II GSK 300/23

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Cezary Pryca Sędzia NSA Gabriela Jyż Sędzia del. WSA Marek Sachajko (spr.) po rozpoznaniu w dniu 12 grudnia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A. Sp. z o.o. w S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 20 października 2022 r. sygn. akt III SA/Lu 331/22 w sprawie ze skargi A. Sp. z o.o. w S. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie z dnia [...] kwietnia 2022 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od A. Sp. z o.o. w S. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie 675 (sześćset siedemdziesiąt pięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie (dalej: WSA, Sąd pierwszej instancji) wyrokiem z 20 października 2022 r., sygn. akt III SA/Lu 331/22, oddalił skargę A. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w S. (dalej: strona, skarżąca) na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie (dalej: organ) z [...] kwietnia 2022 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd po drogach publicznych pojazdem nienormatywnym. WSA orzekał w następującym stanie sprawy. Dnia 31 lipca 2021r. na drogowym przejściu granicznym w B. poddano kontroli wyjeżdżający z Polski pojazd silnikowy marki [...] o nr rej. [...] wraz z naczepą marki [...] o nr rej. [...]. Pojazdem kierował obywatel [...] M.P., który wykonywał na rzecz strony przejazd w ramach międzynarodowego przewozu drogowego. Przejazd realizowany był bez ładunku. W wyniku kontroli parametrów zewnętrznych pojazdu stwierdzono, przekroczenie długości o 803 cm, co stanowi przekroczenie o 48,67% dopuszczalnej długości wynoszącej 1650 cm. Pozostałe zmierzone parametry zewnętrzne pojazdu nie przekraczały dopuszczalnych wartości. Pomiaru nacisków osi nie wykonano. W protokole brak jest informacji odnośnie pomiaru masy całkowitej pojazdu. W trakcie kontroli ustalono, że przejazd kontrolowanego pojazdu wykonywany był z naruszeniem przepisów ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2022 r. poz. 988 z późn. zm., dalej "p.r.d." lub "ustawa"), polegającym na przejeździe pojazdu nienormatywnego bez zezwolenia kategorii III, wydanego w drodze decyzji administracyjnej, przez właściwy organ. Kierowca pojazdu nie posiadał przy sobie i nie okazał na żądanie upoważnionego do kontroli funkcjonariusza wymaganego zezwolenia kategorii III na przejazd pojazdu nienormatywnego, wydanego dla wykonującego przejazd. Natomiast kierowca okazał zezwolenie kategorii IV nr [...] z dnia 9 kwietnia 2021r., wydane na okres 6 miesięcy w terminie od 14 kwietnia 2021 r. do 14 października 2021 r. Przebieg kontroli utrwalono w protokole nr [...]. Kierowca nie zgodził się z wynikami kontroli oraz odmówił podpisania protokołu. Natomiast kierowca podpisał bez uwag dokument o nazwie "Karta kontroli – parametry zewnętrzne i odległości pomiędzy osiami pojazdu". Decyzją z dnia [...] stycznia 2022 r. Naczelnik Lubelskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Białej Podlaskiej na podstawie art. 140ab ust. 1 pkt 2 p.r.d. wymierzył skarżącej A. Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością karę pieniężną w wysokości 5000 zł za wykonywanie przejazdu po drogach publicznych pojazdem nienormatywnym o numerach rejestracyjnych [...] bez zezwolenia kategorii III. Po rozpatrzeniu odwołania skarżącej Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Lublinie ww. decyzją z [...] kwietnia 2022 r. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Lubelskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Białej Podlaskiej. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że wymogi dotyczące dopuszczalnych wymiarów, masy i nacisków osi pojazdu uregulowane zostały w ustawie - Prawo o ruchu drogowym oraz w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. z 2016 r. poz. 2022 z późn. zm., dalej jako "rozporządzenie w sprawie warunków technicznych"). Organ wskazał, że stosownie do § 2 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych długość pojazdu członowego nie może przekraczać 16,50 m. Zgodnie z § 17 rozporządzenia, w przypadku pojazdu uczestniczącego w ruchu drogowym podstawą sprawdzenia wymagań, o których mowa w ust. 1-16 są wartości rzeczywiste wymienionych wymiarów. Organ zaznaczył, że stosownie do § 2 ust. 5 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, wykaz urządzeń i wyposażenia, które nie muszą być uwzględniane przy określaniu wymiarów zewnętrznych pojazdów, określa dodatek 1 do załącznika I do rozporządzenia Komisji (UE) nr 1230/2012 z dnia 12 grudnia 2012 r. w sprawie wykonywania rozporządzenia (WE) nr 661/2009 Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do wymagań w zakresie homologacji typu dotyczących mas i wymiarów pojazdów silnikowych oraz zmieniającego dyrektywę 2007/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz. Urz. UE L 353 z 21.12.2012, str. 31). W ocenie organu okazane przez kierowcę zezwolenie kategorii IV z dnia 9 