III SAB/Gd 187/23

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jacek Hyla, Sędziowie: Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak (spr.), Asesor WSA Maja Pietrasik, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 14 grudnia 2023 r. sprawy ze skargi J. K. na bezczynność Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej w Gdańsku w sprawie świadectwa służby 1. stwierdza, że Komendant Miejski Państwowej Straży Pożarnej w Gdańsku dopuścił się bezczynności; 2. stwierdza, że bezczynność Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej w Gdańsku nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. oddala skargę w pozostałym zakresie. UZASADNIENIE Pismem z dnia 25 lipca 2023 r. J. K. (zwany dalej "skarżącym", "strażakiem", "funkcjonariuszem") wniósł skargę na bezczynność Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej w Gdańsku (zwanego dalej także "organem") w przedmiocie braku przekazania przez organ wyższego przełożonego, złożonego przez skarżącego wniosku o sprostowanie świadectwa służby, zgodnie z § 6 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 19 września 2001 r. w sprawie świadectw służby i opinii o służbie (t.j.: Dz. U. Nr 114, poz.1228 – zwanego dalej "rozporządzeniem z dnia 19 września 2001 r."), zarzucając naruszenie przez organ: art. 35 § 1, art. 36 § 1, art. 38 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U z 2023 r., poz. 775 ze zm. – dalej jako "k.p.a.") oraz § 6 ust. 2 rozporządzenia z dnia 19 września 2001 r. Skarżący wniósł o: stwierdzenie bezczynności organu - Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej w Gdańsku oraz że bezczynność organu ma miejsce z rażącym naruszeniem prawa; zobowiązanie organu do załatwienia wniosku z dnia 31 marca 2023 r.; przyznanie od organu na rzecz skarżącego – na podstawie art. 149 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm. – dalej jako "p.p.s.a.") sumy pieniężnej w wysokości 34.000 zł; pociągnięcie do odpowiedzialności osoby, z winy której sprawa nie została załatwiona w ustawowym terminie, w sytuacji rażącego naruszenia prawa, a jeśli osoba taka nie zostanie wykryta, pociągnięcie do odpowiedzialności całego organu oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi wskazał, że w dniu 31 marca 2023 r. poprzez platformę ePUAP złożył wniosek o sprostowanie świadectwa służby, zgodnie z § 6 ust. 2 rozporządzenia z dnia 19 września 2001 r. Termin do rozpatrzenia lub przekazanie przedmiotowego wniosku do wyższego przełożonego, zgodnie z § 6 ust. 2 ww. rozporządzenia to siedem dni od złożenia wniosku. Pomimo upływu tego terminu podmiot zobowiązany, do którego skierowano wniosek nie dokonał żadnych działań zgodnych z przepisami, a jedynie – jak wskazał skarżący - prowadził bezprzedmiotową korespondencję z nim. Skarżący wyjaśnił, że w dniu 12 lipca 2023 r. złożył ponaglenie do Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej i w dniu 25 lipca 2023 r. otrzymał odpowiedź, że organ wydał postanowienie, którym umorzył postępowanie w sprawie ponaglenia na bezczynność Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej w Gdańsku, mimo iż instytucja ponaglenia nie przewiduje umorzenia ponaglenia, a jedynie uznanie ponaglenia za zasadne lub nie. W odpowiedzi na skargę Komendant Miejski Państwowej Straży Pożarnej w Gdańsku wniósł o oddalenie skargi w całości jako bezzasadnej, ewentualnie o stwierdzenie, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa w trybie art. 154 § 2 p.p.s.a.; rozpoznanie sprawy