I SA/Kr 715/09

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Inga Gołowska po rozpoznaniu w dniu 26 listopada 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku R. S. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 20 lutego 2009 r. nr [...] w przedmiocie oddalenia zarzutów na prowadzone postępowanie egzekucyjne postanawia oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji. UZASADNIENIE We wniesionej do tut. Sądu skardze R. S. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 20 lutego 2009 r. nr [...] w przedmiocie oddalenia zarzutów na prowadzone postępowanie egzekucyjne zawarto także wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. W uzasadnieniu swego wniosku skarżący podnosi, iż prowadzone bezprawnie czynności egzekucyjne pozbawiają go środków do życia, jak również mogą wywołać nieodwracalne skutki prawne. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270, ze zm. – zwanej dalej "p.p.s.a.") wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże art. 61 § 3 cyt. ustawy stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd może zatem udzielić stronie skarżącej tzw. "ochrony tymczasowej", które polega na wstrzymaniu wykonania np. egzekucji należności pieniężnych wynikających z zaskarżonej decyzji podatkowej, aż do czasu merytorycznego rozpoznania sprawy i wydania w tym przedmiocie stosownego rozstrzygnięcia. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Z powyższego wynika, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest odstępstwem od zasady, a w konsekwencji przesłanki uzasadniające wstrzymanie nie powinny być interpretowane rozszerzająco. Potrzeba wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu powinna być przy tym wykazana przez stronę skarżącą, gdy weźmie się pod uwagę fakt, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu pozostawione jest uznaniu Sądu i może nastąpić wyłącznie na wniosek strony skarżącej. Pozostawienie przez ustawodawcę uznaniu Sądu zasadności wstrzymania aktu wiąże się w związku z powyższym z koniecznością szczególnie wnikliwego i przekonującego uzasadnienia wniosku w tej sprawie, zwłaszcza że na tym etapie postępowania Sąd nie bada merytorycznej zasadności skargi. W szczególności strona skarżąca powinna wykazać, że w związku z wykonaniem zaskarżonego aktu zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Chodzi zatem nie o jakiekolwiek skutki i jakąkolwiek szkodę, ale o szkodę i skutki kwalifikowane, tzn. przekraczające normalne następstwa związane z wykonywaniem aktu (zob. postanowienie NSA z dnia 22 grudnia 2004 r., OZ 889/04, niepubl.; postanowienie NSA z dnia 9 marca 2005 r., II OZ 52/05, niepubl.). Wniosek skarżącego należało oddalić z dwóch powodów. Po pierwsze skarżący powołał się jedynie ogólnie na możliwość wystąpienia trudnych do odwrócenia skutków prawnych, oraz pozbawienie go środków do życia przez czynności egzekucyjne podejmowane w sprawie. Nie przedstawiono jednak żadnych konkretnych okoliczności, które by to potwierdzały. Jak wspomniano, na stronie skarżącej nie ciąży obowiązek jednoznacznego udowodnienia, iż nie posiada ona majątku na pokrycie zaległości podatkowych, ale okoliczności uzasadniające wstrzymanie wykonania aktu przez Sąd winny zostać uprawdopodobnione, a nie ograniczać się li tylko do lakonicznych oświadczeń, bez poparcia ich dowodami (tak NSA w postanowieniach: z dnia 13 grudnia 2004 r. FZ 495-497/04, 22 listopada 2004 r. FZ 474/04, 31 sierpnia 2004 r. FZ 267/04, niepubl.). Po drugie należy wyjaśnić, iż jedyna możliwa ingerencja sądu administracyjnego w postępowanie egzekucyjne na zasadzie ochrony tymczasowej ma miejsce wówczas, gdy przedmiotem sprawy jest decyzja lub inny akt administracji publicznej, która podlega przymusowemu wykonaniu w drodze egzekucji: w tym przypadku dotyczyłoby to decyzji podatkowej wobec skarżącego. Tymczasem przedmiotem niniejszej sprawy jest postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej co do odmowy uznania zgłoszonych przez skarżącego zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym. Wstrzymanie takiego postanowienia, będącego postanowieniem odmownym, nie spowoduje pozytywnych dla skarżącego skutków w postępowaniu egzekucyjnym. W ramach ochrony tymczasowej nie jest bowiem możliwe "wstrzymanie", które by polegało np. hipotetycznie na pozytywnym rozpatrzeniu tych zarzutów. Sąd nie ma też możliwości zawieszenia postępowania egzekucyjnego, dlatego wniosek strony skarżącej mógł być merytorycznie rozpatrzony jedynie w ramach art. 61 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 21 maja 2004 r., sygn. akt FZ 90/2004). Z powyższych powodów wniosek skarżącego należało oddalić, jako bezzasadny w świetle art. 61 §§ 3 i 5 p.p.s.a.