II OSK 2357/20

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Tomasz Bąkowski Sędziowie: sędzia NSA Paweł Miładowski (spr.) sędzia del. NSA Jerzy Stankowski Protokolant asystent sędziego Paweł Chyliński po rozpoznaniu w dniu 28 czerwca 2023 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej P. sp. z o.o. z siedzibą w W. (dawniej P. sp. z o.o. z siedzibą w W.) od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 23 marca 2020 r., sygn. akt II SA/Gl 1289/19 w sprawie ze skargi P. M. na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia 8 sierpnia 2019 r., nr IFXIV.7840.7.5.2019 w przedmiocie pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżony wyrok i oddala skargę; 2. odstępuje od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości. UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 23 marca 2020 r., sygn. akt II SA/Gl 1289/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, uwzględniając skargę P. M., uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody Śląskiego z dnia 8 sierpnia 2019 r., nr IFXIV.7840.7.5.2019, którą utrzymano w mocy decyzję Starosty Mikołowskiego z dnia 20 grudnia 2018 r., Nr 1301/2018, o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu P. sp. z o.o. w W. pozwolenia na budowę stacji bazowej transmisji danych na działce nr [...] przy ul. [...] w M.. Sąd stwierdził, że dla oceny legalności pozwolenia na budowę ma znaczenie treść § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 oraz § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213 poz. 1397 ze zm.), ponieważ do kwalifikacji przedsięwzięć pod kątem oddziaływania na środowisko wymagane jest uwzględnienie kumulacji oddziaływań lub sumowania się parametrów tego samego rodzaju. Ponadto w odniesieniu do kryterium oceny planowanego przedsięwzięcia jako mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, tj. odległości miejsc dostępnych dla ludności od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania anteny, Sąd podzielił dominujące w orzecznictwie stanowisko, że w tym względzie należy brać pod uwagę maksymalne możliwe pochylenie wiązki promieniowania (tiltu). Mając powyższe na względzie Sąd I instancji stwierdził, że w zaskarżonej decyzji przedmiotowe kwestie nie zostały dostatecznie wyjaśnione i rozważone pomimo tego, że we wcześniejszej swojej decyzji z dnia 14 września 2018 r. (decyzji kasatoryjnej) Wojewoda zwrócił uwagę na potrzebę wyjaśnienia i uwzględnienia kumulacji oddziaływań i zsumowania się parametrów tego samego rodzaju, jak i uwzględnienia maksymalnych możliwych pochyleń wiązek promieniowania anten przy ocenie projektowanej decyzji jako mogącej potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W tym względzie w zaskarżonej decyzji powołał się jedynie ogólnie na "Kwalifikację przedsięwzięcia" przedłożoną przez inwestora przy piśmie z dnia 18 kwietnia 2019 r. W świetle przedstawionych Sądowi akt administracyjnych dokument ten (przedmiotowa "Kwalifikacja przedsięwzięcia") trudno jednak zindywidualizować, gdyż na żadnym dokumencie nie ma adnotacji, że został on przedłożony przy ww. piśmie. Najprawdopodobniej chodzi o opracowanie zatytułowane "Kwalifikacja planowanej inwestycji pod względem oddziaływania na środowisko". Sąd zwrócił uwagę, że według jego strony tytułowej został on sporządzony dnia 10 lutego 2018 r., gdy tymczasem miał być on opracowany w odpowiedzi na zobowiązanie Wojewody zawarte w piśmie z dnia 15 marca 2019 r. Nadto zawiera on częściowo (np. w odniesieniu do maksymalnych tiltów) inne dane niż "Analiza środowiskowa planowanej inwestycji..." stanowiąca część zatwierdzonego pozwoleniem na budowę projektu budowlanego. Przyjęto w niej bowiem maksymalne możliwe pochylenie anten o wielkościach 5° i 6° gdy tymczasem w analizie dołączonej do projektu budowlanego podano, że maksymalne pochylenie anten dopuszczalne z uwagi na ich możliwości techniczne wynosi 6° i 8°. W tym drugim opracowaniu (strona 12) w odniesieniu do powierzchni otaczającego terenu znajduje się też tabela (prz. 3.3.3.) "Dla Tiltu maksymalnego anten sektorowych (dopuszczony przez