na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a. w trybie uproszczonym oraz o zasądzenie od skarżącego na rzecz Komendy Miejskiej Państwowej Straży Pożarnej w Gdańsku kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że w dniu 10 lutego 2023 r. do Komendy Miejskiej PSP w Gdańsku dokument elektroniczny w postaci wniosku o sprostowanie świadectwa służby w zakresie błędnie wpisanego stanowiska tj. starszego ratownika zamiast ratownika specjalisty oraz wskazania uposażenia zajmowanego na ostatnim stanowisku. W dniu 17 lutego 2023 r. Komendant Miejski PSP w Gdańsku wystosował pismo do strażaka informujące o odmowie sprostowania świadectwa służby z dnia 31 stycznia 2023 r. oraz o przekazaniu wniosku funkcjonariusza wyższemu przełożonemu. Pomorski Komendant Wojewódzki PSP w dniu 13 marca 2023 r. wystosował zawiadomienie, w którym stwierdził, że wniosek J. K. w zakresie wskazania w świadectwie służby uposażenia zajmowanego na ostatnim stanowisku nie jest de facto wnioskiem o sprostowanie świadectwa służby, lecz wnioskiem o umieszczenie nowych informacji w świadectwie służby. Natomiast decyzją nr 94/2023 z dnia 14 marca 2023 r. Pomorski Komendant Wojewódzki PSP odmówił sprostowania świadectwa służby. W dniu 16 marca 2023 r. Komendant Miejski PSP w Gdańsku przesłał drogą pocztową na adres domowy funkcjonariusza uzupełnione w zakresie uposażenia świadectwo służby. W dniu 31 marca 2023 r. strażak ponownie wystosował wniosek o sprostowanie świadectwa służby w zakresie błędnie wpisanego stanowiska tj. starszego ratownika zamiast ratownika specjalisty oraz wynagrodzenia (uposażenia) otrzymywanego na ostatnio zajmowanym stanowisku. W odpowiedzi, pismem z dnia 6 kwietnia 2023 r. (nr PK.077.6.3.2023.2) Komendant Miejski PSP w Gdańsku poinformował funkcjonariusza, że jego wniosek jest bezprzedmiotowy i pozostaje bez rozpoznania na podstawie § 6 ust. 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 19 września 2001 r. w sprawie świadectw służby i opinii o służbie, wskazując, że decyzją nr 94/2023 z dnia 14 marca 2023 r. Pomorski Komendant Wojewódzki PSP odmówił bowiem sprostowania świadectwa służby funkcjonariusza w zakresie o jaki wnosił we wniosku z dnia 10 lutego 2023 r. Z uwagi na fakt, iż zakres wniosku z dnia 31 marca 2023 r. był tożsamy ze złożonym uprzednio, a także wydaniem przez wyższego przełożonego decyzji ostatecznej w przedmiotowej sprawie, brak było podstaw do wszczęcia postępowania w sprawie uprzednio rozstrzygniętej. W dniu 10 kwietnia 2023 r. J. K. wysłał drogą elektroniczną wniosek o uzupełnienie ww. pisma w zakresie podstawy prawnej oraz pouczenia. Pismem z dnia 5 maja 2023 r. (nr PK.077.6.3.2023.3) Komendant Miejski PSP w Gdańsku poinformował strażaka, że podstawa prawna w piśmie nr PK.077.6.3.2023.2 została w nim wskazana, zaś pismo jako nie stanowiące merytorycznego rozstrzygnięcia w zakresie sprostowania świadectwa służby, nie wymaga wskazania pouczenia. Raz jeszcze wskazano, że decyzją nr 94/2023 Pomorskiego Komendanta Wojewódzkiego PSP z dnia 14 marca 2023 r. zapadło rozstrzygnięcie w zakresie przedmiotowej sprawy, dlatego powyższy wniosek został potraktowany jako próbę wymuszenia korzystnego rozstrzygnięcia, niezgodnego z obowiązującymi przepisami prawnymi w tym zakresie. W dniu 13 maja 2023 r. J. K. przesłał wniosek "dotyczący przekazanego pisma w sprawie świadectwa służby", wskazując, że decyzja nr 94/2023 z dnia 14 marca 2023 r. Pomorskiego Komendanta Wojewódzkiego PSP nie dotyczyła złożonego przez