I FZ 443/09

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Jan Zając po rozpoznaniu w dniu 27 listopada 2009 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia M. B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 9 września 2009 r., o sygn. akt I SA/Łd 442/09 w przedmiocie odmowy wstrzymania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M. B. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia 17 marca 2009 r. Nr [...] w przedmiocie zaległości w podatku akcyzowym za kwiecień, czerwiec i wrzesień 2003 r., za poszczególne miesiące od marca do grudnia 2004 r. oraz za styczeń, maj, czerwiec, lipiec, sierpień i październik 2005 r. postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Zaskarżonym postanowieniem z dnia 9 września 2009 r., sygn. akt I SA/Łd 442/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odmówił M. B.wstrzymania wykonania decyzji Dyrektora Izby Celnej z 17 marca 2009 r., Nr [...] w przedmiocie zaległości w podatku akcyzowym za kwiecień, czerwiec i wrzesień 2003 r., okres od marca do grudnia 2004 r. oraz za styczeń, maj, czerwiec, lipiec, sierpień i październik 2005 r. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że przedmiotowy wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji zawarty został w skardze na powyższą decyzję, skarżący nie wskazał jednak żadnych okoliczności na poparcie tego wniosku. Pomimo tego Sąd I instancji działając z urzędu wziął pod uwagę znajdujące się w aktach sprawy dokumenty obrazujące sytuację materialną i rodzinną skarżącego, zgromadzone w postępowaniu z wniosku o przyznanie prawa pomocy. Po przeanalizowaniu ich Sąd nie dopatrzył się zaistnienia przesłanek uzasadniających udzielenie skarżącemu ochrony tymczasowej zawartych w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a. Z akt tych wynika bowiem, że skarżący prowadzi działalność gospodarczą (gospodarstwo sadownicze), posiada drewniany dom o pow. 72 m², nieruchomość rolną o pow. 16.103 ha, przechowalnię na owoce o pow. 1.178 m², ciągnik rolniczy, rok, produkcji 2004 oraz ciągnik siodłowy rok produkcji 1997, budynek mieszkalno-socjalno-magazynowy w budowie o powierzchni całkowitej 416 m² oraz buduje urządzenie do nawadniania sadu. Gospodarstwo sadownicze i rolne przynosi według oświadczenia skarżącego roczne dochody w kwocie 120.000 zł brutto (według oświadczenia UM Biała Rawska – 40.363 zł rocznie), a wynagrodzenie skarżącego z tytułu zatrudnienia w spółce MAR-Vin w kwocie 7500 zł brutto nie jest obecnie wypłacane z powodu wstrzymania produkcji przez tą spółkę. Skarżący posiada zobowiązania kredytowe na łączną kwotę 547.990 zł oraz wierzytelności zasądzone na rzecz spółki w łącznej kwocie 191.818,59 zł bez odsetek. Pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z żoną oraz czwórką dzieci, spośród których najstarszy, 25-letni syn posiada gospodarstwo rolne o pow.12,19 ha, z którego osiąga dochód w kwocie 6.600 zł brutto miesięcznie. Dokonując stosownych wyliczeń Sąd stwierdził, że dochód na osobę w rodzinie skarżącego wynosi 1992 zł miesięcznie, co nie pozwala uznać, by sytuacja skarżącego była szczególnie trudna. Sąd zauważył, że rodzina osiąga bieżące dochody, ma zapewnione stałe środki utrzymania, a nadto dysponuje znacznym majątkiem ruchomym i nieruchomym, prowadzi inwestycje, korzysta z licznych ulg inwestycyjnych i podatkowych, a zatem nie można przypuszczać, by wszczęcie postępowania egzekucyjnego skutkowało zagrożeniem egzystencji tej rodziny. W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący ponownie podniósł, że zobowiązania podatkowe objęte zaskarżoną decyzją uległy przedawnieniu. Ponadto skarżący wskazał, że uzasadnienie Sądu I instancji opiera się na przychodzie rocznym, tymczasem przychód nie jest tożsamy z dochodem, a zatem przyjęcie stanu materialnego wnioskodawcy na podstawie przychodu nie stanowi faktycznego odzwierciedlenia stanu majątkowego. Wnioskodawca podał również, że aby użytkować grunty musi najpierw ponosić nakłady (opryski sadów, wynagrodzenie pracowników wykonujących zrywanie owoców), a większość czystego dochodu przeznaczona jest na spłaty bieżących raz zaciągniętych kredytów. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Wniesienie skargi do sądu ze względu na treść art. 61 § 1 p.p.s.a. nie wstrzymuje wykonania zaskarżonej decyzji. Zasadą jest zatem wykonalność decyzji ostatecznej, a Sąd może wedle uznania stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a. na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części zaskarżonego aktu lub czynności. Jak wynika z tego przepisu, przesłanką wstrzymania zaskarżonego aktu jest zajście niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, jednakże ocena tego, czy przesłanki w danej sprawie zostały spełnione, należy do Sądu. W zażaleniu wnioskodawca ponownie podnosi zarzuty odnoszące się w istocie do zaskarżonej decyzji organów podatkowych. Jednakże jak słusznie wskazał Sąd I instancji, na obecnym etapie badany jest jedynie wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania i bez znaczenia pozostają twierdzenia strony dotyczące zasadności skargi. Argumentacja skarżącego w tym zakresie nie podlega zatem ocenie Sądu. Jeśli zaś chodzi o kwestię oceny sytuacji majątkowej skarżącego to Sąd I instancji prawidłowo przyjął, że nie uzasadnia ona udzielenia ochrony tymczasowej. Gospodarstwo skarżącego przynosi bowiem bieżące dochody, a fakt, iż przeznacza je na spłatę rat kredytowych nie oznacza, że zobowiązania te są uprzywilejowane w stosunku do zobowiązań względem Skarbu Państwa. Należy wskazać, że ustawa z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. t.j. z 2005 r., nr 229, poz. 1954 ze zm.) w art. 8-10 ogranicza dopuszczalność prowadzenia egzekucji do zakresu, w jakim nie zostanie zagrożone minimum utrzymania dłużnika i osób pozostających według ustawowego obowiązku na jego utrzymaniu. Samo zaś wykonanie świadczenia pieniężnego nie wywoła nieodwracalnych skutków, gdyż ewentualne uchylenie zaskarżonej decyzji spowoduje konieczność zwrotu wyegzekwowanej należności. Z tego względu obawy skarżącego dotyczące ciężkich skutków konieczności zapłacenia podatku nie mogą stanowić podstawy wstrzymania zaskarżonej decyzji. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny stosownie do art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji postanowienia.