tak odległego terminu załatwienia sprawy, zaś nowy termin załatwienia sprawy nie może być dłuższy od terminów określonych w art. 35 K.p.a. Oznacza to, że pozostaje on w bezczynności. Wskazała, że w bezczynności pozostaje także Wojewoda Małopolski podając, zawiadomieniami z 28 marca 2007 r. oraz z 31 lipca 2007 r. terminy do załatwienia sprawy wbrew obowiązującym przepisom. Skarżąca podkreśliła, że w istocie przyczyny wyznaczania terminów przez oba organy administracji sprowadzają się do ogólników, nieistniejących w przepisach prawa pojęć (duża ilość spraw z tego zakresu) oraz przedłużania czasu trwania czynności ściśle przez prawo czasowo określonych. Podniosła także, iż w wyniku wieloletniego postępowania prowadzonego przez Starostę Krakowskiego, niektóre działki zostały zwrócone właścicielom, a budowa ulicy B. nie została legalnie rozpoczęta. Organ administracji zmienił sposób rozpoznania sprawy po tym, jak [...] Fundatorów [...] w K. postawiło tą Fundację w stan likwidacji, a następnie dokonano sprzedaży części jej nieruchomości. Na sprzedanych działkach nr [...] i nr [...] trwa aktualnie budowa osiedla mieszkaniowego przez firmę "B.", kolejna firma "K." stara się o budowę kolejnych inwestycji i to może wskazywać na prawdziwą przyczynę tak długiego prowadzenia sprawy. Wojewoda Małopolski w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, ewentualnie o jej odrzucenie. W uzasadnieniu odpowiedzi na skargę podał, że skarga w trybie art. 154 P.p.s.a. może być skierowana przeciwko temu organowi, który jest właściwy do załatwienia sprawy. W związku z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 28 czerwca 2006 r., sygn. akt II SA/Kr 1233/01, właściwym do załatwienia sprawy stał się Starosta Krakowski, a Wojewoda Małopolski może orzekać tylko jako organ drugiej instancji. Tym samym Wojewodzie nie można zarzucić bezczynności w niewykonywaniu wyroku. Uzasadniając wniosek o odrzucenie skargi wskazał, że warunkiem skutecznego wniesienia skargi w trybie art. 154 § 1 P.p.s.a. jest uprzednie wezwanie właściwego organu do wykonania wyroku. Warunku tego nie spełnia wezwanie skarżącej z dnia 8 sierpnia 2007 r., zostało ono bowiem skierowane do niewłaściwego organu, którym powinien być Starosta Krakowski. Wezwanie to jest w istocie wezwaniem do załatwienia sprawy dotyczącej rozpatrzenia zażalenia na niezałatwienie przez Starostę Krakowskiego sprawy dotyczącej zwrotu działki nr [...] w terminie. Tym samym skarga ta jako przedwczesna powinna być odrzucona. Na rozprawie w dniu 31 lipca 2008 r. pełnomocnik skarżącej, ustanowiony z urzędu, na wezwanie Sądu sprecyzował przedmiot skargi wyjaśniając, iż jest nim bezczynność Wojewody Małopolskiego w załatwieniu sprawy po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 28 czerwca 2006 r., a skarga jest wnoszona w trybie art. 154 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), wraz z żądaniem wymierzenia grzywny temu organowi. Przedmiotem skargi nie jest zaś bezczynność organu określona w art. 3 § 2 pkt 8 tej ustawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie po rozpoznaniu skargi uznał, iż nie zasługuje ona na uwzględnienie. W uzasadnieniu wyroku podał, że w niniejszej sprawie w pierwszej kolejności należało wyjaśnić (sprecyzować) przedmiot skargi. W związku z treścią samej skargi wniesionej w dniu 17 września 2007 r. przez skarżącą J. P., Sąd powziął bowiem wątpliwości co do jej przedmiotu i w związku z tym zwrócił się do skarżącej z prośbą o wyjaśnienie przedmiotu skargi. W piśmie z dnia 16 stycznia 2008 r. (akta sądowe sprawy, karta nr 48) skarżąca oświadczyła, że wszystkie wątpliwości wynikające z treści skargi będzie mógł wyjaśnić tylko profesjonalny pełnomocnik. W związku z wnioskiem skarżącej w toku postępowania przed sądem administracyjnym otrzymała ona prawo pomocy w zakresie ustanowienia na jej rzecz adwokata z urzędu i taki adwokat został ustanowiony. Zdaniem Sądu pierwszej instancji na rozprawie w dniu 31 lipca 2008 r. pełnomocnik skarżącej wyraźnie wskazał, że przedmiotem skargi jest jedynie bezczynność Wojewody Małopolskiego po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 28 czerwca 2006 r. sygn. akt II SA/Kr 1233/01, o której mowa w art. 154 Ppsa oraz żądanie grzywny. Dodatkowo wyjaśnił, że wniesiona skarga nie jest skargą na bezczynność, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie przyjął, że skarga dotyczy bezczynności Wojewody Małopolskiego w zakresie merytorycznego załatwienia sprawy po wyroku sądu administracyjnego uchylającego decyzje wydane przez organy obu instancji. Jest to więc skarga wnoszona w trybie art. 154 § 1 P.p.s.a. wraz z żądaniem wymierzenia temu organowi grzywny. Sąd pierwszej instancji cytując treść art. 154 § 1 P.p.s.a. stwierdził, że skargę na bezczynność organu po wyroku uchylającym jego decyzję można wnieść przeciwko takiemu organowi, który jest nadal zobowiązany do załatwienia sprawy i nie podejmuje żadnych czynności lub nie chce w inny sposób sprawy załatwić. Natomiast z akt sprawy wynika, że po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 28 czerwca 2006 r. sygn. akt II SA/Kr 1233/01 właściwym merytorycznie do jej załatwienia był początkowo Prezydent Miasta Krakowa, a następnie od maja 2007 r. jest nim Starosta Krakowski. Oznacza to, że organem zobowiązanym do załatwienia sprawy jest Starosta Krakowski w stosunku do tego organu można było skutecznie wnieść skargę w trybie art. 154 § 1 P.p.s.a. Natomiast ze sprecyzowanego przez pełnomocnika skarżącej żądania wynika, iż skarży ona Wojewodę Małopolskiego za niewykonanie wyroku sądu administracyjnego (bezczynność). W ocenie Sądu pierwszej instancji Wojewoda Małopolski nie jest w tej sprawie organem pierwszej instancji, a zatem nie był on zobowiązany do załatwienia sprawy dotyczącej zwrotu wywłaszczonych nieruchomości. Organem tym był Starosta Krakowski. Organ drugiej instancji załatwia bowiem sprawę tylko w przypadku, gdy wniesione zostało odwołanie (lub inny skuteczny środek zaskarżenia w postępowaniu administracyjnym). Skoro zatem w tej sprawie nie wniesiono odwołania od decyzji organu pierwszej instancji w przedmiocie zwrotu wywłaszczonych nieruchomości – tym samym nie istniała bezczynność Wojewody Małopolskiego w merytorycznym załatwieniu sprawy. W konsekwencji, Sąd pierwszej instancji uznał, że skoro Wojewoda Małopolski nie był właściwy do załatwienia sprawy po wydaniu sądu administracyjnego, to żądanie wymierzenia mu grzywny jest niezasadne. Jednocześnie Sąd pierwszej instancji przyjął, że skarżąca spełniła wymóg określony w art. 154 § 1 P.p.s.a., polegający na pisemnym wezwaniu organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy. W dniu 8 sierpnia 2007 r. takie wezwanie skierowała do Wojewody Małopolskiego (akta postępowania administracyjnego, karta nr 15). Wprawdzie w samym wezwaniu podniosła szereg wątków sprawy, dotyczących również nieterminowego załatwienia zażalenia, jednak mając na uwadze okoliczność, że wezwanie to złożyła sama skarżąca nie reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, Sąd dokonał liberalnej wykładni treści tego wezwania i uznał, iż dotyczyło ono również wezwania do załatwienia sprawy. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 151 P.p.s.a. w związku z art. 154 § 1 P.p.s.a., skargę oddalił. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła do Naczelnego Sądu Administracyjnego J. P., reprezentowana przez radcę prawnego z wyboru i zaskarżając go w całości zarzuciła: naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, to jest art. 151 ustawy z dnia. 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez błędną i niepełną ocenę materiału dowodowego zawartego w aktach sprawy; naruszenie przepisów art. 154 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez jego niezastosowanie z powodu błędnej i niepełnej oceny materiału dowodowego zawartego w aktach sprawy. Wskazując na powyższe podstawy skargi kasacyjnej wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniosła, że trudno zrozumieć, skąd wzięły się wątpliwości Sądu co do jej intencji, wyrażone na rozprawie w dniu 31 lipca 2008 r. w pytaniu skierowanym do jej pełnomocnika z urzędu, skoro już z samego tytułu skargi wynika, że jest to skarga "na bezczynność Wojewody Małopolskiego i Starosty Krakowskiego w wykonaniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 28 czerwca 2006 r. sygn. akt II SA/Kr 1233/01". W wezwaniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 27 grudnia 2007 r. sygn. akt II SAB Kr 102/07, wątpliwości Sądu dotyczyły jedynie treści skargi w stosunku do Wojewody Małopolskiego, czy jest skargą na bezczynność tego organu, czy też jest skargą wniesioną na podstawie art. 154 