niego wniosku, dlatego prosi o wskazanie podstawy prawnej braku rozpatrzenia jego wniosku zgodnie z przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego. W odpowiedzi Komendant Miejski PSP w Gdańsku pismem z dnia 7 czerwca 2023 r. (nr PK.077.6.3.2023.4) wyjaśnił, że podstawa prawna rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie została już wskazana w piśmie o nr PK.077.6.3.2023.3 z dnia 5 maja 2023 r. W dniu 7 czerwca 2023 r. J. K. przesłał drogą elektroniczną wniosek dotyczący pisma o nr PK.077.6.3.2023.4, w którym poprosił o potwierdzenie, że Komendant Miejski PSP w Gdańsku nie dokonał przekazania do wyższego przełożonego, złożonego przez niego wniosku o sprostowanie świadectwa służby, który został złożony w terminie zgodnym z § 6 ust. 1 rozporządzenia z dnia 19 września 2001 r., tym samym łamiąc § 6 ust.2 tego rozporządzenia, a w konsekwencji dokonując przestępstwa z art. 231 Kodeksu Karnego. W odpowiedzi na powyższe pismo Komendant Miejski PSP w Gdańsku poinformował po raz kolejny skarżącego pismem z dnia 4 lipca 2023 r. (nr PK.077.6.3.2023.5), że stanowisko tutejszej Komendy zostało przedstawione w piśmie o nr PK.077.6.3.2023.2 z dnia 6 kwietnia 2023 r. wraz ze stosownym uzasadnieniem (a kolejne pisma o nr PK.077.6.3.2023.3 z dnia 5 maja br. oraz PK.077.6.3.2023.4 z dnia 7 czerwca br., podtrzymywały wydane uprzednio stanowisko). Jednocześnie Komendant poinformował, że z uwagi na notoryczne przypisywanie przedstawicielom Komendy Miejskiej Państwowej Straży Pożarnej w Gdańsku popełnienia czynów niedozwolonych, podjęte zostaną działania prawne w celu zabezpieczenia ich interesów oraz dobrego imienia. W dniu 12 lipca 2023 r. do Komendy Miejskiej PSP w Gdańsku wpłynęło ponaglenie zaadresowane do Komendy Wojewódzkiej PSP w Gdańsku, w którym J. K. wnosił o niezwłoczne załatwienie sprawy tj. przekazanie przez Komendanta Miejskiego PSP w Gdańsku do wyższego przełożonego wniosku z dnia 31 marca 2023 r. o sprostowanie świadectwa służby. W dniu 19 lipca 2023 r. Komendant Miejski PSP w Gdańsku przekazał organowi II instancji swoje stanowisko w przedmiotowej sprawie wnioskując o pozostawienie ponaglenia bez rozpoznania jako bezpodstawnego z uwagi na fakt, iż wniosek J. K. w zakresie sprostowania świadectwa służby w zakresie stanowiska służbowego został negatywnie rozpatrzony przez Pomorskiego Komendanta Wojewódzkiego PSP a pozostałe wnioski dotyczą więc ponownego rozstrzygnięcia w rozpoznanej sprawie, co jest niedopuszczalne. W dniu 25 lipca 2023 r. Pomorski Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej wydał postanowienie o umorzeniu postępowania w sprawie ponaglenia na bezczynność Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej w Gdańsku, argumentując to brakiem możliwości stosowania przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego w postępowaniu przed przełożonym, który wydał świadectwo służby, dlatego też uznał postępowanie w przedmiocie ponaglenia jako bezprzedmiotowe. Jednocześnie Pomorski Komendant Wojewódzki PSP w dniu 24 lipca 2023 r. skierował pismo do Komendanta Miejskiego PSP w Gdańsku o przekazanie wniosku J. K. z dnia 31 marca 2023 r. o sprostowanie świadectwa służby wraz z własnym stanowiskiem w sprawie. W dniu 31 lipca 2023 r. Komendant Miejski Państwowej Straży Pożarnej w Gdańsku przekazał do Pomorskiego Komendanta Wojewódzkiego PSP wniosek J. K. z dnia 31 marca 2023 r. wraz ze stanowiskiem w sprawie, tj. wnosząc o nieuwzględnienie złożonego wniosku w zakresie sprostowania stanowiska służbowego, gdyż nie ma podstaw do skorygowania wpisanego w świadectwie służby stanowiska służbowego "starszego ratownika" bowiem na dzień odejścia ze służby w Państwowej Straży Pożarnej tj. 31 stycznia 2023 r. było to ostatnio zajmowane przez strażaka stanowisko służbowe. Decyzją nr 155/2023 z dnia 11 sierpnia 2023 r. Pomorski Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej ponownie odmówił sprostowania świadectwa służby J. K. w zakresie żądanym przez wnioskodawcę (data wpływu do KM PSP Gdańsk 11 sierpnia 2023 r.). Organ wskazał, że w opisanych okolicznościach skarga powinna zostać oddalona. Pojęcie bezczynności zostało zdefiniowane w art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a., przez wskazanie, że jest to stan, w którym nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub przepisach szczególnych, ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a. Organ zwrócił uwagę, że w orzecznictwie sądowym oraz w doktrynie zgodnie przyjmuje się, że ze stanem bezczynności mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie, lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności. Organ wskazał, że Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale składu 7 sędziów z dnia 22 czerwca 2020 r. (sygn. akt II OPS 5/19) przyjął, że wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu postępowania poprzez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podejmowanego na podstawie art. 149 § 1 pkt. 3 p.p.s.a., tj. w zakresie stwierdzenia przez sąd administracyjny, że organ dopuścił się bezczynności. W przedmiotowej sprawie doszło do wydania decyzji organu II instancji, dlatego też kolejne pisma J. K. były bezzasadne. Mimo to Komendant Miejski PSP w Gdańsku odpowiadał na każde z przedłożonych przez skarżącego pism, konsekwentnie tłumacząc, iż w przedmiotowej sprawie zapadło już rozstrzygnięcie stąd też żądanie skorygowania świadectwa służby było bezpodstawne. J. K. nagminnie żądał jednak skorygowania stanowiska służbowego "starszego ratownika". Według tutejszego organu brak było podstaw do skorygowania świadectwa służby, gdyż stan faktyczny jaki istniał na dzień odejścia ze służby w PSP skarżącego w dniu 31 stycznia 2023 r. był taki, iż stanowisko służbowe zamieszczone w świadectwie służby było ostatnio zajmowanym przez strażaka stanowiskiem służbowym. Niezależnie od powyższego organ wskazał, że zgodnie z § 6 ust. 4 rozporządzenia z dnia 19 września 2001 r., decyzja podjęta przez wyższego przełożonego w sprawie żądania sprostowania świadectwa służby jest ostateczna, przy czym decyzja o odmowie sprostowania świadectwa wymaga uzasadnienia. Zarzuty J. K. odnoszące się do materii postępowania administracyjnego i rzekomych nieprawidłowości Komendy Miejskiej PSP w Gdańsku są więc w pełni bezpodstawne, ponieważ organ nie miał obowiązku stosowania tej procedury. Jak zaś przywołano powyżej, przepisy k.p.a. mają zastosowanie na etapie rozpoznania sprawy przez wyższego przełożonego, co już merytorycznie nastąpiło. Powielane przez J. K. wnioski w istocie zmierzały do podważenia zasady niemożności dwukrotnego orzekania w tej samej sprawie (przy takich samych okolicznościach faktycznych i prawnych), wynikającej z waloru ostateczności decyzji w rozumieniu art. 16 § 1 k.p.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz. U. z 2022 r., poz. 2492 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Na mocy art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a., tj. mających za przedmiot w szczególności decyzje administracyjne, postanowienia w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie, a także inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Stosownie do art. 149 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (§ 1). Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1b). Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego. Zgodnie zaś z § 2 omawianego przepisu, sąd w przypadku, o którym mowa w § 1 może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6. W niniejszej sprawie skarżący zarzucił Komendantowi Miejskiemu Państwowej Straży Pożarnej w Gdańsku bezczynność w sprawie załatwienia jego wniosku z dnia 31 marca 2023 r. o sprostowanie świadectwa służby. W pierwszej kolejności wskazać należy, że warunkiem dopuszczalności skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego jest - jak to wynika z przepisu art. 52 § 1 p.p.s.a. - wyczerpanie środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed właściwym organem administracji publicznej, przy czym dotyczy to także skargi na bezczynność organu i przewlekłe prowadzenie postępowania, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. Przepis art. 53 § 2b p.p.s.a. wyraźnie wskazuje, że skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Ponaglenie, dla swej skuteczności musi zostać wniesione w toku postępowania, którego dotyczy zarzucana organowi opieszałość, natomiast to, czy w ogóle, a jeśli tak, to w jaki sposób ponaglenie zostało rozpatrzone przez właściwy organ, nie ma znaczenia dla dopuszczalności skargi, ani dla jej skuteczności (zob. wyroki NSA: z dnia 25 września 2018 r., sygn. akt II OSK 1659/18; z dnia 30 stycznia 2020 r., sygn. akt II OSK 3092/19 oraz z dnia 13 października 2020 r., sygn. akt II OSK 71/20). W realiach rozpatrywanej sprawy niesporną jest okoliczność, że skarżący powyższy wymóg spełnił, gdyż poprzedził skargę ponagleniem z dnia 12 lipca 2023 r. złożonym do właściwego organu. Tym samym przesłanka warunkująca dopuszczalność wniesienia skargi została w niniejszej sprawie spełniona. Przechodząc do merytorycznego rozpoznania sprawy wskazać należy, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy organ administracji publicznej nie podjął w przewidzianym terminie żadnych czynności w sprawie lub co prawda prowadził postępowanie, ale pomimo ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął w terminie stosownej czynności (zob. T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LexisNexis, Warszawa 2005, s. 86; por. także wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 30 marca 2022 r., sygn. akt IV SAB/Wr 808/21). Taka sytuacja miała miejsce w stanie faktycznym i prawnym niniejszej sprawy. Stosownie do § 6 rozporządzenia z dnia 19 września 2001 r. w sprawie świadectw służby i opinii o służbie strażaków Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. Nr 114, poz. 1228) strażak może w terminie 7 dni od dnia otrzymania świadectwa służby wystąpić do wyższego przełożonego z pisemnym żądaniem sprostowania świadectwa służby, przy czym wniosek składa się za pośrednictwem przełożonego, który wydał świadectwo (ust. 1). Przełożony, który wydał świadectwo służby, może uwzględnić żądanie i wydać strażakowi nowe świadectwo, a w razie nieuwzględnienia żądania przesyła je niezwłocznie wyższemu przełożonemu wraz z własnym stanowiskiem w sprawie (ust. 2). Wyższy przełożony w terminie jednego miesiąca od dnia wniesienia żądania do przełożonego, który wydał świadectwo, dokonuje sprostowania świadectwa służby