II SA/Ol 656/23

SENTENCJA Dnia 14 grudnia 2023 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Tadeusz Lipiński Sędziowie sędzia WSA Piotr Chybicki (spr.) asesor WSA Grzegorz Klimek po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 14 grudnia 2023 roku sprawy ze skargi M. D. na decyzję Warmińsko-Mazurskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie rozbudowy budynku poprzez dobudowę werandy do budynku mieszkalnego dwulokalowego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji; 2. zasądza od Warmińsko-Mazurskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącej M. D. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. UZASADNIENIE Pismem z 20 czerwca 2023 r. M. D. wywiodła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę na decyzję Warmińsko-Mazurskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] r. utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta Elbląga (od dnia 1 stycznia 2022 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Elblągu) z [...] r. umarzającą postępowanie administracyjne w sprawie rozbudowy budynku poprzez dobudowę werandy (krużganka) do budynku mieszkalnego dwulokalowego posadowionego na gruncie przy ul. L. [...] w E. na wyłączne potrzeby lokalu mieszkalnego nr [...]. Z akt przekazanych wraz ze skargą przez organ do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie wynika, że postanowieniem z [...] r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Elblągu wstrzymał prowadzenie robót budowlanych związanych z budową polegającą na rozbudowie budynku poprzez dobudowę werandy (krużganka) do budynku mieszkalnego dwulokalowego na działce nr [...] przy ul. L. [...] w E. Postanowieniem z dnia [...] r. Warmińsko-Mazurski WINB uchylił zaskarżone przez inwestorkę G. G. postanowienie nr [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W treści postanowienia wskazano, iż obiekt, którego dotyczy postępowanie w skład którego wchodzą fundamenty, podłoga oraz zadaszenie osadzone na słupach zakwalifikować należy jako wiatę w rozumieniu ustawy Prawo budowlane, a nie jako rozbudowę budynku. Następnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wyrokiem z 25 stycznia 2022 r. sygn. akt II SA/OI 981/21 oddalił skargę na postanowienie W-M WINB z dnia [...] r. Równocześnie PINB dla m. Elbląga [...] r. decyzją nr [...] umorzył postępowanie dot. rozbudowy budynku. Od powyższej decyzji odwołanie wywiodła M. D. W-M WINB postanowieniem z 27 lipca 2022 r. zawiesił postępowanie administracyjne wszczęte w związku z odwołaniem M. D. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta Elbląga (nr [...] z dnia [...] r. do czasu rozpoznania skargi kasacyjnej skierowanej do Naczelnego Sądu Administracyjnego od wyroku z dnia 25 stycznia 2021 r. sygn. akt II SA/OI 981/21 W drodze dalszego postępowania postanowieniem z 11 stycznia 2023 r. Naczelny Sąd Administracyjny o sygn. akt. II OSK 1300/22 oddalił skargę kasacyjną argumentując, iż "rozważany obiekt zlokalizowano wprawdzie przy budynku, to jednak nie jest on z nim konstrukcyjnie powiązany, nie posiada ścian i a jego dominującą funkcją jest zapewnienie zadaszenia. Właściwym jest w danym przypadku postrzeganie go jako wiatę." W-M WINB postanowieniem z 10 maja 2023 r podjął zawieszone postępowanie prowadzone w związku z odwołaniem M. D. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta Elbląga (nr [...] z dnia [...] r.). Następnie, zaskarżoną, decyzją z [...] r. utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta Elbląga z [...] r. umarzającą postępowanie administracyjne w sprawie rozbudowy budynku poprzez dobudowę werandy (krużganku) do budynku mieszkalnego dwulokalowego posadowionego na gruncie przy ul. L. [...] w Elblągu na wyłączne potrzeby lokalu mieszkalnego nr [...]