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Trudno też zrozumieć odpowiedź jej pełnomocnika na tej rozprawie, skoro wcześniej pełnomocnik mający do dyspozycji akta sprawy, nie miał żadnych wątpliwości co do treści skargi i nie uzgadniał z nią stanowiska zaprezentowanego przed Sądem na rozprawie, odmiennego niewątpliwie od wyrażonego w skardze. W ocenie autora skargi kasacyjnej wniesiona przez J. P. skarga z dnia 17 września 2007 r. spełnia wszystkie przesłanki wynikające z art. 154 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi również w stosunku do Starosty Krakowskiego. Wynika to jednoznacznie z treści skargi (str. 3, wytłuszczonym drukiem). Ponadto w piśmie z dnia 16 stycznia 2008 r. w odpowiedzi na pytania Sądu z dnia 27 grudnia 2007 r. wyraziła jedynie dodatkowo wolę rozpatrzenia skargi jako bezczynności Wojewody Małopolskiego. Wyjaśniła, że zgodnie z art. 154 §1 P.p.s.a. Starosta Krakowski został pisemnie wezwany do wykonania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 28 czerwca 2006 r. sygn. akt II SA/Kr 1233/01 w piśmie z dnia 5 lipca 2007 r. stanowiącym równocześnie zażalenie do Wojewody Małopolskiego na bezczynność Starosty Krakowskiego. Wezwanie to zostało przekazane Staroście Krakowskiemu pismem z dnia [...] lipca 2007 r. [...] przez Wydział Skarbu Państwa i Nieruchomości Małopolskiego Urzędu Wojewódzkiego w Krakowie. Autor skargi kasacyjnej wskazał, że wyznaczony z urzędu pełnomocnik skarżącej nie wnosił zarówno przed rozprawą jak i w trakcie posiedzenia Sądu, żadnych zastrzeżeń co do formy tego wezwania. Oznacza to, że z jego strony nie było wątpliwości, do czasu rozprawy sądowej, co do skuteczności skargi na bezczynność w wykonaniu wyroku przez Starostę Krakowskiego lub, że skarżąca była pozbawiona skutecznej pomocy prawnej w przedmiotowej sprawie. Kasator podał także, iż wprawdzie Wojewoda Małopolski nie jest, organem pierwszej instancji, to aprobując odległy i niczym nieuzasadniony termin załatwienia sprawy zwrotu nieruchomości, jako organ rozpatrujący zażalenie na bezczynność Starosty Krakowskiego z dnia 5 lipca 2007 r. de facto sam nie wykonał wyroku sądowego, którym została uchylona również i jego decyzja. Z treści skargi z dnia 17 września 2007 r. jednoznacznie wynika, że do czasu jej złożenia w Małopolskim Urzędzie Wojewódzkim Wojewoda Małopolski nie załatwił w terminie ustawowym skargi z dnia 5 lipca na bezczynność Starosty Krakowskiego wyznaczając sobie zawiadomieniem [...] z dnia [...] lipca 2007 r. termin jej załatwienia do dnia 7 października 2007 r. Podkreślił, iż złożeniu skargi z dnia 17 września 2007 r. w dniu 19 września 2007 r. zostało skarżącej doręczone postanowienie Wojewody Małopolskiego z dnia [...] września 2007 r. [...] uznające zażalenie na bezczynność i niezałatwienie w terminie przez Starostę Krakowskiego sprawy dotyczącej zwrotu nieruchomości za nieuzasadnione. Przyjął, że wyznaczony termin załatwienia sprawy, do 31 lipca 2008 r. był uzasadniony. Ponadto wskazał, że Wojewoda Małopolski nie wykonał dwóch wezwań skarżącej do wykonania wyroku: z dnia 9 lipca 2007 r. oraz z dnia 8 sierpnia 2007 r. Zdaniem autora skargi kasacyjnej organ drugiej instancji załatwia sprawę nie tylko wtedy, gdy wniesione zostało do tego organu odwołanie, ale również wtedy, gdy załatwia skargi na bezczynność organu pierwszej instancji. W tej sprawie wniesiono do organu drugiej instancji zażalenie na bezczynność organu pierwszej instancji wynikającą z wyznaczenia terminu 15 miesięcy na załatwienie sprawy trwającej już przeszło 6 lat. Zostało ono załatwione przez Wojewodę Małopolskiego negatywnie postanowieniem niepodlegającym zaskarżeniu. W ocenie kasatora wniesiona przez skarżącą skarga w trybie art. 154 § 1 P.p.s.a. przeciwko Staroście Krakowskiemu, nie została przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie rozpatrzona. W dniu wydania zaskarżonego wyroku, tj. w dniu 31 lipca 2008 r., upłynął bowiem wyznaczony przez Starostę Krakowskiego i zaaprobowany przez Wojewodę Małopolskiego dodatkowy i odległy termin na załatwienie sprawy. Jednakże Starosta Krakowski nie załatwił sprawy również w terminie do dnia 31 lipca 2008 r. i do dnia dzisiejszego nie poinformował skarżącej o jakimkolwiek innym terminie załatwienia sprawy. Zdaniem autora skargi kasacyjnej Sąd pierwszej instancji przy rozpatrywaniu niniejszej sprawy skupił się na jej formalnej stronie, pomijając jej stronę merytoryczną. Tymczasem sprawa jest załatwiana od 2000 r. w sposób opieszały, co działa na niekorzyść skarżącej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie całkowicie pominął powyższe aspekty przy rozpatrywaniu przedmiotowej sprawy, podczas, gdy kontrola przez sądy działalności administracji publicznej nie może ograniczać się do orzekania o zgodności z prawem decyzji i innych aktów administracyjnych. Przepisy umożliwiają stosowanie jej również w innych formach np. sygnalizowania nieprawidłowości działań administracji, o których sądy dowiadują się z analizy spraw. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Ocenę zasadności jej zarzutów poprzedzić należy uwagami natury ogólnej. Zgodnie z art. 154 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej w skrócie P.p.s.a. w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność oraz w razie bezczynności organu po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności, strona po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny. Analiza tego przepisu prowadzi do wniosku, że skarga z art. 154 P.p.s.a. może być wniesiona tylko w jednym z dwu wymienionych wyżej przypadków, a przesłankę jej dopuszczalności stanowi pisemne wezwanie, o którym mowa w tym przepisie, której niedokonanie przez skarżącego powoduje odrzucenie skargi bez możliwości jej konwalidacji na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. Wskazać należy, że uprawnienie z art. 154 P.p.s.a. nie wyłącza natomiast możliwości złożenia skargi na bezczynność organu przewidzianej w art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. w odniesieniu do aktów i czynności określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 P.p.s.a. po uprzednim wyczerpaniu środka zaskarżenia przewidzianego w ustawie, w tym przypadku zażalenia. Przechodząc od rozważań ogólnych na grunt rozpoznawanej sprawy wskazać należy, że jej istota sprowadzała się do wyjaśnienia, czy wniesiona przez J. P. skarga do Sądu pierwszej instancji spełniała przesłanki z art. 154 § 1 P.p.s.a. Wbrew stanowisku autora skargi kasacyjnej Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie po szczegółowym sprecyzowaniu przez profesjonalnego pełnomocnika skarżącej adwokata z urzędu na rozprawie w dniu 31 lipca 2008 r. jej żądania, prawidłowo uznał, że skarga dotyczy bezczynności Wojewody Małopolskiego, który po uchyleniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 28 czerwca 2006 r. sygn. akt II SA/Kr 1233/01 decyzji organów obu instancji nie wydał stosownego aktu lub nie dokonał stosownej czynności w powtórnym postępowaniu prowadzonym w wykonaniu wyroku sądu w terminach w prawie określonych. Trafnie stwierdził, że skoro początkowo organem właściwym do załatwienia sprawy był Prezydent Miasta Krakowa, a od maja 2007 r. jest nim Starosta Krakowski, to wniesienie skargi w trybie art. 154 § 1 P.p.s.a. mogłoby być skuteczne wyłącznie w przypadku skierowania jej w stosunku do organu właściwego, a więc Starosty Krakowskiego. W tej sprawie Wojewoda Małopolski nie był bowiem organem właściwym do załatwienia sprawy w pierwszej instancji. A zatem skarga skierowana w trybie art. 154 P.p.s.a. w stosunku do organu niewłaściwego podlegała w oparciu o art. 151 P.p.s.a oddaleniu. Brak było natomiast podstaw do uznania, iż wniesiona skarga skierowana była także przeciwko Staroście Krakowskiemu. Okoliczność, iż w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 17 września 2007 r. skarżąca użyła sformułowania, że zgodnie z art. 154 § 1 i § 6 P.p.s.a. składa ją na bezczynność Wojewody Małopolskiego i Starosty Krakowskiego w wykonaniu wyroku tego Sądu z dnia 28 czerwca 2006 r. sygn. akt II SA/Kr 1233/01 nie oznaczało, iż żądanie to było nadal aktualne, skoro w trakcie postępowania przed Sądem pierwszej instancji jej pełnomocnik oświadczył, iż dotyczy ono wyłącznie Wojewody Małopolskiego i tak określonym przedmiotem sprawy Sąd pierwszej instancji został związany. Ubocznie zauważyć należy, iż w tej sprawie podniesione przez skarżącą w uzasadnieniu skargi kasacyjnej argumenty niewątpliwie trafne wskazujące na opieszałość organów w załatwianiu jej sprawy nie mogły być przez Sąd drugiej instancji rozważane. Uwzględniając powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – orzekł jak w sentencji wyroku.