kwietnia 2021 r. nie uprawniało do przejazdu kontrolowanego pojazdu nienormatywnego drogą kategorii III. Na podstawie art. 64 c ust. 5 p.r.d. zezwolenie kategorii III uprawnia do poruszania się pojazdami i drogami określonymi dla zezwolenia kategorii II. Organ wskazał, że ustawa nie zawiera zapisu, na podstawie którego zezwolenia innych (wyższych) kategorii uprawniałyby do poruszania się pojazdami i drogami określonymi dla zezwoleń niższych kategorii, w tym, że zezwolenie kategorii IV uprawniałoby do poruszania się pojazdami i drogami określonymi dla zezwolenia kategorii III. Organ wyjaśnił również, że art. 64 ust. 1 pkt 1 p.r.d. pozwala na ruch pojazdu nienormatywnego pod warunkiem uzyskania zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego odpowiedniej kategorii, w zależności od przekroczonych parametrów technicznych pojazdu lub zespołu pojazdów. Dlatego przejazd pojazdu nienormatywnego na podstawie zezwolenia kategorii IV nie uprawnia do poruszania się pojazdami i drogami określonymi w zezwoleniu niższych kategorii (III i II). Wyjątek stanowi zezwolenie kategorii III, które na podstawie art. 64c ust. 5 p.r.d. uprawnia do poruszania się pojazdami i drogami określonymi dla zezwolenia kategorii II. Organ wskazał jednocześnie, że na podstawie art. 140aa ust. 1 p.r.d. za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1, lub niezgodnie z warunkami określonymi dla tego zezwolenia, nakłada się karę pieniężną, której wysokość określa art. 140ab p.r.d. Na mocy art. 140ab ust. 1 pkt 2 p.r.d. za brak zezwolenia kategorii II-IV ustala się karę pieniężną w wysokości 5000 zł. Od powyższej decyzji skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie złożyła skarżąca. W odpowiedzi organ wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie uznał, że skarga jest niezasadna gdyż zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa. WSA w uzasadnieniu wyroku wskazał, że na podstawie art. 64 ust. 1 pkt 1 p.r.d. ruch pojazdu nienormatywnego jest dozwolony pod warunkiem uzyskania zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego odpowiedniej kategorii, wydawanego, w drodze decyzji administracyjnej, przez właściwy organ. Wymiary, masa, naciski osi pojazdów nienormatywnych uprawnionych do poruszania się na podstawie zezwoleń kategorii I-V oraz drogi, po których pojazdy te mogą się poruszać, są określone w tabeli stanowiącej załącznik nr 1 do ustawy (art. 64 ust. 3 p.r.d.). Zgodnie z treścią tego załącznika zezwolenie kategorii III dotyczy pojazdów nienormatywnych: o rzeczywistej masie całkowitej oraz naciskach osi nie większych od dopuszczalnych, o szerokości nieprzekraczającej 3,4 m, o długości nieprzekraczającej: 15 m dla pojedynczego pojazdu, 23 m dla zespołu pojazdów, 30 m dla zespołu pojazdów o skrętnych osiach, o wysokości nieprzekraczającej 4,3 m. Przepis art. 64 ust. 4 p.r.d. nakłada na kierującego pojazdem nienormatywnym obowiązek posiadania przy sobie i okazywania uprawnionym osobom zezwolenia, o którym mowa w ust. 1 pkt 1 powołanego artykułu. Na mocy art. 140aa ust. 1 p.r.d. za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1, lub niezgodnie z warunkami określonymi dla tego zezwolenia nakłada się karę pieniężną, w drodze decyzji administracyjnej. Karę pieniężną, o której mowa w ust. 1, nakłada się na podmiot wykonujący przejazd (art. 140aa ust. 3 pkt 1 p.r.d.). Przepis art. 140ab w ust. 1 pkt 2 p.r.d. za brak zezwolenia kategorii II-IV przewiduje karę pieniężną w wysokości 5000 zł. WSA wskazał, że zgodnie z definicją pojazdu nienormatywnego wyrażoną w art. 2 pkt 35a p.r.d., pojazdem nienormatywnym jest pojazd lub zespół pojazdów, którego naciski osi wraz z ładunkiem lub bez ładunku, wymiary lub rzeczywista masa całkowita wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych przewidzianych w przepisach niniejszej ustawy. W rozpoznawanej sprawie w wyniku kontroli pojazdu członowego składającego się z pojazdu silnikowego oraz naczepy o skrętnych osiach stwierdzono przekroczenie dopuszczalnej długości pojazdu, gdyż długość ta wynosiła 2453 cm, a zatem przekraczała o 48,67% dopuszczalną długość 1650 cm. Czynności pomiaru parametrów zewnętrznych pojazdu, w tym jego długości, zostały udokumentowane w protokole kontroli. Jak wynika z protokołu kontroli, pomiaru długości dokonano przymiarem wstęgowym typu 305034030BF BMI (nr seryjny [...]) posiadającym świadectwo wzorcowania nr [...] z dnia 25 października 2019 r. WSA wskazał, że kierujący pojazdem nie podpisał protokołu kontroli, jednakże sposób przeprowadzenia pomiarów oraz ich wyniki nie są w niniejszej sprawie kwestionowane przez skarżącą, która była podmiotem wykonującym przejazd. W świetle wskazanych wyżej dowodów zgromadzonych w sprawie brak także jakichkolwiek podstaw do podważania ustaleń organów w tym zakresie i wynikającego z tych ustaleń stwierdzenia nienormatywności pojazdu, ze względu na przekroczenie jego dopuszczalnej długości. WSA wskazał, że kwestionując zaskarżoną