I SA/Wr 775/23

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jarosław Horobiowski po rozpoznaniu w dniu 13 grudnia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. C. reprezentowanego przez przedstawiciela ustawowego C. D. na Wojewodę Dolnośląskiego w przedmiocie niewykonania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 2 grudnia 2020 r. w sprawie o sygn. akt I SAB/Wr 184/20 postanawia: I. odrzucić skargę; II. zwrócić skarżącemu A. C. kwotę 200 zł (słownie: dwieście złotych) uiszczoną tytułem wpisu od skargi. UZASADNIENIE W sprawie, wyrokiem z 2 grudnia 2020 r., sygn. akt I SAB/Wr 184/20 tut. Sąd uwzględnił skargę strony na bezczynność organu i zobowiązał organ do załatwienia sprawy administracyjnej w terminie 30 dni od daty otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami. W dniu 19 lipca 2021 r. pełnomocnik strony wezwał organ do zwrotu kosztów postępowania i tym samym wskazał, że jest to jednocześnie wniosek do wykonania ww. wyroku (dowód nadania wezwania k. 9 akt sądowych). Następnie radca prawny w dniu 8 sierpnia 2022 r. wniósł skargę na niewykonanie wyroku sygn. akt I SAB/Wr 184/20. Odpis ww. prawomocnego wyroku sygn. akt I SAB/Wr 184/20 wraz z aktami został doręczony organowi w dniu 20 maja 2020 r. W odpowiedzi na skargę na niewykonanie wyroku, organ wniósł o jej odrzucenie podnosząc, że skarga ta jest niedopuszczalna. Ww. skarga nie została poprzedzona wezwaniem do wykonania wyroku a jedynie wezwaniem do zwrotu kosztów postępowania (wpływ do organu 5 sierpnia 2022 r.) W dniu 7 sierpnia 2021 r. organ wydał decyzję zezwalająca na pobyt czasowy małoletniego w Polsce. Strona wniosła pismo o zapłatę zwrotu kosztów postępowania, nie wniosła zaś uprzedniego pisemnego wezwania do wykonania wyroku z dnia 2 grudnia 2020 r. W ocenie organu, w tym stanie rzeczy nie została spełniona wymagana przez przepis przesłanka formalna wniesienia skargi na niewykonanie wyroku. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skargę należało w sprawie odrzucić, jako niedopuszczalną. Zgodnie z art. 154 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r., poz. 329; dalej: p.p.s.a.) w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny. Jak wynika z tego przepisu istnieją dwie przesłanki, które muszą być spełnione łącznie, aby sąd mógł wymierzyć organowi grzywnę. Po pierwsze, po stronie organu musiał istnieć stan niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Po drugie, strona przed wniesieniem skargi obowiązana była wezwać właściwy organ do wykonania tego wyroku. Przy czym spełnienie drugiej z wymienionych przesłanek stanowi o dopuszczalności wniesienia skargi. Oznacza to, że jeżeli strona nie wyczerpała środków zaskarżenia, to znaczy nie skierowała do właściwego organu pisemnego wezwania do wykonania wyroku, skarga taka podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy p.p.s.a. W orzecznictwie i piśmiennictwie dominuje pogląd, który należy podzielić, że takie wezwanie musi być skierowane do organu w odpowiednim przedziale czasowym - po zwrocie akt organowi wraz z prawomocnym wyrokiem, ale przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego. Warunek z art. 154 § 1 ustawy p.p.s.a. jest spełniony "jeżeli wezwanie organu nastąpiło po doręczeniu organowi administracyjnemu odpisu orzeczenia sądowego wraz ze stwierdzeniem prawomocności (art. 286). (...) Natomiast procesowa przesłanka wymierzenia grzywny za niewykonanie wyroku sądu administracyjnego nie jest spełniona, jeżeli skarżący wezwał właściwy organ przed doręczeniem mu prawomocnego orzeczenia sądowego wraz z aktami sprawy. Dopiero bowiem od tej daty zaczyna biec termin do załatwienia sprawy przez organ administracji określony w przepisach prawa lub wyznaczony przez sąd (art. 286 § 2)" (zob. J. P. Tarno: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, teza 7 do komentarza dotyczącego art. 154 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; tak też: T. Woś (red.): Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2012 r., teza 23 do komentarza dotyczącego art. 154 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Formalna przesłanka skargi na organ w przedmiocie niewykonania wyroku sądu administracyjnego nie jest, zatem spełniona, jeżeli skarżący wezwał właściwy organ przed doręczeniem organowi prawomocnego orzeczenia sądowego wraz z aktami administracyjnymi sprawy. Dopiero, bowiem od tej daty zaczyna biec termin do załatwienia sprawy przez organ, co wynika wprost z treści 286 ustawy p.p.s.a., zgodnie, z którym po uprawomocnieniu się orzeczenia sądu pierwszej instancji akta administracyjne sprawy zwraca się organowi administracji publicznej, załączając odpis orzeczenia ze stwierdzeniem jego prawomocności (§ 1), zaś termin do załatwienia sprawy przez organ administracji określony w przepisach prawa lub wyznaczony przez sąd liczy się od dnia doręczenia akt organowi (zob. też postanowienie NSA z dnia 23 września 2010 r., sygn. akt I OSK 1485/10, LEX nr 741550; wyrok NSA z dnia 26 lutego 2008 r., sygn. akt I OSK 1529/07; postanowienie NSA z dnia 6 października 2011 r., sygn. akt I OSK 1208/11; postanowienie WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 27 października 2014 r., sygn. akt II SA/Go 689/14; postanowienie WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 20 października 2014 r., sygn. akt II SA/Go 705/14; postanowienie WSA w Poznaniu z dnia 11 grudnia 2012 r., sygn. akt IV SA/Po 1154/12; wszystkie powołane orzeczenia dostępne na stronie https://orzeczenia.nsa.gov.pl/cbo/queryl). Powołany wyżej przepis konstytuuje zasadę "realnej możliwości" wykonania wyroku sądowego. Organ musi, bowiem dysponować aktami sprawy w sposób możliwy do podjęcia rozstrzygnięcia, a zatem aktami kompletnymi. Powyższe znajduje uzasadnienie również w okoliczności, że ocena prawna, którą organ obowiązany jest uwzględnić wynika z uzasadnienia orzeczenia i samo ogłoszenie wyroku nie pozwala jeszcze organowi na zastosowanie się do niej (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 3 marca 2008 r., sygn. akt IV SA/Wa 2566/07). Przenosząc powyższe rozważania na grunt przedmiotowej sprawy, Sąd uznał, że strona skarżąca nie wezwała skutecznie organu do wykonania wyroku tut. Sądu. Z akt analizowanej sprawy wynika, bowiem, że takiego wezwanie strona nie skierowała do organu zaś pismo strony z dnia 19 lipca 2022 r., nie może być traktowane, jako takowe gdyż dotyczyło zwrotu kosztów postępowania (k.8). Nie ulega, zatem wątpliwości, że strona nie wystąpiła w sposób właściwy z wezwaniem do wykonania wyroku po zwrocie organowi akt sprawy. W tej sytuacji przesłanka dopuszczalności wniesienia skargi w przedmiocie niewykonania wyroku w postaci uprzedniego – ale wystosowanego w odpowiednim czasie pisemnego wezwania organu do wykonania wyroku nie została spełniona. Sąd wskazuje, że pismo radcy prawnego z 19 lipca 2022 r. wzywające organ do zwrotu kosztów sądowych – oczywiście nie stanowi wezwania z art. 154 § 1 p.p.s.a. Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 154 ustawy p.p.s.a., orzekł jak w pkt I sentencji. Orzeczenie w pkt II o zwrocie uiszczonego wpisu znajduje oparcie w art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zgodnie, z którym sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego.