II SA/Kr 1089/24

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Joanna Człowiekowska Sędziowie: Sędzia WSA Piotr Fronc (spr.) Asesor WSA Anna Kopeć Protokolant: starszy referent sądowy Paulina Filipek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 października 2024 r. sprawy ze skargi P. Sp. z o.o. z siedzibą w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 6 czerwca 2024 r. znak SKO.OŚ/4170/177/2024 w przedmiocie interpretacji indywidualnej dotyczącej zakresu i sposobu stosowania przepisów ustawy o obowiązkach przedsiębiorców w zakresie gospodarowania niektórymi odpadami oraz o opłacie produktowej oddala skargę. UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 6 czerwca 2024 r. nr SKO.OŚ/4170/177/2024, po rozpatrzeniu odwołania P. sp. z o.o., utrzymano w mocy decyzję Marszałka Województwa Małopolskiego z dnia 3 kwietnia 2024 r., nr SR-VIII.7260.2.268.2024 uznającej stanowisko ww. spółki w przedmiocie zakresu i sposobu zastosowania przepisów ustawy z dnia 11 maja 2001 r. o obowiązkach przedsiębiorców w zakresie gospodarowania niektórymi odpadami oraz o opłacie produktowej (t.j. Dz.U. z 2024 poz. 433) - za nieprawidłowe. Powyższa decyzja zapadła w następujących okolicznościach sprawy: P. " sp. z o.o. (zwane dalej Wnioskodawcą) wystąpiła z wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej co do zakresu i sposobu stosowania przepisów ustawy o obowiązkach przedsiębiorców w zakresie gospodarowania niektórymi odpadami oraz o opłacie produktowej. We wniosku zadano pytanie, "czy w świetle przepisów ustawy o produktach, w tym zwłaszcza wobec treści załącznika nr 4a do tej ustawy - preparaty smarowe klasyfikowane do pozycji CN 3403, które na gruncie klasyfikacji PKWiU klasyfikowane są do kodu 20.59.43.0 - które są oferowane i przeznaczone do zastosowań jako mieszanki olejowe do obróbki metali, oleje zapobiegające przyleganiu do form, oleje antykorozyjne - objęte są obowiązkami wynikającymi z ustawy o produktach?". W opinii Wnioskodawcy odpowiedź na powyższe pytanie powinna być negatywna. W uzasadnieniu swojego stanowiska wnioskodawca argumentował, że z art. 3 ust. 2 ustawy o produktach wynika, że zakres przedmiotowy ustawy, a więc katalog produktów podlegających opłacie produktowej określa załącznik nr 4a do ustawy. Część l tego załącznika odnosi się do olejów smarowych (które w załączniku 4a odnoszone są do klasyfikacji PKWiU z kodu 19.20.29.0), a część 2 odnosi się do preparatów smarowych (które w załączniku nr 4a odnoszone są do klasyfikacji PKWiU z kodu 20.59.4). Podział ten odpowiada podziałowi w ramach tzn. Nomenklatury Scalonej (kodów CN), tj. rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz.U.L.256 z 7.9.1987, s. 1), gdzie również środki smarowe dzielone są na oleje smarowe i preparaty smarowe, przy czym oleje smarowe klasyfikowane są do kodów CN 2710 1971-2710 1999; preparaty smarowe klasyfikowane są do pozycji CN 3403. Co więcej - jednoznacznym potwierdzeniem powiązania klasyfikacji PKWiU z kodem CN w zakresach odpowiadających odpowiednio olejom smarowym i preparatom smarowym są tablice korelacyjne dostępne na stronie Głównego Urzędu Statystycznego. Zdaniem wnioskodawcy klasyfikacja PKWiU 19.20.29.0 - powiązana jest dokładnie z kodem CN 2710 1971-2710 1999 oraz 2710 2090 podczas, gdy na stronie 50 wyraźnie wskazano, iż klasyfikacja PKWiU 20.59.41 powiązana jest dokładnie z pozycją CN 3403. Wobec powyższego wyjaśnienia zdaniem wnioskodawcy wymaga, dlaczego w treści załącznika nr 4a do ustawy o produktach wyłącza się wprost (jak tiret trzecie), "Mieszanki olejowe do obróbki metali, oleje zapobiegające przyleganiu do form, oleje antykorozyjne", a analogicznego wyłączenia wprost nie zawiera część druga tegoż załącznika. W dalszej części