III OPP 79/22

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodnicząca: Sędzia NSA Tamara Dziełakowska (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Przemysław Szustakiewicz Sędzia del. NSA Grzegorz Jankowski po rozpoznaniu w dniu 14 grudnia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi K.J. na przewlekłość postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Krakowie w sprawie o sygnaturze III SA/Kr 388/22 ze skargi K.J. na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia 9 lutego 2022 r., nr 12/2022/AH w przedmiocie wyjaśnienia wątpliwości co do treści postanowienia z wniosku z dnia 25 grudnia 2021 roku postanawia: oddalić skargę na przewlekłość postępowania. UZASADNIENIE Wnioskiem z dnia 8 czerwca 2021 r. K.J. wniósł na podstawie art. 217 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2022 r. poz. 2000 dalej "k.p.a.") do Komendanta Powiatowego Policji w K. o wydanie zaświadczeń dotyczących stosunku służbowego. Postanowieniem nr 22/2021/ZSK z dnia 26 lipca 2021 r. Komendant Powiatowy Policji w K. odmówił wydania zaświadczeń o żądanej treści. W dniu 25 grudnia 2021 r. poprzez platformę e-puap skarżący złożył "wniosek na podstawie art. 113 § 2 k.p.a." o wyjaśnienie treści postanowienia z 26 lipca 2022 r. W odpowiedzi na wniosek skarżącego organ wydał w dniu 30 grudnia 2021 r. postanowienie nr 30/2021/ZSK, w którym wyjaśniono wątpliwości, jednak skarżący zaskarżył to rozstrzygnięcie jako wydane w zakresie dowolnym i z dowolnym uzasadnieniem. Postanowieniem z dnia 9 lutego 2022 r. Komendant Wojewódzki Policji w K. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazano, że nie ma podstaw do kwestionowania uzasadnienia rozstrzygnięcia organ II instancji (z dnia 30 grudnia 2021r.) jako nieprzydatnego w interpretacji sprawy. Organ stwierdził, że wystąpienie skarżącego z 25 grudnia 2021 r. było faktycznie przejawem dalszej konfrontacji z treścią postanowienia z 26 lipca 2021 r. i powinno zostać uznane za nadużycie prawa przez skarżącego. Dnia 16 lutego 2022 r. skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 9 lutego 2022 r. zarzucając, że organ błędnie przyjął, iż Komendant Powiatowy Policji w K. dopełnił obowiązków wynikających z art. 113 § 3 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. W skardze wniesiono o uchylenie postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Skardze nadano sygnaturę III SA/Kr 388/22. W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji w K. wniósł o jej oddalenie w całości jako bezzasadnej. W uzasadnieniu wskazał, że zarzuty naruszenia art. 113 § 3 k.p.a. są niezrozumiałe, bowiem skarżący został prawidłowo pouczony o prawie złożenia zażalenia z którego co więcej skorzystał, a postanowienia zarówno organu I i II instancji zawierają wszystkie niezbędne elementy zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. Powtórzono również, że działania skarżącego powinny zostać uznane za dalszą próbę konfrontacji z treścią postanowienia z 26 lipca 2021 r., a to już zostaje poza charakterem instytucji wyjaśnienia wątpliwości co do wydanego aktu prawnego. Zarządzeniem z dnia 6 lipca 2022 r. wyznaczono termin posiedzenia niejawnego do rozpoznania sprawy w trybie uproszczonym na dzień 13 września 2022 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem oddalił skargę skarżącego. Odpis wyroku został przesłany do skarżącego w dniu 14 września 2022 r. Dnia 16 września 2022 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wpłynęła skarga skarżącego na przewlekłość postępowania toczącego się przed tym Sądem w sprawie o sygn. akt III SA/Kr 388/22, w której wniósł on o stwierdzenie przewlekłości ze skargi z dnia 16 lutego 2022 r., zobowiązanie Sądu I instancji do niezwłocznego rozpoznania skargi funkcjonariusza z dnia 16 lutego 2022 r. w wiążącym zakresie przedmiotowym, podmiotowym i prawnym, albowiem orzeczenie z dnia 13 września 2022 roku nie stanowi