decyzję skarżąca powołuje się na okoliczność posiadania przez kierowcę i okazania w czasie kontroli zezwolenia kategorii IV nr [...], wydanego w dniu 9 kwietnia 2021r. na okres 6 miesięcy w terminie od 14 kwietnia 2021 r. do 14 października 2021 r. Zgodnie z treścią okazanego dokumentu obejmował on zezwolenie na przejazd po drogach publicznych pojazdu nienormatywnego, który spełnia wymagania w zakresie wymiarów, masy oraz nacisków osi, określone w pozycji 4 tabeli "Kategorie zezwoleń na przejazd pojazdu nienormatywnego" załącznika do ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym. W myśl zaś art. 64ea p.r.d. w przypadku wykonywania przejazdu pojazdem nienormatywnym na podstawie zezwolenia, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1, kategorii innej niż wymagana albo na podstawie zezwolenia kategorii V z przekroczonymi parametrami technicznymi pojazdu lub zespołu pojazdów wskazanymi w tym zezwoleniu, przejazd pojazdu nienormatywnego uznaje się za wykonywany bez zezwolenia. Mając na względzie treść powyższego przepisu, w ocenie Sądu organy zasadnie uznały, że zachodzą podstawy do nałożenia na skarżącą kary za wykonywanie przejazdu pojazdem nienormatywnym bez wymaganego zezwolenia kategorii III, gdyż skarżąca wykonywała przejazd pojazdem nienormatywnym na podstawie zezwolenia kategorii IV, to jest kategorii innej niż wymagana kategoria III. Wbrew zarzutom podniesionym w skardze, stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji pozostaje w zgodzie z przepisami prawa. WSA wskazał, że art. 64ea p.r.d. stanowi wyraźny zakaz posługiwania się podczas wykonywania przejazdu pojazdem nienormatywnym zezwoleniem kategorii innej niż wymagana. Zdaniem WSA obowiązywanie wskazanej zasady wzmacnia art. 64c ust. 5 p.r.d. który wskazuje, że zezwolenie kategorii III uprawnia do poruszania się pojazdami i drogami, określonymi dla zezwolenia kategorii II. Konkludując WSA stwierdził, że poza wyjątkiem przewidzianym w art. 64c ust. 5 p.r.d., posiadanie zezwolenia innej kategorii, także wyższej niż wymagana, oznacza, że podmiot nie legitymuje się zezwoleniem, bowiem art. 64ea p.r.d. wyraźnie wskazuje, że taki przejazd uznaje się za wykonywany bez zezwolenia. WSA wskazał, że bezpodstawne są sformułowane w skardze zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego. Wydając zaskarżoną decyzję organ dokonał bowiem prawidłowej wykładni przepisów ustawy - Prawo o ruchu drogowym, w tym zapisów zawartych w załączniku nr 1 do tej ustawy. W oparciu o właściwą wykładnię przepisów prawa organ wyprowadził trafny wniosek, iż w okolicznościach sprawy przejazd skontrolowanego pojazdu o długości 2453 cm, a zarazem normatywnej masie całkowitej, nie mógł być realizowany na podstawie wydanego w dniu 9 kwietnia 2021 r. zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym kategorii IV. Posiadane przez stronę i okazane przez kierowcę zezwolenie kategorii IV nie uprawniało do wykonywania przejazdu jednostką transportową poddaną kontroli w niniejszej sprawie. Natomiast w okolicznościach sprawy odpowiednim i wymaganym zezwoleniem było zezwolenie kategorii III. WSA uznał, że przejazd pojazdem nienormatywnym na podstawie zezwolenia kategorii innej niż wymagana musiał być zatem, zgodnie z art. 64ea p.r.d., uznany za przejazd wykonywany bez zezwolenia. W okolicznościach sprawy brak było wymaganego zezwolenia kategorii III. Natomiast przejazd wykonywany bez zezwolenia jest penalizowany przez ustawodawcę stosownie do art. 140ab p.r.d., który w ust. 1 pkt 2 przewiduje za brak zezwolenia kategorii III karę pieniężną w wysokości 5000 zł. Taka też kara została nałożona na skarżącą. W konsekwencji powyższego nieuprawniony był zarzut naruszenia art. 2 Konstytucji RP i wyrażonej w tym przepisie zasady demokratycznego państwa prawnego, gdyż kara została nałożona na skarżącą w oparciu o prawidłowo zastosowane przepisy ustawy - Prawo o ruchu drogowym. WSA stwierdził, że na uwzględnienie nie zasługiwały również podniesione w skardze zarzuty naruszenia w kontrolowanym postępowaniu przepisów art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. W ocenie WSA organ ustalił stan faktyczny prawidłowo, uwzględniając wszystkie przeprowadzone w sprawie dowody, wyjaśnił zasady dokonania pomiaru długości pojazdu, opisał także cechy przyrządu użytego do pomiaru. W uzasadnieniu decyzji organ zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. wskazał dowody, na których się oparł. Uzasadnienie prawne decyzji zawiera szczegółowe wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. W konkluzji WSA uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa. Na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 z późn. zm.) Sąd ten oddalił skargę. Od powyższego wyroku skargę kasacyjną złożyła strona zaskarżając wyrok w całości i zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego tj. w zakresie załącznika nr 1 (dotyczącego zezwolenia kategorii IV) w zw. z art. 64 ust. 1 pkt 1, art. 