II OZ 1045/08

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz po rozpoznaniu w dniu 14 października 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Z. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 maja 2008 r., sygn. akt VII SA/Wa 523/08 o oddaleniu wniosku Z. S. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Z. S. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...], znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie UZASADNIENIE Z. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...], znak: [...], w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty L. z dnia [...]., znak: [...] udzielającej pozwolenia na użytkowanie kiosku handlowego. Do skargi dołączony był wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na fakt, iż jej realizacja mogłaby wywołać trudne do odwrócenia skutki, prowadziłaby bowiem do wdrożenia właściwego postępowania mającego na celu rozbiórkę obiektów handlowych stanowiących przedmiot niniejszej skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 30 maja 2008 r., na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), oddalił wniosek Z. S. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, wskazując, iż skarżący nie wykazał, aby jej wykonanie wywołało niebezpieczeństwo wyrządzenia szkody lub spowodowało trudne do odwrócenia skutki. Z. S. wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego zażalenie na powyższe postanowienie podnosząc, iż w budynku, o którym mowa w niniejszej sprawie od 24 lat prowadzi działalność gospodarczą w zakresie sprzedaży artykułów spożywczych. Zyski uzyskiwane z tej działalności stanowią jedyne źródło utrzymania jego i jego rodziny, a także pracownika, którego zatrudnia skarżący. Dodatkowo, zaznaczył, iż w następstwie wykonania zaskarżonej decyzji zostanie wdrożone postępowanie mające na celu rozbiórkę w/w budynku. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 , poz. 1270 ze zm. ), sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Obowiązek wykazania we wniosku przesłanek zawartych w powołanym przepisie, tj. przedstawienia konkretnych zdarzeń, które mogłyby uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonej decyzji faktycznie spowoduje znaczną szkodę lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków, spoczywa na stronie. Jak przyjęto w judykaturze, instytucja ochrony tymczasowej może mieć zastosowanie nie tylko do zaskarżonego aktu, ale także do wszystkich innych podjętych w postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Mając powyższe na względzie, zgodzić się należy z Sądem I instancji, że w przedmiotowej sprawie we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji skarżący nie wykazał przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Jednakże, biorąc pod uwagę, iż skutkiem wykonania zaskarżonej decyzji będzie brak możliwości korzystania z budynku, w którym jak wskazuje to skarżący w zażaleniu prowadzi on działalność gospodarczą stanowiącą jedyne źródło utrzymania jego oraz jego rodziny, uznać należy, iż w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki zastosowania instytucji ochrony tymczasowej, o której mowa w art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zgodnie bowiem z orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego wykonanie zaskarżonej decyzji skutkujące zakończeniem prowadzonej działalności gospodarczej, a w konsekwencji utratą jedynego źródła utrzymania strony skarżącej, stanowi spełnienie przesłanek określonych w art. 61 § 3 w/w ustawy (por. postanowienie NSA z dnia 22 kwietnia 2008 r., sygn. akt II OZ 342/08, niepubl.) W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 185 § 1 w związku z art. 197 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w postanowieniu.