wniosku Strona odniosła się do brzmienia załącznika nr 4a do ustawy o produktach (również w jego pierwotnej wersji, tj. załącznika nr 4), w szczególności wskazując, że "uż w brzmieniu z 2005 r. załącznik nr 4a odnosił się do olejów smarowych (klasyfikowanych do ówczesnego kodu PKWiU 23.20.18-50), jednak wyłączając z zakresu obowiązków cztery konkretne przeznaczenia, w tym pod tiret trzecim, wskazując właśnie jako wyłączone " Mieszanki olejowe do obróbki metali, oleje zapobiegające przyleganiu do form, oleje antykorozyjne". Zatem od początku intencją prawodawcy było, aby omawiane przeznaczenie nie było objęte zakresem obowiązków wynikających z ustawy o produktach. Wynika to z okoliczności, iż odmienne od zdecydowanej większości środków smarnych, z tego rodzaju produktów nie powstają odpady. Zgodnie bowiem z ich przeznaczenie, są one wykorzystywane w momencie ich pierwszej aplikacji - zarówno ich funkcja jak i byt fizykochemiczny ustają (tj. inaczej niż np. oleje silnikowe - nie zalegają one w mechanizmie silnika i nie wymagają później wymiany - nie generują żadnych odpadów). Następnie wnioskodawca zacytował we wniosku treść uzasadnienia do projektu cyt. ustawy zwracając uwagę na fakt, że wykaz produktów podlegających ustawie o produktach został wówczas dostosowany do obowiązującej od dnia 1 stycznia 2010 r. Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług, rozszerzono też zakres produktów objętych ww. ustawą m.in. o preparaty smarowe (oleje syntetyczne), gdyż przedsiębiorcy wprowadzający je do obrotu byli na pozycji uprzywilejowanej w stosunku do przedsiębiorców wprowadzających na rynek podobne produkty, ale objęte też już obowiązującymi przepisami. Zdaniem strony wynika z tego, że intencją autorów rozszerzenia było takie ukształtowanie stanu prawnego, aby analogiczne zasady jak te dotyczące olejów smarowych dotyczyły również preparatów smarowych. Zdaniem wnioskodawcy powodem tego, że w zakresie preparatów smarowych nie wyszczególniono wprost wyłączenia dla "Mieszanek olejowych do obróbek metali, olejów zapobiegające przyleganiu do form, olejów antykorozyjnych" - może być fakt, iż klasyfikacja PKWiU dla preparatów (20.59.4.) jest znacznie mniej szczegółowa niż w zakresie kodu 19.20.29. Tymczasem całość kodu PKWiU 20.59.41 odpowiada całościowej pozycji CN 3403 (bez podziału na poszczególne kody CN) - preparaty smarowe, dodatki, środki zapobiegające zamarzaniu (20.59.4): - 20.59.41 preparaty smarowe, 20.59.41.0 preparaty smarowe - CN 3403, - 20.59.42 środki przeciwstukowe, dodatki do olejów mineralnych i podobnych wyrobów - 20.59.42.0. Środki przeciwstukowe, dodatki do olejów mineralnych i podobnych wyrobów - CN 3811, - 20.59.43 Płyny hydrauliczne hamulcowe, środki zapobiegające zamarzaniu i gotowe płyny przeciwoblodzeniowe - 20.59.43.0. Płyny hydrauliczne hamulcowe, środki zapobiegające zamarzaniu i gotowe płyny przeciw oblodzeniowe -CN 3819 00 00, 3820 00 00. Z powyższego wynika, że preparaty smarowe nie doczekały się tak szczegółowego podziału klasyfikacyjnego (zarówno na gruncie PKWiU) jak również na gruncie CN - jak klasyfikacje olejów smarowych. Niemniej nie zmienia to faktu, iż z procesu legislacyjnego w zakresie rozszerzania zakresu stosowania ustawy o produktach o preparaty smarowe - wynika, iż intencją ustawodawcy było, aby zasady stosowania tej ustawy były analogicznie w zakresie tych obu kategorii produktów. Wnioskodawca następnie argumentował, że o obowiązkach wynikających z ustawy o produktach można mówić wówczas, gdy z danego produktu powstają odpady, co dotyczy m.in. olejów smarowych, płynów hydraulicznych czy elektroizolacyjnych. W sytuacji, gdy dany rodzaj środka smarnego ze względu na swoje właściwości i rodzaj zastosowania w ogóle nie powoduje