. W motywach rozstrzygnięcia organ wskazał, że przedmiotowe postępowanie administracyjne wszczęte zostało 4 sierpnia 2021 r. w sprawie rozbudowy budynku poprzez dobudowę werandy (krużganka) do budynku mieszkalnego dwulokalowego na wyłączne potrzeby lokalu nr [...] posadowionego na gruncie przy ul. L. [...] w E. Organ zastrzegł, że Prawo budowlane w sytuacji gdy budynek jest rozbudowywany bez pozwolenia na budowę przewiduje procedurę określoną w art. 48-49. Brak istnienia rozbudowy uniemożliwia natomiast organom nadzoru budowalnego wydanie decyzji merytorycznej w trybie przywołanych przepisów dot. budowy obiektu. Organ podkreślił, że w niniejszej sprawie w toku postępowania potwierdzono, iż roboty budowlane związane z dobudowaniem do budynku wiaty nie stanowią rozbudowy w rozumieniu ustawy Prawo budowlane. Taka ocena kwalifikacji robót budowlanych dokonana przez organ zweryfikowana została przez Wojewódzki Sąd Administracyjny i Naczelny Sąd Administracyjny na skutek skarg złożonych przez skarżącą. Organ zaznaczył, że zgodnie z art. 171 ustawy Prawo przed sądami administracyjnymi wyrok prawomocny ma powagę rzeczy osądzonej tylko co do tego, co w związku ze skargą stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia. Stosownie zaś do treści art. 153 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie sądy oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Organ podkreślił, ze kluczowa dla niniejszej sprawy jest kwestia możliwości wydania rozstrzygnięcia zgodnego z oceną prawną sądów sformułowaną w wyrokach NSA z dnia 11 stycznia 2023 r. sygn. II OSK 1300/22 oraz WSA w Olsztynie z dnia 25 stycznia 2021 sygn. akt II SA/OI 981/21. Organ zaznaczył, że w treści przywołanego wyroku NSA potwierdził prawidłowość kwalifikacji ocenianej konstrukcji jako wiaty. Zgodnie zaś z art. 29 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego: nie wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę oraz zgłoszenia, o którym mowa w art. 30, budowa: wiat o powierzchni zabudowy do 50 m2, sytuowanych na działce, na której znajduje się budynek mieszkalny, lub przeznaczonej pod budownictwo mieszkaniowe, przy czym łączna liczba tych wiat na działce nie może przekraczać dwóch na każde 1000 m2 powierzchni działki. Organ wskazał, że przedmiotowa wiata wykonana została w 2021 r. i posiada powierzchnię zabudowy ok. 22 m2, jest zlokalizowana na działce o nr [...] o powierzchni ok. 500 m2, która zabudowana jest budynkiem mieszkalnym. Ponadto z akt sprawy (fotografie) oraz danych dostępnych w serwisie geoportal.gov.pl wynika, iż nie został przekroczony limit dopuszczalnej ilości wiat bez zgłoszenia na działce zabudowanej budynkiem mieszkalnym (tj. dwie na każde 1000 m2 działki). Organ bezpośrednio odnosząc się do argumentacji strony - która podkreśliła, że na działce znajdują się trzy wiaty – wskazał, że nie sposób uznać za wiatę pergoli wybudowanej w 2007 r., która nie posiada przegród budowlanych ani zadaszenia. Pergola to lekka, ażurowa budowla ogrodowa składająca się z szeregu kolumn podtrzymujących drewnianą kratownicę, oplecioną pnącymi roślinami. Organ zaznaczył, że na fotografiach załączonych przez stronę odwołującą widać, że z taka konstrukcja została usytuowana na działce. Jak wywiódł, pergola jest obiektem małej architektury powszechnie wykorzystywanym w ogrodach, a tego typu obiekty nie wymagają uzyskania pozwolenia na budowę czy zgłoszenia. Organ zwrócił także uwagę, że na terenie zabudowy nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Natomiast zgodnie z art. 50 ust. 2 pkt 2 w związku z art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2023 poz. 977) dla inwestycji niewymagających pozwolenia na budowę nie wydaje się decyzji o warunkach zabudowy. W związku z powyższym inwestycja polegająca na budowie przedmiotowej wiaty nie naruszała również przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Od powyższej decyzji M. D. (dalej skarżąca) wywiodła skargę do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Olsztynie. Zaskarżonej decyzji zarzuciła: - naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 29 ust. 2 pkt 2 ustawy prawo budowlane - poprzez pominięcie faktu, że na działce nr [...], której dotyczy sprawa, przed przystąpieniem inwestorki do realizacji spornego obiektu (trzeciej wiaty), istniały już wcześniej dwie wiaty (wybudowane kolejno w 2007 r. i 2011 r.), co wykluczało uznanie spornej zabudowy (trzeciej wiaty) jako niewymagającej pozwolenia na budowę ani zgłoszenia wiaty, tj. jako obiektu posadowionego zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 2 ustawy prawo budowlane, gdyż przepis ogranicza zwolnienie z uzyskania pozwolenia na budowę i dokonania zgłoszenia jedynie w ilości do dwóch sztuk na każde 1000 m2 działki, - naruszenie przepisów prawa procesowego - art. 80 ustawy z dnia 14.06.1960 r. - kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256) poprzez dokonanie dowolnej oceny materiału dowodowego w sprawie, a w konsekwencji przyjęcie, iż obiekt budowlany (wiata wybudowana w 2007 r.), którego dotyczy sprawa, w skład którego wchodzą fundamenty oraz zadaszenie osadzone na związanych z gruntem słupach zakwalifikować należy jako pergolę, a tym samym obiekt małej architektury w rozumieniu ustawy prawo budowlane. Mając na uwadze powyższe skarżąca wniosła o zmianę zaskarżonej decyzji Warmińsko-Mazurskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r., poprzez stwierdzenie nieważności skarżonej decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta Elbląga nr [...] z dnia [...] r. umarzającej postępowanie administracyjne w sprawie dobudowy werandy (krużganka) do budynku mieszkalnego dwulokalowego, która to w toku dalszego postępowania uznana została jako wiata (wyrok WSA o sygn. II SA/OI 1300/22 z 11 stycznia 2023 r.) i w rezultacie jej wybudowania stanowi już trzecią wiatę na działce, na co zgodnie z prawem budowlanym wymagane jest pozwolenie na budowę oraz zgłoszenie. W motywach skargi, skarżąca przedstawiła definicję wiaty pochodząca z encyklopedii oraz słownika języka polskiego. Wskazała, że pojęcie to nie zostało zdefiniowane w języku prawnym. W dalszej części argumentacji skarżąca wywiodła, że Warmińsko-Mazurski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] r. uznał pierwszą wiatę (wybudowaną w 2007 r.) na działce nr [...] za pergolę. W opinii skarżącej niesłusznie. Jak wskazała przed rozpoczęciem budowy trzeciej wiaty na działce nr [...] (postawionej w 2021 r.) istniały już dwie inne wiaty (wybudowane kolejno w 2007 r. i 2011 r.). Skarżąca wskazała, że ustawa prawo budowlane, na której organ bazuje, nie operuje pojęciem pergola, zatem organ sam stworzył definicję pergoli jako "lekką, ażurową budowlę ogrodową składającą się z szeregu kolumn podtrzymujących drewnianą kratownicę, oplecioną pnącymi roślinami", dodając przy tym "nie wymaga specjalistycznej analizy stwierdzenie, iż pergola jest obiektem małej architektury powszechnie wykorzystywanym w ogrodach, a tego typu obiekty nie wymagają uzyskania pozwolenia na budowę czy zgłoszenia". W kontekście powyższego skarżąca wskazała, że podstawową funkcją pierwszej wiaty (wybudowanej w 2007 r.) jest pełnienie roli dachu chroniącego przed opadami atmosferycznymi powierzchnię, na której znajdują się m.in. stół oraz krzesła. Funkcja ta umożliwia wykorzystanie tej wiaty pod kątem rekreacyjno - wypoczynkowym oraz przechowywania w niej różnych materiałów i przyrządów. Fakt, iż z biegiem lat obrosła pnącymi roślinami nie sprawia, że jej podstawowa funkcja nieprzemakalnego dachu została zmieniona - natomiast dodatkowo wiata ta zaczęła mieć zastosowanie jako oparcie dla tych pnączy. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i argumentację tam przedstawioną. Kolegium wniosło o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył co nastepuje: Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 137) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2022.329 t.j. z dnia 2022.02.09, dalej "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia jego nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd nie rozstrzyga sprawy administracyjnej merytorycznie, lecz ocenia zgodność aktu z przepisami prawa. Orzekanie w sprawie niniejszej odbywa się w warunkach związania, o których mowa w art. 153 p.p.s.a., ponieważ w zakresie przedmiotowym niniejszej sprawy wypowiedział się już NSA w wyroku z dnia 11 stycznia 2023 r. sygn. II OSK 1300/22. Zgodnie z powołanym przepisem art. 153 p.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Związanie oceną prawną i wskazaniami oznacza, że zarówno organy, jak i inne sądy, nie mogą formułować nowych ocen prawnych, sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz są zobowiązane do podporządkowania się mu w pełnym zakresie. Uwzględniając zasadę ekonomiki postępowania administracyjnego i sądowoadministracyjnego, sąd po to wyraża swoją ocenę prawną, by przy ponownym rozpoznaniu sprawy zakres tej oceny nie był już przedmiotem kolejnego rozpoznania. Uregulowania zawarte w art. 153 p.p.s.a. mają zapobiec sytuacji, w której określona kwestia byłaby odmiennie oceniana w kolejnych orzeczeniach sądu (por. wyrok NSA z dnia 2 września 2016 r., sygn. akt II OSK 2971/14, publ. orzeczenia.nsa.gov.pl.) Wobec treści art. 153 p.p.s.a., orzekając obecnie, Sąd zobowiązany jest zatem skontrolować, czy organ rozpoznający sprawę uwzględnił stanowisko wynikające z wyroku NSA z dnia 11 stycznia 2023 r. sygn. II OSK 1300/22. NSA przesądził że konstrukcja (wybudowana w 2021 r.), której dotyczy sprawa może być kwalifikowana jako wiata. Wskazać należy zatem, ze organ w motywach zaskarżonej decyzji uwzględnił stanowisko NSA wyrażone w wyroku z dnia 11 stycznia 2023 r. (sygn. II OSK 1300/22). W ślad za NSA organ przyjął, że sporna konstrukcja z 2021 r. stanowi wiatę. Na obecnym etapie postepowania sporna jest kwalifikacja prawna pozostałych dwóch konstrukcji drewnianych zlokalizowanych na nieruchomości (wybudowanych kolejno w 2007 r. i 2011 r.). Organ w zaskarżonej decyzji przesadził, że wzniesiona w 2007 r. konstrukcja nie stanowi wiaty lecz pergolę. Jak wskazał nie sposób uznać za wiatę pergoli wybudowanej w 2007 r., która nie posiada przegród budowlanych ani zadaszenia. Pergola to bowiem lekka, ażurowa budowla ogrodowa składająca się z szeregu kolumn podtrzymujących drewnianą kratownicę, oplecioną pnącymi roślinami. Organ zaznaczył, że na fotografiach załączonych przez stronę odwołującą widać, że z taka konstrukcja została usytuowana na działce. Jak wywiódł, pergola jest obiektem małej architektury powszechnie wykorzystywanym w ogrodach, a tego typu obiekty nie wymagają uzyskania pozwolenia na budowę czy zgłoszenia. Odnośnie kwalifikacji obiektu z 2007 r. należy podzielić pogląd organu, który wykluczył możliwość uznania go za wiatę. Odnośnie pojęcia "pergoli" rację ma skarżąca, ze nie jest to pojęcie ustawowe, zdefiniowane przez prawodawcę. Równocześnie zastrzec należy, że kategoria "pergoli" jako obiektu małej architektury ogrodowej, jest powszechnie stosowana w praktyce obrotu prawnego i znalazła liczne odniesienia w orzecznictwie sadów administracyjnych. Można zatem uznać, ze stanowi już pojęcie zarówno języka fachowego (z obszaru zagospodarowania terenu) jak również języka prawniczego. W orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że jest to lekka, ażurowa budowla ogrodowa, składająca się najczęściej z szeregu kolumn (podpór, słupków) i ułożonej na nich lekkiej, najczęściej drewnianej kratownicy lub układu belek podtrzymujących rośliny, najczęściej pnące (zob. wyroki: NSA z 17 lutego 2017 r. sygn. akt II OSK 1446/15, WSA w Rzeszowie z 6 listopada 2013 r. sygn. akt II SA/Rz 699/13). Podkreślenia wymaga, że NSA rozróżnia oba pojęcia "wiata" i "pergola" nie traktując ich synonimicznie. W wyroku z 27 lutego 2020 r (sygn. akt II OSK 1396/18) wskazał "w miejscu tym uprzednio istniała jedynie pergola, a nie wiata". Nie ulega zatem wątpliwości, ze zgodnie ze stanowiskiem NSA zaklasyfikowanie obiektu jako "pergoli" wyklucza uznanie go za "wiatę". Mając powyższe na uwadze przyjąć należy, ze organ słusznie uznał obiekt z 2007 r. za pergolę. Organ omówił w tym zakresie źródła dowodowe w postaci materiału zdjęciowego i uzasadnił wyciągnięte wnioski. W istocie sporny obiekt to lekka, ażurowa budowla ogrodowa składająca się z szeregu kolumn opleciona pnącymi roślinami. Kwestia wykorzystywania tego obiektu w celach "rekreacyjno – wypoczynkowych" na co wskazuje skarżąca, nie może mieć decydującego wpływu na jego kwalifikację i przyporządkowanie do kategorii "wiaty" lub "pergoli". Sposób korzystania z takiego obiektu jest swoistym wyborem jego użytkownika, nie może zaś przesadzać o cechach i charakterze danej konstrukcji. Słusznie zaznaczył organ w odpowiedzi na skargę, że opisany w skardze dach konstrukcji to prowizorycznie zamontowane płachty sklejki. Można przyjąć, że jest to doraźna i nietrwała (ze względu na brak odporności na czynniki atmosferyczne) modyfikacja konstrukcji. Panele sklejki w istocie nie stanowią elementu konstrukcyjnego obiektu (pergoli) lecz swoisty dodatek. Organ odniósł się również do kwestii kotwieni kolumn pergoli, wskazując, że jest to działanie dopuszczalne w przypadku małych, lekkich (podatnych na czynniki atmosferyczne) obiektów architektury ogrodowej. Rozważania organu w tym zakresie uznać należy, za przekonujące i wyczerpujące. Dostrzec należy jednak, że choć sam organ w uzasadnieniu skarżonej decyzji wskazał, że na spornej nieruchomości znajdują się trzy obiekty drewniane (których powstanie datował na 2007, 2011 i 2021 r.), to odniósł się tylko do dwóch z nich, całkowicie pomijając konstrukcję z 2011r. Organ utrzymując w mocy decyzję o umorzeniu postępowania, co najwyżej w sposób dorozumiany uznał ten obiekt za pergole. Dla pełnej realizacji obowiązków organu wynikających z art. 7 i 11 k.p.a konieczne jest by organ rozważył i odniósł się do wszystkich istotnych okoliczności sprawy. Organ zaniechał tego obowiązku. Tymczasem nadal ustalenia wymaga charakter trzeciej konstrukcji drewnianej z 2011 r. Konieczna jest ocena charakteru tej ażurowej konstrukcji i jej kwalifikacja prawna. Zasada prawdy obiektywnej wymaga bowiem nie tylko zgromadzenia wystarczającego do rozstrzygnięcia sprawy materiału dowodowego, ale również jego pełnej i wyczerpującej oceny. Pominięcie, potencjalnie istotnych aspektów stanu faktycznego nie tylko stoi w sprzeczności z możliwością dokonania niewadliwej subsumpcji stanu faktycznego i prawnego ale również z zasadą budowy zaufana obywatela do organów państwa. Z tego też względu organ winien odnieść się do wszystkich konstrukcji zlokalizowanych na spornej nieruchomości, którym potencjalnie można przypisać charakter wiaty, biorąc pod uwagę ich charakter, konstrukcję i wielkość. Dopiero dokonanie przez organ oceny wszystkich trzech spornych obiektów pozwoli na wiążące ustalenie, czy wzniesienie wiaty w 2021 r. stanowiło naruszenie prawa czy też nie. Uwzględniając powyższe należy stwierdzić, że w rozpoznawanej sprawie nie można uznać by organ w pełni sprostał obowiązkom wynikającym z art. 7 i 7 k.p.a. w związku z art. 29 ust.2 pkt 2 P.b. W związku z tym organ powinien ponownie rozpoznać sprawę, mając na względzie przedstawione powyżej uwagi, wskazania i oceny prawne. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., Sąd uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a., uwzględniając wysokość uiszczonego wpisu.