II SA/Bk 278/09

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Roleder (spr.), Sędziowie sędzia NSA Elżbieta Trykoszko,, sędzia NSA Danuta Tryniszewska-Bytys, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 24 września 2009 r. wniosku S. F. Z. w B. o wyłączenie od orzekania sędziego NSA Stanisława Prutisa w sprawie ze skargi S. F. Z. w B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] kwietnia 2009 r. Nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania administracyjnego w sprawie o stwierdzenie nieważności postanowienia o uzgodnieniu przedsięwzięcia p o s t a n a w i a oddalić wniosek o wyłączenie od orzekania w niniejszej sprawie sędziego NSA Stanisława Prutisa. UZASADNIENIE S. F. Z. w B. wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] kwietnia 2009 r., znak [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności postanowienia o uzgodnieniu przedsięwzięcia. W dniu 20 lipca 2009 r. do tut. Sądu wpłynął wniosek skarżącego S. o wyłączenie od rozpoznania sprawy sędziego NSA Stanisława Prutisa. Wniosku powyższego skarżący nie uzasadnił. Wnioskowany do wyłączenia sędzia złożył oświadczenie, z którego wynika, iż nie istnieje okoliczność tego rodzaju, że mogłaby wywołać uzasadnioną wątpliwość co do jego bezstronności w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek jako bezzasadny podlegał oddaleniu. Instytucję wyłączenia sędziego regulują przepisy Rozdziału 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r., - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a. Wyłączenie sędziego z mocy prawa (iudex inhabilis) reguluje przepis art. 18 ww. ustawy, zaś o wyłączeniu na żądanie lub na wniosek (iudex suspectus) traktuje art. 19 p.p.s.a., stanowiąc, że niezależnie od przyczyn wymienionych w art. 18, sąd wyłącza sędziego na jego żądanie lub na wniosek strony, jeżeli istnieje okoliczność tego rodzaju, że mogłaby wywołać uzasadnioną wątpliwość co do jego bezstronności w danej sprawie. Składając wniosek o wyłączenie sędziego strona winna uprawdopodobnić przyczyny tego wyłączenia (art. 20 p.p.s.a). Sędzia zaś powinien zawiadomić sąd o zachodzącej podstawie swojego wyłączenia i wstrzymać się od udziału w sprawie (art. 21 p.p.s.a.). W przedmiotowej sprawie wnioskodawca nie wykazał w żaden sposób, by sprawie mogły zachodzić jakiekolwiek wątpliwości co do bezstronności sędziego Stanisława Prutisa. Samo przypuszczenie o braku bezstronności sędziego orzekającego w sprawie, bez żadnego nawet uprawdopodobnienia w tym zakresie, musi skutkować oddaleniem wniosku. Na uwagę zasługuje bowiem fakt, iż sędzia Stanisław Prutis ustosunkowując się do wniosku o wyłączenie jego osoby od udziału w orzekaniu, złożył do akt sprawy oświadczenie, z którego wynika, iż nie istnieje okoliczność tego rodzaju, że mogłaby wywołać uzasadnioną wątpliwość co do jego bezstronności w niniejszej sprawie. Instytucja wyłączenia sędziego ma charakter procesowej gwarancji jego bezstronności w konkretnym postępowaniu, czego warunkiem jest niezależność sędziego zarówno od organów państwa jak i od stron. Wyłączenie sędziego ma służyć stworzeniu takich warunków sprawowania urzędu sędziowskiego, które eliminują możliwość wywierania nacisków na sędziego z którejkolwiek strony. Podnieść także należy, iż nie może być przesłanką wyłączenia sędziego od udziału w sprawie fakt, iż orzekał on w innej, wcześniejszej sprawie tego samego skarżącego (fakt znany sądowi z urzędu). W przedmiotowej sprawie skarżący nie uprawdopodobnił faktu jakiejkolwiek stronniczości ww. sędziego w stosunku do którejkolwiek ze stron postępowania. Samo zaś przeświadczenie, że dany sędzia jest stronniczy lub brak mu obiektywizmu z prowadzeniu sprawy nie stanowi przesłanki wyłączenia. Z powyższych względów, Sąd na podstawie art. 22 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r., - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji postanowienia.