powstania odpadów, nie może powodować obowiązków na gruncie ustawy o produktach. Taka sytuacja dotyczy właśnie omawianych mieszanek olejowych. Organ I instancji uznał stanowisko wnioskodawcy za nieprawidłowe, a Kolegium podzieliło jego zdanie. Organy podkreślały, że preparaty smarowe o symbolu PKWiU 20.59.43.0 podlegają obowiązkom wynikającym z ustawy o produktach, bowiem nie zostały objęte wyłączeniem wskazanym pod poz. 2 załącznika nr 4 do ustawy. Wyłączenie to jest enumeratywne i nie ma podstaw do zastosowania rozszerzającej wykładni w tym zakresie. Zdaniem organów nie przemawia za wyłączeniem omawianych produktów uzasadnienie ustawy nowelizującej. Organy nie podzieliły również stanowiska strony dotyczącego braku powstawania odpadów z omawianych preparatów. Okoliczność, czy wprowadzenie na rynek danego produktu faktycznie wiąże się z powstawaniem odpadów, nie ma znaczenia z punktu widzenia objęcia przedsiębiorcy obowiązkami z cyt. ustawy. Celem ustawy jest zapewnienie, że wprowadzany produkt (z załącznika nr 4a), mogący stać się odpadem, zostanie w odpowiedni sposób zagospodarowany. Nie można też wykluczyć, że produkt ten stanie się odpadem na skutek wadliwości produktu, upływu terminu ważności, czy też jego użytkowania niezgodnie z kartą charakterystyki produktu. W odpowiedzi na zarzuty odwołania, Kolegium wyraźnie sprzeciwiło się zastosowaniu wykładni rozszerzającej i wyłączenia stosowania ustawy w stosunku do produktów, które nie zostały wprost wymienione w cyt. załączniku. Zgodnie z zasadą racjonalnego ustawodawcy, gdyby jego intencją było rozszerzenie zwolnienia na inne preparaty smarowe, zwolnienie takie zostałoby wprowadzone, tak jak miało to miejsce w 2016 r. w odniesieniu do smarów plastycznych. Kierowanie się domniemanymi intencjami ustawodawcy prowadziłoby do zaburzenia zasady powszechności i równości obowiązku zapłaty danin publicznych. Kolegium zwróciło też uwagę na swobodę ustawodawcy w określeniu zakresu tych danin. W konsekwencji stwierdzono, że na wnioskodawcy ciążą obowiązki wynikające z ustawy o produktach, w tym dot. osiągnięcia wymaganych poziomów odzysku i recyklingu odpadów bądź uiszczenia opłaty produktowej. Od powyższej decyzji wnioskodawca złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, wnosząc o jej uchylenie w całości, w związku z naruszeniem przepisów prawa materialnego, to jest przepisów ustawy o produktach (art. 3 ust. 2). Organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935, dalej P.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze - w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu, stosownie do art. 134 § 1 P.p.s.a. Z istoty kontroli wynika również, że zgodność z prawem zaskarżonej decyzji lub postanowienia podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania zaskarżonego aktu. Na podstawie art. 145 § 1 P.p.s.a. uwzględnienie skargi na decyzję lub postanowienie następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (pkt 1 lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. c); a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność aktu lub wydanie go z naruszeniem prawa (pkt 2 i pkt 3). W przypadku uznania, że skarga nie ma uzasadnionych podstaw, podlega ona oddaleniu na podstawie art. 151 P.p.s.a. Zaskarżona decyzja została wydana w postępowaniu o wydanie interpretacji indywidualnej w trybie art. 34 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców (Dz.U. z 2024 r. poz. 236 ze zm.). W myśl art. 34 ust. 1 tej ustawy przedsiębiorca może złożyć do właściwego organu lub właściwej państwowej jednostki organizacyjnej wniosek o wydanie wyjaśnienia co do zakresu i sposobu stosowania przepisów, z których wynika obowiązek świadczenia przez przedsiębiorcę daniny publicznej lub składek