rozpoznania sprawy i skargi funkcjonariusza we wniesionym i wiążącym zakresie sprawy przedmiotowej i podmiotowo w administracji oraz zasądzenie od Skarbu Państwa sumy pieniężnej zgodnie z normą prawną art. 12 ust. 4 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (Dz. U. z 2018 r., poz. 75, dalej, jako: "ustawa"). W uzasadnieniu skargi skarżący podkreślił, że nierozpoznanie skargi funkcjonariusza w terminie i działanie w oczywiście innej sprawie i innym zakresie niż wniesiona skarga z 15 lutego 2022 r. doprowadza do przewlekłości oraz zauważył, że w jego opinii pismo z dnia 25 grudnia 2021 r. nie stanowiło wniosku o wyjaśnienie wątpliwości. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W przedstawionym stanie faktycznym skarga na przewlekłość postępowania nie zasługuje na uwzględnienie i podlega oddaleniu. Skarga o stwierdzenie, że w postępowaniu przed sądem administracyjnym nastąpiła przewlekłość postępowania może być uwzględniona, jeżeli są podstawy do przyjęcia, że na skutek działania lub bezczynności sądu naruszone zostało prawo strony do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki (art. 1 ust. 1 ustawy). Konieczne jest więc ustalenie, że wystąpiła zwłoka w postępowaniu sądowym (przewlekłość postępowania) oraz że jest ona nieuzasadniona. Stosownie do art. 2 wskazanej ustawy, o nieuzasadnionej zwłoce można mówić wówczas, jeżeli postępowanie w sprawie trwa dłużej, niż to konieczne, uwzględniając ocenę terminowości i prawidłowości czynności sądowych, ale także zachowań stron, a w szczególności strony, która zarzuciła przewlekłość postępowania. Ocena ta nie może być oderwana od obowiązku rozpoznania wszystkich spraw wniesionych do sądu bez nieuzasadnionej zwłoki, przy zachowaniu zasady rozpoznawania spraw według kolejności ich wpływu oraz uwzględnieniu przepisów nakazujących rozpoznanie niektórych rodzajów spraw w ustawowo określonych terminach. Pewna wskazówka jaki okres może świadczyć o przewlekłości postępowania wynika z art. 14 ustawy, który stanowi, że skarżący może wystąpić z nową skargą w tej samej sprawie po upływie 12 miesięcy. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazuje się, więc, że ustawodawca uznał za przewlekłe takie postępowanie, które trwa dłużej niż 12 miesięcy. Przy czym, jeżeli postępowanie trwa dłużej niż 12 miesięcy nie oznacza to samo przez się, że nastąpiła przewlekłość postępowania w rozumieniu tej ustawy (por. postanowienia NSA: z dnia 7 marca 2014 r., sygn. akt II OPP 14/14, z dnia 25 lipca 2013 r., sygn. akt II OPP 25/13, z dnia 19 sierpnia 2011 r., II OPP 27/11, z dnia 3 października 2014 r., sygn. akt I OPP 101/14). Istotne są, bowiem również ustalenia faktyczne danej sprawy. W sprawie niniejszej skarga na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia 9 lutego 2022 r. wpłynęła do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Krakowie w dniu 8 marca 2022 r. (data prezentaty). Po prawidłowym i terminowym wykonaniu wstępnych czynności sądowych, sprawa oczekiwała na wyznaczenie terminu posiedzenia, co miało miejsce 6 lipca 2022 r. Wyrok w sprawie wydano 13 września 2022 r., co oznacza, że postępowanie od momentu wpływu skargi do wydania orzeczenia kończącego trwało zaledwie 7 miesięcy, zatem w ocenie NSA, wszystkie czynności wykonywane były przez sąd I instancji terminowo i bez zbędnej zwłoki. Należy również zwrócić uwagę na treść art. 12 ust. 3 zdanie drugie ustawy, zgodnie z którą Naczelny Sąd Administracyjny, rozpoznając skargę na przewlekłość postępowania nie może wkraczać w zakres oceny faktycznej i prawnej sprawy. Zatem wszelkie argumenty skarżącego odnoszące się do zasadności podjętych rozstrzygnięć lub przyjętych faktów przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w postępowaniu sądowoadministracyjnym nie mogły odnieść zamierzonego skutku. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 12 ust. 1 ustawy, orzekł jak w sentencji postanowienia.