możliwości techniczne anteny)", w której podano dla tych maksymalnych pochyleń wysokości w najniższych miejscach (dla tych maksymalnych pochyleń) wystąpienia promieniowania przekraczającego dopuszczalną wartość 0,1 W/m2. Mogłoby to zatem wskazywać, że wbrew zarzutom skarżącego i Stowarzyszenia została wyjaśniona zarówno kwestia maksymalnego możliwego pochylenia anten, jak i miejsc dostępnych dla ludności przy takim ich pochyleniu. Nie zostało bowiem jednocześnie podważone twierdzenie inwestora zawarte w piśmie jego pełnomocnika z dnia 15 lutego 2019 r. (karta 18 akt organu odwoławczego), że odnośnie spornej inwestycji nie ma możliwości mechanicznego nachylenia anten. Zakres ich elektrycznego pochylenia wynosi zaś od 0° do 6° (dla anten grupa BSA 1007) i od 0° do 8° (dla anten BSA 1045 i BSA 1044). Jak już jednak stwierdzono do kwestii tej organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji w sposób czytelny, a tym bardziej, pozwalający na kontrolę, w ogóle się nie odniósł. Sąd wskazał, że z uwagi na formę, specyfikę i język ww. opracowań nie posiada dostatecznej wiedzy technicznej aby czynić w tym względzie własne przesądzające ustalenia (pomijając już prawną dopuszczalność takich działań). Zarówno w części opisowej, jak i we wnioskach końcowych tych opracowań również w sposób czytelny i fachowym językiem kwestie te nie zostały przedstawione. Znacznie większe zastrzeżenia budzi kwestia wyjaśnienia kumulacji oddziaływań i sumowań się parametrów tego samego rodzaju. Również w tym względzie Wojewoda nie zawarł w swojej decyzji w odniesieniu do zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego bliższych rozważań. Wynika zaś z niego, że niewątpliwie dojdzie w pewnych zakresach do nakładania się promieniowania z anten projektowanej inwestycji zamontowanych na tych samych azymutach, jak i promieniowania anten na azymutach 100° z promieniowaniem zainstalowanych w bliskiej odległości (12 m) anten sektorowych stacji bazowej O. i stacji bazowej P. (zobacz mapę k. 74A zatwierdzonego projektu budowlanego). Sąd podniósł, że na stronie 73 zatwierdzonego projektu budowlanego znajduje się tabela 3.4 "Obliczenia zsumowanego pola elektromagnetycznego", w której ujęto dane ze stacji projektowanej oraz sąsiednich stacji O. i P., których jednak w odniesieniu do kwalifikacji pod kątem treści § 2 ust. 1 pkt 8 ww. rozporządzenia z 2010 r. w sposób zrozumiały dla niefachowców nie omówiono. W powoływanej przez Wojewodę "Kwalifikacji..." z dnia 10 lutego 2018 r., gdyby przyjąć, że to ona została dołączona do powoływanego przez ten organ pisma pełnomocnika inwestora z 18 kwietnia 2019 r. (o czym była mowa wyżej), brak jest w tym względzie jakiegokolwiek tabelarycznego zestawienia i wyjaśnienia w części tekstowej tego dokumentu. W odniesieniu do tej kwestii nie zostało też w tej "Analizie" w sposób zrozumiały przez niefachowca omówione i wyjaśnione zawarte w niej stwierdzenie (str. 7 dokumentu) o treści "Dodatkowa analiza odległości miejsc osi głównej wiązki o długości 300 m od miejsc dostępnych dla ludności ma na celu weryfikację, czy przy zwiększeniu mocy EIRP do wartości 10 kW oraz przy zachowaniu maksymalnych pochyleń stacja bazowa nadal będzie spełniać warunki zawarte w Dz. U. 2016 r. poz. 71 par. 2 ust. 1 pkt 7 i par. 3 ust. 1 pkt 8". Takiego omówienia i wyjaśnienia nie dokonał też w zaskarżonej decyzji Wojewoda, chociaż na tę "dodatkową analizę" ogólnie w tej decyzji się powołał (strona 5 decyzji). W odniesieniu do treści skargi Sąd nie podzielił natomiast zarzutu naruszenia zaskarżoną decyzją treści art. 64 ust. 3 Konstytucji RP w zw. z art. 135 ustawy – Prawo ochrony środowiska, a to gdy nie zostało nawet w najmniejszym stopniu uprawdopodobnione aby w sprawie zachodziła sytuacja o jakiej w drugim z tych przepisów mowa. W odniesieniu do stanowiska Stowarzyszenia [...] Sąd podniósł, że nie zostało ono poparte jakimikolwiek rozważaniami w odniesieniu do zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w sytuacji gdy chodzi o organizację społeczną, która z uwagi na jej statutową działalność specjalizuje się w zagadnieniach objętych postępowaniem i powinna pomagać w prawidłowym rozstrzyganiu spraw. Jest to zaś głównie możliwe poprzez szczegółowe odnoszenie się do konkretnych występujących w danej sprawie zagadnień praktycznych z odwołaniem się do zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Postulatu tego nie spełnia niewątpliwie przytaczanie jedynie fragmentów uzasadnień wyroków sądów w oderwaniu od konkretnych ustaleń stanu faktycznego danej sprawy, czynionych w oparciu o zgromadzony w niej i konkretnie wskazany materiał dowodowy. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku opartą na przesłankach z art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", złożyła P. sp. z o.o. w W., wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym zastępstwa procesowego wg norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. - art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c oraz § 2 w zw. z art. 151 p.p.s.a. przez uwzględnienie skargi zamiast jej oddalenia w wyniku: a) niezastosowania art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. i uchylenia decyzji organu II instancji, pomimo iż odpowiadała ona prawu; b) błędnego zastosowania art. 7, art. 8 oraz art. 77 § 1 K.p.a., jak również art. 107 § 3 K.p.a. i w rezultacie uchylenia decyzji organu II instancji w wyniku błędnego stwierdzenia, że inwestycja nią przewidziana wymagać może uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, podczas gdy właściwa analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego oraz treści uzasadnień decyzji organów I i II instancji wskazuje, iż organy poddały dogłębnej analizie przedstawione przez skarżącą kasacyjnie kwalifikację i analizę środowiskową, o czym świadczy w szczególności uzasadnienie decyzji organu II instancji – co zasadnym czyni zarzut, iż wyrok Sądu I instancji wydany został po nienależytym zbadaniu materiału zgromadzonego w postępowaniu, a jednocześnie czyni zasadnym zarzut naruszenia zasady zaufania uczestników postępowania do organów władzy publicznej oraz niewłaściwej oceny kompletności uzasadnień uchylonych decyzji; c) niewłaściwe zastosowanie art. 84 § 1 K.p.a. polegające na błędnym uznaniu, iż ocena materiału dowodowego zgromadzonego w postępowaniu wymaga wiadomości specjalnych, co uzasadniałoby powołanie biegłego, podczas gdy mogła być ona dokonana samodzielnie przez organy; d) niezastosowanie art. 12 K.p.a. i pominięcie, że działanie organu było zasadne w świetle konieczności działania przez organy administracji w sprawie "wnikliwie i szybko, posługując się najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia"; - art. 141 § 4 p.p.s.a. przez brak precyzyjnych wskazań dla organów I i II instancji odnośnie ponownego prowadzenia postępowania m.in. w zakresie ewentualnej konieczności "sumowania parametrów anten" czy też ich wzajemnego oddziaływania, a nadto niejasnego wskazania, jakie elementy zgromadzonego materiału dowodowego są zdaniem Sądu I instancji wewnętrznie sprzeczne. Ponadto zarzucono naruszenie prawa materialnego, tj. - art. 32 ust. 1 pkt 1 oraz art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy – Prawo budowlane w związku z art. 59 ust. 1 pkt 1 i 2 w zw. z art. 63 ust. 1 i 2 oraz art. 71 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, zwanej dalej "ustawą środowiskową", oraz § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 ww. rozporządzenia z 2010 r. przez błędne uznanie, iż w przedmiotowej sprawie organ winien rozważyć uzależnienie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę od uprzedniego przeprowadzenia postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, podczas gdy postępowanie w sprawie wydania tejże decyzji w odniesieniu do przewidzianej przez skarżącą kasacyjnie inwestycji jest bezprzedmiotowe, jako że nie stanowi ona "przedsięwzięcia mogącego zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko", co wynika z poddanej analizie organów kwalifikacji i analizy środowiskowej, którą organy rozważyły przy uwzględnieniu przepisów ww. rozporządzenia z 2010 r.; - § 3 ust. 2 pkt 3 ww. rozporządzenia z 2010 r. przez zastosowanie, podczas gdy kryterium kwalifikowania inwestycji do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko jest moc EIRP wyznaczana dla pojedynczej anteny. W piśmie procesowym z dnia 24 czerwca 2023 r. Ogólnopolskie Stowarzyszenie [...] z siedzibą w R. przedstawiło swoje stanowisko w sprawie związane z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 listopada 2022 r. o sygn. akt III OPS/1/22, w załączeniu przedstawiając nadto "Aktualizację danych instalacji po wprowadzeniu zmiany nieistotnej". Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna zasługiwała na uwzględnienie, choć nie wszystkie jej zarzuty zawierają usprawiedliwione podstawy. Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Wobec tego, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., a nadto nie zachodzi również żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku Sądu pierwszej instancji, Naczelny Sąd Administracyjny dokonał takiej kontroli zaskarżonego wyroku jedynie w zakresie wyznaczonym podstawami skargi kasacyjnej. Ponadto Naczelny Sąd Administracyjny w razie uwzględnienia skargi kasacyjnej, uchylając zaskarżone orzeczenie, rozpoznaje skargę, jeżeli uzna, że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona. W tym przypadku Sąd orzeka na podstawie art. 188 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w niniejszej sprawie za zasadne uznał zarzuty skargi kasacyjnej naruszenia prawa procesowego i materialnego (poza zarzutem opartym na art. 141 § 4 p.p.s.a.), a dotyczące oceny Sądu I instancji wskazującej na braki postępowania wyjaśniającego w odniesieniu do kwestii znaczącego oddziaływania przedmiotowej inwestycji na środowisko. W tym miejscu należy wskazać, że ocena Sądu I instancji opierała się na jednym z poglądów prawnych, zgodnie z którym dla oceny oddziaływania inwestycji na środowisko istotne znaczenie może mieć wyjaśnienie kwestii, czy moc anten planowanych do zainstalowania w ramach zamierzonego przedsięwzięcia nie kumuluje się (nie nakłada się) wzajemnie lub z innymi urządzeniami wytwarzającymi pole elektromagnetyczne (por. wyroki NSA: z 16 czerwca 2015 r., II OSK 2706/13; z 29 września 2015 r., II OSK 139/14). Jednak powyższe stanowisko wynikłe na tle wykładni § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 oraz § 3 ust. 2 pkt 3 ww. rozporządzenia jako zagadnienie prawne nie było jednolicie prezentowane w orzecznictwie sądowoadministracyjnym. Choć z jednej strony były prezentowane poglądy dopuszczające i wymagające sumowania oddziaływania poszczególnych anten sektorowych (również z innymi przedsięwzięciami), czy wymagające badania maksymalnych możliwości technicznych urządzeń; z drugiej zaś – przedstawiano poglądy przeciwne – w których Sądy opowiadały się za literalną wykładnią przepisów ww. rozporządzenia nakazujących wyznaczanie równoważnej mocy promieniowanej izotropowo dla pojedynczej anteny (por. przykładowo wyroki NSA: z 21 maja 2014 r., II OSK 2907/12; z 17 lutego 2017 r., II OSK 1448/15; z 2 kwietnia 2019 r., II OSK 1194/17 i także najnowsze z 5 lutego 2020 r., II OSK 760/18; z 12 stycznia 2021 r., III OSK 3455/21, czy z 20 kwietnia 2022 r., II OSK 1887/19). Pojawiające się w orzecznictwie wątpliwości w powyższym zakresie zostały rozstrzygnięte w uchwale składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 7 listopada 2022 r. o sygn. akt III OPS 1/22, w której orzeczono, że przy kwalifikacji instalacji radiokomunikacyjnych, radionawigacyjnych i radiolokacyjnych na podstawie ww. przepisów jako inwestycji mogącej potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko należy brać pod uwagę równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznaczoną dla pojedynczej anteny także wówczas, gdy w skład instalacji wchodzi kilka anten. Przemawiać za tym ma wykładnia, jaka powinna być nadawana tym przepisom, jak również uznanie, że § 3 ust. 2 pkt 3 ww. rozporządzenia do analizowanego rodzaju instalacji nie może mieć zastosowania. Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu podjętej uchwały wskazał, że w przypadku stacji bazowej telefonii komórkowej kwalifikowanej pod kątem instalacji radiokomunikacyjnej z § 3 ust. 1 pkt 8 ww. rozporządzenia za "przedsięwzięcie" nie może być uznana każda z anten z osobna. Stacja bazowa z antenami sektorowymi i antenami radiolinii i urządzeniami doprowadzającymi jako całość technologiczna stanowi bowiem jedno "przedsięwzięcie" w rozumieniu § 3 ust. 2 pkt 3 ww. rozporządzenia w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 13 ustawy środowiskowej. W uzasadnieniu uchwały Naczelny Sąd Administracyjny dodatkowo podkreślił, że w przypadku stacji bazowej telefonii komórkowej nie ma podstaw do rozpatrywania przedsięwzięcia w innym zakresie niż wskazanym przez inwestora w karcie przedsięwzięcia czy dokumentacji projektowej. Podane przez inwestora parametry, m.in. układ i nachylenie do gruntu anten, są wiążące zarówno dla organów, jak i inwestora na wszystkich dalszych etapach realizacji inwestycji. Według art. 187 § 2 p.p.s.a., uchwała składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego, podjęta na podstawie art. 187 § 1 p.p.s.a., jest w danej sprawie wiążąca. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podnosi się, że uchwała taka ma ponadto tzw. ogólną moc wiążącą, wynikającą z art. 269 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym: "Jeżeli jakikolwiek skład sądu administracyjnego rozpoznający sprawę nie podziela stanowiska zajętego w uchwale składu siedmiu sędziów, całej Izby albo w uchwale pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego, przedstawia powstałe zagadnienie prawne do rozstrzygnięcia odpowiedniemu składowi. Przepis art. 187 § 1 i 2 stosuje się odpowiednio." Przepis ten nie pozwala żadnemu składowi sądu administracyjnego rozstrzygnąć innej sprawy w sposób sprzeczny ze stanowiskiem zawartym w uchwale powiększonego składu NSA. Skład, który nie podziela wspomnianego stanowiska, może jedynie ponownie przedstawić dane zagadnienie odpowiedniemu składowi powiększonemu (por. wyroki NSA: z 10 grudnia 2007 r., I FSK 172/07; z 29 lutego 2008 r., I OSK 254/07; postanowienie NSA z 10 stycznia 2013 r., II FSK 824/10). Naczelny Sąd Administracyjny, nie kwestionując stanowiska wyrażonego w powołanej uchwale, a równocześnie rozpoznając sprawę o podobnym stanie faktycznym i prawnym, jest więc związany treścią przywołanej uchwały. Dla tej oceny nie ma zaś znaczenia stanowisko Ogólnopolskiego Stowarzyszenia [...] z siedzibą w R. zawarte piśmie procesowym z dnia 24 czerwca 2023 r. w istocie polemiczne z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 listopada 2022 r. o sygn. akt III OPS/1/22. W tych okolicznościach sformułowaną przez Sąd I instancji w zaskarżonym wyroku ocenę prawną odnośnie wymogu – przy ocenie oddziaływania przedmiotowej inwestycji na środowisko – uwzględnienia kumulacji mocy planowanych do zainstalowania anten, należało uznać za wadliwą. Dlatego podniesione w omówionym powyżej zakresie zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia prawa procesowego, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c oraz § 2 w zw. z art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., art. 7, art.8, art. 77 § 1 i 107 § 3 K.p.a., art. 84 § 1 K.p.a. i art. 12 K.p.a.; a także materialnego, tj. art. 32 ust. 1 pkt 1 oraz art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego w związku z art. 59 ust. 1 pkt 1 i 2 w zw. z art. 63 ust. 1 i 2 oraz art. 71 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy środowiskowej oraz § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 oraz § 3 ust. 2 pkt 3 ww. rozporządzenia z 2010 r. – zawierają usprawiedliwione podstawy. Przedstawiony powyżej wywód czyni też wadliwą ocenę powiązania przez Sąd I instancji kwestii kumulacji promieniowania anten z zagadnieniem dotyczącym miejsc dostępnych dla ludzi. W odniesieniu do mocy poszczególnych anten sektorowych organ odwoławczy uwzględnił bowiem pojęcie "miejsc dostępnych dla ludzi", które odnosząc do ustalonego w sprawie stanu faktycznego, wskazał, że odległość wiązki promieniowania projektowanych anten od takich miejsc jest na tyle duża, co w konfrontacji z treścią