na ubezpieczenia społeczne lub zdrowotne, w jego indywidualnej sprawie (interpretacja indywidualna). Wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej może dotyczyć zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzeń przyszłych (art. 34 ust. 2 ustawy Prawo przedsiębiorców). Przedsiębiorca we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej przedstawia zaistniały stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe oraz własne stanowisko w sprawie (art. 34 ust. 3 ustawy Prawo przedsiębiorców). Stosownie do art. 34 ust. 5 ustawy Prawo przedsiębiorców udzielenie interpretacji indywidualnej następuje w drodze decyzji, od której służy odwołanie. Interpretacja indywidualna zawiera wyczerpujący opis przedstawionego we wniosku zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego oraz wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym oraz z pouczeniem o prawie wniesienia środka zaskarżenia. Postępowanie, którego przedmiotem jest wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej w trybie art. 34 ustawy Prawo przedsiębiorców może dotyczyć zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzeń przyszłych przedstawionego przez wnioskodawcę. Tylko w stosunku do tak określonego stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) wyrażana jest ocena prawna, tak przez samego wnioskodawcę, jak i przez organ. Przy czym granice oceny prawnej stanowiska wnioskodawcy zawartej w indywidualnej interpretacji zakreślone są treścią pytania postawionego we wniosku o interpretację oraz stanowiska wnioskodawcy. To treść wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej wyznacza przedmiotowy zakres postępowania interpretacyjnego. W sprawach o wydanie pisemnej interpretacji specyfika postępowania sprowadza się między innymi do tego, że organ rozpatruje sprawę w ramach przedstawionego przez wnioskodawcę stanu faktycznego oraz wyrażonej przez niego oceny prawnej. Opisany we wniosku stan faktyczny nie musi prezentować zdarzeń już zaistniałych, może również odnosić się do działań planowanych przez wnioskodawcę. Z tego powodu organ nie przeprowadza w tego rodzaju sprawach postępowania dowodowego, ograniczając się do analizy okoliczności podanych we wniosku. W stosunku do tych tylko okoliczności wyraża swoje stanowisko, które musi być jednak ustosunkowaniem się do poglądu (stanowiska) prezentowanego w danej sprawie przez wnioskodawcę. Rolą organu rozpatrującego wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej nie jest więc polemizowanie z każdym argumentem wnioskodawcy, czy rozstrzyganie wątpliwości co do zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego przedstawionego we wniosku, lecz wydanie, jak stanowi art. 34 ust. 5 ustawy Prawo przedsiębiorców, decyzji zawierającej wyczerpujący opis przedstawionego we wniosku zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego oraz wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym oraz z pouczeniem o prawie wniesienia środka zaskarżenia. W niniejszej sprawie przedmiotem sporu było to, czy wprowadzane przez wnioskodawcę na rynek preparaty smarowe, które na gruncie klasyfikacji PKWiU klasyfikowane są do kodu 20.59.43.0, podlegają obowiązkom uregulowanym w ustawie o obowiązkach przedsiębiorców w zakresie gospodarowania niektórymi odpadami oraz o opłacie produktowej. W powyższym sporze Sąd przyznał rację organom, które stanęły na stanowisku, że produkty te są objęte zakresem przedmiotowym cyt. ustawy. Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy o obowiązkach przedsiębiorców w zakresie gospodarowania niektórymi odpadami oraz o opłacie produktowej, ustawa określa: 1) obowiązki przedsiębiorców wprowadzających do obrotu produkty, 2) zasady postępowania z odpadami powstałymi z produktów, 3) zasady ustalania i pobierania opłaty produktowej, 4) środki służące ochronie środowiska i ochronie życia ludzi przez zapobieganie niekorzystnemu wpływowi niektórych produktów z tworzyw sztucznych, w szczególności na środowisko wodne i zdrowie człowieka, oraz zmniejszanie tego wpływu - w celu zapobiegania powstawaniu odpadów powstałych z produktów, ograniczenia ich negatywnego oddziaływania na środowisko oraz zapewnienia wysokiego poziomu odzysku i recyklingu odpadów powstałych z produktów. Art. 2 stanowi, że ilekroć w ustawie jest mowa o: 9c) lit. a produktach - rozumie się przez to produkty zaliczone do rodzajów produktów wymienionych w załączniku nr 4a do ustawy, w tym te z nich, które stanowią część składową lub przynależność produktów stanowiących przedmiot importu produktów lub wewnątrzwspólnotowego nabycia produktów; 12a) wprowadzaniu do obrotu - rozumie się przez to pierwsze dostarczenie produktu na terytorium kraju w ramach działalności gospodarczej, odpłatne albo nieodpłatne, do celów dystrybucji, konsumpcji, stosowania lub użytkowania, w tym na potrzeby własne. Zgodnie z art. 3 cyt. ustawy, przedsiębiorca jest obowiązany do zapewnienia odzysku, a w szczególności recyklingu, odpadów takiego samego rodzaju jak odpady powstałe z produktów wymienionych w załączniku nr 4a do ustawy wprowadzonych przez niego do obrotu (ust. 1). Przedsiębiorca jest obowiązany osiągnąć poziom odzysku i recyklingu odpadów powstałych z produktów co najmniej w wysokości określonej w załączniku nr 4a do ustawy (ust. 2). Z art. 12 ust. 2 wynika natomiast, że przedsiębiorcy, którzy realizują swoje obowiązki samodzielnie, a nie osiągnęli wymaganego poziomu odzysku, recyklingu lub zbierania, są obowiązani do wniesienia opłaty produktowej. Z zacytowanych powyżej przepisów, w szczególności z art. 1 ust. 1 pkt 1 wynika zatem przede wszystkim – co nie zostało dostatecznie wyartykułowane w decyzjach obu instancji – że obowiązki zawarte w ustawie są nałożone na przedsiębiorców, którzy wprowadzają do obrotu określone w ustawie produkty. Zarówno "wprowadzenie do obrotu", jak i "produkty" to pojęcia ustawowe, zdefiniowane w art. 2 ustawy. W przedmiotowej sprawie nie ulega dyskusji, że wnioskodawca, który wytwarza i dystrybuuje produkty jest przedsiębiorcą "wprowadzającym do obrotu" te produkty. Biorąc pod uwagę, że chodzi o preparaty sklasyfikowane do kodu PKWiU 20.59.43.0, nie ma również wątpliwości, że mamy do czynienia z "produktami" w rozumieniu art. 2 pkt 9c lit. a ustawy. Jest to bowiem rodzaj produktów wymienionych w załączniku nr 4a, stanowiąc rodzaj Preparatów smarowych, dodatków, środków zapobiegających zamarzaniu (PKWiU 20.59.4). Owszem, z powyższych produktów wyłączone są pewne grupy preparatów, zostały jednak one ściśle oznaczone w tymże załączniku i są to: - preparaty smarowe - wyłącznie smary plastyczne (PKWiU ex. 20.59.41.0), - środki przeciwstukowe, dodatki do olejów mineralnych i produkty podobne (PKWiU 29.59.42.0, - środki zapobiegające zamarzaniu i gotowe płyny przeciwoblodzeniowe (PKWiU 20.59.43.0). Jest kwestią bezsporną, że preparaty objęte pytaniem są sklasyfikowane pod kodem PKWiU 20.59.43.0, który jest wymieniony jako trzecia grupa produktów, które wyłączone są z zakresu przedmiotowego ustawy. Redakcja tego przepisu jednoznacznie wiąże powyższe wyłączenie nie tylko z kodem PKWiU ale dodatkowo również z rodzajem produktu. W konsekwencji nie ma zdaniem Sądu wątpliwości, że spod regulacji ustawowej wyłączone są wyłącznie te produkty o kodzie PKWiU 20.59.43.0, które są środkami zapobiegającymi zamarzaniu i gotowymi płynami przeciwoblodzeniowymi. Skoro sporne produkty, o które pytał wnioskodawca, zostały przez niego określone jako preparaty smarowe, przeznaczone do zastosowań jako mieszanki olejowe do obróbki metali, oleje zapobiegające przyleganiu do form, oleje antykorozyjne, to zdaniem Sądu nie są objęte powyższym wyłączeniem. Zdaniem wnioskodawcy powyższe uregulowanie jest nielogiczne. Zauważył bowiem, że z zakresu przedmiotowego ustawy wyłączone zostały w pkt 1 załącznika mieszanki olejowe do obróbki metali, oleje zapobiegające przyleganiu do form, oleje antykorozyjne, natomiast w pkt 2 nie zostały objęte wyłączeniem preparaty smarowe o tym samym zastosowaniu. Abstrahując od zasadności przyjętego rozwiązania, rację miały organy, które podkreślały, że powyższa regulacja musi być interpretowana ściśle, zawiera bowiem enumeratywne wyliczenie produktów, które objęte są obowiązkami ustawowymi. Z jednej strony zatem organy nie mają prawa do egzekwowania obowiązków w stosunku do produktów, które nie zostały ujęte w analizowanym załączniku, a z drugiej strony nie mają podstaw do tego, aby znajdujące się tam uregulowania wyjątkowe interpretować rozszerzająco, uzasadniając to względami celowościowymi, czy dorozumianym zamiarem ustawodawcy. Choć rację miał wnioskodawca twierdząc, że w przedmiotowej sprawie nie mamy do czynienia z przywilejem podatkowym, jak twierdził organ I instancji, to nieścisłość ta nie wpływa na prawidłowość rozstrzygnięcia. Regulacje szczególne, wprowadzające wyjątki od zasady podlegają bowiem ścisłej wykładni, podobnie jak przywileje podatkowe. Należy ponadto pamiętać, że wykładnię systemową, której zastosowania domaga się wnioskodawca można wdrożyć w sytuacji, gdy dane normy prawne pozostają niejasne. Tymczasem wnioskodawca domaga się zastosowania takiej wykładni pomimo jasno brzmiących przepisów, wiążących obowiązki ustawowe z jednoznacznymi oznaczeniami klasyfikacyjnymi towarów, nie pozostawiających w zasadzie miejsca na jakąkolwiek interpretację. W efekcie doprowadziłoby to do modyfikacji zakresu przedmiotowego ustawy w drodze decyzji administracyjnej, co w oczywisty sposób wykraczałoby poza kompetencje organów, których zadaniem jest stosowanie, a nie tworzenie prawa. Przedstawiana przez wnioskodawcę argumentacja może zatem posłużyć jako uzasadnienie wniosku o nowelizację ustawy, nie może natomiast uzasadniać uchylenia decyzji, która stanowi odzwierciedlenie przepisów w obowiązującym kształcie. Wnioskodawca argumentował ponadto, że powyższa ustawa ma zastosowanie wyłącznie do produktów, z których powstaje odpad, podczas gdy zużycie spornych preparatów smarowych nie powoduje powstania odpadów. Kolegium wskazało przypadki, gdy preparat smarowy może stać się jednak odpadem (w przypadku wadliwości produktu, upływu terminu ważności, czy też jego użytkowania niezgodnie z kartą charakterystyki produktu). Odpowiedzi na powyższy zarzut należy zdaniem Sądu dopatrywać się głównie w brzmieniu art. 1 ust. 1 pkt 1 ustawy, która obowiązki ustawowe wiąże nie z powstaniem odpadu, lecz z wprowadzeniem do obrotu określonych produktów. Ten warunek z pewnością jest natomiast spełniony. Podsumowując, rację miały organy, które uznały, że stanowisko wnioskodawcy było nieprawidłowe, bowiem w świetle załącznika nr 4a, preparaty smarowe (PKWiU), które są oferowane i przeznaczone do zastosowań jako mieszanki olejowe do obróbki metali, oleje zapobiegające przyleganiu do form, oleje antykorozyjne, są objęte obowiązkami wynikającymi z cyt. ustawy, w szczególności związanych z uzyskiwaniem odpowiednich poziomów recyklingu, a w razie nieosiągnięcia tych pułapów – z uiszczaniem opłaty produktowej. Tym samym podniesiony w skardze zarzut naruszenia art. 3 ust. 2 ustawy o obowiązkach przedsiębiorców w zakresie gospodarowania niektórymi odpadami oraz o opłacie produktowej okazał się bezzasadny. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.