64c ust. 5, art. 64ea ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. - Prawo o ruchu drogowym, poprzez błędną ich wykładnię przejawiającą się ustaleniem znaczenia pierwszej z naruszonych norm w zupełnym oderwaniu od jej zapisu poczynionego przez ustawodawcę i zignorowaniu w procesie odkodowywania tego przepisu ogólnych reguł znaczeniowych języka polskiego, co daje się zamknąć stwierdzeniem o przeprowadzeniu wykładni tego przepisu (wers 4 zał. nr 1 do p.r.d.) sprzecznie z prawem, jak również znajdującej wyraz w twierdzeniach zgodnie z którymi w przypadku wykonywania przejazdu pojazdem nienormatywnym o parametrach adekwatnych równocześnie dla dwóch kategorii zezwoleń wymienionych w załączniku nr 1 do p.r.d. przewoźnik zobowiązany jest uzyskać i posiadać dokument niższej kategorii nawet w sytuacji, kiedy nie ma możliwości wykonania przejazdu na podstawie zezwolenia niższej kategorii ze względu na rodzaj dróg po których jest on wykonywany, - przepisu prawa materialnego, tj. art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, poprzez niewłaściwe zastosowanie przejawiające się naruszeniem zapisanej w nim zasady demokratycznego państwa prawnego, przejawiające się na gruncie niniejszej sprawy nałożeniem kary za stan faktyczny nieobjęty żadnym, sformułowanym w sposób wyraźny w przepisach zakazem: - przepisu materialnego, tj. art. 8 ustawy z dnia 6 marca 2018r. - Prawo przedsiębiorców, przez niewłaściwe jego zastosowanie, przejawiające się nieuwzględnieniem zadekretowanej w nim normy w toku oceny legalności działania organów administracji wobec podmiotu administrowanego znajdujące wyraz w uznaniu, iż nałożona na skarżącą kasacyjnie spółkę sankcja ma związek z naruszeniem zakazu sformułowanego w przepisach prawa. W zakresie podstawy kasacyjnej sformułowanej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. strona zarzuciła wyrokowi WSA mające wpływ na wynik sprawy naruszenie: - przepisu procesowego, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. poprzez niezastosowanie w sprawie w związku z naruszeniem przez organy obu instancji zaangażowane w postępowanie administracyjne prowadzone na jej gruncie wskazanych powyżej przepisów materialnych, - przepisu procesowego, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez niezastosowanie w sprawie w związku z naruszeniem przez organy obu instancji zaangażowane w postępowanie administracyjne prowadzone na jej gruncie normy proceduralnej tj. art. 7a § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego. Skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości, jak również o uchylenie decyzji organów I i II instancji lub alternatywnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i skierowanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oraz o zasądzenie kosztów sądowych w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Ponadto kasator zrzekł się rozpoznania sprawy na rozprawie i wniósł o rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym. Organ w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. W myśl art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej (podstaw kasacyjnych), chyba że zachodzą przesłanki nieważności postępowania sądowego wymienione w § 2 powołanego artykułu. Takich jednak przesłanek w niniejszej sprawie z urzędu nie odnotowano. Podobnie w trybie tym nie ujawniono podstaw do odrzucenia skargi ani umorzenia postępowania przed sądem pierwszej instancji, które obligowałyby Naczelny Sąd Administracyjny do wydania postanowienia przewidzianego w art. 189 p.p.s.a. (zob. uchwała NSA z dnia 8 grudnia 2009 r., sygn. akt II GPS 5/09, ONSAiWSA 2010, Nr 3, poz. 40) W związku z treścią skargi kasacyjnej podkreślenia wymaga, że w świetle art. 176 p.p.s.a skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem prawnym i powinna czynić zadość nie tylko wymaganiom przewidzianym dla pisma w postępowaniu sądowym, lecz także właściwym dla niej wymaganiom konstrukcyjnym. W szczególności formalizm ten wiąże się z powinnością prawidłowego skonstruowania podstaw kasacyjnych, co obejmuje zarówno obowiązek ich przytoczenia, jak i uzasadnienia. Aby skarga kasacyjna mogła być przedmiotem merytorycznego rozpoznania, ma wskazywać konkretny przepis prawa materialnego naruszonego przez sąd ze wskazaniem, na czym, zdaniem strony skarżącej, polegała niewłaściwa wykładnia lub niewłaściwe zastosowanie tego przepisu przez sąd, jaka powinna być wykładnia właściwa lub jaki inny przepis powinien być zastosowany, a także na czym polegało naruszenie przepisów postępowania sądowego i jaki istotny wpływ na wynik sprawy (treść orzeczenia) mogło ono mieć (art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a.). Rozpoznanie sprawy w granicach skargi kasacyjnej oznacza, że Naczelny Sąd Administracyjny nie analizuje sprawy po raz kolejny w jej całokształcie, związany jest natomiast wskazanymi w skardze kasacyjnej podstawami, gdyż to one nadają kierunek kontroli i badania zgodności z prawem kwestionowanego orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego. Wymaga to zatem prawidłowego i precyzyjnego określenia podstaw kasacyjnych, wyraźnego wskazania na przepisy, których naruszenia strona upatruje w kwestionowanym orzeczeniu sądu I instancji, z uwzględnieniem konkretnych jednostek redakcyjnych (artykułu, paragrafu, ustępu itd.) przepisów prawa (por. wyroki NSA z: 29 marca 2018 r. I FSK 13/18, 19 września 2017 r., I FSK 126/16; 29 września 2017 r., I FSK 868/16; 19 października 2017 r., II GSK 1701/17; dostępne w CBOIS). Uzasadnienie podstaw kasacyjnych powinno natomiast szczegółowo wskazywać do jakiego, zdaniem strony skarżącej kasacyjnie, naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego doszło i na czym to naruszenie polegało, a w przypadku zarzucania uchybień przepisom procesowym należy dodatkowo wykazać, iż to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Uzasadnienie podstaw kasacyjnych powinno wskazywać na trafność sformułowanych w skardze kasacyjnej zarzutów, a zatem nawiązywać do przepisów prawa, których naruszenie strona skarżąca zarzuca Sądowi I instancji. Powinno także zawierać argumentację na poparcie odmiennej wykładni przepisu niż zastosowana w zaskarżonym orzeczeniu lub uzasadnienie zarzutu niewłaściwego zastosowania lub niezastosowania przepisu (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 12 października 2005 r., sygn. akt I FSK 155/05, także por. J. Drachal, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, pod red. R. Hausera, Warszawa 2011). Z przedstawionych zarzutów wynika zatem, że spór prawny w rozpatrywanej sprawie dotyczy kwestii prawidłowości stanowiska WSA, który kontrolując zgodność z prawem decyzji organów w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy - Prawo o ruchu drogowym stwierdził, że decyzje te są prawidłowe, a organy administracji prawidłowo przyjęły, że zaistniały podstawy normatywne do nałożenia na skarżącą kary pieniężnej w wysokości 5000 zł za wykonywanie przejazdu po drogach publicznych pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia kategorii III. Zasadniczo istotą stanowiska skarżącej nie jest kwestionowanie ustaleń faktycznych, lecz ocena prawna tych ustaleń. Podkreślić należy, że strona w uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazała, że "parametry jednostki transportowej poddanej sprawdzeniu nie są kwestionowane przez kasatora". Ze stanu faktycznego sprawy wynika, że skarżącej kasacyjnie została wymierzona kara pieniężna za wykonywanie przejazdu po drogach publicznych pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia kategorii III. Z akt sprawy wynika także, że kierowca kontrolowanego pojazdu w trakcie kontroli okazał zezwolenie na przejazd pojazdem nienormatywnym kategorii IV. W niniejszej sprawie skarga kasacyjna skarżącego organu oparta została na obu podstawach kasacyjnych unormowanych w art. 174 p.p.s.a. W ramach podstawy kasacyjnej unormowanej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zarzucono Sądowi I instancji naruszenie (a) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a., jak i (b) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 7a k.p.a. Podkreślić należy, że zarówno przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a., jak i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. są przepisami o charakterze wynikowym regulującymi jedynie sposób rozstrzygnięcia skargi przez wojewódzki sąd administracyjny. W konsekwencji powyższego za wadliwie skonstruowany, i tym samym nieusprawiedliwiony, uznać należy pierwszy zarzut procesowy tj. zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. Powyższy przepis nie może stanowić samoistnej podstawy zaskarżenia. Naruszenie tego przepisu należy więc powiązać z naruszeniami przepisów prawa materialnego - których dopuściły się organy orzekające w sprawie, bądź też naruszenia których dopatruje się strona. Bez tego rodzaju powiązania zarzut naruszenia 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. nie poddaje się kontroli. Dokonując analizy drugiego zarzutu o charakterze procesowym Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że zarzut ten dotyczy naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., więc przepisu wynikowego który został połączony z art. 7 a k.p.a. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że zarzut ten odnosi się do błędnej interpretacji przepisów prawa stanowiącej podstawę nałożenia na skarżącą kary pieniężnej, zaakceptowanej w trakcie kontroli judykacyjnej dokonywanej przez Sąd pierwszej instancji, w wyniku której Sąd ten wydał nieprawidłowe orzeczenie oddalające skargę strony - w trybie art. 151 p.p.s.a., a nie wyrok, którego podstawą normatywną byłby art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 7 a k.p.a. Podkreślić należy, że przepis art. 7 a k.p.a. formułuje zasadę ogólną postępowania administracyjnego rozstrzygania wątpliwości co do treści normy prawnej na korzyść strony oraz określa wyjątki od tej zasady. Zasada rozstrzygania wątpliwości na korzyść strony postępowania, wyrażona w art. 7a k.p.a., nie dotyczy wątpliwości odnośnie stanu faktycznego sprawy (por. P. M. Przybysz [w:] Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz aktualizowany, LEX/el. 2024, art. 7(a); wyrok NSA z 21 października 2020 r., I OSK 1526/18, LEX nr 3090251). O istnieniu wątpliwości co do treści normy prawnej można mówić wówczas, gdy treść normy prawa po zastosowaniu różnych metod wykładni przepisów nadal budzi wątpliwości. Wydaje się jednak zasadne przyjęcie stanowiska, że w komentowanym przepisie chodzi o taką wątpliwość, która pozostaje aktualna po zastosowaniu reguł interpretacji językowej oraz systemowej. Mianowicie omawiana reguła jako reguła interpretacji jest dyrektywą wykładni funkcjonalnej, która wyklucza w procesie interpretacji przepisów prawa inne racje odwołujące się do wartości lub celów przypisywanych prawodawcy (por. wyrok TK z 13 grudnia 2017 r., SK 48/15; P. M. Przybysz [w:] Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz aktualizowany, LEX/el. 2024, art. 7(a). Z uwagi na okoliczność, że skarżąca kasacyjnie w uzasadnieniu skargi kasacyjnej zasadę demokratycznego państwa prawa unormowaną w art. 2 Konstytucji połączyła z zasadą określoną w art. 7 a k.p.a. zarzut powyższy zostanie poddany analizie łącznie z zarzutami o charakterze materialnoprawnym. Oceniając zarzuty naruszenia prawa materialnego zawarte w skardze kasacyjnej, stwierdzić należy, że istota tych zarzutów sprowadza się do błędnej wykładni lub niewłaściwego zastosowania prawa materialnego. Skarżąca kasacyjnie podnosi – w ramach tej kategorii zarzutów – przede wszystkim naruszenie poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie przepisu materialnego, tj. załącznika nr 1 w zw. z art. 64 ust. 1 pkt 1 p.r.d., art. 64 c ust. 5, art. 64 ea p.r.d. Ponadto skarżąca kasacyjnie zarzuciła naruszenie przez Sąd pierwszej instancji art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz art. 8 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców (tj. Dz.U.2024, poz. 236). Dokonując analizy pierwszego zarzutu o charakterze materialnoprawnym Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że z przepisów ustawy p.r.d., której zakres normowania obejmuje: zasady ruchu na drogach publicznych, w strefach zamieszkania oraz w strefach ruchu; zasady i warunki dopuszczenia pojazdów do tego ruchu, a także działalność właściwych organów i podmiotów w tym zakresie; wymagania w stosunku do innych uczestników ruchu niż kierujący pojazdami; zasady i warunki kontroli ruchu drogowego (art. 1 ust. 1) wynika, że na jej gruncie karze pieniężnej podlega przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1, lub niezgodnie z warunkami określonymi dla tego zezwolenia (art. 140aa ust. 1), a kara ta nakładana jest, między innymi, na podmiot wykonujący przejazd (art. 140aa ust. 3 pkt 1). W rozumieniu art. 2 pkt 35a p.r.d. "pojazd nienormatywny", to pojazd lub zespół pojazdów, którego naciski osi wraz z ładunkiem lub bez ładunku są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi w przepisach o drogach publicznych, lub którego wymiary lub rzeczywista masa całkowita wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych, przewidzianych w przepisach tej ustawy. Cechy pojazdu wskazane w tym przepisie (nacisk osi, wymiary lub masa rzeczywista) nie zostały połączone ze sobą spójnikiem, lecz wyliczone, co oznacza, że nie istnieje wymóg ich łącznego i równoczesnego spełnienia. Każdy przejazd naruszający normy odnoszące się do pojazdów (czy to gabaryty czy to jego waga, czy też nacisk osi na drogę) uważany jest za nienormatywny. Na tego rodzaju przejazd wymagane jest specjalne pozwolenie, jeżeli ma on być uznawany za prawnie dopuszczalny, ale nadal ponadnormatywny. Inaczej mówiąc, poszczególne zezwolenia (ich kategorie) zezwalają na poruszanie się określonego pojazdu przekraczającego określone normy, jednakże nie naruszającego wynikających z istoty zezwolenia norm powiększonych, przy zachowaniu których przejazd jakkolwiek nienormatywny, jest jednak dozwolony. Nie może być sporu co do tego, że ratio legis zgody na poruszanie się pojazdu nienormatywnego po drogach, który zagraża niewątpliwie i samej drodze, mogąc ją uszkodzić i bezpieczeństwu uczestników ruchu czy też środowisku, leży w tym, że niektóre rzeczy muszą zostać przetransportowane drogami, bez względu na zagrożenie naruszenia czy nawet naruszenie wskazanych dóbr chronionych. System zezwoleń określa więc szczegółowo jakie rozmiary normatywne mogą zostać przekroczone i do jakiej wielkości granicznej np. jak długi może być nienormatywny zespół pojazdów (por. wyrok NSA z 15 maja 2023 r., II GSK 149/20). Natomiast z art. 64 ust. 1 p.r.d. – do którego odsyła art. 140aa ust. 1 – wynika, że ruch pojazdu nienormatywnego jest dozwolony pod warunkiem uzyskania zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego odpowiedniej kategorii, wydawanego, w drodze decyzji administracyjnej, przestrzegania warunków przejazdu, określonych w zezwoleniu oraz zachowania szczególnej ostrożności przez kierującego pojazdem nienormatywnym. Wymiary, masa, naciski osi pojazdów nienormatywnych uprawnionych do poruszania się na podstawie zezwoleń określonych kategorii oraz drogi, po których pojazdy te mogą się poruszać, określa tabela stanowiąca załącznik nr 1 do ustawy (art. 64 ust. 3 p.r.d.). Art. 64ea p.r.d. stanowi natomiast, że w przypadku wykonywania przejazdu pojazdem nienormatywnym na podstawie zezwolenia, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1, kategorii innej niż wymagana albo na podstawie zezwolenia kategorii V z przekroczonymi parametrami technicznymi pojazdu lub zespołu pojazdów wskazanymi w tym zezwoleniu, przejazd pojazdu nienormatywnego uznaje się za wykonywany bez zezwolenia. Przepis art. 140ab ust. 1 p.r.d. stanowi zaś, że określona nim wysokość administracyjnej kary pieniężnej za delikt, o którym mowa w art. 140aa ust. 1, jest determinowana kategorią zezwolenia, którym nie legitymuje się podmiot wykonujący przejazd, a którego posiadanie jest warunkiem koniecznym wykonywania tego przejazdu w sposób zgodny z prawem. Naczelny Sąd Administracyjny podkreśla, że skutkiem stwierdzenia naruszenia z art. 64 ust. 1 pkt 1 p.r.d. jest nałożenie przez organ administracji publicznej kary pieniężnej, co oznacza, że wykonywaniu kompetencji polegającej na nakładaniu dolegliwości w postaci sankcji prawnej nie może towarzyszyć żadna dowolność czy też arbitralność. W postępowaniu w sprawie jej nałożenia organ administracji publicznej zobowiązany jest jednoznacznie ustalić oraz w przekonujący sposób wykazać zaktualizowanie się wszystkich przesłanek jej nałożenia, tak faktycznych, jak i prawnych, co stanowi warunek konieczny uznania tego działania za zgodne z prawem (por. wyrok NSA z 27 lipca 2020r., II GSK 116/18; wyrok NSA z 6 lipca 2021 r., II GSK 1249/18, LEX nr 3198573). Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że Sąd pierwszej instancji w sposób prawidłowy dokonał kontroli judykacyjnej działania organów administracji publicznej w zakresie wyznaczonym zarzutami zawartymi w skardze kasacyjnej. W konsekwencji powyższego Naczelny Sąd Administracyjny zarzuty uznaje za bezzasadne. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że zgodnie z treścią tabeli stanowiącej załącznik nr 1 do p.r.d. zezwolenie kategorii IV uprawnia do przejazdu pojazdu nienormatywnego: o szerokości nieprzekraczającej: 3,4 m dla drogi jednojezdniowej, 4 m dla drogi dwujezdniowej klasy A i S, o długości nieprzekraczającej: 15 m dla pojedynczego pojazdu, 23 m dla zespołu pojazdów, 30 m dla zespołu pojazdów o skrętnych osiach, o wysokości nieprzekraczającej 4,3 m, o rzeczywistej masie całkowitej nieprzekraczającej 60 t, o naciskach osi nie większych od dopuszczalnych. Takie parametry pojazdu zostały określone w rubryce tabeli "Pojazdy nienormatywne". Zgodnie zaś z zapisem w rubryce "Drogi" zezwolenie kategorii IV uprawnia do poruszania się pojazdu nienormatywnego po drogach publicznych. Odnosząc się do kategorii III określonej w załączniku 1 do u.t.d. należy wskazać, że zezwolenie to uprawnia do przejazdu pojazdu nienormatywnego: o rzeczywistej masie całkowitej oraz naciskach osi nie większych od dopuszczalnych, o szerokości nieprzekraczającej 3,4 m, o długości nieprzekraczającej: 15 m dla pojedynczego pojazdu, 23 m dla zespołu pojazdów, 30 m dla zespołu pojazdów o skrętnych osiach, o wysokości nieprzekraczającej 4,3 m. Zezwolenie kategorii III uprawnia do poruszania się pojazdu nienormatywnego po drogach krajowych. Sąd pierwszej instancji prawidłowo wskazał, że w przypadku kategorii IV oraz kategorii III zezwolenie przewiduje tożsame zwiększenie limitu długości pojazdu – do długości nieprzekraczającej: 15 m dla pojedynczego pojazdu, 23 m dla zespołu pojazdów oraz 30 m dla zespołu pojazdów o skrętnych osiach, jednakże zezwolenie kategorii III przewidziane jest dla pojazdu o rzeczywistej masie całkowitej oraz naciskach osi nie większych od dopuszczalnych, a zezwolenie kategorii IV – dla pojazdu o rzeczywistej masie całkowitej większej od dopuszczalnej, ale nieprzekraczającej 60 t i o naciskach osi nie większych niż dopuszczalnych. WSA w sposób prawidłowy dokonał wykładni przepisów prawa materialnego wskazując, że uprawnione było uznanie, że posiadane przez skarżącą zezwolenie kategorii IV, którym dysponował kierujący pojazdem, nie było zezwoleniem odpowiednim w rozumieniu art. 64 ust. 1 pkt 1 p.r.d. WSA prawidłowo też wskazał, że poza wyjątkiem przewidzianym w art. 64c ust. 5 p.r.d., posiadanie zezwolenia innej kategorii, także wyższej niż wymagana, oznacza, że podmiot nie legitymuje się zezwoleniem, bowiem art. 64ea p.r.d. wyraźnie wskazuje, że taki przejazd uznaje się za wykonywany bez zezwolenia. Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że na skarżącą została nałożona kara pieniężna za wykonywanie przejazdu po drogach publicznych pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia kategorii III. Nienormatywność pojazdu została ustalona z uwagi na stwierdzenie przekroczenia dopuszczalnych parametrów odnoszących się do wymiarów pojazdu (długości). W tym miejscu stwierdzić należy, że definicja pojazdu nienormatywnego, zawarta w art. 2 ust. 35a p.r.d., została omówiona powyżej. Natomiast zgodnie z treścią § 2 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. z 2013 r. poz. 951), długość pojazdu nie może przekraczać w przypadku pojazdu członowego - 16,50 m. Podkreślić także należy, że wymienione wyżej rozporządzenie określa warunki techniczne pojazdów oddzielnie w zakresie wszystkich istotnych parametrów takich jak wymiary pojazdu, masa całkowita pojazdu, naciski osi pojazdu. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego wykładnia załącznika nr 1 w zakresie kategorii IV do ustawy - Prawo o ruchu drogowym winna być dokonywana przy uwzględnieniu treści przywołanych wyżej przepisów art. 2 pkt 35 a, art. 64 ust.1 pkt 1, a także art. 64 ust. 3, art. 64 c ust.5 i art. 64 ea p.r.d. Z treści wskazanych wyżej przepisów prawa wynika, że ustawodawca w załączniku numer 1 do ustawy - Prawo o ruchu drogowym określił parametry dotyczące wymiarów pojazdu, masy pojazdu, nacisków osi pojazdu. Ustalenie tych parametrów kwalifikuje pojazd jako nienormatywny, a jednocześnie ustalenie parametrów w określonej w tabeli wysokości daje podstawę do przypisania dla konkretnego pojazdu określonej kategorii zezwolenia. Tak więc kategoria zezwolenia uprawniająca do przejazdu pojazdu nienormatywnego po drogach publicznych jest uzależniona od stwierdzenia określonego poziomu nienormatywnosci pojazdu przy uwzględnieniu parametrów wskazanych w ustawie i którym to parametrom załącznik do ustawy nadał matematyczny wymiar. Podkreślić należy, że stanowiącej załącznik nr 1 w zakresie kategorii IV do ustawy - Prawo o ruchu drogowym mowa jest o parametrach. Tak więc jeżeli organy prawidłowo ustaliły stan faktyczny wskazujący na przekroczenie przez kontrolowany pojazd dopuszczalnych wymiarów w zakresie długości pojazdu, to prawidłowo zakwalifikowały kontrolowany pojazd jako pojazd nienormatywny. Okoliczność ta skutkowała ustaleniem, iż przewoźnik winien legitymować się zezwoleniem kategorii III. Natomiast brak zezwolenia kategorii III uzasadniał zastosowanie kary pieniężnej, o której mowa w art. 140ab ust. 1 pkt 2 p.r.d. Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że ustawodawca tylko w jednym przypadku unormował możliwość poruszania pojazdu nienormatywnego po określonej kategorii drogi. Sytuacja ma miejsce wówczas gdy przedsiębiorca posiada zgodę na przejazd pojazdu nienormatywnego III kategorii, to zgoda ta uprawnia również do poruszania się po drogach kategorii II (art. 64c ust. 5 p.r.d.). W przypadku innych kategorii brak jest analogicznych regulacji normatywnych. Z uwagi na okoliczność, że powyższy przepis prawa zawiera normatywny wyjątek od ogólnej zasady zawartej w art. 64 ust. 1 pkt 1 p.r.d., zezwalającej na ruch pojazdu nienormatywnego pod warunkiem uzyskania zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego odpowiedniej kategorii (uzależnionych od parametrów technicznych pojazdu lub zespołu pojazdów), wyjątek od powyższej zasady nie może być interpretowany w sposób rozszerzający. WSA w sposób prawidłowy dokonał wykładni przepisów p.r.d. także w aspekcie konstytucyjnej zasady demokratycznego państwa prawa zawartej w art. 2 Konstytucji - w powiązaniu z zasadą pewności prawa i bezpieczeństwa obrotu prawnego. Zgodnie z art. 2 Konstytucji RP, Rzeczpospolita Polska jest demokratycznym państwem prawnym, urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej. WSA w sposób prawidłowy wskazał, przedsiębiorca poniósł odpowiedzialność administracyjną na podstawie przepisów p.r.d., które zostały szczegółowo przeanalizowane przez ten Sąd w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Ponadto nie doszło do naruszenia przez WSA art. 8 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców. Zgodnie z tym przepisem przedsiębiorca może podejmować wszelkie działania, z wyjątkiem tych, których zakazują przepisy prawa. Przedsiębiorca może być obowiązany do określonego zachowania tylko na podstawie przepisów prawa. Taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie. W kontrolowanym judykacyjnie postępowaniu nie doszło także do naruszenia zasady określonej w art. 7a k.p.a. z uwagi na brak wątpliwości w zakresie stosowanych przez organy, a następnie zaakceptowanych przez WSA, norm prawnych znajdujących zastosowanie w niniejszej sprawie. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku. O kosztach Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. jak w pkt 2 sentencji wyroku i zasądził od A. Sp. z o.o. w S. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie 675 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.