planu miejscowego, który dopuszcza wysokość zabudowy nie więcej niż 9 m dla zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i mieszkaniowo usługowej (z uwzględnienie drogi zbiorczej; terenu zieleni łęgowej, łąk, pastwisk bez możliwości zabudowy; terenów przemysłu), nie powoduje kolizji z istniejącą zabudową, jak i zabudową możliwą do zrealizowania w przyszłości, a dopuszczoną planem miejscowym, przy zawieszeniu anten na wysokości 41 m npt i przy uwzględnieniu tiltu 5o, 6o (zgodnie z tabelą na s. 16 projektu budowlanego, na która wskazywał Wojewoda w zaskarżonej decyzji), ale także przy założeniu nawet tiltu 8o dla anten BSA1045 (GU900/L800) azymut 100o i BSA1044 (GU900/L800) azymut 200o, co wynika "Analizy środowiskowej planowanej inwestycji pod względem kwalifikacji do sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko", które to opracowanie uwzględnia pochylenie wiązek promieniowania w zakresie tilt 0-6 i 0-8 dla poszczególnych anten, a obrazuje warianty pochylenia wiązek przy uwzględnieniu tiltu 0o, 5o, 6o i 8o. Nie są to zatem dane, które są sprzeczne z wartościami tilt wskazanymi w opisie technicznym projektu budowlanego, ponieważ opis techniczny wskazuje w jakim wariancie tiltu, inwestor ubiega się o udzielenie pozwolenia na budowę; zaś ww. "Analiza środowiskowa..." wskazuje, że w żadnym wariancie jaki został w niej przedstawiony, w tym w zakresie jaki wskazuje opis techniczny projektu budowlanego (tu: tilt 0-5o, 0-6o). Oceny tej nie niweczy treść "Opinii kwalifikacyjnej przedsięwzięcia pod względem możliwości znaczącego oddziaływania na środowisko – Stacja bazowa P.", której przedmiotem jest wskazanie i zobrazowanie maksymalnych dopuszczalnych tilt dla poszczególnych anten (tu: tilt 11o, 12o, 15o, 77o) dla czterech różnych wariantów ERIP, celem rozpatrzenia odległości do miejsc dostępnych dla ludzi; a także kolejne opracowanie, tj. "Kwalifikacja planowanej inwestycji pod względem oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko", która uwzględnia tilt 0o, 5o i 6o oraz max ERIP przy dodatkowej analizie odległości miejsc osi głównej wiązki o długości 300 m od miejsc dostępnych dla ludzi. Ze wszystkich z przedstawionych przez inwestora opracowań "środowiskowych" nie wynika aby przedmiotowa inwestycja prowadziła do kolizji z miejscami dostępnymi dla ludzi. Dla tej oceny nie ma też znaczenia przedstawiona przez ww. Stowarzyszenie "Aktualizacja danych instalacji po wprowadzeniu zmiany nieistotnej", która dotyczy zupełnie innej inwestycji z innego obszaru Polski. Odnośnie zaś zarzutu skargi kasacyjnej dotyczącego naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. należy wskazać, że przepis ten dotyczy elementów konstrukcyjnych uzasadnienia wyroku Sądu Administracyjnego. W ramach tej podstawy naruszenia prawa procesowego nie można skutecznie kwestionować zawartości merytorycznej uzasadnienia zaskarżonego wyroku, w tym czy wskazania Sądu co do dalszego postępowania są wadliwe. Jeżeli skonstruowane uzasadnienie nie przekonuje strony postępowania, która de facto stoi na innym stanowisku niż Sąd I instancji, co wynika z pozostałych zarzutów skargi kasacyjnej dotyczących naruszenia prawa procesowego i materialnego, to tego rodzaju okoliczność zasadniczo potwierdza, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie wymagane prawem elementy, o jakich mowa w art. 141 § 4 p.p.s.a., w tym podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie, a także wskazania co do dalszego postępowania w sprawie. Dlatego zarzut skargi kasacyjnej naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Mając powyższe na względzie, skoro końcowo uwzględnieniu podlegała skarga kasacyjna i jednocześnie wypowiedziana powyżej ocena przemawia za uznaniem wadliwości zaskarżonego wyroku, dlatego Naczelny Sąd Administracyjny uprawniony był do zastosowania art. 188 p.p.s.a. Tym samym zaistniały podstawy do uchylenia zaskarżonego wyroku i oddalenia skargi "zwykłej". Z tych względów, na podstawie art. 188 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach orzeczono na podstawie art. 207 § 2 p.p.s.a.