III OSK 2940/21

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Masternak-Kubiak Sędziowie: Sędzia NSA Rafał Stasikowski (spr.) Sędzia del. WSA Sławomir Pauter Protokolant: starszy asystent sędziego Rafał Kopania po rozpoznaniu w dniu 5 grudnia 2023 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Komendanta Stołecznego Policji od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 marca 2020 r., sygn. akt II SA/Wa 2166/19 w sprawie ze skargi Z. W. na decyzję Komendanta Stołecznego Policji z dnia 13 lipca 2019 nr 69 w przedmiocie odmowy przyznania nagrody rocznej oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Wyrokiem z 13 marca 2020 r., sygn. akt II SA/Wa 2166/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu sprawy ze skargi Z. W. na decyzję Komendanta Stołecznego Policji z 13 lipca 2019 r., nr 69, w przedmiocie odmowy przyznania nagrody rocznej: uchylił zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną w mocy decyzję Komendanta Rejonowego Policji Warszawa [...] z 15 maja 2019 r., nr 3. Wyrok zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: Decyzją z 28 czerwca 2018 r., nr 395/kadr/18, Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, na podstawie art. 70 ust. 3 ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o Służbie Ochrony Państwa (Dz. U. z 2018 r., poz. 138 ze. zm.; dalej "ustawa o SOP"), z dniem 1 sierpnia 2018 r. przeniósł Z. W., na jego wniosek, ze służby w Komendzie Rejonowej Policji Warszawa [...] do służby w Służbie Ochrony Państwa z zachowaniem ciągłości służby. Pismem z 15 kwietnia 2019 r. Z. W. zwrócił się do Komendanta Stołecznego Policji o wypłacenie nagrody rocznej za służbę pełnioną w Komendzie Rejonowej Policji Warszawa [...] w 2018 r. w okresie od 1 stycznia 2018 r. do 31 lipca 2018 r. wraz z należnymi ustawowymi odsetkami za zwłokę. Pismo to przekazano według właściwości do Komendanta Rejonowego Policji [...]. Decyzją z 15 maja 2019 r. Komendant Rejonowy Policji Warszawa [...] odmówił uwzględnienia wniosku. W uzasadnieniu wskazał, że wykładnia przepisu art. 70 ustawy o SOP, a także przepisów rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 13 grudnia 2018 r. sprawie przenoszenia do służby w Służbie Ochrony Państwa (Dz. U. z 2019 r. poz. 111; dalej "rozporządzenie"), nie daje podstaw do orzeczenia przez organy Policji o przyznaniu nagrody rocznej funkcjonariuszowi SOP, które obejmowałoby prawo do nagrody rocznej za okres służby w Policji. Komendant wyjaśnił, że nie oznacza to, iż policjantowi przeniesionemu do służby SOP nie przysługuje nagroda roczna za służbę pełnioną w roku kalendarzowym w SOP, na podstawie art. 174 ust. 1 ustawy o SOP, z uwzględnieniem okresu służby pełnionej w Policji. Funkcjonariusz przeniesiony do SOP zachowuje bowiem ciągłość służby, a zatem służba w Policji w roku kalendarzowym, w którym nastąpiło przeniesienie do SOP musi być traktowana równorzędnie ze służbą w SOP. Organ przytoczył § 12 i 13 ww. rozporządzenia. Stwierdził, że z przepisu § 13 wynika w sposób niebudzący wątpliwości, że jego adresatem jest Komendant SOP. W stosunku do funkcjonariusza przeniesionego do SOP, podmiot ten nabywa kompetencje do przyznania bądź odmowy przyznania należności pieniężnych. Dotyczy to także należności za okres służby w Policji w roku kalendarzowym, w którym nastąpiło przeniesienie do SOP, bowiem zgodnie z § 12 rozporządzenia, okresy służby w Policji i SOP należy traktować równorzędnie. Komendant SOP może zatem uznać określone należności za dany okres pełnionej służby w Policji przed przeniesieniem do SOP za zrealizowane, jeśli funkcjonariusz otrzymał należności z tego tytułu w Policji. Zdaniem organu, skoro więc należności z tytułu nagrody rocznej nie przyznano funkcjonariuszowi w Policji za rok kalendarzowy, w którym nastąpiło przeniesienie do SOP, bo zgodnie z art. 70 ust. 5 ustawy o SOP nie mogły zostać przyznane, to nie może budzić wątpliwości, że Komendant SOP nie może uznać tych należności za zrealizowane. Tym samym nie ma podstaw do odpowiedniego zmniejszenia nagrody rocznej za okres, za który funkcjonariusz nabył prawo do uposażenia z tytułu służby w Policji, a więc za okres, za który nagroda roczna w Policji zostałaby co do zasady wypłacona, gdyby funkcjonariusz kontynuował służbę w tej formacji albo został z niej zwolniony na zasadach ogólnych. Zatem niedopuszczalna jest wykładnia norm wynikających z obu zdań § 13 rozporządzenia, polegająca na przyjęciu, że za okres służby w SOP i za okres służby w Policji poprzedzający przeniesienie do SOP powinny być przyznawane odrębne nagrody roczne. Dlatego wobec policjantów przeniesionych do SOP w 2018 r., którzy kontynuowali służbę w tej formacji do końca tego roku, właściwy do przyznania i wypłaty nagrody rocznej za cały wskazany rok kalendarzowy jest Komendant SOP. Tym samym organ przyjął, że brak jest podstaw do orzekania o nagrodzie rocznej, za cześć danego roku kalendarzowego, przez organy Policji. Decyzją z 13 lipca 2019 r., po rozpatrzeniu odwołania skarżącego, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2018 r., poz. 2096 ze. zm.; dalej: "k.p.a."), Komendant Stołeczny Policji utrzymał w mocy decyzję Komendanta Rejonowego Policji Warszawa [...] nr 3 z 15 maja 2019 r. o odmowie przyznania na podstawie art. 110 ust. 1 - 4 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2019 r., poz. 161; dalej "ustawa o Policji") nagrody rocznej za okres od 1 stycznia 2018 r. do 31 lipca 2018 r. w wysokości 1/12 uposażenia otrzymanego w roku kalendarzowym, za który nagroda przysługuje. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł skarżący. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji. Uwzględniając skargę, sąd pierwszej instancji wskazał, że przeniesienie funkcjonariusza Policji do służby w Służbie Ochrony Państwa skutkuje ustaniem dotychczasowego stosunku służbowego i nawiązaniem nowego, przy czym zachowana zostaje tożsamość stosunku służbowego. Stanowisko to potwierdza treść art. 41 ust. 1 i 2 ustawy o Policji, w którym określono w sposób enumeratywny, wyczerpujący przesłanki zwolnienia policjanta ze służby w Policji. Nie przewidziano tam zwolnienia ze służby w drodze przeniesienia do służby w innej formacji. Z tym rozwiązaniem ustawowym koresponduje przepis art. 70 ust. 4 ustawy o SOP. Sąd ten wskazał, że w razie przeniesienia funkcjonariusza z Policji do służby w SOP mamy do czynienia z formalnym zachowaniem bytu prawnego tego samego stosunku prawnego – stosunku służbowego – mimo zmiany podmiotu, na rzecz którego funkcjonariusz pełni służbę po przeniesieniu. Tym samym zachowanie ciągłości służby należy rozumieć jako zachowanie dotychczasowych uprawnień nabytych podczas służby w poprzedniej formacji. Z tego względu, przepisy ustawy o Policji nie przewidują możliwości wypłacenia policjantowi przenoszonemu do służby w innej formacji nagrody rocznej, dając takie prawo wyłącznie policjantowi zwolnionemu ze służby. Zdaniem tego sądu funkcjonariusz Policji przeniesiony do służby w SOP na podstawie art. 70 ust. 2 ustawy o SOP nabywa nagrodę roczną w wysokości proporcjonalnej do okresu przepracowanego (za który nabył prawo do uposażenia) w danej Służbie, co przesądza, iż każda ze służb (Policja i SOP) powinna ustalić uprawnienia do nagrody rocznej u siebie. Takie rozwiązanie wypływa z przepisu § 13 rozporządzenia. Zdaniem sądu pierwszej instancji całościowa i zapewniająca spójność interpretacja omówionych regulacji ustawowych oraz przepisów wykonawczych wskazuje, że o ile były funkcjonariusz Policji nabył prawo do nagrody rocznej z tytułu służby w SOP (w rozumieniu art. 70 ust. 4 ustawy o SOP), to nagroda roczna wypłacana jest mu w stosownej części za okres faktycznej służby w Policji przez właściwego przełożonego, a w części związanej ze służbą w SOP przez Komendanta SOP. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej "p.p.s.a."), uchylił decyzje organów obu instancji. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł Komendant Stołeczny Policji, zaskarżając wyrok w całości. Wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji. Nadto wniósł o rozpoznanie sprawy na rozprawie. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie: Na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. skargę kasacyjną oparł na zarzucie naruszenia § 13 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 13 grudnia 2018 r. w sprawie przenoszenia do służby w SOP (Dz.U. z 2019 r. poz. 111) poprzez błędną jego wykładnię i zastosowanie do przedmiotowej sytuacji. W odpowiedzi na skargę kasacyjną skarżący wniósł o jej oddalenie. Nadto zrzekł się rozprawy oraz wniósł o odstąpienie od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę wystąpienie przesłanek nieważności postępowania. W tej sprawie sąd nie stwierdza wystąpienia jakiejkolwiek przesłanki nieważności postępowania. Związanie granicami skargi oznacza związanie podstawami zaskarżenia wskazanymi w skardze kasacyjnej oraz jej wnioskami. Naczelny Sąd Administracyjny bada przy tym wszystkie podniesione przez stronę skarżącą kasacyjnie zarzuty naruszenia prawa (por. uchwała pełnego składu sędziów NSA z 26 października 2009 r., sygn. akt I OPS 10/09, ONSAiWSA 2010 z. 1 poz. 1). Istota sporu sprowadza się do ustalenia organu właściwego do wypłaty nagrody rocznej policjantowi przeniesionemu do służby w SOP za czas jego służby w Policji. W niniejszej sprawie skarżący został przeniesiony ze służby w Policji do służby w SOP z dniem 1 sierpnia 2018 r. z zachowaniem ciągłości służby. W myśl bowiem art. 70 ust. 4 ustawy o SOP funkcjonariusz Policji przeniesiony do służby w SOP zachowuje ciągłość służby. Funkcjonariuszowi przeniesionemu w tym trybie do SOP nie przysługuje odprawa ani inne należności przewidziane dla funkcjonariuszy odchodzących ze służby (art. 70 ust. 5). Przeniesienie funkcjonariusza Policji do służby w SOP skutkuje zmianą dotychczasowych warunków stosunku służbowego na nowe (zmianie ulegają istotne elementy dotychczasowego stosunku służbowego, tj. podległość służbowa, miejsce pełnienia służby, stanowisko), przy czym zachowana pozostaje ciągłość stosunku służbowego jako takiego. Stanowisko to potwierdza treść art. 41 ust. 1 i 2 ustawy o Policji, w którym określono w sposób enumeratywny przesłanki zwolnienia policjanta ze służby w Policji. Nie przewidziano tam zwolnienia ze służby w drodze przeniesienia do służby w innej formacji. Bezspornie zatem przeniesienie funkcjonariusza Policji do służby w SOP nie łączy się ze zwolnieniem go z Policji w znaczeniu ustawowym, tj. z zakończeniem stosunku służbowego jako takiego. Ustawa o SOP nie uznaje natomiast przeniesienia funkcjonariusza innej formacji do służby w SOP za sposób powstania stosunku służbowego funkcjonariusza SOP. Stwierdzić w tym względzie należy, że przeniesienie funkcjonariusza Policji do służby w SOP, czyli przeniesienie z jednej formacji do drugiej "z zachowaniem ciągłości służby" nie jest rozwiązaniem stosunku służbowego, a jedynie kończy wykonywanie obowiązków funkcjonariusza Policji - przerywa więź dotychczasowej podległości służbowej i automatycznie poddaje takiej podległości tego funkcjonariusza w innej formacji - w tym przypadku w Służbie Ochrony Państwa - w ramach kontynuacji stosunku służbowego. Przeniesienie nie różnicuje tych służb, a służbę w Policji uznaje za służbę w "innej jednostce". Przeniesienie w trybie art. 70 ustawy o SOP jest więc instrumentem specyficznej migracji funkcjonariuszy pomiędzy formacjami. Oznacza to, że skarżący nie został zwolniony ze służby, tylko nadal ją pełni, wprawdzie już nie w Policji, ale w Służbie Ochrony Państwa. Pełnienie zaś dalszej służby – już w SOP, gdyż skarżący zachował ciągłość służby, powoduje, że to na Komendancie SOP spoczywa obowiązek realizacji uprawnień nabytych przez skarżącego w czasie pełnienia służby w Policji. Instytucja nagrody rocznej jest przewidziana zarówno w ustawie o Policji, jak i w ustawie o SOP. Zgodnie z art. 110 ust. 1 i 3 ustawy o Policji policjantowi za służbę pełnioną w danym roku kalendarzowym przysługuje nagroda roczna w wysokości 1/12 uposażenia otrzymanego w roku kalendarzowym, za który nagroda przysługuje. Nagroda roczna przysługuje, jeżeli policjant w danym roku kalendarzowym pełnił służbę przez okres co najmniej 6 miesięcy kalendarzowych. Okresy służby krótsze od miesiąca kalendarzowego sumuje się, przyjmując, że każde 30 dni służby stanowi pełny miesiąc kalendarzowy (ust. 3). Policjantowi zwalnianemu ze służby nagrodę roczną wypłaca się w terminie 14 dni od dnia zwolnienia (ust. 10). Z treści art. 174 ustawy o SOP wynika z kolei, że funkcjonariuszowi za służbę pełnioną w danym roku kalendarzowym przysługuje nagroda roczna w wysokości 1/12 uposażenia otrzymanego w roku kalendarzowym, za który nagroda przysługuje (ust. 1). Nagrodę roczną wypłaca się w I kwartale roku kalendarzowego następującego po roku, za który przysługuje nagroda (ust. 2). Funkcjonariuszowi zwolnionemu ze służby nagrodę roczną wypłaca się w terminie 14 dni od dnia zwolnienia (ust. 2a). Nagroda roczna przysługuje funkcjonariuszowi mianowanemu do służby w trakcie poprzedniego roku kalendarzowego, jeżeli pełnił służbę w roku mianowania przez okres co najmniej 3 miesięcy kalendarzowych, w wysokości proporcjonalnej do liczby rozpoczętych miesięcy służby w danym roku (ust. 3). Przepisu ust. 3 nie stosuje się przy ustalaniu uprawnień do nagrody rocznej za rok kalendarzowy, w którym funkcjonariusz korzystał: 1) z urlopu wychowawczego, urlopu macierzyńskiego, urlopu ojcowskiego, urlopu rodzicielskiego, urlopu na warunkach urlopu macierzyńskiego, dodatkowego urlopu na warunkach urlopu macierzyńskiego; 2) ze zwolnienia od wykonywania zajęć służbowych z przyczyn, o których mowa w art. 186 § 2 lub art. 188 Kodeksu pracy; 3) ze zwolnienia od wykonywania zajęć służbowych w razie urodzenia się dziecka funkcjonariusza, zgodnie z przepisami wykonawczymi wydanymi na podstawie art. 2982 Kodeksu pracy; 4) ze zwolnienia od wykonywania zajęć służbowych z powodu konieczności osobistego sprawowania opieki nad dzieckiem, o którym mowa w art. 33 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa (ust. 4). Z art. 110 ust. 1 ustawy o Policji wynika, że nagroda jest świadczeniem przysługującym za dany rok kalendarzowy służby w Policji, pod warunkiem, że policjant pozostawał w tym roku w służbie co najmniej przez 6 miesięcy. Prawo do nagrody powstaje zatem z upływem roku kalendarzowego. Zasada ta odnosi się również do policjanta, który został przeniesiony do służby w SOP. Nie ma bowiem w tym przypadku zastosowania art. 110 ust. 10, ponieważ przeniesienie policjanta do służby w SOP nie wymaga zwolnienia go ze służby w Policji. Policjant przeniesiony do służby w SOP nabywa prawo do nagrody rocznej dopiero z upływem roku kalendarzowego, w którym nastąpiło przeniesienie jako funkcjonariusz SOP, a nie jako policjant. Zgodnie z § 12 rozporządzenia MSWiA z dnia 13 grudnia 2018 r. w sprawie przenoszenia do służby w SOP, okres służby w Policji policjanta przeniesionego do służby w SOP należy traktować na równi z okresem służby w SOP. Prowadzi to do wniosku, że policjant przeniesiony do SOP nabywa prawo do nagrody rocznej w SOP za okres służby w Policji. Potwierdza to § 13 rozporządzenia, który stanowi, że Komendant SOP, określając należności pieniężne o charakterze jednorazowym lub przysługujące za dany okres, uważa je za zrealizowane, jeżeli w czasie pełnienia służby w dotychczasowych jednostkach organizacyjnych funkcjonariusz otrzymał należności pieniężne przysługujące z tego samego tytułu. Uposażenie funkcjonariusza z tytułu służby w SOP oraz nagroda roczna podlegają odpowiedniemu zmniejszeniu, jeżeli za ten sam okres funkcjonariusz nabył prawo do uposażenia z tytułu służby w dotychczasowych jednostkach organizacyjnych. Oznacza to, że jeżeli funkcjonariusz nie otrzymał takich należności z dotychczasowej jednostki organizacyjnej, to wówczas takie należności pieniężne Komendant SOP jest zobowiązany zrealizować. Prawo do otrzymania nagrody rocznej za 2018 r. skarżący nabył z dniem 1 stycznia 2019 r., z tym zaś dniem pozostawał już w służbie w SOP. Z uwagi na zachowanie ciągłości służby, prawo do nagrody rocznej za 2018 r. nabył w pierwszym kwartale 2019 r. Tym samym jego roszczenie o wypłatę nagrody rocznej stało się wymagalne w dniu 1 kwietnia 2019 r., a więc 1 kwietnia następnego roku, za który przysługuje nagroda. Oznacza to, że roszczenie skarżącego nie stało się wymagalne w czasie pełnienia przez niego służby w Policji, tj. do dnia 31 lipca 2018 r. Tym samym, z uwagi na wymagalność tego świadczenia, które niewątpliwie przysługuje skarżącemu w roku następnym, organem właściwym do wypłaty nagrody rocznej jest właściwy Komendant SOP. Reasumując, skoro przeniesienie funkcjonariusza Policji do służby w SOP nie jest rozwiązaniem stosunku służbowego, a jedynie kończy wykonywanie obowiązków funkcjonariusza Policji - przerywa więź dotychczasowej podległości służbowej - i automatycznie poddaje podległości służbowej w SOP w ramach kontynuacji stosunku służbowego, to służbę skarżącego pełnioną w 2018 r. w Policji, w związku z zachowaniem ciągłości służby, należy traktować jako służbę w SOP. W konsekwencji wypłata nagrody rocznej nie może być zrealizowana przez organy Policji, bowiem skarżący od dnia 1 sierpnia 2018 r. nie jest już funkcjonariuszem Policji, a funkcjonariuszem SOP. Naczelny Sąd Administracyjny zwraca uwagę, że decyzja o odmowie przyznania nagrody rocznej pozbawiona jest podstaw prawnych. Katalog sytuacji, w których nagroda roczna nie przysługuje policjantowi określa wyczerpująco art. 110 ust. 7 ustawy o Policji, zgodnie z którym nie przysługuje ona policjantowi w przypadku: 1) skazania prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, o których mowa w art. 41 ust. 1 pkt 4; 2) popełnienia przestępstwa lub przestępstwa skarbowego albo czynu, z powodu którego policjanta zwolniono ze służby na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 4a i ust. 2 pkt 2 i 8; 3) popełnienia czynu, za który policjantowi wymierzono jedną z kar dyscyplinarnych, o których mowa w art. 134 pkt 3-7; 4) zwolnienia ze służby na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 1. Żadna z powyższych przesłanek w niniejszej sprawie nie występuje. Z tej przyczyny rozstrzygnięcia o odmowie przyznania skarżącemu nagrody rocznej nie można uznać za prawidłowe. Prawidłowo zatem decyzje organów Policji w tej materii zostały uchylone przez sąd pierwszej instancji. Przepisy ustawy o Policji nie dają zatem podstaw do wydania decyzji o odmowie przyznania nagrody rocznej dla policjanta przeniesionego do służby w SOP, jak również nie dają podstaw do pozytywnego rozpatrzenia wniosku policjanta przeniesionego do służby w SOP o przyznanie nagrody rocznej za służbę w Policji. Taką natomiast podstawę do merytorycznego rozpatrzenia wniosku policjanta przeniesionego do służby w SOP dają przepisy ustawy o SOP, tj., art. 70 ust. 4, art. 174 ust. 1 i 2 oraz wspomniany wyżej § 13 rozporządzenia. W takiej sytuacji, z uwagi na brak właściwości organów Policji do rozpatrzenia wniosku o przyznanie nagrody rocznej dla policjanta przeniesionego do służby w SOP, obowiązkiem organów Policji było przekazanie takiego wniosku do rozpoznania zgodnie z właściwością do Komendanta SOP na podstawie art. 65 k.p.a. Naczelny Sąd Administracyjny zgadza się ze stanowiskiem zawartym w wyroku WSA w Warszawie z 10 marca 2011 r., sygn. akt II SA/Wa 1848/10, w którym podniesiono, że organy Policji, uznając się niewłaściwym w sprawie wniosku o wypłatę nagrody rocznej, miały obowiązek przekazania podania do organu właściwego zgodnie z art. 65 k.p.a. Zgodnie z jego treścią, jeżeli organ administracji publicznej, do którego podanie wniesiono, jest niewłaściwy w sprawie, niezwłocznie przekazuje je do organu właściwego, zawiadamiając jednocześnie o tym wnoszącego podanie. Zawiadomienie o przekazaniu powinno zawierać uzasadnienie (§ 1). Podanie wniesione do organu niewłaściwego przed upływem przepisanego terminu uważa się za wniesione z zachowaniem terminu (§ 2). Stwierdzić zatem należy, że organy Policji, wydając zaskarżone decyzje, nie uwzględniły treści art. 65 k.p.a. i wobec braku własnej właściwości merytorycznie rozstrzygnęły o odmowie przyznania skarżącemu nagrody rocznej za 2018 r. Takie zaś zachowanie nie było zgodne z prawem. Rozpatrując sprawę ponownie organ Policji będzie zobowiązany uwzględnić ocenę prawną zawartą w niniejszym wyroku. Powyższe oznacza, że zarzuty skargi kasacyjnej organu nie mogły odnieść zamierzonego skutku w postaci uchylenia zaskarżonego wyroku. Wyjaśnić bowiem należy, że Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli nie ma ona usprawiedliwionych postaw, albo jeżeli zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu, o czym stanowi art. 184 p.p.s.a. Zaskarżone w sprawie orzeczenie, mimo stwierdzonych uchybień w jego motywach, odpowiadało co do rozstrzygnięcia prawu i dlatego orzeczono o oddaleniu skargi kasacyjnej. Orzeczenie odpowiada prawu mimo błędnego uzasadnienia, gdy nie ulega wątpliwości, że po usunięciu błędów zawartych w uzasadnieniu sentencja nie uległaby zmianie. Również w sytuacji, gdy w uzasadnieniu wyroku sąd pierwszej instancji dokonał niewłaściwej wykładni przepisów prawa materialnego, brak jest podstaw do uchylenia zaskarżonego wyroku, gdy jego sentencja jest prawidłowa (wyrok NSA z 3 lutego 2011 r. sygn. akt II GSK 221/10). Dla niniejszej sprawy ocena prawna oraz wskazania co do dalszego postępowania, o których mowa w art. 153 p.p.s.a., wynikają z niniejszego wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie zaś z uzasadnienia Sądu pierwszej instancji. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.