lub odmawia jego sprostowania (ust. 3), zaś decyzja podjęta przez wyższego przełożonego w sprawie żądania sprostowania świadectwa służby jest ostateczna, przy czym decyzja o odmowie sprostowania świadectwa wymaga uzasadnienia (ust. 4). Jak wynika z akt sprawy w dniu 16 marca 2023 r. Komendant Miejski Państwowej Straży Pożarnej w Gdańsku wydał skarżącemu świadectwo służby (znak: PK.1113.5.2023.1), które zostało mu doręczone w dniu 30 marca 2023 r. Z pisma Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej w Gdańsku z dnia 16 marca 2023 r. (nr PK.077.6.3.2023.1) wynikało, że przedmiotowe świadectwo zostało wydane w odpowiedzi na wniosek skarżącego z dnia 10 lutego 2023 r. o sprostowanie świadectwa służby wystawionego w dniu 31 stycznia 2023 r. (znak: PK.1113.5.2023.JT) w zakresie uzupełnienia tego pierwotnego świadectwa służby o informację dotyczącą uposażenia skarżącego (strażaka) na ostatnio zajmowanym stanowisku. W dniu 31 marca 2023 r. skarżący złożył natomiast wniosek o sprostowanie świadectwa służby m.in. w zakresie wynagrodzenia otrzymywanego na ostatnio zajmowanym stanowisku. W zaistniałej zatem sytuacji – mając na uwadze treść przywołanego powyżej § 6 ust. 2 rozporządzenia z dnia 19 września 2001 r. - Komendant Miejski Państwowej Straży Pożarnej w Gdańsku mógł uwzględnić żądanie skarżącego zawarte we wniosku z dnia 31 marca 2023 r. o sprostowanie świadectwa służby i wydać strażakowi nowe świadectwo, natomiast w przypadku nieuwzględnienia tego żądania zobowiązany był przesłać je niezwłocznie wyższemu przełożonemu (tj. Pomorskiemu Komendantowi Wojewódzkiemu Państwowej Straży Pożarnej) wraz z własnym stanowiskiem w sprawie. Jak wynika z akt sprawy wniosek skarżącego z dnia 31 marca 2023 r. o sprostowanie świadectwa służby został wraz ze stanowiskiem w sprawie przesłany wyższemu przełożonemu już po wniesieniu skargi, bowiem dopiero w dniu 31 lipca 2023 r. (a zatem po 4 miesiącach od jego wniesienia), co wskazuje na to, że Komendant Miejski Państwowej Straży Pożarnej w Gdańsku dopuścił się bezczynności w przedmiocie żądania skarżącego z dnia 31 marca 2023 r. o sprostowanie otrzymanego świadectwa służby nie przekazując tego żądania niezwłocznie – wobec jego nieuwzględnienia – do rozpoznania wyższemu przełożonemu. Przyjąć zatem należało, że organ nie podjął w usprawiedliwionym terminie (bez zbędnej zwłoki) czynności przekazania Pomorskiemu Komendantowi Wojewódzkiemu Państwowej Straży Pożarnej żądania skarżącego o sprostowanie świadectwa służby. Odwoływanie się przy tym przez organ do wydanej w dniu 14 marca 2023 r. decyzji (nr 94/2023) Pomorskiego Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej, którą odmówiono sprostowania świadectwa służby skarżącego było błędne, gdyż wskazaną decyzją wyższy przełożony orzekał co do świadectwa służby skarżącego w brzmieniu nadanym mu w dniu 31 stycznia 2023 r., a więc bez wskazania wysokości ostatnio otrzymywanego uposażenia strażaka. Oczywistym zatem winno być, że wydanie przez przełożonego skarżącego strażaka, tj. Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej w Gdańsku kolejnego (nowego) świadectwa służby w dniu 16 marca 2023 r., uzupełnionego o informację o otrzymywanym ostatnio uposażeniu, nie mogło świadczyć o tożsamości ze sprawą objętą "powagą rzeczy osądzonej" na mocy decyzji (nr 94/2023) Pomorskiego Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej z dnia 14 marca 2023 r., a w konsekwencji nie mogło zatem zamykać skarżącemu drogi do uzyskania sprostowania nowo otrzymanego świadectwa służby w trybie § 6 ust. 2-4 rozporządzenia z dnia 19 września 2001 r. Mając na uwadze zaistniały stan sprawy, Sąd na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. stwierdził, że Komendant Miejski Państwowej Straży Pożarnej w Gdańsku dopuścił się bezczynności w przedmiocie rozpoznania żądania skarżącego z dnia 31 marca 2023 r. o sprostowanie świadectwa służby, o czym orzeczono w punkcie 1. sentencji wyroku. W rozpoznawanej sprawie, Sąd - uznając, że organ dopuścił się bezczynności -stwierdził jednocześnie w oparciu o art. 149 § 1a p.p.s.a., że bezczynność ta nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, o czym orzeczono w punkcie 2. sentencji wyroku. Orzekając w zakresie uregulowanym w przepisie art. 149 § 1a p.p.s.a. Sąd miał na względzie, że rażącym naruszeniem prawa jest naruszenie ciężkie, które nosi cechy oczywistej i wyraźnej sprzeczności z obowiązującym prawem. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ terminów załatwienia sprawy, gdyż wspomniane przekroczenie musi być znaczne i niezaprzeczalne (por. m.in. wyroki: WSA: w Białymstoku z dnia 11 maja 2017 r., sygn. akt II SAB/Bk 38/17; w Łodzi z dnia 20 kwietnia 2017 r., sygn. akt II SAB/Łd 13/17 oraz w Krakowie z dnia 22 marca 2017 r., sygn. akt II SAB/Kr 35/17), przy czym oceny sposobu prowadzenia postępowania pod kątem kwalifikowanej (rażącej) bezczynności należy dokonywać mając na uwadze zindywidualizowane okoliczności sprawy (por. wyrok NSA z dnia 17 listopada 2015 r., sygn. akt II OSK 652/15), co nakazuje uwzględniać m.in. stopień zaniedbań ze strony organu i naruszenia terminów załatwienia sprawy, obiektywną sytuację w jakiej działa oraz sposób zachowania tak organu, jak i strony. Mając to na uwadze Sąd uznał, że w rozpoznawanej sprawie bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, gdyż brak rozpoznania wniosku skarżącego z dnia 31 marca 2023 r., a w istocie nadania mu dalszego biegu poprzez przekazanie do rozpoznania wyższemu przełożonemu stosownie do § 6 ust. 2 rozporządzenia z dnia 19 września 2001 r., nie był spowodowany lekceważeniem skarżącego, lecz mylnym przeświadczeniem, że decyzja nr 94/2023 Pomorskiego Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej z dnia 14 marca 2023 r. odmawiająca skarżącemu sprostowania świadectwa służby funkcjonariusza w zakresie o jaki wnosił we wniosku z dnia 10 lutego 2023 r. w istocie obejmuje swym rozstrzygnięciem także żądanie skarżącego złożone wnioskiem z dnia 31 marca 2023 r. o sprostowanie świadectwa służby, który to wniosek organ błędnie – w szczególności wobec faktu wydania skarżącemu strażakowi w międzyczasie nowego świadectwa służby w dniu 16 marca 2023 r. – uznał za tożsamy z uprzednim wnioskiem o sprostowanie. Z tych też względów Sąd uznał, że w sprawie brak było podstaw do przyznania skarżącemu od organu żądanej w skardze sumy pieniężnej, o czym orzeczono w punkcie 3. sentencji wyroku. Zaniechanie przez organ nadania właściwego biegu wnioskowi skarżącego z dnia 31 marca 2023 r. nie było nacechowane złą wolą organu, a jednocześnie też skarżący nie podniósł w skardze żadnej argumentacji, z której wynikałaby możliwość zrekompensowania skarżącemu przez Sąd skutków omawianej zwłoki organu. Sąd orzekł w niniejszej sprawie na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 p.p.s.a., zgodnie z którym, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Powołane w treści niniejszego uzasadnienia orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl).